ΑΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΘΗ

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ - Εργασίες μαθητών ΤΜΗΜΑ Α3/ Σχολικό έτος 2021/22

(Όταν δίνεις μια υπόσχεση στα παιδιά οφείλεις να την τηρείς)

 1.4. Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Φιδάκι»: ΓΡΑΨΤΕ στη βάση της μεγαλύτερης σκάλας μία αρετή και στο κεφάλι του μεγαλύτερου φιδιού ένα πάθος.

Δικαιολογήστε (για ποιο λόγο)  θεωρείτε την αρετή/πάθος που βάλατε ως σπουδαιότερη-ο;  

ΑΡΕΤΕΣ	ΠΑΘΗ
1.    Άσκηση (νηστεία, προσευχή)	1.    Κατάκριση
2.    Ευγένεια	2.    Εγωισμός
3.    Ελεημοσύνη	3.    Συκοφαντία
4.    Συγχώρεση	4.    Ζήλια
5.    Μετάνοια	5.    Πλεονεξία
6.    Καλές πράξεις	6.    Μίσος
7.    Αγάπη (για όλους)	7.    Επίδειξη
8.    Ηρεμία, γαλήνη	8.    Μνησικακία
9.    Φρόνηση, σοφία	9.    Εκδικητικότητα
10.           Δικαιοσύνη	10.       Αγένεια
11.           Ταπείνωση	11.       Οργή

Επιλέξαμε την αγάπη ως την μεγαλύτερη αρετή, καθώς μέσα της υπάρχουν και οι αρετές της δικαιοσύνης, της ηρεμίας, της ευγένειας, της συγχώρεσης κ.α.   Ενώ επιλέξαμε το μίσος ως μεγαλύτερο πάθος καθώς θεωρούμε ότι ο άνθρωπος συχνά βρίσκεται σε αδιέξοδο. Ζηλεύει τα αγαθά που έχει ο συνάνθρωπός του, του φέρεται με αγένεια και με κακία επειδή έτσι πιστεύει και κρίνει η καρδία του. Επιπλέον, αντί να αποδεχθεί τον άνθρωπο τον κατακρίνει και έτσι η ψυχή του αγκαλιάζει το μίσος.  

Η ταπείνωση είναι η πιο μεγάλη αρετή γιατί όταν κάποιος είναι ταπεινός δεν βάζει ποτέ τον εαυτό του σαν προτεραιότητα αλλά όλους τους άλλους. Γιατί δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.   Ο εγωισμός είναι το μεγαλύτερο πάθος, γιατί ένας εγωιστής  νοιάζεται για τον εαυτό του και μόνο τον εαυτό του και δεν τον ενδιαφέρει καθόλου ο συνάνθρωπός του.

Αποφασίσαμε σαν ομάδα πως η αγάπη είναι μια πολύ σημαντική αρετή, διότι είναι ένα συναίσθημα που φέρνει τους ανθρώπους κοντά και τους αλλάζει προς το καλύτερο.   Για πάθος διαλέξαμε την ζήλια γιατί ένας άνθρωπος έχει πιο έντονα αρνητικά συναισθήματα . Τέλος η ζήλια για τον συνάνθρωπο δεν φέρνει τίποτα περισσότερο από κακία και μίσος.

Το μεγαλύτερο πάθος κατά την γνώμη μου είναι το μίσος, επειδή εάν έχεις μίσος δεν θα έχεις αγάπη και άλλες αρετές. Εάν το έχεις τότε δεν μπορείς να έχεις τον Χριστό μέσα σου.   Η μεγαλύτερη  αρετή κατά την γνώμη μου είναι η άσκηση, καθώς εάν ασκείσαι και προσεύχεσαι τότε είναι δυνατόν να έρθουν και οι υπόλοιπες αρετές. 

Συγχώρεση, διότι πολλά από τα καθημερινά σφάλματα δεν θα έπρεπε να μένουν ασυγχώρητα, καθώς οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν στάση και με τη θέλησή τους να μην επαναλάβουν λάθη. Ωστόσο, αν αντιληφθούμε ότι κάποια λάθη επαναλαμβάνονται είμαστε ικανοί να κρίνουμε το ποιόν του ανθρώπου. Εκδικητικότητα. Το πιάτο της εκδίκησης τρώγεται πάντοτε κρύο και σε χρόνο ανύποπτο καθώς, πολλοί οφείλουν  να πάθουν για να μάθουν. Ειδικά αν δεν έχουν αρχές και όρια.

 Καλές πράξεις. Είναι πολύ σημαντικό στις μέρες μας να κάνουμε καλές πράξεις  και να βοηθάμε τον συνάνθρωπό μας.  Είναι απαραίτητο να βοηθάμε ανθρώπους που έχουν ανάγκη προσφέροντας τα απαραίτητα αγαθά.  Μίσος. Από την άλλη πλευρά το μίσος είναι το χειρότερο συναίσθημα που μπορεί να έχει κάποιος, γιατί πρέπει να έχουμε αγάπη και να νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπό μας.   

Αρετή: Ταπείνωση. Πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό να είσαι ταπεινός και να μην έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου . Όπως και ο Χριστός ενώ μπορούσε να κάνει θαύματα δεν υπερηφανευόταν για τον εαυτό του και ήταν ταπεινός.  Πάθη: Μνησικακία. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να χαίρονται με τα λάθη των άλλων. πχ να μην χαίρεσαι με το να πετυχαίνουν οι άλλοι.

Για μένα η σπουδαιότερη αρετή είναι η ηρεμία και γαλήνη, διότι πιστεύω πως το να έχουμε ηρεμία στη ζωή και να μπορούμε να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας, θα μας βοηθήσει για την ψυχική μας υγεία αλλά και στο να πάρουμε καλύτερες αποφάσεις.  Για μένα το χειρότερο πάθος είναι η οργή, γιατί ο άνθρωπος αν δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του και κυριεύεται από την οργή θα  καταλήξει να πράττει απαίσιες πράξεις τις οποίες μπορεί αργότερα να μετανιώσει.

Σαν αρετή επιλέξαμε την αγάπη (για όλους) διότι είναι πολύ σημαντικό να αγαπάς τον συνάνθρωπό σου ότι και να γίνει. Αγαπώντας τον, συνεπάγεται ότι κάνεις και καλές πράξεις και δείχνεις ευγένεια σε αυτόν όπως και πολλά άλλα.  Σαν πάθος επιλέξαμε την ζήλια, επειδή όταν ζηλεύεις κάποιον προσπαθείς πολλές φορές να τον βλάψεις, θέλεις το κακό του (δείχνεις και το μίσος). Εκφράζεσαι με λάθος πράξεις και στο τέλος οδηγείσαι και στο δικό σου κακό.  

Σπουδαιότερη αρετή είναι η ευγένεια, γιατί δείχνει σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, κατανόηση προς τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και τον κάνει να νιώθει καλύτερα.  Το χειρότερο πάθος είναι η κατάκριση, επειδή κανένας δεν έχει δικαίωμα να κρίνει τον συνάνθρωπό του, ανεξαρτήτως συγγένειας ή φιλίας, αφού δεν μπορείς να ξέρεις τα προβλήματα και τα συναισθήματα του άλλου.    

Ο Νικ Βούισιτς είναι ένας σπουδαίος χριστιανός ομιλητής και σπουδαίος άνθρωπος.

....ο Θεός με ευλόγησε τόσο πλουσιοπάροχα, δίνοντάς μου ό,τι χρειάζομαι.

Καθώς, όπως λέει και η γραφή, χρειάζομαι το Θεό κι έχω το Θεό.

......................................................................................................................

Έρχονται και μου λένε: "Νικ, πως συμβαίνει να χαμογελάς τόσο πολύ;"

Και λέω: " Γιατί έχω το Χριστό που φτάνει και περισσεύει...."

Η συγχώρηση και η ανάγκη της

«Η συγχώρηση επιστρέφει σε αυτόν που τη δίδει, διώχνει το μίσος, διώχνει την εκδίκηση, στερεώνει τη δικαιοσύνη, στερεώνει την κοινωνία. Δεν είναι απλή, δεν είναι εύκολη.
 Αλλά την έχουμε ανάγκη». [ Νίκος Ξυδάκης ]
http://www.aksioprepeiakantoxh.com/

ΑΛΤΡΟΥΙΣΜΟΣ

Εργασία θρησκευτικών,βαλλιάνειο γενικό λύκειο κεραμειών..

Η παραβολή του ασώτου υιού

Κατά Λουκάν 1: 11-32
11 Ειπε δε· Ανθρωπος τις ειχε δυο υιους. 12 Και ειπεν ο νεωτερος αυτων προς τον πατερα· Πατερ, δος μοι το ανηκον μερος της περιουσιας. Και διεμοιρασεν εις αυτους τα υπαρχοντα αυτου. 13 Και μετ' ολιγας ημερας συναξας παντα ο νεωτερος υιος, απεδημησεν εις χωραν μακραν και εκει διεσκορπισε την περιουσιαν αυτου ζων ασωτως. 
14 Αφου δε εδαπανησε παντα, εγεινε πεινα μεγαλη εν τη χωρα εκεινη, και αυτος ηρχισε να στερηται. 15 Τοτε υπηγε και προσεκολληθη εις ενα των πολιτων της χωρας εκεινης, οστις επεμψεν αυτον εις τους αγρους αυτου δια να βοσκη χοιρους. 16 Και επεθυμει να γεμιση την κοιλιαν αυτου απο των ξυλοκερατων, τα οποια ετρωγον οι χοιροι, και ουδεις εδιδεν εις αυτον. 17 Ελθων δε εις εαυτον, ειπε· Ποσοι μισθωτοι του πατρος μου περισσευουσιν αρτον, και εγω χανομαι υπο της πεινης. 
18 Σηκωθεις θελω υπαγει προς τον πατερα μου και θελω ειπει προς αυτον· Πατερ, ημαρτον εις τον ουρανον και ενωπιον σου· 19 και δεν ειμαι πλεον αξιος να ονομασθω υιος σου· καμε με ως ενα των μισθωτων σου. 20 Και σηκωθεις ηλθε προς τον πατερα αυτου. Ενω, δε απειχεν ετι μακραν, ειδεν αυτον ο πατηρ αυτου και εσπλαγχνισθη, και δραμων επεπεσεν επι τον τραχηλον αυτου και κατεφιλησεν αυτον. 21 ειπε δε προς αυτον ο υιος· Πατερ, ημαρτον εις τον ουρανον και ενωπιον σου, και δεν ειμαι πλεον αξιος να ονομασθω υιος σου.
22 Και ο πατηρ ειπε προς τους δουλους αυτου· Φερετε εξω την στολην την πρωτην και ενδυσατε αυτον, και δοτε δακτυλιδιον εις την χειρα αυτου και υποδηματα εις τους ποδας, 23 και φεροντες τον μοσχον τον σιτευτον σφαξατε, και φαγοντες ας ευφρανθωμεν, 24 διοτι ουτος ο υιος μου νεκρος ητο και ανεζησε, και απολωλως ητο και ευρεθη. Και ηρχισαν να ευφραινωνται. 
25 Ητο δε ο πρεσβυτερος αυτου υιος εν τω αγρω· και καθως ερχομενος επλησιασεν εις την οικιαν, ηκουσε συμφωνιαν και χορους, 26 και προσκαλεσας ενα των δουλων, ηρωτα τι ειναι ταυτα. 27 Ο δε ειπε προς αυτον οτι ο αδελφος σου ηλθε· και εσφαξεν ο πατηρ σου τον μοσχον τον σιτευτον, διοτι απηλαυσεν αυτον υγιαινοντα. 28 Και ωργισθη και δεν ηθελε να εισελθη. Εξηλθε λοιπον ο πατηρ αυτου και παρεκαλει αυτον. 29 Ο δε αποκριθεις ειπε προς τον πατερα· Ιδου, τοσα ετη σε δουλευω, και ποτε εντολην σου δεν παρεβην, και εις εμε ουδε εριφιον εδωκας ποτε δια να ευφρανθω μετα των φιλων μου. 30 Οτε δε ο υιος σου ουτος, ο καταφαγων σου τον βιον μετα πορνων, ηλθεν, εσφαξας δι' αυτον τον μοσχον τον σιτευτον. 
31 Ο δε ειπε προς αυτον· Τεκνον, συ παντοτε μετ' εμου εισαι, και παντα τα εμα σα ειναι· 32 επρεπε δε να ευφρανθωμεν και να χαρωμεν, διοτι ο αδελφος σου ουτος νεκρος ητο και ανεζησε, και απολωλως ητο και ευρεθη.
(Α' Λυκείου: ΔΕ 24η Το μυστήριο της Μετάνοιας)

Το μοιρασμένο φλουρί. Του Παύλου Νιρβάνα.

