Προσδοκώμενα
Μαθησιακά Αποτελέσματα
|
Οι μαθητές/μαθήτριες να:
-
αναδεικνύουν τις διαστάσεις της Ορθόδοξης χριστιανικής
διδασκαλίας και άλλων θρησκευτικών παραδόσεων για τη συμβίωση των ανθρώπων,
τις σύγχρονες μορφές της και τη μοναξιά,
-
αξιολογούν με θρησκευτικά κριτήρια τις δυνατότητες συμβίωσης των
ανθρώπων.
|
Η μοναξιά είναι μια εμπειρία που μπορεί να βιώσει κάθε άνθρωπος, ακόμη κι όταν βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους. Δεν αφορά μόνο τη φυσική απουσία ανθρώπων, αλλά και την έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας, αγάπης και αποδοχής.
Η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση τονίζει ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να ζει σε σχέση και κοινωνία με τον Θεό και τους συνανθρώπους του. Γι’ αυτό και στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται: «Δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος» (Γεν. 2,18).
Σύμφωνα με τη χριστιανική αντίληψη, κανείς δεν ολοκληρώνεται απομονωμένος από τους άλλους. Η πληρότητα του ανθρώπου συνδέεται με σχέσεις ελεύθερες και θεμελιωμένες στην αγάπη. Αντίθετα, σχέσεις που στηρίζονται στην υποτέλεια, στον εγωισμό ή στην εκμετάλλευση περιορίζουν και πληγώνουν το ανθρώπινο πρόσωπο. Μέσα από την ουσιαστική σχέση, ο άνθρωπος προσφέρει και δέχεται αγάπη, σεβασμό και χαρίσματα, ενώ μαθαίνει να αποδέχεται τη διαφορετικότητα των άλλων.
Χαρακτηριστική είναι η συμβουλή του Αββά Ματώη: ο άνθρωπος που ζει μαζί με τους άλλους χρειάζεται να είναι «στρογγυλός», δηλαδή ευέλικτος, ανεκτικός και προσαρμοστικός, ώστε να μπορεί να συνυπάρχει με όλους.
Ιδιαίτερη θέση στη χριστιανική διδασκαλία κατέχει ο γάμος και η οικογένεια. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρουσιάζει τον γάμο ως μυστήριο αγάπης, στο οποίο άνδρας και γυναίκα ενώνονται και πορεύονται μαζί με αμοιβαίο σεβασμό, τρυφερότητα και αλληλοστήριξη.
Η οικογενειακή ζωή γίνεται αληθινός πλούτος όταν κυριαρχούν η ομόνοια, η φιλία και η αγάπη· τότε, σύμφωνα με τον Χρυσόστομο, βρίσκεται ανάμεσά τους ο Χριστός. Η στάση αυτή αφορά όχι μόνο τους συζύγους και τα μέλη μιας οικογένειας, αλλά και τις σχέσεις με φίλους, συμμαθητές, γείτονες και κάθε άνθρωπο που συναντάμε. Η κοινότητα χρειάζεται κατανόηση και διάθεση προσφοράς.
Η υπέρβαση της μοναξιάς δεν επιτυγχάνεται απλώς με την παρουσία πολλών ανθρώπων, αλλά με τη δημιουργία ουσιαστικών σχέσεων. Η αγάπη, η αποδοχή, η συγχώρηση, ο σεβασμός και η αλληλεγγύη μετατρέπουν τη συνύπαρξη σε κοινωνία προσώπων.
Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος
Look Up
All The Lonely People
Love
will tear us apart
When the routine bites hard
And ambitions are low
And the resentment rides high
But emotions won't grow
And we're changing our ways
Taking different roads
Then love, love will tear us apart again
Why is the bedroom so cold
Turned away on your side?
Is my timing that flawed
Our respect run so dry?
Yet there's still this appeal
That we've kept through our lives
Love, love will tear us apart again
Do you cry out in your sleep
All my failings exposed
Get a taste in my mouth
As desperation takes hold
Is it something so good
Just can't function no more?
When love, love will tear us apart again
|
Η αγάπη θα μας κάνει χίλια κομμάτια
Όταν η ρουτίνα
αρχίζει και γίνεται ανυπόφορη
Και οι προσδοκίες
είναι χαμηλές
Και η μνησικακία
κυριεύει
Αλλά τα συναισθήματα
δεν τρέφονται
Και αλλάζουμε τις
πορείες μας
Παίρνοντας
διαφορετικούς δρόμους
Τότε η αγάπη, η
αγάπη θα μας κάνει χίλια κομμάτια ξανά
Γιατί η
κρεβατοκάμαρα είναι τόσο κρύα
Γύρισες στην πλευρά
σου?
