ΑΙΩΝΑΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

Ο συγγραφέας Γ. Χειμωνάς έχει εκφράσει την άποψη ότι « το χαρτί που έχει κρυμμένο στο μανίκι του ο αιώνας λέγεται «μελαγχολία» κι αυτή έχει τον τελευταίο λόγο……….

Αν οι αιώνες αποκτούσαν ένα όνομα, σίγουρά ο δικός μας αιώνας θα ονομαζόταν αιώνας της μελαγχολίας…»

Όλοι στον αιώνα μας χώρισαν και γίνανε μονάδες, ο καθένας αποτραβιέται στη μοναξιά του, ο καθένας απομακρύνεται απ’ τον άλλον, κρύβεται και κρύβει το έχει του και καταλήγει ν’ απωθεί τους όμοιους του και ν’ απωθείται απ’  αυτούς!!!!

Η μοναξιά δεν προέρχεται από την απουσία, προέρχεται από τον εγωισμό και την κακία του άλλου ανθρώπου. 

Τα χρώματα του κόσμου.

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ 2.

[Β’ ΛΥΚΕΙΟΥ]

Ποίημα: Τα χρώματα του κόσμου.

Κάτω απ τ’ αστέρια                                                                                                                στου θεού τα χέρια.

Η ζωή μ αρμονία κυλά.

Τ’ όμορφο ακρογιάλι

του παραδείσου τα κάλλη

βλέπει και γελά.

Το γαλάζιο του ουρανού

δείχνει την ειρήνη

το κόκκινο του λουλουδιού

την αγάπη τραγουδά.

Το πιο όμορφο χρώμα

το λευκό της ψυχής

αν τ’ χεις πάντα

να ξέρεις θα ευτυχείς.

Όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό.

Αυτόν θέλω μόνο για αρχηγό.

Βλέπω τον ήλιο βλέπω τα αστέρια

όλα είναι τέλεια απ τα δικά του τα χέρια.

Έλα και συ μαζί στο θεό

σ’ ό,τι πιο όμορφο πιο ζηλευτό

και ρώτα τη γη, ναι ρώτα παντού

άραγε τέτοια ευτυχία υπάρχει αλλού;;;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Διάλεξα αυτό το ποίημα  γιατί θέλω να δείξω ότι όλα τα πράγματα κοντά στο θεό είναι ωραία και ζεις πραγματικά ευτυχισμένος.

Ἐξομολόγηση

Α΄ Λυκείου, 24^η Διδακτική Ενότητα

Παπᾶ, μιὰ κόρη ἀγάπησα
καὶ μ᾿ ἀγαποῦσε σὰν τρελή·
μιὰ μέρα τὴν ἀγκάλιασα, 
πῆρα τὸ πρῶτο της φιλί.
Παπᾶ, τί συλλογᾶσαι;

-Ἂν τὴν ἀγάπησες πολύ, 
συχωρεμένος νἆσαι.

-Μιὰ μέρα ἐκείνη ἐρίχτηκε
στὴν ἀγκαλιά μου ντροπαλή, 
κι ἁμάρτησα κι ἁμάρτησε
ὄχι μονάχα μὲ φιλί.
Παπᾶ, τί συλλογᾶσαι;

-Ἂν τὴν ἀγάπησες πολύ, 
συχωρεμένος νἆσαι.

-Μιὰ μέρα τὴν παράτησα
τὴν ὄμορφην ἁμαρτωλὴ
καὶ δὲν τῆς ξαναζήτησα
μήτ᾿ ἀγκαλιὰ μήτε φιλί.
Παπᾶ, τί συλλογᾶσαι;

-Δὲν τὴν ἀγάπησες πολύ, 
καταραμένος νἆσαι.

Σχολιασμός:  Το παραπάνω  ποίημα  το  επέλεξα  διότι  μας παρουσιάζει το διάλογο ενός ιερέα με έναν λαϊκό  κατά τη διάρκεια του μυστηρίου της εξομολογήσεως.

