Υπέροχη η τελευταία ταινία του jim Jarmusch για τις οικογενειακές σχέσεις και την αποξένωση των μελών της.
Τρία επεισόδια πάνω στις οικογενειακές σχέσεις.
Δυνατά! Με ένα Τομ Γουέιτς και μια Σαρλότ Ράμπλινγκ ασύλληπτους!
Κι όπως παρακολουθούσα τα δύο πρώτα σκετς, όπου οι
σχέση παιδιών-γονέων σε ΒΑ Αμερική και Δουβλίνο είναι για τα ελληνικά μάτια μας
απίστευτα αποστασιοποιημένες και ψυχρές, αναρωτιόμουν: τι είναι προτιμότερο,τι
ανθρωπινότερο να βιώνει κανείς;
Τούτη την ευγενέστατη ψύχρα των δυτικών οικογενειών
της ταινίας που σε γλιτώνει από γονεϊκές επεμβάσεις στην ενήλική σου ζωή, ή τη
δικιά μας ανακατασούρα, τις αλληλοπαρακολουθήσεις,τις αλληλοκατασκοπείες, τη
θέρμη, τις αγωνίες, τους καυγάδες, τις λατρείες, τα γλέντια και τα πένθη, τις
αγωνίες, τις θυσίες, τις απαιτήσεις, τις συμβιώσεις των γενεών με όσα κακά και
καλά προξενούν στα ελληνικά σπίτια;
Στην ταινία του Τζάρμους οι οικογένειες διεκπεραιώνουν
κάποιες συναντήσεις μία με δύο φορές τον χρόνο και η κάθε σύντομη συνάντηση
μοιάζει να είναι μια αμήχανη εφαρμογή του σαβουάρ βιβρ. Το χειρότερο, με
τέτοιους ρυθμούς επικοινωνίας, γονείς και παιδιά δεν έχουν τι να πουν.
Αποχαιρετιούνται μετά με μια ανακούφιση μαζί με την έλλειψη που ίσως ελλοχεύει.
Η "αυτονομία" εδώ είναι το πρώτο ζητούμενο.
Αντιθέτως σε μας το κύριο ζητούμενο μοιάζει να είναι η "συμβίωση". Το
συνεχιζόμενο μοίρασμα ζωής γονέων και τέκνων ισόβια όσο ακριβοπληρωμένο κι αν
είναι.
Δεν ξέρω τι πιο επωφελές για την ψυχική υγεία. Στη
δήθεν πολιτισμένη Δύση μοιάζει να σχίζεται ο δεσμός αίματος μετά από μια
ηλικία. Σε εμάς συνεχίζει σφιχτός ο δεσμός με τίμημα συχνά να μας ξεσχίζει.
Ασφαλώς θα πείτε ότι είναι το "μέτρο" η λύση
και συμφωνώ. Όμως ποιος μπορεί εύκολα να καταφέρει το μέτρο εδώ στο Νότο που
βρεθήκαμε, ιδίως με το ταμπεραμέντο μας και τις άμετρες συνήθειές μας;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου