Πως έβλεπε ο Άγιος Πορφύριος την φύση;

 ΟΙΚΟ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Ο Άγιος Πορφύριος μας συμβουλεύει με νόημα: «οι ομορφιές της φύσης είναι οι μικρές αγάπες που μας οδηγούν στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό.

Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της θεϊκής αγάπης και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. 

Τα λουλούδια, για παράδειγμα, έχουν τη χάρη τους, μας διδάσκουν με το άρωμά τους, με το μεγαλείο τους, μας μιλούν για την αγάπη του Θεού. 

Σκορπούν το άρωμά τους, την ομορφιά τους σε αμαρτωλούς και δικαίους. Να χαίρεστε όσα μας περιβάλλουν. 

Όλα μας διδάσκουν και μας οδηγούν στο Θεό. […] 

Να εκμεταλλεύεστε τις ωραίες στιγμές στη φύση και τη ζωή, οι οποίες προδιαθέτουν την ψυχή σε προσευχή, την καθιστούν λεπτή, ευγενική, ποιητική.

 Για να γίνει κάποιος χριστιανός, πρέπει να γίνει «ποιητής». 

«Χοντρές» ψυχές κοντά του ο Χριστός δεν θέλει»! 

Ο Άγιος Πορφύριος ήθελε να έχει ο άνθρωπος την καρδιά και τα μάτια του ανοιχτά και να εμβαθύνει στο σκοπό της δημιουργίας, γιατί ο σκοπός αυτός δείχνει το μεγαλείο του Θεού και τη Θεία πρόνοια. 

Μας συμβουλεύει να μην είμαστε «χοντροκομμένοι», βυθισμένοι στη συνήθεια των όσων βλέπουμε γύρω μας, προπερνώντας την ομορφιά γύρω μας, χωρίς να την εκτιμάμε. Αντίθετα, πρέπει να συναισθανόμαστε την ομορφιά την εξωτερική, ώστε να γίνει αργότερα και εσωτερική. 

Εξάλλου, ο Θεός ἐν σοφίᾳ έφτιαξε τεράστια ποικιλία απ’ όλα τα φυσικά είδη, ώστε ο άνθρωπος να αντλεί απεριόριστη χαρά και αγαλλίαση. Να χαίρεται σε ένα όμορφο περιβάλλον που το αναπαύει πνευματικά.

Ο Άγιος εξηγεί αυτή του τη διδασκαλία με ένα καθημερινό περιστατικό:

«Κάποτε, τότε που ζούσα στα Καλλίσια, γύριζα στο μοναστήρι μετά από αρρώστια και η κυρά- Μαρία η τσοπάνισσα ήρθε να με πάρει με το γαϊδουράκι. Στο δρόμο τη ρώτησα: - κυρά- Μαρία πως πάνε οι ομορφιές στα λιβάδια, τα χρώματα, οι πεταλούδες, τα αρώματα, τ’ αηδόνια;
- Τίποτα δεν υπάρχει.
- Μάιος μήνας και δεν υπάρχει τίποτα;
- Τίποτα.

 Σε λίγο όμως τα συναντήσαμε όλα αυτά: λουλούδια, ευωδίες, πεταλούδες…
- Κυρά- Μαρία τώρα τι λες;
-Αχ, δεν τα είχα προσέξει…Καθόλου
 Προχωρώντας φθάσαμε στα πλατάνια. Εκεί, τ’ αηδόνια χαλούσαν τον κόσμο…

-Κυρά- Μαρία μου είπες ψέματα…!
-Όχι. Δεν τα είχα προσέξει.

Κι εγώ στην αρχή ήμουν «χοντρός», δεν καταλάβαινα. Μετά ο Θεός μου έδωσε τη χάρη και τότε όλα άλλαξαν. Αυτό έγινε, αφού άρχισα την υπακοή.

Η ομορφιά γύρω μας δείχνει τον Θεό και μας παρακινεί να Του μιλήσουμε, να αρχίσουμε δοξολογία και προσευχή. Γι’ αυτό ο άγιος παρακινεί τον άνθρωπο να έχει ανοιχτά τα μάτια του, για να βλέπει και να θαυμάζει το μεγαλείο της φύσης, τα αυτιά του ορθάνοιχτά για να ενωτίζεται τις μελωδίες, το τιτίβισμα των χαρούμενων και αμέριμνων πουλιών -που δεν σπέρνουν, ούτε θερίζουν-, και την καρδιά του ποιητική- αισθαντική, ώστε να νιώθει και να ενστερνίζεται τα Θεία μηνύματα.

 Βλέποντας την ομορφιά της φύσης, καταλαβαίνει την γενναιοδωρία του Πλαστουργού, θαυμάζει την τελειότητα των δημιουργημάτων του Θεού, σέβεται τα υλικά αγαθά και δεν τα σπαταλά. 

Συγκινείται από την απλότητα της φύσης, η οποία όμως αν εξεταστεί υπό το πρίσμα της επιστήμης φανερώνει την συνθετότητα και την απόλυτη ακρίβεια των επιστημονικών νόμων που διέπουν ολόκληρο το σύμπαν.

«Ξυπνήστε το πρωί να δείτε τον βασιλιά ήλιο να βγαίνει ολόκληρος από το πέλαγος. Όταν σας ενθουσιάζει ένα ωραίο τοπίο, να μη μένετε εκεί, να πηγαίνετε πέραν αυτού, να προχωρείτε σε δοξολογία για όλα τα ωραία για να ζείτε τον μόνο Ωραίο, ‘‘Τον ωραίο κάλλει παρά πάντας βροτούς”.

 Όλα στη φύση γίνονται έναυσμα ευχαριστίας και δεήσεως στον Κύριο του παντός. Να παρατηρείτε όσα έφτιαξε ο Δημιουργός.

Να ρωτάτε, να ολοκληρώνετε τις γνώσεις σας για το καθετί, να μη στέκεστε αδιάφοροι. Αυτό σας βοηθάει σε βαθύτερη μελέτη των θαυμασίων του Θεού. Θυμάμαι τα απολιθωμένα δέντρα στη Μυτιλήνη. Υπάρχουν από δεκαπέντε εκατομμύρια χρόνια. με εντυπωσίασαν τόσο πολύ. και αυτό είναι προσευχή! Να βλέπεις τα απολιθώματα και να δοξάζεις τα μεγαλεία του Θεού», τόνιζε ο Άγιος.

Αν ευχαριστούμε και δοξολογούμε τον Θεό για όσα όμορφα βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, τότε θα μάθουμε να ευχαριστούμε και να ευγνωμονούμε και για τα ουσιωδέστερα, υπέρ πάντων των υπέρ ημών γεγενημένων, του Σταυρού, του Τάφου, της τριημέρου Αναστάσεως, της εις ουρανούς αναβάσεως, της εκ δεξιών καθέδρας, της Δευτέρας και ενδόξου πάλιν Παρουσίας.

 Απόσπασμα από το βιβλίο: Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου «Βίος και Λόγοι», Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής, Β’ Έκδοση Απρίλιος 2003

ΠΗΓΗ

Αποφθέγματα Αγίων, θεολόγων και χριστιανών που αναφέρονται στο περιβάλλον

 ΟΙΚΟ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

α. Ελεήμων καρδιά.

Καρδιά ελεήμων είναι μία καρδιά που καίγεται για ολόκληρη την κτίση, για τους ανθρώπους, για τα όρνια, για τα ζώα… και για όλα τα κτίσματα.

Με την ανάμνηση και τη θέα τους τρέχουν από τα μάτια του ανθρώπου δάκρυα.

Από την πολλή και σφοδρή αγάπη που συνέχει την καρδιά του δεν μπορεί να ανεχθεί ή να ακούσει ή να δει κάποια καταστροφή να γίνει μέσα στην κτίση.

Γι’ αυτό και για τα άλογα ζώα και για τα ερπετά… κάθε στιγμή προσφέρει προσευχή με δάκρυα, για να τα διαφυλάξει και να τα ελεήσει ο Θεός.

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, Λόγοι Ασκητικοί

β. Να αγαπάτε τα δέντρα!

Στη δεκαετία του 1960, όταν ήμουν διάκονος στη Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου στην Πάτμο, ο γέροντάς μας, ο πατήρ Αμφιλόχιος, συνήθιζε να μας λέει: «Γνωρίζετε πως ο Θεός μάς έδωσε μία ακόμη εντολή, που δεν αναφέρεται στην Αγία Γραφή; 

Είναι η εντολή να αγαπάτε τα δέντρα».

Πίστευε πως όποιος δεν αγαπούσε τα δέντρα δεν αγαπούσε τον Χριστό.

«Όταν φυτεύετε ένα δέντρο», μας έλεγε, «φυτεύετε ελπίδα, φυτεύετε ειρήνη, φυτεύετε αγάπη και θα λάβετε τη χάρη του Θεού».

 Ήταν ένας οικολόγος πολύ πριν η οικολογία έρθει στην επικαιρότητα.

Ακούγοντας τις εξομολογήσεις των χωρικών, τους έβαζε ως επιτίμιο ή ποινή να φυτέψουν ένα δέντρο.

Και δεν ήταν μόνο αυτό: ο ίδιος περιφερόταν στο νησί για να δει πώς πηγαίνουν τα επιτίμια των χωρικών, να δει αν πότιζαν τακτικά το δέντρο που είχαν φυτέψει και αν το φρόντιζαν να μην το φάνε οι κατσίκες.

 Το παράδειγμα και η επίδρασή του μεταμόρφωσαν το νησί: εκεί που πριν ογδόντα χρόνια το νησί ήταν γεμάτο ξερές και γυμνές πλαγιές, σήμερα φύονται πεύκα και ευκάλυπτοι. «Να αγαπάτε τα δέντρα», επέμενε ο πατήρ Αμφιλόχιος.

Δεν είχε δίκιο; Δεν μπορούμε να σώσουμε ό,τι δεν αγαπάμε.

 

Κάλλιστος Ware, μητρ. Διοκλείας, Αρχή Ημέρας. Η ορθόδοξη προσέγγιση της Δημιουργίας

γ. Οι άνθρωποι θα μείνουν πτωχοί γιατί δεν θα ’χουν αγάπη στα δέντρα.

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός 

δ. Αγάπη για την Δημιουργία και τον Δημιουργό.

Βλέποντας τη φύση, τα δέντρα, τα λουλούδια, τα πουλιά, τις μέλισσες, τα άνθη, τη θάλασσα, τα ψάρια, τα άστρα, το φεγγάρι, τον ήλιο και τα τόσα άλλα υπέροχα δημιουργήματά του, στρέφουμε τον νου μας προς τον Θεό και δοξάζοντάς Τον μέσα από αυτά, προσπαθούμε να καταλάβουμε πόσο ωραία και θαυμάσια είναι, και αγωνιζόμαστε να τα αγαπήσουμε.

 Όταν τα αγαπήσουμε όλα αυτά, τότε η αγάπη μας ανεβαίνει προς τον δημιουργό μας, κι έτσι πραγματικά και αληθινά Τον αγαπάμε.

 

Άγιος Πορφύριος

 

Όσιος Αμφιλόχιος της Πάτμου

 16 Απριλίου - Μνήμη Οσίου Αμφιλοχίου της Πάτμου.

Να αγαπάτε τα δέντρα!

Στη δεκαετία του 1960, όταν ήμουν διάκονος στη Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου στην Πάτμο, ο γέροντάς μας, ο πατήρ Αμφιλόχιος, συνήθιζε να μας λέει: «Γνωρίζετε πως ο Θεός μάς έδωσε μία ακόμη εντολή, που δεν αναφέρεται στην Αγία Γραφή; 

Είναι η εντολή να αγαπάτε τα δέντρα».

Πίστευε πως όποιος δεν αγαπούσε τα δέντρα δεν αγαπούσε τον Χριστό.

«Όταν φυτεύετε ένα δέντρο», μας έλεγε, «φυτεύετε ελπίδα, φυτεύετε ειρήνη, φυτεύετε αγάπη και θα λάβετε τη χάρη του Θεού».

"Σύμφωνα με την εύστοχη έκφραση του Μητροπολίτη Διοκλείας Κάλιστου Ware, ο Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής υπήρξε ένας οικολόγος πριν τα οικολογικά κινήματα.

 [...] Ο άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου ακολουθώντας τα ίχνη του Κυρίου αγάπησε κάθε έμψυχο και άψυχο δημιούργημα του Θεού. Με το παράδειγμά του δίδαξε την ιερότητα της φύσης. Συγχρόνως πρωτοποριακά έστρεψε την προσοχή των χριστιανών στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και κινητοποίησε πλήθος ανθρώπων να ευαισθητοποιηθούν για την προστασία του πλανήτη.

Σε αυτό το πλαίσιο ανέδειξε ότι ο άνθρωπος ως εικόνα του Θεού έχει το χρέος και την αποστολή να λειτουργεί ως «κηπουρός» και να καλλύνει τον κόσμο φροντίζοντας τη φύση και οπωσδήποτε παραμερίζοντας τον εγωκεντρισμό του και τις συμφεροντολογικές του επιδιώξεις. Η φύση αποτελεί το πεδίο σωτηρίας του ανθρώπου".

(απόσπασμα από το Ν. Τσιρέβελου, "Ένας οικολόγος άγιος πριν τα οικολογικά κινήματα: Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου" στο Νικολάου Ασπρούλη - π Αμφιλόχιου Μήλτου, Υπερ ευκρασίας αέρων, ευφορίας των καρπών της γης... Οικοδομώντας ένα οικολογικό ήθος, Εκδοτική Δημητριάδος, Βόλος 2023, σ. 95-112)

 

 

Η Επικοινωνία του Αγίου Παϊσίου με τα Ζώα.

ΟΙΚΟ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Ο Άγιος Παΐσιος είχε μια μοναδική, σπάνια σχέση με την κτίση του Θεού. Αρκούδες, ελάφια, φίδια, λαγοί, ακόμα και γάτες και ποντίκια… όλα πλησίαζαν τον Όσιο σαν να αναγνώριζαν μέσα του την ειρήνη και τη χάρη του Χριστού. Στο βίντεο παρουσιάζονται αληθινές ιστορίες εκ του νέου βιβλίου ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: – Η αρκούδα που υπάκουσε στη φωνή του. – Τα φίδια που υποχωρούσαν με μια του κουβέντα. – Ο λαγός με τον σταυρό στο μέτωπο που απαγόρευε στους κυνηγούς να πειράξουν. – Τα ζαρκάδια που έτρεχαν κοντά του όταν άκουγαν το χτύπημα του τσεκουριού. – Οι γάτες και τα ποντίκια που έτρωγαν μαζί, χωρίς φόβο, κάτω από το βλέμμα του. – Το τεράστιο φίδι που ήρθε “να του κάνει παρέα” μπροστά στους επισκέπτες στο Άγιο Όρος. Όλες αυτές οι ιστορίες αποκαλύπτουν έναν άνθρωπο που ζούσε ήδη από αυτή τη ζωή την ειρήνη του Παραδείσου.

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ:

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και η σχέση τους με το περιβάλλον

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και η σχέση τους με το περιβάλλον

 ΟΙΚΟ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

1.4. Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

https://www.youtube.com/shorts/KBDDGxdwXCc

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ τοῦ Σάρωφ εἶχε μία ἐκλεκτὴ φίλη: μιὰ τεράστια ἀρκούδα ἐρχόταν κάθε ἀπόγευμα καὶ τὴν τάιζε! Ὄμορφη καὶ εὐλογημένη ἐμπειρία. 

Ἀλλὰ καὶ στὸ βίο τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, στὶς προσευχὲς τοῦ ὁσίου Ζωσιμᾶ γιὰ νὰ ταφεῖ τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας ἀπάντησε ἡ χάρις μὲ ἕνα λιοντάρι ποὺ ἦρθε καὶ πραγματοποίησε τὴν ταφή της.

 Ἔνιωθαν τὰ ζῶα τὴν ἀγάπη τῶν ἁγίων. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑγιὴς σχέση μὲ τὰ ζῶα ποὺ θυμίζει τὴ σχέση ἀνθρώπου καὶ ζώων μέσα στὸν παράδεισο: ἕνα κομμάτι τοῦ οὐρανοῦ πάνω στὴ γῆ. 

Γι' αὐτὸ καὶ τὸ οἰκολογικὸ πρόβλημα εἶναι κατὰ βάθος θεολογικό, καὶ ξεπερνιέται μὲ τὸ ἦθος τῶν ἁγίων μας.

Απόσπασμα πηγή

H ευχή του Αγίου Μόδεστου για τα ζώα

Κύριε Ιησού Χριστέ, Εσύ που είσαι ο Θεός μου, γεμάτος ελεημοσύνη και Πανάγαθος, Εσύ που με σοφία δημιούργησες ολόκληρο τον κόσμο, που μπορούμε να συλλάβουμε με τον νου και τις αισθήσεις μας. 

Εσύ που όλα τα δημιουργήματά Σου τα πλημμυρίζεις με τα ελέη Σου.

Εσύ που με την πανάγαθη Πρόνοιά Σου για όλα προνοείς και για όλα σου τα κτίσματα, άυλα ή υλικά, λογικά ή άλογα, έμψυχα ή άψυχα, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο φροντίζεις […]

Σε Σένα λοιπόν δέομαι, Δέσποτα Πανάγαθε και Ποιητή του παντός, και Σε , που είσαι ο αίτιος της ζωής, ικετεύω. 

Άκουσε με ευμένεια την προσευχή μου αυτή και διώξε κάθε θανατηφόρα ασθένεια και κακό από τα βόδια, τα άλογα, τα γαϊδούρια, τα μουλάρια, τα πρόβατα, τις κατσίκες, τις μέλισσες και τα υπόλοιπα ζώα, όσα χρειάζονται στη ζωή τους οι δούλοι Σου, που επικαλούνται Εσένα, που δίνεις όλα τα καλά και το όνομά μου. [.…]

Ναι, Κύριε Ιησού Χριστέ, λυπήσου τα σπλάχνα Σου τα ίδια και ελέησε τα ζώα που πάσχουν, καθώς θερίζονται από το δρεπάνι του θανάτου. Και επειδή δεν μπορούν να μιλήσουν, μόνο με τα μουγκανίσματα και τις γοερές και άναρθρες φωνές μιλούν για τα βάσανα και τον πόνο τους, ώστε να τραβήξουν την συμπάθεια όσων έχουν λόγο […]

Η σχέση του Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτη με την κτίση

Ο Γέροντας φρόντιζε ακόμα και για τα φυτά. Πίστευε πως κάθε κακομεταχείριση που τα βλάπτει είναι αντίθετη με τη διδαχή της χάρης. Θυμάμαι μια φορά που βάδιζα μαζί του το μονοπάτι που οδηγούσε από τη Μονή στο καλύβι, όπου πέρασα ένα έτος. 

Αυτή η καλύβα απέχει περίπου ένα χιλιόμετρο από το μοναστήρι. Ο Γέροντας ερχόταν να δει την κατοικία μου. Κρατούσαμε ραβδιά, όπως συνηθίζεται στις ορεινές περιοχές. 

Και στις δυο πλευρές από το μονοπάτι φύτρωναν αραιά ψηλά αγριόχορτα. Με τη σκέψη να μην αφήσω τα χόρτα να κλείσουν το μονοπάτι, χτύπησα με το ραβδί ένα

βλαστό στην κορφή του, ώστε να εμποδίσω την ωρίμανση των σπόρων. 

Η χειρονομία μου φάνηκε βάναυση στον Γέροντα και κούνησε ελαφρά με αμηχανία το κεφάλι του. Κατάλαβα τι σήμαινε αυτό και ντράπηκα. 

Ο Γέροντας έλεγε πως το Πνεύμα του Θεού διδάσκει τη συμπόνια για όλη την κτίση, ώστε να μην κόβουμε ούτε τα φύλλα του δέντρου χωρίς ανάγκη. «Να, ένα πράσινο φύλλο πάνω στο δέντρο, και συ το έκοψες χωρίς ανάγκη. Αν και δεν είναι αμαρτία, πώς να το πω, προκαλεί οίκτο.

 Η καρδιά που έμαθε ν’ αγαπά, λυπάται όλη την κτίση».

Αρχ. Σωφρόνιος του Έσσεξ, Ο Γέροντας Σιλουανός του Άθω

«Να αγαπάτε τα δέντρα»

Θυμάμαι τώρα, πως στη δεκαετία του 1960, όταν ήμουν διάκονος στη Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου στην Πάτμο, ο γέροντάς μας, ο πατήρ Αμφιλόχιος, συνήθιζε να μας λέει: «Γνωρίζετε πως ο Θεός μας έδωσε μία ακόμη εντολή, που δεν αναφέρεται στην Αγία Γραφή; Είναι η εντολή να αγαπάτε τα δέντρα». 

Πίστευε, πως όποιος δεν αγαπούσε τα δέντρα δεν αγαπούσε τον Χριστό. «Όταν φυτεύετε ένα δέντρο», μας έλεγε, «φυτεύετε ελπίδα, φυτεύετε ειρήνη,

φυτεύετε αγάπη και θα λάβετε τη χάρη του Θεού». 

Ήταν ένας οικολόγος πολύ πριν η οικολογία έρθει στην επικαιρότητα. 

Ακούγοντας τις εξομολογήσεις των χωρικών, τους έβαζε ως επιτίμιο ή ποινή, να φυτέψουν ένα δέντρο. Και δεν ήταν μόνο αυτό: ο ίδιος περιφερόταν στο νησί για να δει πώς πηγαίνουν τα επιτίμια των χωρικών, να δει αν πότιζαν τακτικά το δέντρο

που είχαν φυτέψει και αν το φρόντιζαν να μην το φάνε οι κατσίκες. 

Το παράδειγμα και η επίδρασή του μεταμόρφωσαν το νησί: εκεί που πριν ογδόντα χρόνια το νησί ήταν γεμάτο ξερές και γυμνές πλαγιές, σήμερα φύονται πεύκα και ευκάλυπτοι.

Κάλλιστος Ware, «Δια της Δημιουργίας στον Δημιουργό»

Συνάντηση με ένα αηδονάκι

Μια μέρα, ένα πρωινό προχώρησα μόνος μου στο παρθένο δάσος. Όλα, δροσισμένα από την πρωινή δροσιά, λαμπύριζαν στον ήλιο. Βρέθηκα σε μια χαράδρα. Την πέρασα. Κάθισα σ’ ένα βράχο. 

Δίπλα μου κρύα νερά κυλούσαν ήσυχα κι έλεγα την ευχή. Ησυχία απόλυτη. Τίποτα

δεν ακουγόταν. Σε λίγο, μέσα στην ησυχία ακούω μια γλυκιά φωνή, μεθυστική, να ψάλλει, να υμνεί τον Πλάστη. Κοιτάζω, δεν διακρίνω τίποτα. 

Τελικά, απέναντι σ’ ένα κλαδί βλέπω ένα πουλάκι. ήταν αηδόνι. Κι ακούω το αηδονάκι να κελαηδάει, να σχίζεται. μάλλιασε, που λέμε, η γλώσσα του, φούσκωσε απ’ τους λαρυγγισμούς ο λαιμός του. Αυτό το πουλάκι το μικροσκοπικό να κάνει κατά πίσω τα φτερά του, για να έχει δύναμη και να βγάζει αυτούς τους

γλυκύτατους τόνους, αυτή την ωραία φωνή και να φουσκώνει ο λάρυγγάς του! Πω, πω, πω!

Να ‘χα ένα ποτηράκι με νερό, για να πηγαίνει να πίνει και να ξεδιψάει!

Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια. […]

Δεν μπορώ να σας μεταφέρω αυτά που ένιωσα. Αυτά που αισθάνθηκα. Σας φανέρωσα, όμως, το μυστήριο. Και σκεπτόμουν. «Γιατί το αηδονάκι να βγάζει αυτούς τους λαρυγγισμούς; Γιατί να κάνει αυτές τις τρίλιες; Γιατί να ψάλλει αυτό το υπέροχο άσμα; Γιατί, γιατί, γιατί… γιατί να ξελαρυγγιάζεται; Γιατί, γιατί, για ποιο σκοπό; Μήπως περιμένει να το επαινέσει κανείς;

Όχι, βέβαια, εκεί κανείς δεν θα το κάνει αυτό». Μόνος μου φιλοσοφούσα. […] 

Πόσα δεν μου είπε το αηδονάκι! Και πόσα του είπα μες στη σιωπή: «Αηδονάκι μου, ποιος σου είπε ότι εγώ θα περνούσα από δω; Εδώ κανείς δεν πλησιάζει. Είναι τόσο απρόσιτο το μέρος. Πόσο ωραία κάνεις χωρίς διακοπή το καθήκον σου, την προσευχή σου στον Θεό! Πόσα μου λες, αηδονάκι μου, πόσα με διδάσκεις! Θεέ μου, συγκινούμαι. 

Αηδόνι μου, μου δείχνεις με το κελάηδημά σου πως να υμνώ τον Θεό, μου λες χίλια, πολλά, πάρα πολλά... 

Δεν είμαι καλά από υγεία, να τα πω όπως τα νιώθω. Θα μπορούσε να γραφεί ένα ολόκληρο πεζογράφημα. Το αγάπησα πολύ το αηδόνι. Το αγάπησα και μ’ ενέπνευσε. Σκέφτηκα: «Γιατί εκείνο κι όχι κι εγώ; Γιατί εκείνο να κρύβεται κι όχι κι εγώ;». Και μου ήρθε στο νου ότι πρέπει να φύγω, πρέπει να χαθώ, πρέπει να μην υπάρχω. 

Είπα: «Γιατί; Είχε αυτό κόσμο μπροστά του; Ήξερε ότι ήμουν εγώ και τ’ άκουγα; Ποιος τ’ άκουγε που ξελαρυγγιάζονταν; Γιατί πήγαινε σε τέτοια κρυφά μέρη; Αλλά κι εκείνα τ’ αηδόνια μες στο λόγγο, μες στη ρεματιά που βρισκόντουσαν τη νύκτα και την ημέρα, το βράδυ και το πρωί, ποιος τ’ άκουγε που ξελαρυγγιαζόντουσαν όλα; Και γιατί το κάνανε αυτό το πράγμα; Και γιατί πηγαίνανε σε τέτοια κρυφά μέρη;

Γιατί σπάζανε το λάρυγγά τους; 

Ο σκοπός ήταν η λατρεία, το ψάλσιμο στον Δημιουργό τους, η λατρεία στον Θεό». Έτσι τα εξηγούσα.

Όλα αυτά τα θεώρησα ότι ήταν του Θεού άγγελοι, δηλαδή πουλάκια που δοξάζανε τον Θεό, τον Πλάστη των πάντων και δεν τ’ άκουγε κανείς. Ναι, κρύβονταν, να μην τ’ ακούει κανείς, πιστέψτε με! 

Δεν τα ενδιέφερε να τ’ ακούνε, αλλά ποθούσαν μες στη μοναξιά, μες στην ησυ-

χία, μες στην ερημιά, μες στην σιωπή να τ’ ακούει ποιος άλλος; Ο Πλάστης των πάντων, ο Δημιουργός του παντός. Αυτός που τους χάριζε ζωή και πνοή και φωνή. Θα ρωτήσετε: «Είχανε μυαλό;». Τι να πω, δεν ξέρω αν το έκαναν συνειδητά ή όχι. Δεν ξέρω. Γιατί αυτά είναι πουλάκια. Μπορεί τώρα να είναι στη ζωή και μετά να μην υπάρχουν, όπως λέει η Αγία Γραφή.

Δεν πρέπει εμείς να σκεπτόμαστε διαφορετικά απ’ ό,τι λέει η Αγία Γραφή. 

Ο Θεός μπορεί να μας παρουσιάσει ότι όλοι αυτοί ήταν άγγελοι του Θεού. Εμείς δεν τα ξέρουμε αυτά. Πάντως κρύβονταν, να μην ακούσει κανείς τη δοξολογία τους.

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

ΠΡΩΙΝΟ ΡΟΦΗΜΑ

Ο βάτραχος Μπαγιούμ

Καλλιεργώντας την συμπάθεια

ΟΙΚΟ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

 ΟΙΚΟ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Η Οικοθεολογία εξετάζει τη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον υπό το φως της χριστιανικής πίστης. 

Τονίζει ότι η δημιουργία είναι δώρο του Θεού και ο άνθρωπος καλείται να είναι φύλακας και όχι κυρίαρχος της.

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Η ευθύνη απέναντι στη φύση πηγάζει από την αγάπη προς τον Δημιουργό και τα δημιουργήματά Του.

 Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος και ο Άγιος Πορφύριος, υπογραμμίζουν τη συμπόνια για κάθε ζωντανό πλάσμα και τη σύνδεση της αγάπης προς τη φύση με την αγάπη προς τον Θεό. 

Ο «Πράσινος Πατριάρχης» Βαρθολομαίος προβάλλει τη μετάνοια και την πνευματική αλλαγή ως προϋπόθεση για την οικολογική ισορροπία, τονίζοντας ότι το οικολογικό πρόβλημα είναι κυρίως ηθικό και πνευματικό.

 Η χριστιανική διδασκαλία προτρέπει σε σεβασμό, αλληλεγγύη και υπευθυνότητα, ώστε η τεχνολογία και η ανάπτυξη να υπηρετούν το κοινό καλό.

 Η Οικοθεολογία, επομένως, καλεί τους πιστούς σε ενεργή φροντίδα της Δημιουργίας, μέσα από πράξεις αγάπης, ταπεινότητας και οικολογικής συνείδησης.

Συνάντηση με το φυσικό περιβάλλον.

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ - 1.4 ΟΙΚΟ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ (4ο δίωρο)

Η ιστορία μας διαδραματίζεται σε ένα ελληνικό νησί.

Ο Γιώργος και ο Στράτος διδάσκονται στην τάξη από την καθηγήτριά τους τη βιβλική διήγηση για τη δημιουργία του κόσμου.

Στη συζήτηση που ακολουθεί, επικεντρώνονται στο γεγονός ότι ο κόσμος από την αρχή δημιουργήθηκε καλός από τον Θεό και, για όσα προβλήματα συμβαίνουν σήμερα στο περιβάλλον, ευθύνεται ο άνθρωπος.

Την επόμενη μέρα, τα παιδιά βρίσκονται μπροστά σε ένα σοβαρό περιβαλλοντικό πρόβλημα καθώς περπατούν στην παραλία.

Αναζητούν την αιτία του και προβληματίζονται για το πώς πρέπει να δράσουν, ώστε το πρόβλημα να πάψει να υπάρχει.

Ποια απόφαση τελικά θα πάρουν;

Με ποιον τρόπο τα λόγια του Οικουμενικού Πατριάρχη έρχονται να στηρίξουν τις αποφάσεις τους;

Video από την 3η θεματική ενότητα: "Συνάντηση με το φυσικό περιβάλλον" του παρακάτω βιβλίου.

«Από τη σύγκρουση στη συνάντηση: Διδακτικές διαδρομές για την ανάσχεση της βίας, του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας»

https://samakos9.blogspot.com/2024/03/blog-post.html

ΕΙΣΑΓΩΓΗ - Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ 1.4 ΟΙΚΟΘΕΟΛΟΓΙΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ 

Δημιουργία του Ιωάννη Μπάλτου

Στο μάθημα αυτό, με τίτλο «Οικο-θεολογία», εξετάζουμε τη σχέση ανάμεσα στη χριστιανική πίστη και την ευθύνη μας απέναντι στο περιβάλλον.

Η οικο-θεολογία αναδεικνύει πώς η θρησκευτική μας αντίληψη μπορεί και πρέπει να ενσωματώνει την προστασία της φύσης, αναγνωρίζοντας ότι η Δημιουργία είναι δώρο του Θεού και ο άνθρωπος οφείλει να τη φροντίζει με σεβασμό και αγάπη.

Μέσα από Video, φωτογραφίες, τραγούδια,  κείμενα και αποφθέγματα Αγίων, θα μελετήσουμε τις αιτίες και τις συνέπειες της οικολογικής καταστροφής, καθώς και το ρόλο των χριστιανών στην αντιμετώπισή της.

Θα χρησιμοποιήσουμε κριτικές ερωτήσεις, όπως: «Γιατί συμβαίνουν οι οικολογικές κρίσεις;» ή «Τι θα άλλαζε αν οι άνθρωποι αγαπούσαν περισσότερο τη φύση;», για να αναλύσουμε τις ηθικές και πνευματικές διαστάσεις του ζητήματος.

Θα εστιάσουμε σε κείμενα του βιβλίου  που υπογραμμίζουν την ευθύνη των χριστιανών απέναντι στο περιβάλλον, όπως τα λόγια του Ισαάκ του Σύρου για την «ελεήμονα καρδιά» που καίγεται για όλη τη Δημιουργία, ή τη διδασκαλία του πατέρα Αμφιλόχιου, ο οποίος τόνιζε ότι «όποιος δεν αγαπά τα δέντρα δεν αγαπά τον Χριστό».

Θα δούμε επίσης πώς σημαντικά θρησκευτικά πρόσωπα, όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, γνωστός ως «Πράσινος Πατριάρχης», έχουν αναλάβει δράσεις για την προστασία του περιβάλλοντος.

Μέσα από την «Διακήρυξη της Βενετίας», θα ανακαλύψουμε πώς η οικολογική κρίση δεν είναι μόνο τεχνολογικό ή οικονομικό ζήτημα, αλλά και ηθικό, που απαιτεί «μετάνοια» και αλλαγή στον τρόπο ζωής μας.

Θα συζητήσουμε πρακτικές πρωτοβουλίες, όπως η ανακύκλωση, η αναδάσωση και ο καθαρισμός παραλιών, που μπορούν να ενισχύσουν τη σύνδεση ανάμεσα στην πίστη και την πράξη.

Στόχος του μαθήματος είναι να κατανοήσουμε ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι θεολογική και πνευματική υποχρέωση, και να εμπνευστούμε να γίνουμε ενεργοί φύλακες της Δημιουργίας.

Αγάπη για την Δημιουργία και τον Δημιουργό

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ - 1.4 ΟΙΚΟ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Βλέποντας τη φύση, τα δέντρα, τα λουλούδια, τα πουλιά, τις μέλισσες, τα άνθη, τη θάλασσα, τα ψάρια, τα άστρα, το φεγγάρι, τον ήλιο και τα τόσα άλλα υπέροχα δημιουργήματά του, στρέφουμε τον νου μας προς τον Θεό και δοξάζοντάς Τον μέσα από αυτά, προσπαθούμε να καταλάβουμε πόσο ωραία και θαυμάσια είναι, και αγωνιζόμαστε να τα αγαπήσουμε.

 Όταν τα αγαπήσουμε όλα αυτά, τότε η αγάπη μας ανεβαίνει προς τον δημιουργό μας, κι έτσι πραγματικά και αληθινά Τον αγαπάμε.

Άγιος Πορφύριος

Ν' αγαπάς Παντελής Θαλασσινός

ΜΙΑ ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 

Σε μια εποχή παγκόσμιων κρίσεων- περιβαλλοντικών, υγείας, κοινωνικών, οικονομικών, φυλετικών, κ.ά.- θα ήταν εύκολο να αναζητήσουμε ανθρώπινες απαντήσεις, π.χ. επιστημονικές ή οικολογικές. Εκείνο όμως που αυτές οι κρίσεις επιζητούν είναι μια θεολογική απάντηση στην επιστήμη. Να συλλέξει κανείς τα δεδομένα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα και να αρθρώσει μια θεολογική απάντηση.

Η ποιήτρια Christina Rossetti έγραψε κάποτε “Και μάτια διαφορετικά από τα δικά σου / Φτιάχτηκαν για να κοιτάνε τα λουλούδια.” Σε αυτά τα γεμάτα δύναμη λόγια της Rossetti, αχνοφαίνεται η ιδέα ότι ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε μονάχα για τους ανθρώπους. Ότι τα δικά μας μάτια δεν είναι τα μόνα που κοιτάνε αυτόν τον κόσμο. Ότι και τα ζώα έχουν μάτια με τα οποία κοιτάνε τα λουλούδια. Αλλά κι επίσης, ότι η Κτίση δεν δημιουργήθηκε για τα μάτια του ανθρώπου και για την τέρψη του ανθρώπου, αλλά μάλλον για τα μάτια του Θεού και για την τέρψη του Θεού. Ξεκινάω λοιπόν, με την εξής ερώτηση: Τι σημαίνει να βλέπει κανείς τον κόσμο, να βλέπει τα υπόλοιπα πλάσματα, μέσα από τα μάτια του Θεού;    

Κάνοντας αυτή την ερώτηση, αρχίζω να φέρνω τη θεολογία των ζώων σε διάλογο με τη θεολογία του σώματος και τη θεολογία της απελευθέρωσης.

Θα μπορούσε τώρα κάποιος να αναρωτηθεί, δεν είναι το απόγειο της ύβρης να πιστεύεις ότι μπορούμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Θεού; Και υπό μια έννοια, ναι, φυσικά και είναι. Η θεολογία, με το να αναγνωρίζει το θείο, έχει ως βασική της προϋπόθεση την αντίληψη ότι δεν είμαστε θεοί. Συζητώντας για τη δύναμη του ανθρώπου, αυτό είναι ένα μικρό αλλά κρίσιμο σημείο. Ο άνθρωπος δεν είναι Θεός. Ούτε έχουμε, ούτε θα έπρεπε να επιδιώκουμε να αποκτήσουμε δύναμη σαν του Θεού. Οπότε, φυσικά, και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να κατανοήσουμε πλήρως τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός βλέπει τον κόσμο.  Και όμως σε αυτή την εποχή της κλιματικής κρίσης, όπου ο κόσμος απεγνωσμένα χρειάζεται τη βοήθεια μας, ποιο είναι το καλύτερο σημείο θεολογικής εκκίνησης από το να αναρωτηθούμε: Τι βλέπει ο Θεός, ο δημιουργός, όταν κοιτάζει τον κόσμο του;

 

Όταν θέτουμε το ερώτημα, πώς βλέπει ο Θεός τον κόσμο, μπορούμε να ξεκινήσουμε εξετάζοντας τη βιβλική μαρτυρία.  Στην αρχή της Δημιουργίας, ο Θεός δημιουργεί τα ζώα, τους δίνει τον δικό τους ζωτικό χώρο, τα ευλογεί, και διακηρύσσει, «ὅτι καλά». (Γεν. 1. 25). Ο Θεός της αγάπης δημιουργεί όχι από ανάγκη, ευαρεστούμενος με την ύπαρξη των άλλων όντων. Δεν ευχαριστιέται μόνο με τα ανθρώπινα όντα, αλλά απολαμβάνει και την ομορφιά των φτερών του παγωνιού, την πραότητα μιας αγελάδας, την ταχύτητα ενός τσιτάχ, το παιχνίδισμα των δελφινιών και τη δύναμη ενός ρινόκερου. Ο δημιουργός Θεός χαίρεται, ευλογεί και βλέπει ότι όλα τα πλάσματά Του είναι καλά.

Στη συνέχεια της αφήγησης της Γένεσης, ακολουθεί το μέρος όπου αναφέρεται πιο συχνά, η κατ’ εικόνα του Θεού δημιουργία του ανθρώπου. Ο Θεός δίνει στην ανθρωπότητα μια ξεχωριστή θέση στη δημιουργία, καθώς δημιουργείται κατ’ εικόνα Του, και στη συνέχεια δίνει στους ανθρώπους «κυριαρχία» επί της δημιουργίας. (στ.26-8). Αλλά τι είδους κυριαρχία είναι αυτή; Είναι κυριαρχία ως εξουσία, όπως έχει συχνά ερμηνευθεί; Πρέπει να εξουσιάζουμε τον κόσμο κατά το πρότυπο του κυρίου και του αφέντη; Η απάντηση δίνεται στο επόμενο εδάφιο, όπου ο Θεός ευλογεί τους ανθρώπους και τους δίνει μια χορτοφαγική, στην πραγματικότητα φυτική διατροφή, «καρπὸν σπέρματος σπορίμου» (στ. 29). Πρέπει να αναρωτηθούμε τι είδους σχέση με τον κόσμο οραματίζεται μια κυριαρχία που έχει στη βάση της μια φυτική διατροφή; Η απάντηση που προτείνω, είναι αυτή της υπηρεσίας και της ευθύνης. Πρέπει να φροντίζουμε τον κόσμο, όπως ο Θεός ο ίδιος θα φρόντιζε τον κόσμο.

Στα ζώα επίσης δόθηκε μια φυτική διατροφή – «πάντα χόρτον χλωρὸν». Και είναι αυτό το ειρηνικό, αρμονικό, χορτοφαγικό όραμα του κόσμου που είδε ο Θεός και είπε ότι «ἰδοὺ καλὰ λίαν» (στ. 31). Η αρχική βασιλεία του Θεού, έτσι όπως Εκείνος την οραματίστηκε, ήταν μια βασιλεία ειρήνης μεταξύ όλων των πλασμάτων του Θεού. Έτσι, όταν ρωτάμε τι είναι καλό στα μάτια του Θεού, η πρώτη απάντηση φαίνεται να είναι ένα ειρηνικό βασίλειο, μια ειρηνική δημιουργία.

Το να βλέπει κανείς τον κόσμο μέσα από τα μάτια των ζώων συνεπάγεται ότι έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα της ταλαιπωρίας και του πόνου δισεκατομμυρίων ζώων παγκοσμίως με σκοπό το ανθρώπινο κέρδος. Πάνω από εβδομήντα τρία δισεκατομμύρια αγελάδες, πρόβατα, χοίροι και κοτόπουλα θανατώνονται κάθε χρόνο για ανθρώπινη κατανάλωση. Εβδομήντα τρία δισεκατομμύρια ζώα, για μόλις 7,8 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Και αυτός ο αριθμός δεν περιλαμβάνει όλα τα ζώα που θανατώνονται για τροφή, ούτε όλα τα ψάρια και τα πτηνά που θανατώνονται. Η συντριπτική πλειονότητα των εκτρεφόμενων ζώων εκτρέφονται σε εργοστασιακές φάρμες, μεγαλώνουν εντατικά, απομακρύνονται από τις μητέρες τους και διατηρούνται σε συνθήκες όπου μπορεί να μην δουν ποτέ το φως της ημέρας ή να περιφέρονται ελεύθερα, προτού μεταφερθούν μερικές φορές εκατοντάδες χιλιόμετρα και τελικά σφαγιαστούν. Σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις, εκατόν δεκαπέντε εκατομμύρια ζώα χρησιμοποιούνται για πειράματα κάθε χρόνο. Η χρήση και η κακοποίηση των ζώων είναι τόσο διαδεδομένη που τα ζώα έχουν γίνει αόρατα. Υπό αυτό το πρίσμα, η πραγματικότητα της ζωής των ζώων απέχει ένα εκατομμύριο μίλια από την πραγματικότητα ενός ειρηνικού βασιλείου.

 

Τα ζώα αυτά έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι αισθάνονται πόνο, υποφέρουν και βιώνουν μια σειρά συναισθημάτων, όπως φόβο, άγχος και τρόμο. Όσον αφορά τον βασανισμό τους, ο βασανισμός δισεκατομμυρίων ζώων παγκοσμίως κάθε χρόνο που χρησιμοποιούνται και κακοποιούνται για το ανθρώπινο κέρδος, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ηθικά ζητήματα της εποχής μας.

Ίσως χειρότερο ακόμα κι από τον πόνο δισεκατομμυρίων ζώων είναι ότι, διαιωνίζοντας αυτό το καταναλωτικό μοντέλο, θέτουμε σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή μας στον πλανήτη. Η κτηνοτροφία ευθύνεται για πάνω από το 30% των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Επιπλέον, η κύρια εκπομπή από τη ζωική εκτροφή είναι το μεθάνιο, το οποίο είναι τέσσερις φορές πιο ισχυρό από το διοξείδιο του άνθρακα. Υπολογίζεται ότι η κτηνοτροφία συμβάλλει περισσότερο στην κλιματική αλλαγή από ό,τι όλες οι εκπομπές των μεταφορών (σκάφη, αυτοκίνητα, τρένα, αεροπλάνα κ.λπ.) μαζί. Το ήμισυ της κατοικήσιμης γης του πλανήτη χρησιμοποιείται για τη γεωργία και περισσότερα από τα τρία τέταρτα αυτής χρησιμοποιούνται για την εκτροφή ζώων. Αυτά είναι τεράστια νούμερα, αν τα συνδυάσουμε με τις ιδέες της επισιτιστικής ασφάλειας και των δικαιωμάτων της γης. Ειδικά μάλιστα, αν αναλογιστεί κανείς ότι παρά το γεγονός ότι 73 δισεκατομμύρια χερσαία ζώα σκοτώνονται κάθε χρόνο, περίπου 800-900 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν αρκετή τροφή για να φάνε.

Χειρότερο ακόμα, ίσως, και από τις εκπομπές αερίων, είναι το γεγονός ότι η κύρια αιτία της αποψίλωσης των δασών είναι η αποψίλωση της γης είτε για την εκτροφή βοοειδών είτε για την καλλιέργεια γης με σκοπό τη διατροφή τους. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το να γίνουμε χορτοφάγοι είναι το πιο αποτελεσματικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε προσωπικά για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.  Το τι επιλέγουμε να καταναλώνουμε θα καθορίσει αν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την κλιματική κρίση. Η κλιματική αλλαγή ξεκινά πραγματικά από το πιάτο μας.

Το θέμα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο την κλιματική αλλαγή. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα άλλα πλάσματα του Θεού έχει άμεσο αντίκτυπο στους ανθρώπους. Έχουμε δει τις καταστροφικές επιπτώσεις που μπορούν να έχουν σε εμάς οι ζωονόσοι, δηλαδή οι ασθένειες που μεταφέρονται από τα ζώα στους ανθρώπους. Κάθε χώρα σε όλο τον κόσμο επηρεάστηκε από την πανδημία Covid-19, η οποία έχει στις ρίζες της τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα ζώα στη γεωργία παγκοσμίως.

Επιπλέον, υπάρχουν ισχυρά επιστημονικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το να αποτελεί κανείς μέρος των κύκλων βίας απέναντι στα ζώα είναι κακό για τον άνθρωπο. Οι άνθρωποι που εργάζονται ή ζουν κοντά σε σφαγεία έχουν στατιστικά περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν βίαιη συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων, της ενδοοικογενειακής βίας και των φόνων, ενώ έχουν αυξημένα προβλήματα ψυχικής υγείας.

Μια ενσαρκωμένη θεολογία των ζώων που υιοθετεί δηλαδή, μια σαρκωτική προσέγγιση, πρέπει να προχωρήσει πέρα από το να βλέπει και να ρωτήσει επίσης τι ακούει ο Θεός όταν ακούει τον κόσμο. Μια απάντηση δίνεται στην Α΄Προς Ρωμαίους, η οποία αποκαλύπτει πως όλοι μας, άνθρωποι και μη, είμαστε παγιδευμένοι στην κοινή μοίρα της δημιουργίας, η οποία «συστενάζει» (Ρωμ.8.22). Η δημιουργία κυριολεκτικά στενάζει, φωνάζει για να ακούσουμε τον πόνο της. Οι αγελάδες κλαίνε για μέρες, όταν τους παίρνουν τα μοσχάρια τους σε ηλικία μόλις λίγων ημερών, για να παράγουν γάλα για τους ανθρώπους. Οι λύκοι που πιάνονται στην παγίδα ουρλιάζουν από τον πόνο, ακρωτηριάζονται προσπαθώντας να ξεφύγουν, μόνο για να πυροβοληθούν αν δεν μπορούν να ξεφύγουν μετά από ώρες ή ημέρες βασάνων. Αν μπορούμε πραγματικά να δούμε και να ακούσουμε τις κραυγές των ζώων και τις κραυγές του κόσμου, μπορούμε να ακούσουμε τι είναι λάθος με τον τρόπο που έχουμε οικοδομήσει τις κοινωνίες μας.

Αλλά η επιστολή του αποστόλου δεν αρκείται απλώς και μόνο στο να δηλώνει ότι είμαστε παγιδευμένοι στον στεναγμό της δημιουργίας. Αντίθετα, ο Παύλος προτείνει ότι είναι καθήκον μας ως «παιδιά του Θεού» να συμβάλουμε στην απελευθέρωση της δημιουργίας. Καθώς ο Ιησούς απελευθερώνει τους ανθρώπους από τη «δουλεία της φθοράς», τότε είναι καθήκον μας να απελευθερώσουμε τα άλλα πλάσματα από τη φθορά και τη ματαιότητα (Ρωμ. 8. 18-24). Ο ρόλος της ανθρωπότητας είναι να βοηθήσει στη λύτρωση της δημιουργίας, να απελευθερώσει τα ζώα από τον πόνο που τους προκαλούν οι ίδιοι οι άνθρωποι.

Μια τέτοια θεώρηση δεν είναι καθόλου εύκολο να μεταφραστεί σε πράξη. Η πρακτική της θεολογίας της απελευθέρωσης των ζώων έχει κόστος. Καλεί τους ανθρώπους να ακολουθήσουν τον ιερατικό θυσιαστικό ρόλο σύμφωνα με το παράδειγμα του Ιησού και να θυσιαστούν για τα ζώα και για χάρη του κόσμου. Όλες οι ηθικές επιλογές έχουν κάποιο κόστος, και με δεδομένο το πλήθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κόσμος μας, ίσως χρειαστεί να παραιτηθούμε από περισσότερα από πολλά περισσότερο απ’ όσα θα επιθυμούσαμε για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις κρίσεις.

Το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση της επίλυσης οποιουδήποτε προβλήματος είναι η αναγνώριση της ύπαρξης του προβλήματος. Βρισκόμαστε πολιτισμικά, κοινωνικά και πολιτικά σε ένα χάος. Έχουμε θεσμοθετήσει την ταλαιπωρία των ζώων: Κυνηγάμε, ψαρεύουμε, πυροβολούμε, πειραματιζόμαστε, κρατάμε σε αιχμαλωσία και χρησιμοποιούμε για ψυχαγωγία δισεκατομμύρια ζώα κάθε χρόνο. Η χρήση και η κακοποίηση των ζώων έχει καταστεί θεσμός για τον ίδιο τον τρόπο που διάγουμε τον βίο μας.  Η αθωότητα έχει χαθεί. Ακόμα και αν έχουμε απομακρυνθεί τελείως από αυτό το δίκτυο και καλλιεργούμε μόνοι μας τα τρόφιμά μας, όσο πληρώνουμε φόρους τα χρήματά μας πηγαίνουν για να στηρίξουν βιομηχανίες που επηρεάζουν αρνητικά τα ζώα. Είμαστε όλοι σε ένα ηθικό χάος σε ό,τι αφορά στα ζώα. Το πρώτο βήμα για να αλλάξουμε τα πράγματα είναι να παραδεχτούμε ότι βρισκόμαστε σε ένα τέτοιο χάος, ότι έχουμε πρόβλημα.

Δεύτερον, όλοι μπορούμε να κάνουμε ορισμένα μικρά βήματα προκειμένου να συμβάλλουμε στην καθιέρωση του ειρηνικού βασιλείου ήδη από αυτή την ζωή. Πρόκειται γι’ αυτό που μου αρέσει να αποκαλώ: προοδευτική απεμπλοκή από τον τραυματισμό των ζώων. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να ξεκινήσουμε κάνοντας το ένα μικρό βήμα μετά το άλλο. Ας αγοράσουμε καλλυντικά cruelty-free, ας μην υποστηρίζουμε οικονομικά ζωολογικούς κήπους ή άλλες μορφές ψυχαγωγίας ζώων, ας σώσουμε τα ζώα συντροφιάς μας, ας μειώσουμε και τελικά ας καταργήσουμε την κατανάλωση ζώων- ας μη φοράμε γούνα ή δέρμα και ας ζητήσουμε από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους μας ότι ενδιαφερόμαστε για θέματα που αφορούν τα ζώα, έστω και μόνον επειδή αφορούν και εμάς.

Φυσικά, όλα αυτά είναι ορισμένες μικρές ατομικές πράξεις, τη στιγμή που χρειαζόμαστε τεράστιες συστημικές αλλαγές. Αλλά μπροστά σε τέτοια συστημικά, παγκόσμια προβλήματα, η μικρή αλλαγή είναι μια πράξη πρόκλησης και ελπίδας. Σε μια εποχή που είναι εύκολο κανείς να νιώθει απελπισία για την κατάσταση του κόσμου, έχει τη δυνατότητα να κάνει αλλαγές, ένα βήμα τη φορά.

ΠΗΓΗ:  «πολυμερώς και πολυτρόπως»

 

Πάμε να βάλουμε τέλος στην εποχή του πλαστικού!

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ - 1.4 ΟΙΚΟ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ (4ο δίωρο)

Παρόλο που το πλαστικό ξεκίνησε να παράγεται λιγότερο από 100 χρόνια πριν, σήμερα έχει καταφέρει να βρίσκεται παντού. Από τα ρούχα που φοράμε, τα προϊόντα που χρησιμοποιούμε, έως το φαγητό μας. Ξεκίνησε να προωθείται για την "ευκολία στη χρήση" και την "ανθεκτικότητά" του, όμως καθώς η παραγωγή και η χρήση του αυξανόταν, το όνειρο έγινε τελικά εφιάλτης. Σήμερα ξέρουμε ότι το πλαστικό - το οποίο είναι φτιαγμένο από ορυκτά καύσιμα - επηρεάζει δραματικά το κλίμα, το περιβάλλον και την υγεία μας. Έχουμε δει τι σημαίνει πλαστική ρύπανση, έχουμε γνώση για τις συνέπειες αυτού του υλικού στη ζωή τη δική μας αλλά και του πλανήτη. Γι' αυτό, θέλουμε να βάλουμε ένα τέλος στην κυριαρχία του. Διεκδικούμε από τους ηγέτες του κόσμου, μια Παγκόσμια Συνθήκη για τα Πλαστικά, η οποία θα πετυχαίνει ακριβώς αυτό: να δώσει σε όλ@ μας μια ανάσα και να αναγκάσει τους υπεύθυνους να λογοδοτήσουν. Έλα μαζί μας!

GreenpeaceGreece