 Ακόμα μας δείχνει πως όσο υπάρχει αγάπη είμαστε συχωρεμένοι ενώ όσο υπάρχει απάθεια είμαστε καταρα

Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να εξομολογηθώ…Άλλωστε τι είναι η εξομολόγηση;

Κάποτε πήγε κάποιος να εξομολογηθεί για πρώτη φορά στη ζωή του, επειδή αντιμετώπιζε ένα οικογενειακό πρόβλημα. Είπε λοιπόν στον πνευματικό ότι δεν υπήρχε λόγος για αυτή την εξομολόγηση (αλλά ήρθε σ’ αυτόν εξαιτίας του οικογενειακού του προβλήματος) και ότι ποτέ του δεν είχε αμαρτήσει στο ελάχιστο. Τότε ο πνευματικός έβγαλε το πετραχήλι του και του το έδωσε λέγοντας του: Θα ήθελα τότε εγώ να εξομολογηθώ σε σένα…
Η εξομολόγηση πριν από όλα είναι συνάντηση και συμφιλίωση. Είναι συνάντηση με τον Χριστό που ποτέ δεν μας στρέφει τα νώτα, αν κι εμείς φεύγουμε μακριά
Είναι δε τόσο δυνατό το αποτέλεσμα της εξομολογήσεως (κάθε φορά που προσερχόμαστε με ειλικρίνεια) που ο γέροντας Παΐσιος έλεγε σε μερικούς να φωτογραφηθούν πριν από την εξομολόγηση και μετά την εξομολόγηση, για να διαπιστώσουν και οι ίδιοι την καλή αλλοίωση, γιατί στο πρόσωπο ζωγραφίζεται η εσωτερική πνευματική κατάσταση.

Όσο πλησιάζει κανείς στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, θεώνεται, και επόμενο είναι να ακτινοβολεί και να προδίδεται από την θεία Χάρη.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Η Μετάνοια είναι ένα βίωμα ψυχικό, που γεννιέται από την περισυλλογή. H ζωή μάς σπρώχνει διαρκώς έξω από τον εαυτό μας.
Ποιός διαθέτει 5 λεπτά της ώρα κάθε μέρα, δηλαδή 35 λεπτά της ώρας κάθε εβδομάδα, για να συνομιλήσει με τον εαυτό του; Mε τους άλλους ανθρώπους παρ' όλες τις απασχολήσεις μας, κάνουμε συχνά ατέλειωτες και συχνά άσκοπες συζητήσεις.

 Mε ευχαρίστηση ασχολούμαστε με τη ζωή των άλλων και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τα σφάλματά τους, για να δικαιολογήσουμε την προσωπική μας ηθική φθορά..

 Mε τον εαυτό μας δεν ευκαιρούμε να συζητήσουμε. Kαι παρουσιάζουμε αυτό το πράγματι τραγικό: να φροντίζουμε για τούς άλλους και να αδιαφορούμε για τον εαυτό μας. Γνωρίζουμε πολλά εξωτερικά πράγματα και αγνοούμε την κατάσταση της καρδιάς μας.

Στην  παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου, ο Φαρισαίος είχε όλες τις αρετές, εκτός από την ταπεινοφροσύνη. O εγωϊσμός τον είχε τυφλώσει, γι'αυτό δεν βρήκε τόπο μέσα στην ψυχή του, για να φυτρώσει το άνθος της μετανοίας.

 Πόσο διαφορετικά όμως ένιωθε ο Tελώνης. Ήταν αμαρτωλός. Aλλά είχε συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Δεν ήθελε να εθελοτυφλεί όπως ο Φαρισαίος. Όχι.

 Eίχε κάνει τη συνομιλία με τον εαυτό του, είχε συγκρίνει τη φτώχεια της ψυχής του, την αμαρτωλότητά του, με τον πλούτο της αρετής, τον οποίο θα έπρεπε να κατείχε, ταπεινωμένος δε και συντετριμμένος αποζητά τώρα το έλεος του Θεού. Kαι το παίρνει...

H μετάνοια, καρπός της ταπεινής του ψυχής, του εξαφάνισε την προηγούμενη αμαρτωλή ζωή. Mε ειρηνευμένη πλέον την ψυχή επιστρέφει στο σπίτι του, απαλλαγμένος απ' το φορτίο της ενοχής του.

 Άνθρωπος που πιστεύει, πώς σε όλα είναι εντάξει, ψυχή που νιώθει το αίσθημα της αυτάρκειας, δεν μπορεί να έχει σχέση με τη μετάνοια.

Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου

 Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου

α. Το νόημα και ή σύσταση του Μυστηρίου
Ή σύσταση του ιερού αυτού Μυστηρίου στηρίζεται στην εξουσία πού έδωσε ό Χριστός στους Μαθητές Του, «...ώστε (μ' αυτήν την εξουσία) θεραπεύειν πάσαν νόσον. 
 Oι Απόστολοι πιστοί εκτελεστές των εντολών του Κυρίου επέστρεφαν από τις περιοδείες τους και με ενθουσιασμό ομολογούσαν: "Κύριε και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματι σου» (Λουκ. ι', 17). Γι' αυτό και ό Ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει ότι οι Απόστολοι «...ήλειφον ελαίω πολλούς αρρώστους και εθεράπευον» (Μαρκ. στ', 13).

Αυτή ή θεραπευτική τακτική τηρήθηκε και μετά την Πεντηκοστή από τους Αποστόλους και τους διαδόχους τους και είναι προνόμιο πού χορηγήθηκε από τον Χριστό στην Εκκλησία Του. Αυτό το προνόμιο καθιερώνει πρακτικά αργότερα (μεταξύ 55-60 μ.Χ.) ό Απόστολος Ιάκωβος, ό Άδελφόθεος, στην επιστολή του λέγοντας χαρακτηριστικά: «Εάν κάποιος είναι άρρωστος, να προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας να προσευχηθούν γι' αυτόν και να τον αλείψουν με λάδι, επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. και ή προσευχή πού γίνεται με πίστη θα σώσει τον άρρωστο» (Ίακ. ε', 13-15).

β. Τα αισθητά σημεία του Μυστηρίου
Τα σημεία αυτά είναι τρία:
(1) Το καθαρό «ελαιον».
(2) Ή επάλειψη των μελών του σώματος (κεφαλής -χειρών) καί
(3) Ή ευχή του Ιερέα:
«Πάτερ Άγιε, ιατρέ των ψυχών και των σωμάτων... ίασαι τον δούλον Σου... έκ της περιεχούσης αυτόν σωματικής και ψυχικής ασθενείας και ζωοποίησον αυτόν δια της χάριτος του Χριστού Σου...».
γ. Τέλεση του Μυστηρίου
Στους Ιερούς Ναούς τελείται Ευχέλαιο τη Μεγάλη Τετάρτη απόγευμα για καλύτερη προετοιμασία των πιστών, πριν από τη θεία Κοινωνία των ήμερων του Πάσχα. Κατά αντιστοιχία το ίδιο πράττουν πολλοί και προ των Χριστουγέννων, όπως και σ' άλλες περιπτώσεις κατά την κρίση των Ιερέων και τις ανάγκες της Ενορίας.
Όταν κάποιος θέλει να τελεστεί το Ιερό Ευχέλαιο στο σπίτι του για λόγους υγείας μπορεί να ενεργήσει ορθότερα ως έξης: Πριν από το Ευχέλαιο οι οικείοι του ασθενούς και ό ίδιος ό ασθενής εξομολογούνται, προετοιμάζονται με νηστεία, κάνουν πολλή προσευχή και τελούν το Ευχέλαιο. Την επομένη κανονίζουν να τελεστεί και ιδιαίτερη Θεία Λειτουργία υπέρ υγείας του πάσχοντος, στην οποία και κοινωνούν. Εάν ό ασθενής είναι κατάκοιτος, κοινωνεί στο σπίτι. 

Guy Sweens - Lord Shiva's Heart

Η θεωρία της μετεμψύχωσης

ΜΕΤΕΜΨΥΧΩΣΗ

    Τη θεωρία της μετεμψύχωσης την πίστευαν πολλοί αρχαίοι λαοί.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, ο κόσμος είναι ένα σχολείο από το οποίο μία ψυχή θα περάσει χιλιάδες φορές.  Μετά το θάνατό της,  θα ξαναγεννηθεί σε άλλο σώμα, είτε ανδρικό είτε γυναικείο, είτε ακόμα σε κάποιο σώμα ζώου ή ακόμα και φυτού.

