Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής μετά μουσικής! Για τη Β' Λυκείου



Ο άνθρωπος είναι φύσει ανήσυχο πνευματικά ον. Χάρη σ' αυτή την έμφυτη περιέργεια έχει κατορθώσει να αναπτύξει τις επιστήμες τόσο τις φυσικές/ θετικές όσο και τις θεωρητικές (φιλοσοφία, θεωρία). Παρά τα εξαιρετικά επιστημονικά του επιτεύγματα πάντα αναζητά, πάντα αναρωτιέται, πάντα ψάχνει την αλήθεια.


*********

 (που είναι η πρώτη ενότητα της φετινής χρονιάς) διατυπώνονται μουσικά

στη rock opera (μην τρομάζετε!) "Hair"  (1967) με το τραγούδι "Where do I go"




Και οι στίχοι του τραγουδιού

Where do I go
Follow the river
Where do I go
Follow the gulls

Where is the something
Where is the someone
That tells me why I live and die

Where do I go
Follow the children
Where do I go
Follow their smiles

Is there an answer
In their sweet faces
That tells me why I live and die

Follow the wind song
Follow the thunder
Follow the neon in young lovers' eyes

Down to the gutter
Up to the glitter
Into the city
Where the truth lies

Where do I go
Follow my heartbeat
Where do I go
Follow my hand

Where will they lead me
And will I ever
Discover why I live and die

Why do I live (beads, flowers)
Why do I die (freedom, happiness)
Tell my why (beads, flowers)
Tell me where (freedom, happiness)
Tell my why (beads, flowers)
Tell me why (freedom!)

From Hair

Πηγή στίχων 

 έχουμε και ελληνική εκδοχή σε ποίηση του Γεωργίου Δροσίνη



Τι λοιπόν;
Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;
Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε, τούτο μόνο ζωή μας το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;
Σε ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμμα το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;
Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο, μήπως κάτω απ τους τάφους ανθίζει;
Κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο μήπως πέρα απ΄ τον θάνατο αρχίζει;
Η ψυχή ταξιδεύτρα μες στο Άπειρο σταλαμίδα νερού μήπως μοιάζει,
που ανεβαίνει στα νέφη απ΄ τα πέλαγα κι απ΄ τα νέφη στους κάμπους σταλάζει;
Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα;
Κι αντί νάρθει μια νύχτα αξημέρωτη, ξημερώνει μια αβράδιαστη μέρα;
Μήπως είναι η αλήθεια στο θάνατο κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
Ό,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε κι είναι αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...