Είναι ο συγχρονισμός
μου που ράγισε
Ο σεβασμός μας που
τελείωσε?
Κι όμως υπάρχει
ακόμα αυτή η έλξη
Που κρατήσαμε σε όλη
μας τη ζωή
Η αγάπη, η αγάπη θα
μας κάνει χίλια κομμάτια ξανά
Κλαις φωναχτά στον
ύπνο σου
Όλα τα ελαττώματά
μου στην φόρα
Πάρε μια γεύση στο
στόμα μου
Όσο η απελπισία
κυριαρχεί
Είναι κάτι τόσο καλό
Απλά δεν μπορεί να
λειτουργήσει πια?
Όταν η αγάπη, η
αγάπη θα μας
|
Αυτό με συμβουλεύει ο Παύλος λέγοντας ότι ο άνδρας δεν εξουσιάζει το σώμα του, αλλά η γυναίκα του. Κι αν δεν έχω εγώ εξουσία στο σώμα μου, αλλά εσύ, πόσο μάλλον δικά σου είναι όλα τα άλλα. Σώμα δεν έχεις πιά δικό σου … Δεν είμαστε δυο σώματα μετά το γάμο, αλλά γίναμε ένα· δεν έχουμε δυο περιουσίες, αλλά μία … Όλα δικά σου είναι, κι εγώ δικός σου είμαι, κορίτσι μου …
Ποτέ να μη μιλάς με πεζό τρόπο, αλλά με φιλοφροσύνη, με τιμή, με αγάπη πολλή. Να την τιμάς, και δεν θα βρεθεί στην ανάγκη να ζητήσει την τιμή από τους άλλους. Να την προτιμάς από όλους για όλα, για την ομορφιά, για την σύνεση της, και να την επαινείς. Να κάνεις φανερό ότι σε αρέσει η συντροφιά της και ότι προτιμάς να μένεις στο σπίτι για να είσαι μαζί της, από το να βγαίνεις στην αγορά. Από όλους τους φίλους να την προτιμάς, και από τα παιδιά που σου χάρισε ακόμα, κι αυτά εξ αιτίας της να τα αγαπάς».
Ο άνθρωπος είναι ένα ον με δύο διαφορετικά φύλα, καθένα από τα οποία έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, σωματικά και ψυχικά. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου γένους δε βρίσκονται στον άντρα από μόνο του, ούτε στη γυναίκα από μόνη της. Από μόνοι τους, είναι "μισά" όντα, που αποζητούν την ολοκλήρωση και την αλληλοσυμπλήρωση. Η συμπλήρωση του καθενός επιτυγχάνεται με τη συνάντηση με το αντίθετο φύλο, δηλαδή με το άνοιγμα σε έναν άλλον κόσμο, διαφορετικό, που έχει να προσφέρει διαστάσεις άγνωστες στην ατομικότητα του δικού του φύλου. Υπ' αυτή την έννοια, πλήρης άνθρωπος δεν είναι ο άντρας από μόνος του ούτε η γυναίκα από μόνη της, αλλά το ζευγάρι. “Και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν»
Στη ζωή της Εκκλησίας δεν υπάρχουν αυτοματισμοί ούτε μαγικές τελετές. Το μυστήριο του γάμου είναι για το ζευγάρι η έναρξη μιας πορείας, ενός συνειδητού αγώνα, μιας διαρκούς άσκησης στην αγάπη.
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C134/152/1091,4008/
Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος
Οικογένεια, ένα πείραμα.
Για την Εκκλησία η οικογένεια καλείται να δομηθεί πάνω σε δυο
θεμελιώδεις άξονες:
Συστέγαση έχουμε και αλλού, π.χ. σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά αυτό απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί οικογένεια!
Για την Εκκλησία, η νομική και βιολογική συγκρότηση της οικογένειας δε σημαίνει αυτομάτως λειτουργία της αληθινά ως οικογένειας.
Αυτή η λειτουργία είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί με άσκηση και υπευθυνότητα (γι’ αυτό, άλλωστε, αποκαλέσαμε την οικογένεια “πείραμα”).
Είναι ο χώρος ενός θαυμαστού πειράματος: της εφαρμοσμένης αγάπης και ελευθερίας, που είναι ουσιώδη χαρακτηριστικά της ίδιας της Εκκλησίας.
Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος
Η απόφαση ενός ζευγαριού να κάνει παιδιά είναι εξαιρετικά καίρια και πρέπει να συνοδεύεται από την επίγνωση πλήθους ευθυνών - επικοινωνιακών, παιδαγωγικών, οικονομικών, κοινωνικών κ.ο.κ.
Ο άλλος δεν αντιμετωπίζεται ως μια ξεχωριστή ύπαρξη, αλλά σαν ιδιοκτησία.
Κι έτσι, αντί να είναι στόχος της διαπαιδαγώγησης η διαμόρφωση του νέου ανθρώπου σε ελεύθερη και αληθινή προσωπικότητα είναι η διατήρηση αυτής της εξάρτησης.
Η οικογένεια, ο πυρήνας της κοινωνίας, δοκιμάζεται συνεχώς από τις προκλήσεις της καθημερινότητας.
Αλλά τι κρύβεται πίσω από την επιφανειακή αρμονία;
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, με τη σοφία και την ευθύτητα του λόγου του, μας αποκαλύπτει τα βαθύτερα μυστικά για την οικογενειακή ζωή.
Στο βίντεο «Living Home», βλέπουμε με γλυκόπικρο τρόπο έναν γιο που, παρότι ο πατέρας του τον στέλνει στον κόσμο, επιστρέφει διαρκώς στο πατρικό σπίτι. Κάθε επιστροφή και πιο περίεργη, κάθε βήμα του και μια αποφυγή του αναπόφευκτου: της ενηλικίωσης και της ανάληψης της προσωπικής του ευθύνης.
Η εικόνα αυτή, που αποτυπώνει έντονα τη θεωρία της προσκόλλησης του Bowlby, μπορεί να ιδωθεί και μέσα από το πρίσμα της εκκλησιαστικής μας παράδοσης: η οικογένεια ως μήτρα αγάπης, αλλά και ως πύλη εξόδου προς τον κόσμο.
Οι γονείς είναι οι πρώτοι που αποκαλύπτουν στο παιδί τι σημαίνει να αγαπάς, να σε φροντίζουν, να είσαι ασφαλής.
Όμως, αν η αγάπη αυτή κρατά το παιδί δέσμιο, τότε δεν είναι πλέον αγάπη, αλλά φόβος μεταμφιεσμένος σε φροντίδα.
Όπως λέει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος:
«Όποιος αγαπά με φόβο μην χάσει, δεν αγαπά με ελευθερία».
Η υπερπροστασία των γονιών, πολλές φορές, δεν πηγάζει από το ενδιαφέρον, αλλά από την αδυναμία τους να εμπιστευτούν την ελευθερία του παιδιού. Έτσι, αντί να το ετοιμάζουν για έξοδο και κοινωνία, το κρατούν καθηλωμένο στην εξάρτηση – συναισθηματική, πρακτική, υπαρξιακή.
Κι όμως, η Εκκλησία δεν μας καλεί να μείνουμε προσκολλημένοι ούτε στην οικογένεια ούτε σε καμία ανθρώπινη ασφάλεια. Μας καλεί να αποκτήσουμε προσωπικό πρόσωπο, να γίνουμε πρόσωπα σχέσης, όχι φορείς εξαρτήσεων.
Το παιδί καλείται να μάθει να ζει όχι μόνο μέσα από τα μάτια της μητέρας του, αλλά μέσα από το δικό του βλέμμα, φωτισμένο από τον Χριστό, που είναι η αλήθεια και η ζωή.
Και όταν η ζωή ταράζει τη θαλπωρή μας, όπως συμβαίνει και στο τέλος του βίντεο, τότε αναδύεται το ερώτημα: ποιος είμαι πέρα από το σπίτι, πέρα από την οικογένεια, πέρα από το γνώριμο;
Αυτό είναι το μεγάλο πέρασμα προς την ενηλικίωση:
να μπορώ να αγαπώ το σπίτι μου, αλλά να μην είμαι αιχμάλωτός του. Να ευχαριστώ για όσα μου έδωσε, αλλά να περπατώ πια με τα δικά μου πόδια, με τη χάρη του Θεού.
Γιατί τελικά, όπως λέει ο Χριστός:
«Δια τούτο καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκολληθήσεται…» (Ματθ. 19,5)
Η οικογένεια είναι η αρχή. Η ζωή είναι το προσκλητήριο.
Και ο Θεός είναι Εκείνος που περιμένει να Τον αναγνωρίσουμε ως πατέρα – όταν θα έχουμε πια μάθει να στεκόμαστε, να βαδίζουμε και να αγαπάμε με ελευθερία.
ΠΗΓΗ: Από το νέο ιστολόγιο Θρησκευτικών ΠΑΜΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ! της Μαρίας Μανάκου.
O ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ
Τοποθετούνται σε πίνακα στην τάξη ως «δεκάλογος συμβίωσης»


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου