Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Παράδεισος ή Κόλαση

A' ΛΥΚΕΙΟΥ Θ.Ε. 2 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ 2.5 ΣΩΤΗΡΙΑ (5ο δίωρο)

2γ. Παράδεισος - κόλαση
Η πατερική θεολογία [...] κάνει λόγο για τον παράδεισο ως τον τόπο της βασιλείας του Θεού.[...] Δεν υπάρχουν κτιστοί και περιορισμένοι χώροι ως παράδεισος και κόλαση.
Παράδεισος και κόλαση είναι καταστάσεις και σχέσεις προς τον ζωοδότη Θεό.
Ματσούκας, Ν. (1997). Δογματική και Συμβολική Θεολογία Γ.
Θεσσαλονίκη: Πουρναράς, σ. 308-309.
[...] Η κολασμένη ζωή δεν είναι μια ιδιαίτερη κατάσταση που την επιβάλλει βάσει ενός νόμου ο Θεός, και μάλιστα σε μια φυλακή κτιστών βασάνων. Ο Θεός, κατά τον Μάξιμο Ομολογητή, λόγου χάρη, αγκαλιάζει αγαθούς και πονηρούς. Οι δεύτεροι δεν μπορούν να τον δουν στη δόξα
του, και τον αισθάνονται ως τιμωρό και εχθρικό. [...]
Είναι φιλία η παραδείσια ζωή, ενώ η κόλαση είναι «αφιλία» και ακοινωνησία, τόσο σε σχέση με τον Θεό όσο και σε σχέση με τους άλλους. Συγκλονιστική είναι μια διήγηση στα Αποφθέγματα
του αββά Μακαρίου, την οποία θα ζήλευαν σύγχρονοι υπαρξιστές φιλόσοφοι και διανοούμενοι. Ο αββάς Μακάριος χτυπάει με το μπαστούνι του, καθώς βαδίζει στην έρημο, το πεταμένο κρανίο
ενός αιρεσιάρχη. Και αμέσως η ψυχή του στην κόλαση αναγαλλιάζει, και αισθανόμενη την επαφή του αγίου τον παρακαλεί για ανακούφιση. Στην ερώτηση του αββά ποια είναι η κατάστασή τους εκεί στην κόλαση, ο κολασμένος τού λέει πως το πρόσωπο του καθενός είναι κολλημένο στη ράχη του άλλου, και δεν μπορεί κανένας να αντικρίσει τα πρόσωπα των άλλων. Τον παρακαλεί τελικά να προσευχηθεί, για να μπορέσουν να δουν λιγάκι το πρόσωπο του διπλανού τους. [...]
Ματσούκας, Ν. (1988). Δογματική και Συμβολική Θεολογία Β.

Θεσσαλονίκη: Πουρναράς, σ. 544-546.



Το Ευαγγέλιο του πλουσίου και του Λαζάρου μας δεικνύει μία βαθύτερη πραγματικότητα σχετικά με τη ζωή και τον θάνατο, σχετικά με τον παράδεισο και την κόλαση. Δεν έχουμε δύο ζωές -πριν και μετά τον θάνατο- η ζωή είναι μία: αρχίζει με τη σύλληψη και δεν τελειώνει ποτέ. 
Ο παράδεισος και η κόλαση δεν είναι δύο χώροι, δεν πρόκειται για τοπικούς προσδιορισμούς. Πρόκειται για μία κατάσταση κοινωνίας με το πρόσωπο του Χριστού. Η κόλαση είναι ακριβώς η θέληση του ανθρώπου να μη μετέχει σε αυτήν την κοινωνία· είναι η επιλογή να παραμένει μόνος, αυτάρκης, αυτονομημένος. Ο Λάζαρος υπομένοντας τις θλίψεις του έχοντας σχέση με τον Θεό, χαίρεται αυτήν τη χαρά της συνάντησης, ενώ ο πλούσιος ο οποίος είχε μόνη χαρά στη ζωή του τα πλούτη, δεν μπορεί να κοινωνήσει με τον Θεό, γιατί δεν θέλει πλέον να ανοιχτεί.

Αν κανείς δεν μπορέσει σε αυτήν τη ζωή να καταλάβει την παρουσία του Θεού, να ανοιχτεί σε αυτήν τη σχέση, να συνειδητοποιήσει ότι είναι με τον Χριστό, δεν θα μπορέσει ούτε μετά θάνατον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...