Οι συνθήκες της καινούργιας γένεσης εξαρτώνται από τις πράξεις της προηγούμενης ζωής. Έτσι αν κάποιος έζησε με άσχημο τρόπο, όταν θα ξαναγεννηθεί θα είναι φτωχός ή και ζώο ακόμα.    

Αποκρύπτουν όμως από τους οπαδούς τους ότι, σύμφωνα με το αρχαίο βιβλίο τους «Οι νόμοι του Μανού» που μετατρέπει τη διδασκαλία των βέδων σε κοινωνικούς νόμους, είναι πιθανότερο να μετενσαρκωθεί  κανείς σε ζώο ή δαιμονικό όν παρά σε άνθρωπο. Σ΄ αυτό το βιβλίο αναφέρεται η εξής παραβολική ιστορία: Μία χελώνα ζει στα βάθη της θάλασσας  και βγάζει το κεφάλι της έξω στην επιφάνεια κάθε εκατό χρόνια. Ένα δαχτυλίδι πλέει στην επιφάνεια των νερών. Όσο πιθανόν είναι να περάσει το κεφάλι της χελώνας μέσα από το δαχτυλίδι, άλλο τόσο είναι πιθανό και να ενσαρκωθεί ένα όν μετά το θάνατό του σε ανθρώπινο σώμα.

Στη θεωρία της μετενσάρκωσης υπάρχουν αρκετά κενά:

Όπως  α) Εάν, όπως λένε, σ΄ αυτή τη ζωή βρισκόμαστε για να πάρουμε το μάθημά μας, και να προχωρήσουμε, τότε πως γίνεται να μη θυμόμαστε τις πράξεις  για τις οποίες πληρώνουμε; Πως θα διδαχθούμε απ’  αυτές αφού δεν τις θυμόμαστε;…..

Ισχυρίζονται ότι μερικοί  «θυμούνται» τις προηγούμενες ζωές…. Αλλά μόνο αυτοί «θα πάρουν το μάθημα»;….. Τι γίνεται με τα δισεκατομμύρια των άλλων ανθρώπων… Αδυνατούν να δικαιολογήσουν αυτή την απουσία μνήμης.

       β΄) Τα μωρά που πεθαίνουν, ποιο κάρμα εκπληρώνουν με τον πρόωρο θάνατό τους; Αυτά ούτε αμείφθηκαν, ούτε  τιμωρήθηκαν, για να διορθωθούν. Δεν πρόλαβαν. Πώς θα ζήσουν στην επόμενη ζωή; Μεταφέρουν το κάρμα και από άλλες ζωές;

γ΄) Έχουν όλα τα ζώα ψυχή; Σίγουρα δεν υπήρξαν όλα άνθρωποι, που τιμωρήθηκαν από το κάρμα τους, γιατί τα ζώα είναι πάμπολλα. Πώς θα διακρίνουμε τα ζώα, που προήλθαν από ανθρώπους; Υπάρχει στο λύκο κανένα γνώρισμα που να μας φανερώνει ότι υπήρξε κάποτε άνθρωπος; Ή τι πρέπει να κάνει ο λύκος, για να επανέλθει στην ανθρωπότητα; Μήπως η ζωώδης ζωή του ασυναίσθητα τον απαλλάσσει από τις ενοχές του κάρμα;

δ΄) Όταν βοηθάς ένα τυφλό να πάει σπίτι του, έναν ανάπηρο να αλλάξει τα ρούχα του, ένα φτωχό να φάει, έναν που πνίγεται να σωθεί, κατά τη μετενσάρκωση του κάνεις κακό. Γίνεται αυτό, γιατί δεν τον αφήνεις να τιμωρηθεί εκπληρώνοντας το κάρμα του, ώστε στην επόμενη ζωή να ζήσει καλύτερα. Ο φιλάνθρωπος, υπάρχει φόβος γι’ αυτό που έκανε να συσσώρευσε αρνητικό κάρμα και να πληρώσει στην επόμενη ζωή. Μήπως σ’ αυτή τη νοοτροπία στηρίζεται η φτώχεια και η εξαθλίωση των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ινδών;

ε΄) Όταν κάποιος γεννηθεί με κάποια ασθένεια ή ένα σωματικό ελάττωμα, προφανώς πληρώνει αμαρτίες από την προηγούμενη ζωή. Αυτός δεν είναι σωστό να πάει στους γιατρούς να θεραπευτεί; Πρέπει να δεχθεί το πρόβλημά του ως μέσο καθάρσεως και να συμφιλιωθεί μ’ αυτό; Μήπως έτσι αχρηστεύουμε την ιατρική επιστήμη και την έρευνα να εξαλειφθούν οι κληρονομικές ασθένειες;

     ζ) Αφού λένε ότι οι ψυχές μετενσαρκώνονται , και μάλιστα μέσα σε 49 ημέρες, και γίνονται ζώα, φυτά ή δαιμονικά όντα, αφού είναι τρομερά απίθανο να γίνουν ξανά άνθρωποι (ιστορία με την χελώνα), τότε με ποιες ψυχές πεθαμένων επικοινωνούν τα μέντιουμ; Με ποιους συζύγους, αδελφούς, μανάδες, παιδιά  λένε ότι επικοινωνούν τα μέντιουμ;

Άρα η θεωρία της μετενσάρκωσης έρχεται σε αντίθεση με τον πνευματισμό. Ή η μία είναι ψέμα ή η άλλη.       

Με τους Ινδουιστές και Βουδιστές έχουμε τεράστιες διαφορές. 

Η διδασκαλία του Χριστού δε συμβιβάζεται με τη θεωρία της μετενσάρκωσης. Είναι αντίθετες διδασκαλίες. Η άποψη της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας είναι τελείως διαφορετική.

Ο άνθρωπος έχει αρχή αλλά όχι τέλος. Γεννιέται κάποια στιγμή του χρόνου για να ζήσει αιώνια. Μία φορά θα ζήσουμε σ’  αυτή τη ζωή. Μετά το θάνατο κάθε ψυχή κρίνεται από το Θεό και ανάλογα με τα έργα της θα κερδίσει τον παράδεισο ή όχι. Στη διάρκεια της ζωής ο Θεός δίνει πάμπολλες ευκαιρίες στον άνθρωπο να κερδίσει τον παράδεισο.

Κάποτε ο Γέροντας Παίσιος μιλώντας  σε μία ομάδα νέων για την μετεμψύχωση τους είπε: « βρέ, το καταλάβατε ότι ήρθαμε εδώ, για να δώσουμε εξετάσεις; Να πιάσουμε την πνευματική βάση, ένα πενταράκι, να κερδίσουμε τον Παράδεισο. Τώρα, γιατί εδώ δεν έχει μετεξεταστέους για Σεπτέμβρη». «Κοιτάξτε να δείτε. Η μετεμψύχωση είναι η μεγαλύτερη παγίδα του διαβόλου. Έ!, σου λέει ο άνθρωπος, αν δεν τα καταφέρω σ’ αυτή τη ζωή δεν πειράζει, θα τα καταφέρω στην άλλη. Έτσι χαλαρώνει πνευματικά. Ο διάβολος όμως ξέρει πως δεν θα υπάρξει άλλη φορά.

          +++ Μία ακόμη τεράστια διαφορά που έχουμε είναι η εξής: Οι μεν Ινδουιστές πιστεύουν ότι, όταν κανείς  φτάσει στην τελειότητα, χάνεται το πρόσωπο, δεν υπάρχει πρόσωπο, αλλά ταυτιζόμενο με τον απόλυτο Θεό, με το Βράχμαν, εξαφανίζεται. Σαν μια σταγόνα που πέφτει στον ωκεανό. Αυτό είναι το τέλος. Ένας τέτοιος άνθρωπος δε θα ξαναγεννηθεί. Παύει να υπάρχει ως πρόσωπο, γίνεται ένα με το απρόσωπο θείο.

 Οι χριστιανοί πιστεύουν ακριβώς το αντίθετο. Το ανθρώπινο πρόσωπο δεν πεθαίνει ποτέ. Υπάρχει αιώνια. Το ανθρώπινο πρόσωπο, τηρώντας τις εντολές του Χριστού, κοινωνώντας «σώμα και αίμα Κυρίου», ενώνεται  οντολογικά με το Χριστό, με το Θεό, γίνεται κατά χάριν Θεός και μ’ αυτό τον τρόπο μετέχει αιώνια στη ζωή του Θεού.