Είδα ένα παράξενο όνειρο χθες

Τις τελευταίες μέρες με βασάνιζε ένα ερώτημα:

- αφού ο Θεός είναι τόσο απέραντη αγάπη, η παρουσία του θα πρέπει να ήταν καταλυτικά εμφανής σε όσους τον αναζητούν αυθεντικά. Πώς όμως εκδηλώνεται αυτό; Μήπως απλά έχουμε συνηθίσει τη "θεϊκή σιωπή" και βρίσκουμε 1000 δικαιολογίες που, στο βάθος, δεν πείθουν κανέναν;

Πώς θα νιώσουμε την παρουσία του Θεού;

Έβαλα το ερώτημα στο ChatGPT. Μου απάντησε μερικά σωστά πράγματα ("νιώθεις ότι ευθυγραμμίζεσαι με ένα υπέρτατο ΝΟΗΜΑ, που πάει κόντρα στην ευκολία της ζωής, και θέλει να νικήσεις τα πάθη σου αντί να σου χαϊδεύει τ'αυτιά"). Όλα σωστά... αλλά κάτι έλλειπε.

Το βράδυ, είδα ένα παράξενο όνειρο. Ήμουν σε μια όμορφη εκκλησία, με πολύ κόσμο, με σωστές ψαλμωδίες, με μετρημένο και ζουμερό κήρυγμα... μάλιστα κρατούσα και σημειώσεις απ'όσα έλεγε ο παπάς, και στο τέλος έγινε ένας άρτιος θεολογικός διάλογος ανάμεσα στους πιστούς μέσα στο ναό. Ήταν μια υπέροχη ατμόσφαιρα, όπου εντρυφήσαμε νοητικά στα άδυτα της σχέσης με το Θεό.

Μετά τη Θ.Λειτουργία αρκετοί πιστοί πήγαμε σπίτι μου... συνεχίσαμε την κουβέντα, τρώγοντας μεζέδες και θεολογώντας. Στιγμές θρησκευτικής πληρότητας!

Ξαφνικά, βλέπω να μπαίνουν στο σπίτι δύο ρακένδυτοι τύποι, με κουρελιασμένα ρούχα και πληγές... ζητιάνευαν παρακλητικά λίγο φαγητό.

Ενοχλήθηκα με την αυθάδεια τους... πώς μπήκαν στο ξένο σπίτι; Μήπως ήταν πρεζόνια; Μήπως ήθελαν να με κλέψουν; Μήπως κουβαλούσαν κάποια κολλητική αρρώστια; Γιατί μας διέκοπταν από τις βαθιές θεολογικές μας συζητήσεις;

ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΕ ΞΕΒΟΛΕΨΑΝ;!

Χωρίς καν να διστάσω τους είπα να φύγουν αμέσως. Αυτοί, με απόγνωση στα μάτια, δεν έφεραν αντίρρηση και ξεκίνησαν να απομακρύνονται...

Και ΤΟΤΕ εμφανίζεται μια κοπέλα... δεν την είχα προσέξει πριν, ούτε είχε μιλήσει όταν όλοι μας αναλύαμε τον "λόγο του Θεού".

Τους φώναξε να γυρίσουν πίσω.

Πήρε ένα δίσκο, τον γέμισε πρόθυμα με κάθε είδους φαγητά και μεζέδες που ξεχείλιζαν από τα τραπέζια, και τους τον έδωσε χαμογελαστή!

Έμεινα άφωνος και παρακολουθούσα τη σκηνή... ντράπηκα, δεν τολμούσα να την κοιτάξω στο πρόσωπο, ήταν γεμάτο χαρά και αγάπη απέναντι στον πόνο του άγνωστου "πλησίον".

Ενώ εμείς θεολογούσαμε αναλύοντας βαθιά νοήματα, εκείνη έγινε "τα χέρια και τα πόδια του Χριστού" στον κόσμο.

Τότε μια φωνή με άγγιξε, σαν να φυτεύτηκε στο νου μου από το πουθενά:

- κατάλαβες πώς θα ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ μου;

Από την ομάδα στο facebook: Κοσμολογία και Θεολογία, επιστήμη και θρησκεία.