Πατήστε πάνω στην εικόνα.

ΕΙΣΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ; ΓΙΝΕ ΦΑΡΟΣ!

Δείτε την γαλήνη που έχει ο φάρος ακόμα και όταν κτυπάται αλύπητα από τα μανιασμένα κύματα. Δεν φοβάται, δεν δειλιάζει, γιατί γνωρίζει ότι έχει βαθιά και γερά θεμέλια.

Έτσι λοιπόν και ο άνθρωπος του βιώνει την εν Χριστώ ζωή, μένει γαλήνιος ακόμα και μέσα στους πειρασμούς και τις δοκιμασίες, ακόμα και όταν τα μανιασμένα κύματα του πόνου και των πειρασμών τον κτυπούν. Μένει γαλήνιος γιατί έχει βαθιά και γερά θεμέλια. Έχει ταπείνωση, μετάνοια, πίστη και ελπίδα στον Θεό. Έχει νιώσει την αγάπη του Θεού στην ύπαρξή του και γι’ αυτό δεν φοβάται πλέον. Δεν φοβάται τίποτα, ακόμα και τον θάνατο.

Ο άνθρωπος του Θεού, είναι σαν έναν φάρο. Φωτίζει και καθοδηγεί τους χαμένους. Μένει αμετακίνητος απέναντι στην αμαρτία, μένει πράος, ήσυχος και ειρηνικός όταν τον κτυπήσουν πειρασμοί και δυσκολίες.
Η επίγεια ζωή μας είναι σαν την θάλασσα, γεμάτη εκπλήξεις. Άλλοτε ευχάριστες, άλλοτε δυσάρεστες.

Χωρίς Χριστό η ζωή μας δεν είναι τίποτα άλλα παρά μία βρώμικη σταγόνα μπροστά στον αιώνιο και απέραντο ωκεανό της Χάριτος που η εν Χριστώ ζωή προσφέρει στον άνθρωπο.

Είσαι χριστιανός; Γίνε φάρος για τους άλλους. Όχι με λόγια, όχι με υποδείξεις. Αλλά με την σιωπή σου, με την ταπείνωσή σου, με την συγχωρετικότητά σου, με την αγάπη σου, με την μετάνοιά σου, με την ζωή σου.

Είσαι χριστιανός; Γίνε φάρος… πάψε να φοβάσαι τα κύματα των πειρασμών, πάψε να απελπίζεσαι με τις πρώτες δυσκολίες. Έχεις οδηγό της ζωής σου τον Αρχηγό της Ζωής και του Θανάτου, έχεις Πατέρα που σε αγαπά, έχεις Θεό που έγινε Άνθρωπος για σένα, έχεις θεμελιωτή της πίστεώς του, τον Παράκλητο.

Είσαι χριστιανός; Μάλλον...είμαι χριστιανός;

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος 

http://www.agioritikovima.gr

Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε....

Αερικά

Όταν πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια ξεκινούσε η περιπέτεια των "Αερικών" κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο μακρύς θα ήταν ο δρόμος. Εννιά παιδία με "ειδικές ανάγκες" κι ένας εκπαιδευτής, στα διαλείμματα και στα κενά των προγραμμάτων του Ιδρύματος "Η Θεοτόκος", με αυτοσχέδιες μικροφωνικές, παλιούς ενισχυτές και όργανα, συναντιόνταν μουσικά επειδή ήθελαν να πιστεύουν στο δικαίωμα για το όνειρο.
Αυτισμός, Σύνδρομο Down, μαθησιακές δυσκολίες, όροι επιστημονικοί, έμειναν προσεκτικά κλειδωμένοι στα ντουλάπια των ειδικών. Η μουσική, τα τραγούδια και η ονειροπώληση ενός κόσμου διαφορετικού, όπου όλοι έχουν θέση ανεξάρτητα από τη διαφορετικότητα τους, η κιθάρα, η λύρα, το μπουζούκι και τα κρουστά έγιναν όπλα. Το σύνθημα ήταν απλώς πως
"όλοι μπορούν". Και σε πείσμα όσων δεν πίστεψαν ότι στη ζωή όλα είναι δυνατά, πως η απόσταση της πραγματικότητας από το όνειρο είναι πολύ μικρή, τα "Αερικά" ξέφυγαν από τα στενά όρια του Ιδρύματος.
Πάνω από 100 συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, χώρις τη βοήθεια κανενός φορέα, άρχισαν να χτίζουν γέφυρες. Γέφυρες ανάμεσα στους λίγους και τους πολλούς, τους "φυσιολογικούς" και τους διαφορετικούς, τις μειονότητες και την πλειοψηφία. Αυτή την πλειοψηφία, που ίσως να αποτελείται από πολλές μειονότητες.

Τα Αερικά έχουν ήδη ένα δίσκο, με δικά τους τραγούδια και μερικές διασκευές, στον οποίο συμμετείχαν οι Αλκίνοος Ιωαννίδης, Βασίλης Λέκκας, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Γιάννης Σπάθας, Θανάσης Σοφράς, Χρήστος Νικολόπουλος και ο Χάρης Λαμπράκης. Τους ευχαριστούμε όλους όπως επίσης και το Γρηγόρη Φαληρέα για την παραγωγή του CD.
Αυτή τη στιγμή με νέο υλικό προσπαθούμε να υλοποιήσουμε τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά μας.

Η σημερινή σύνθεση του συγκροτήματος:

Κώστας Γιαννουλάκης: Τραγούδι, Κρητικη Λύρα,
Ειρήνη Παρασκευοπούλου: Τραγούδι,
Λίζα Λούκα: Τραγούδι,
Γιάννης Αργυρόπουλος: Μπουζούκι,
Παναγιώτης Μπακλατζής: Drums, Κρουστά,
Γιώργος Ντάφτης: Percussion,
Βαγγέλης Αναγνωστόπουλος: Πιατίνια, Ντέφι,

Καθηγητές:
Ανδρεάκου Ρουμπίνη: Μπάσο, Κιθάρα,
Κώστας Αντάρας: Κιθάρα, Τραγούδι.

Το τραγούδι «Διαφορετικοί» συμμετέχουν οι Αλκίνοος Ιωαννίδης και ο Βασίλης Λέκκας.


Από παιδί με είχανε στην άκρη
για τα παιχνίδια τους έπεφτα μικρή
μια λέξη όμως από τότε είχα μάθει διαφορετική


Οι δάσκαλοι με είχαν για χαμένο
και τα σχολεία μου άλλαζα διαρκώς
μια λέξη όμως από τότε έχω μάθει διαφορετικός

Τα χρόνια φεύγουν σαν τα χελιδόνια
οι φίλοι φεύγουνε και 'μείς απ' την αρχή
μια λέξη όμως διαρκώς να μας θυμίζει διαφορετικοί

Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε ] 4x

Σκοπιά, γκαζούρα, λάντζα και καψόνι
με λίγα λόγια ελληνικός στρατός
και μία λέξη διαρκώς να μου θυμίζει διαφορετικός

Σε κάθε σπίτι πόρτες κλειδωμένες
ζωές κρυμμένες σε γκρίζα φυλακή
και μία λέξη διαρκώς να μας θυμίζει διαφορετικοί

Τα χρόνια φεύγουν σαν τα χελιδόνια...

Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε ] 5x

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ; (Μεγάλου Βασιλείου)

Πες μου, τι λόγο θα δώσεις στο Θεό εσύ που ντύνεις τους τοίχους και όχι τους ανθρώπους;  Εσύ που στολίζεις ένα ζώο και αδιαφορείς για τα κουρέλια που φοράει ο συνάνθρωπός σου;

Εσύ που σου σαπίζουν τα φαγητά και δεν δίνεις σ΄ αυτούς που πεινάνε;

Να σε λοιπόν, σκυθρωπός και απλησίαστος. Αποφεύγεις τους ζητιάνους μην τύχει και βάλεις το χέρι στην τσέπη για καμιά δεκάρα.

 Ένα ξέρεις να λες: δεν έχω, δε θα δώσω, είμαι φτωχός.

Και, αλήθεια, είσαι φτωχός, τίποτα καλό δεν έχεις. Φτωχός από αγάπη, φτωχός από φιλανθρωπία, φτωχός από πίστη στο Θεό, φτωχός  από  ελπίδα.

Μοιράσου με τους αδελφούς σου αυτά που έχεις στις αποθήκες σου. Αυτό που αύριο θα σαπίσει, δώσε το σήμερα σε κείνον που το έχει ανάγκη. Το χειρότερο είδος πλεονεξίας είναι να μη δίνεις στους φτωχούς ούτε ό,τι σαπίζει και αχρηστεύεται.

Από το βιβλίο: Μικρή φιλοκαλία της καρδιάς, της Ελένης Κονδύλη.

ΤΙ ΑΠΟ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ (Ιωάννη Χρυσοστόμου)

 

Ας δούμε ποια από τις αρετές μας,  μένει σε μας και ποια περνάει στους άλλους.

Το να νηστεύεις, να καλλιεργείς την αγνότητα της ψυχής και του σώματος, να έχεις σωφροσύνη, είναι πράγματα τα οποία ωφελούν εκείνους που τα κάνουν. 

Εκείνα όμως που από εμάς περνάνε στον πλησίον είναι η ελεημοσύνη, η διδασκαλία, η αγάπη. 

Και εδώ άκουσε τον Απόστολο Παύλο που λέει: «Κι αν ακόμα μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, κι αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δε μ’ ωφελεί».

Ούτε θα ερωτηθώ για τη νηστεία και τις μετάνοιές μου.

Θα ερωτηθώ όμως αν έθρεψα τους πεινασμένους, αν επισκέφτηκα τους φυλακισμένους και τους άρρωστους, αν φιλοξένησα τον άγνωστο.

Με άλλα λόγια, πώς σχετίζομαι με τους συνανθρώπους μου.

Μοιράστηκα όσα έχω;

Ήμουν απλώς ένα άτομο στραμμένο στον εαυτό του;

Ή ήμουν ένα αυθεντικό πρόσωπο, που έζησα σε κοινωνία με τους άλλους;      

Από το βιβλίο: Μικρή φιλοκαλία της καρδιάς, της Ελένης Κονδύλη.

Η δύναμη των λέξεων

Μεταξωτοί Άνθρωποι: "Άγιοι" της καθημερινότητας;

ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΟΙ!!!! ΤΥΧΕΡΟΣ ΟΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΜΕΡΙΚΟΥΣ Η' ΕΣΤΩ & ΕΝΑΝ!!!!!!!

Μεταξωτοί άνθρωποι... 

Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: «Μεταξωτοί άνθρωποι». 

Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. 

Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι ...

Μου 'μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας. Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε, γιατί δεν μας απασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς» ... 

Βέβαια οι άνθρωποι δεν συγκροτούν ως χαρακτήρες ένα συμπαγές όλον, αλλά ένα αντιφατικό σύνθεμα, στο οποίο συνυπάρχουν «μεταξωτά» στοιχεία και ακάνθινες απολήξεις. Γι' αυτό και είναι κάπως παρακινδυνευμένα τα άμεσα και οριστικά συμπεράσματα για το «είναι» των ανθρώπων ...

Παρ' όλα αυτά, προσωπικά, διακινδυνεύω την εξαγωγή συμπερασμάτων παρατηρώντας μικρές «ασήμαντες» κινήσεις στις παρέες, στον εργασιακό χώρο και στο «δάσος» του καθεμέρα, όταν συγχρωτίζομαι με αγνώστους. Και συνήθως δεν πέφτω έξω. Διότι τα γνωρίσματα αυτά αποκαλύπτουν πειστικά τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό ...

Φερ' ειπείν, «σκλαβώνομαι» από εκείνους που δεν ορμάνε να πιάσουν την καλύτερη θέση στο τραπέζι μιας ταβέρνας. Θεωρώ την κίνηση αυτή απότοκο καταγωγικής ευγένειας και γενναιοδωρίας, η οποία αδιαφορεί για το ιδιωφελές και συμφέρον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που σπεύδουν φουριόζοι για μια καλή θέση καταχωρίζονται μέσα μου σαν αρπακτικά. Και -το 'χω παρατηρήσει- έτσι συμπεριφέρονται, σαν αρπακτικά, και σε άλλα ζωτικά και κρίσιμα πεδία... Κάποτε βρέθηκα σ' ένα τραπέζι, στο οποίο κυριαρχούσαν οι «επώνυμοι». Απέναντί μου καθόταν ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης, μεγάλο όνομα, ο οποίος ούτε φλυαρούσε ούτε ακκιζόταν όπως κάποιοι άλλοι στη συντροφιά. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα κοινά πιάτα, ήταν ο μόνος που δεν επέπεσε για να εξασφαλίσει τη μερίδα του, αλλά ρωτούσε τους διπλανούς του και μοίραζε πρώτα στους άλλους και μετά, ό,τι έμενε, κρατούσε για τον εαυτό του. «Μεταξωτός άνθρωπος», σκέφτηκα...

Η μεταξωτή συμπεριφορά δεν παραπέμπει απαραιτήτως -ή κυρίως- στο σαβουάρ βιβρ και στους «καλούς τρόπους» εν γένει. Τέμνεται σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν αποτελεί αποτύπωμα διδαχθείσης μεθόδου για το φέρεσθαι.

Εδώ, το «μετάξι» είναι αυτοφυές ή προϊόν δουλεμένου χαρακτήρα. 

Είναι ο τρόπος που ο άλλος βλέπει τους συνανθρώπους του. Είναι η θέαση του κόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. Είναι, ευρύτερα, η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα, χωρίς βέβαια η «μεταξωτή συμπεριφορά» να φτάνει σε σημείο υπονόμευσης προσωπικών δικαιωμάτων και δικαίων. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αδικεί τον εαυτό του... Όμως, προσέξτε μια λεπτή απόχρωση: ποτέ ένας «μεταξωτός άνθρωπος» δεν νιώθει κορόιδο, όταν άλλοι τον προσπερνούν -στη σειρά μιας καντίνας ή στην ιεραρχία- χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα και μεθόδους.

Το «άφες αυτοίς» είναι ριζωμένο μέσα του. Αποτελεί μέρος του αξιακού του κώδικα. Ξέρει τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δεν συμμετέχει στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχει χωρίς να κλαυθμηρίζει.

Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρό κοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί και γρανιτένιοι.

 Ένας από αυτούς έγινε φίλος μου - και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι θα συμβεί αυτό. Πρώτη μέρα στη μονάδα γύρισε από τη σκοπιά και μπήκε στη σειρά για φαγητό. Ήταν τρίτος από το τέλος. Τότε ακούστηκε ο μάγειρας να λέει ότι έμειναν μονάχα δύο μερίδες. Ο Κωστής πλησίαζε, ήταν ένας από τους δύο τυχερούς. Αλλά μόλις άκουσε τον μάγειρα, έφυγε αθόρυβα παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Έτσι. Αθόρυβα, αυτοθυσιαστικά, γενναιόδωρα, χωρίς να το κάνει θέμα...

Οι «μεταξωτοί άνθρωποι», λοιπόν.

Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους... Εκείνοι, που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται...

Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά... Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς, μεταξωτοί... Φαίνονται από μακριά. Αρκεί να προσέξεις «μικρές», «ασήμαντες» κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων...

πηγή:http://logia-tou-aera.blogspot.gr

ΥΓ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

Για τη Φωτεινή, έναν από τους ελάχιστους "μεταξωτούς ανθρώπους" που γνώρισα.....  

ΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ ΘΑ ΔΩΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΣΟΥ ΚΟΣΜΟ. (Μ. Βασιλείου)

Η ψυχή σου εξομοιώνεται με όσα κάνεις. Παίρνει τη μορφή και το σχήμα των πράξεών σου.

Η εμφάνισή σου, το ντύσιμο, το βάδισμα και ο τρόπος που κάθεσαι

όπως και το φαγητό σου, το κρεβάτι, το σπίτι και τα έπιπλα του σπιτιού, όλα να είναι απλά.

Και τα λόγια , οι πράξεις σου και η παρέα με το φίλο, κι αυτά να τείνουν στο μέτρο και όχι στην υπερβολή.

Μην κάνεις επίδειξη με περίτεχνα λόγια, ούτε διαλέξεις αλαζονικές και βαρυσήμαντες, μα απ’ όλα να αφαιρείς την υπερβολή.

Να είσαι καλός με τον φίλο, ανεξίκακος με τους θρασείς, φιλάνθρωπος με τους περιφρονημένους. Να παρηγορείς όσους ταλαιπωρούνται, να επισκέπτεσαι όσους υποφέρουν, να συζητάς με γλυκύτητα, να απαντάς με χαμόγελο, να είσαι προσιτός σε όλους.

Ούτε να πλέκεις εγκώμια του εαυτού σου, ούτε να παρακινείς τους άλλους να σου πλέκουν (εγκώμια), και να μην συμφωνείς με λόγο

Υπερήφανο, καλύπτοντας όσο μπορείς τα προτερήματά σου.

Όσο για τα λάθη σου, πρώτος εσύ να κατηγορείς τον εαυτό σου, και να μην περιμένεις να σε διορθώσουν οι άλλοι.

Με των άλλων τα λάθη να μην είσαι αυστηρός, και να μην κάνεις παρατηρήσεις γρήγορα και θυμωμένα (γιατί αυτό είναι αυθάδεια), ούτε να τους καταδικάζεις για μικροπράγματα, σαν να είσαι εσύ απόλυτα σωστός.   Αντίθετα, να στηρίζεις ψυχολογικά όσους έσφαλαν και να τους καθοδηγείς πνευματικά.

Και να κάνεις τόση προσπάθεια για να αποφύγεις τη δόξα των ανθρώπων, όση κάνουν άλλοι για να την αποκτήσουν.

Μη ζημιώνεσαι λοιπόν θέλοντας να φαίνεσαι στους ανθρώπους.  

Ο πραγματικός , ο μεγάλος θεατής είναι ο Θεός. Στρέψε σ’ αυτόν την φιλοδοξία σου.

Να κυνηγάς την ταπεινοφροσύνη σαν να ήσουν ερωτευμένος μαζί της.  «Αγάπησέ την και θα σε δοξάσει».

Έτσι θα βρεις το δρόμο για την αληθινή δόξα, τη δόξα των αγγέλων, τη δόξα που δίνει ο Θεός.  

Από το βιβλίο: Μικρή φιλοκαλία της καρδιάς, της Ελένης Κονδύλη.

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΟΛΩΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ» (Μακάριου του Αιγύπτιου)

Οι Χριστιανοί οφείλουν να αγωνίζονται σε κάθε περίπτωση και να μην κρίνουν κανέναν για κανένα  λόγο.  

Ούτε την πόρνη που θα δουν μπροστά τους, ούτε τους αμαρτωλούς και τους άσωτους.

Να τους βλέπουν όλους με την ίδια καλή διάθεση και με καθαρά μάτια.

Για να γίνει φυσική και πάγια κατάστασή τους αυτό: κανένα να μην εξευτελίζουν, κανένα να μην ανακρίνουν, κανένα να μην αποστρέφονται, ούτε να κάνουν διακρίσεις στους ανθρώπους.

Αν δεις κάποιον που έχει ένα μάτι, να μην τον ξεχωρίσεις από τους άλλους στην καρδιά σου, αλλά να του δώσεις σημασία σαν να είχε την υγεία του.

Αυτόν που του λείπει το χέρι να τον δεις σαν να ‘ χε και τα δυο του χέρια.  Να δεις όρθιο τον κουτσό και τον παράλυτο υγιή.

 Αυτή είναι η καθαρότητα της καρδιάς: Να δεις τους αμαρτωλούς και τους άρρωστους και να τους συμπαθήσεις και να τους συμπονέσεις.

Από το βιβλίο: Μικρή φιλοκαλία της καρδιάς, της Ελένης Κονδύλη.

ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ

Θα εκπλαγείτε από την ομοιότητα των απαντήσεων.
Το 90% των μαθητών γράφουν τα ίδια πάθη
και ταυτόχρονα αγνοούν συγκεκριμένες αρετές.
Ως προς το τελευταίο μάλιστα, αγνοούν και την
έννοια συγκεκριμένης αρετής, που είναι το
 πρώτο "σκαλοπάτι" για να πλησιάσουμε το Θεό.

ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ 1 by Γιάννης Μπάλτος

Το "ουρλιαχτό" του Πατέρα Αντώνιου Παπανικολάου

Οι πράξεις πάνω από προσευχές και κηρύγματα

Εκτιμώ τον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου της «Κιβωτού» και το έργο του. 

Μπροστά του δεν πιάνουν μια τα κηρύγματα, οι προσευχές, τα πολιτικά σχόλια «σφήνες» ανάμεσα στα Ευαγγέλια από τους άμβωνες, οι καλόγεροι που νομίζουν ότι αν κάποιος γυρίσει ένα διαφημιστικό στους βράχους θα έρθει η Συντέλεια του κόσμου. 

  Έβλεπα μια συνέντευξη που έδωσε πριν μερικούς μήνες. 

Προσπαθούσε να πει με τον πιο ευγενικό τρόπο ότι στην αρχή είχε την ρετσινιά του «τρελού» όταν αποφάσισε να μαζέψει τα παιδιά από το δρόμο για να τους δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή. Και μάλλον την έχει μέχρι σήμερα. 

Είναι το τίμημα που πληρώνουν οι μονάδες όταν βγαίνουν από το πλαίσιο και αφήνουν στην άκρη τους τύπους για να κάνουν κάτι. 

Άνθρωποι που δεν ακολουθούν την πεπατημένη όχι στα λόγια αλλά στις πράξεις. Και προσπαθούν να κρατήσουν το έργο τους μακριά από κομπασμούς και προβολή. Αυτές είναι οι υπερβατικές πράξεις του καιρού μας.   

  Σήμερα, όπου το «επαναστατικό» εξαντλείται στις φωνές, την διαμαρτυρία και το θόρυβο τέτοια παραδείγματα μας υπενθυμίζουν ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει από τις μονάδες, τους «τρελούς», αυτούς που δεν ακολουθούν το κοπάδι, που το ουρλιαχτό τους είναι οι πράξεις τους. 

Και δεν (θα έπρεπε να) έχει σημασία αν είσαι πόρνη και θες να δωρίσεις χωρίς τυμπανοκρουσίες ένα φωτοτυπικό μηχάνημα σε σχολείο(σ.σ Κυρία Σούλα) ή αν είσαι παπάς και θες να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία στα παιδιά του δρόμου. 

Θα έπρεπε να μετράει η πράξη και μόνο. Πράγμα δύσκολο σε μια κοινωνία που μετράει η ταμπέλα.   

http://www.lifo.gr/

Η ΓΕΦΥΡΑ (MOST 2003) Greek subs

Tο δίλημμα που αντιμετωπίζει ένας πατέρας που καλείται να διαλέξει
μεταξύ αγάπης και καθήκοντος ευθύνης απέναντι στους ανθρώπους.

Η ποιητική μικρού μήκους ταινία: Most – The Bridge 2003  προτάθηκε
 για βραβείο Oscar και έχει κερδίσει τρία διεθνή βραβεία ταινιών μικρού μήκους.

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ Ι

Ρώτησαν άλλον γέροντα: Τι είναι ταπείνωση; 
Και απάντησε:
Το να σε αδικήσει ο αδελφός σου, κι εσύ να Τον συγχωρήσεις πριν σου ζητήσει συγχώρηση.



Ό αββάς 'Ιωάννης ο Θηβαίος είπε:
Πάνω απ' όλα ο άνθρωπος πρέπει ν' αποκτήσει την ταπεινοφροσύνη.
Γιατί αυτή εΙναι ή πρώτη προτροπή (των μακαρισμών) του Σωτηρος, πού λέει: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν ή βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5:3).


Ένας γέροντας είπε: Αν πεις σε κάποιον, "Συγχώρεσέ με", ταπεινώνοντας τον εαυτό σου, καις τούς δαίμονες.



Ή αμμά Θεοδώρα έλεγε, πώς ούτε ή άσκηση ούτε ή κακουχία ούτε οι οποιοιδήποτε κόποι σώζουν (Τον άνθρωπο), παρά μόνο ή γνήσια ταπεινοφροσύνη. (και για επιβεβαίωση διηγιόταν το έξης: )
Ήταν κάποιος αναχωρητής, πού έδιωχνε τούς δαίμονες. και τούς εξέταζε, για νά μάθει με ποιόν τρόπο βγαίνουν (από τον άνθρωπο). "με τη νηστεία;", τούς ρωτούσε. "'Εμείς ούτε τρώμε ούτε πίνουμε", απαντούσαν εκείνοι. "με την αγρυπνία;". "'Εμείς Δεν κοιμόμαστε καθόλου", έλεγαν. "με την αναχώρηση (από τον κόσμο);". "'Εμείς ζούμε στις ερήμους", αποκρίνονταν. Επειδή ο γέροντας επέμενε και έλεγε, "με ποιόν λοιπόν τρόπο βγαίνετε;", εκείνοι ομολόγησαν: "Τίποτα Δεν μας νικάει, παρά μόνο ή ταπεινοφροσύνη".



Από το Γεροντικό
Ο Αββάς Αντώνιος είπε:
Είδα όλες τις παγίδες του διαβόλου απλωμένες πάνω στη γη, κι αναστενάζοντας είπα "ποιος άραγε τις
περνάει (χωρίς να παγιδευτεί); Και άκουσα μία φωνή να μου λέει:
 "Η ταπεινοφροσύνη!" .

Ό Αββάς Σισώης έλεγε, ότι ο δρόμος πού οδηγεί στην ταπεινοφροσύνη 

είναι ή εγκράτεια, ή αδιάλειπτη προσευχή στο Θεό και ο αγώνας να βάζουμε 

τον εαυτό μας πιο κάτω από κάθε άνθρωπο.

Aναδημοσίευση: facebook - Η Άμπελος

Το ύψος της ταπεινοφροσύνης! Η παγίδα της έπαρσης!

Το ύψος της ταπεινοφροσύνης! Η παγίδα της έπαρσης!

«Γιατί ο ταπεινός ποτέ δεν πέφτει. Από πού να πέσει, αφού βρίσκεται κάτω από όλους; Ταπεινώνει πολύ τον άνθρωπο η υψηλοφροσύνη, ενώ η ταπεινοφροσύνη γίνεται ύψωση και τιμιότητα και αξίωμα». (Όσιος Μακάριος, εκδ. ΕΠΕ σελ 353)

«Ας είναι παρούσα μαζί σου η ταπείνωση σε κάθε τόπο και σε όλα τα έργα που κάνεις˙ διότι, όπως το σώμα χρειάζεται το ένδυμα, είτε υπάρχει καύσωνας είτε παρουσιάστηκε υπερβολικό κρύο, έτσι η ψυχή χρειάζεται διαρκώς την ενδυμασία της ταπεινοφροσύνης.
Η ταπεινοφροσύνη είναι απόκτημα καλό και εκλεκτό˙ και αυτό το ξέρουν όλοι όσοι έσυραν ανεπαίσχυντα τον ζυγό της. Προτίμησε, καλύτερα, να βαδίζεις γυμνός και ξυπόλητος, παρά να είσαι απογυμνωμένος από αυτή˙ διότι αυτούς που την αγαπούν τους σκεπάζει με την προστασία τους ο Κύριος.

Ανώφελη όλη η άσκηση, όλη η εγκράτεια, όλη η υπακοή, όλη η ακτημοσύνη και όλη η πολυμάθεια, όταν στερείται από την ταπεινοφροσύνη. Διότι, όπως είναι η ταπεινοφροσύνη αρχή και τέλος των αγαθών, έτσι είναι η υψηλοφροσύνη αρχή και τέλος των κακών. Είναι μάλιστα πανούργο και πολύμορφο αυτό το ακάθαρτο πνεύμα.

Για αυτό και αγωνίζεται να εξουσιάζει όλους, και στον καθένα χωριστά, στον τρόπο με τον οποίο εργάζεται, στον ίδιο τρόπο στήνει την παγίδα. Τον σοφό παγιδεύει με τη σοφία, τον δυνατό με τη δύναμη, τον πλούσιο με τον πλούτο, τον όμορφο με την ομορφιά, τον γλυκόλογο με την ομιλία, τον καλλίφωνο με την καλλιφωνία, τον καλλιτέχνη με την καλλιτεχνία, τον έξυπνο με την εξυπνάδα». (Εφραίμ Σύρου Έργα, τομ. Β σελ 240-1, τομ. Α σελ 83)

«Μη θεωρείς σπουδαίο τον εαυτό σου προτού να ενοχληθείς από πειρασμό, διότι συνήθως, όταν έρθει ο πειρασμός, νικά και αυτούς ακόμη που νομίζουν ότι είναι σταθεροί.

Νομίζω ότι προτού να ενοχληθείς από πειρασμό, δε γνωρίζεις διόλου τον εαυτό σου, ποιος είσαι ως προς τη δύναμη. Πρέπει λοιπόν να ασφαλίζεις το νου σου και να είσαι άγρυπνος στις επιθέσεις του Εχθρού.

Όπως η φωτιά, στο χυτήριο, δοκιμάζει το χρυσάφι και το ασήμι ως προς τη γνησιότητα, έτσι στους πειρασμούς δοκιμάζονται οι ψυχές των ανθρώπων, έχοντας βοηθό τον Κύριο» (Οσίου Εφραίμ Σύρου, Έργα, τομ. Β σελ 242-3)

«Η φιλοδοξία.

Εάν ανάψεις όλας τας αρετάς εντός σου ως μεγάλα κηρία, καλώς θα πράξεις˙ αν όμως παραλλήλως διατηρήσεις την φιλοδοξίαν, εκείνη ως ισχυρός άνεμος ταχέως θα σβήσει όλα τα αναμμένα κηρία. Ίσως συ εκ νέου να τα ανάψεις, όμως ο άνεμος εκ νέου θα τα σβήσει. Δια τούτο, σταμάτησε πρώτον τον άνεμον». (αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Στοχασμοί περί του καλού και του κακού, εκδ. Μπότση σελ. 252)

«Όσον σοφώτεροι εμφανιζόμεθα ενώπιον των ανθρώπων, τόσον μωρότεροι αισθανόμεθα ενώπιον του εαυτού μας. Όσον περισσότερον προβάλλομεν τας αρετάς μας ενώπιον των ανθρώπων, τόσον εντονώτερα εμφανίζονται ενώπιον μας αι συγκεκριμέναι αδυναμίαι και τα ελαττώματα μας. Ένας στρατιώτης εξομολογήθει εις τον φίλον του ότι όποτε εξεδήλωνε εις τον κόσμον και περιέγραφε τον ηρωισμόν του εις τον πόλεμον, εις την συνείδησή του τότε ήρχοντο αι εικόνες όλων των ηττών του και της δειλίας της ζωής του». (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς Στοχασμοί περί του καλού και του κακού, εκδ. Μπότση σελ 49) 

«Ας προσπαθούμε να μένουν έναυλα μέσα μας τα λόγια του Σωτήρος: « Εάν μη στραφητε και γενήσθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών» (Ματθ. Ιη΄ 3, 4), καθώς και τα λόγια του Αποστόλου: « Ως αρτιγέννητα βράφη το λογικόν γάλα επιποθήσατε, ίνα εν αυτώ αυξηθήτε εις σωτηρίαν» (Α' Πέτρ. β' 2 ). Δηλαδή να είμαστε απλοί και καθαροί στην καρδιά.

Έχε νηπιακή απλότητα στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους και με τον Θεό. Η απλότης της καρδιάς είναι το ύψιστο και πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου. Ο ίδιος ο Θεός είναι τελείως απλός, γιατί είναι τελείως πνευματικός και τελείως αγαθός. Μην αφήνεις λοιπόν την καρδιά σου μοιρασμένη ανάμεσα στο καλό και στο κακό». (αγ. Ιωάννου της Κρονστάνδης, Η εν Χριστώ ζωή μου, εκδ. Αστήρ, σελ 242)

«Μην λέγεις πως είσαι ταπεινός, μέσα είναι το γουρουνόπουλο της υπερηφάνειας. Με βλέπεις και εμέ με τούτα τα γένια; Όλο υπερηφάνεια είναι γεμάτα, και ο Θεός να μας την ξεριζώσει από την καρδίαν μας. Ο χριστιανός χρειάζεται δυο πτερύγες δια να πετάξει, να πηγαίνει εις τον Παράδεισον, με την αγάπην και με την ταπείνωσιν». (Πάσχου Π, Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, εκδ. Ακρίτας σελ 80)

http://www.paterikiorthodoxia.com/

Η Συγχώρεση (αποφθέγματα)

Η λέξη ‘’ Συγχωρώ ‘’ είναι σύνθετη λέξη και αποτελείται από 

τις λέξεις Συν + Χωρώ, με άλλα λόγια ‘’ χωράμε και οι δυο 

μαζί ‘’ ή ‘’ βρίσκεις χώρο μέσα μου ‘’. 

Είναι η συνειδητή αυτή στάση να αφήσουμε κάποιον να ‘’

 χωρέσει στην καρδιά μας ’’.

 Όταν αρνούμαστε να συγ-χωρήσουμε τον διπλανό μας 

θωρακίζουμε την ψυχή μας κατά τέτοιο τρόπο ώστε δε

 βρίσκει χώρο μέσα μας.

Αν και ο θυμός είναι ένα ανθρώπινο συναίσθημα που πολλές

 φορές προκαλείται από πραγματικά αίτια και δικαιολογείται, 

ωστόσο δε θα πρέπει να αποτελεί τρόπο ζωής. Αντίθετα, η συγχωρητικότητα είναι θεραπευτική και είναι ωφέλιμο να γίνει 

τρόπος ζωής.

 Η συγχωρητικότητα δεν είναι συναισθηματική ενέργεια αλλά απόφαση που βασίζεται στη γνώση της ανθρώπινης φύσης ως

 αδύναμης και περιορισμένης και στην επιείκεια που πηγάζει

 από αυτή την γνώση.

 Αποφθέγματα περί Συγχώρεσης

“Εάν δε αμαρτήση εις σε ο αδελφός σου, επιτίμησον αυτώ.

 Και εάν μετανοήση, άφες αυτώ. Και εάν επτάκις της ημέρας

 αμαρτήση εις σε και επτάκις της ημέρας επιστρέψη προς σε 

λέγων, μετανοώ, αφήσεις αυτώ.” [Λουκ. ιζ’ 3-4]

Άβυσσος βαθιά η καρδιά της μάνας. 

Στα βάθη της πάντα η συγχώρεση. Μπαλζάκ

Εάν θέλετε ν' αγαπήσετε, πρώτα απ' όλα να μάθετε να 

συγχωρείτε. Βαμπίλοφ Α.

Εκείνος που εκδικείται, συνήθως λυπάται για την πράξη του.

 Εκείνος που συγχωρεί δε λυπάται για αυτό. Δουμά Α.

Η αγάπη είναι μια ατέλειωτη συχώρεση, ένα βλέμμα τρυφερό,

 που σου γίνεται συνήθεια. Ουστίνοφ Πήτερ

Η εκδίκηση εξισώνει τον άνθρωπο με τον εχθρό του,

 η συγγνώμη τον κάνει ανώτερό του. Γκράχαμ

Η ικανότητα να συγχωρέσει είναι η ιδιότητα του δυνατού.

 Η αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούνε. Γκάντι Μ.

Η συγχώρεση είναι η οικονομία της καρδιάς… σε σώζει από 

τη δαπάνη του θυμού, το κόστος του μίσους, τη σπατάλη 

του πνεύματος. Μορ Χάνα

Η συγχώρεση είναι η τελική μορφή της αγάπης.

 Νιμπούρ Ρέινολντ

Να συγχωρείς, ναι! Αλλά να μην ξεχνάς. Το πρώτο σε δείχνει μεγαλόψυχο, το δεύτερο σε κάνει σοφό. Χρύσας Α.

Ο ανόητος ψάχνει τα λάθη των άλλων, ο έξυπνος, του 

εαυτού του, αλλά ο σοφός όλους συγχωρεί. Μπεντνόβα Β.

Πρέπει κανείς να συμπληρώσει το ευεργέτημα που έκανε, συγχωρώντας την αχαριστία του ευεργετηθέντος. Τεριέ

Συγχώρεση είναι να απελευθερώνεις έναν φυλακισμένο 

και να ανακαλύπτεις ότι ο φυλακισμένος ήσουν Εσύ! 

Σύγχρονο ρητό

http://imverias.blogspot.gr/