Θεϊκή αγάπη και δημιουργία του κόσμου.

 1.3 Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

“Σὺ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς παρήγαγες” (Λειτουργία του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου).

Οι λέξεις “ἐκ τοῦ μὴ ὄντος”, δηλώνουν, πρώτο και κύριο, ότι ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν με μια πράξη της ελεύθερης θέλησής του. Τίποτε δεν τον πίεσε να δημιουργήσει. Το διάλεξε να το κάνει.

Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε άσκοπα ή από ανάγκη, αλλά είναι η συνέπεια της θεϊκής εκλογής…

 Tο κίνητρο του Θεού για δημιουργία είναι η αγάπη του. Αντί να πούμε ότι δημιούργησε το σύμπαν από το μηδέν, θα ’πρεπε να πούμε ότι το δημιούργησε από τον ίδιο τον εαυτό του, που είναι αγάπη.

Δεν θα ’πρεπε να σκεφτόμαστε τον Θεό σαν Κατασκευαστή ή τον Θεό σαν Τεχνίτη, αλλά τον Θεό σαν Εραστή.

Το να αγαπάς σημαίνει να μοιράζεσαι, όπως τόσο καθαρά μας έχει δείξει το τριαδικό δόγμα: ο Θεός δεν είναι μόνο ένας αλλά ένας μέσα σε τρεις, επειδή είναι μια κοινωνία προσώπων που μετέχουν με αγάπη το ένα στο άλλο…

Από εκούσια εκλογή ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, με “εκστατική” αγάπη, έτσι ώστε να υφίστανται εκτός από τον ίδιο άλλες υπάρξεις για να μετέχουν στη ζωή και την αγάπη που είναι δικά του...

Σαν καρπός της ελεύθερης θέλησης και της ελεύθερης αγάπης του Θεού, ο κόσμος δεν είναι αναγκαίος, δεν είναι αυτάρκης, αλλά σχετικός και εξαρτημένος…

H ύπαρξη είναι πάντα ένα δώρο από τον Θεό, ένα ελεύθερο δώρο της αγάπης του, ένα δώρο που ποτέ δεν παίρνεται πίσω, αλλ’ οπωσδήποτε ένα δώρο, όχι κάτι που κατέχουμε με τη δική μας δύναμη…

Όλα τα δημιουργήματα πηγάζουν από τον Θεό, έχουν τις ρίζες τους στον Θεό και βρίσκουν την προέλευσή τους και την πλήρωσή τους σε αυτόν.

Ο Θεός μόνο είναι το ουσιαστικό όνομα, όλα τα δημιουργήματα είναι επίθετα…

Γουέαρ, Κ., Επίσκοπος Διοκλείας, Ο Ορθόδοξος δρόμος, Επτάλοφος, Αθήνα, 71982, σσ. 5153 και 5960.

Η Εορτή Tου Αγίου Πνεύματος

 Η 1η Ιουνίου για τους περισσότερους ανθρώπους είναι απλώς η αρχή του καλοκαιρινού τριημέρου.

Όμως πίσω από αυτή τη μέρα κρύβεται μία από τις πιο σημαντικές και βαθιές γιορτές της Ορθοδοξίας: η γιορτή του Αγίου Πνεύματος. Σε αυτό το βίντεο εξερευνούμε: • Τι συνέβη πραγματικά την Πεντηκοστή • Ποια είναι η σημασία του Αγίου Πνεύματος • Γιατί θεωρείται “η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας” • Τη σχέση με τον Πύργο της Βαβέλ • Και τι σημαίνει όλα αυτά για τη ζωή μας σήμερα Μια ιστορική, θεολογική αλλά και βαθιά ανθρώπινη προσέγγιση σε μια γιορτή που συχνά παρεξηγείται.

Η Ανάληψη και η Πεντηκοστή: Ουρανός και Πνεύμα σε Ένωση Θεϊκή

 Δύο γεγονότα που δεν είναι απλώς ιστορικές μνήμες, αλλά ζωντανές πραγματικότητες που συνεχίζουν να φωτίζουν την πίστη μας και να ενώνουν τον ουρανό με τη γη.

Μέσα από την αφήγηση, θα γνωρίσουμε τη θεολογική σημασία, τους συμβολισμούς, τα έθιμα και θα υψώσουμε μαζί μια προσευχή προς τον Κύριο και το Άγιο Πνεύμα.

Η Πεντηκοστή. 50 ημέρες μετά την Ανάσταση. 10 ημέρες μετά την Ανάληψη.

 

Θεία Λειτουργία: Μικρή και Μεγάλη Είσοδος - Τα Σα Εκ Των Σων

 2.2 ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Η Μικρή και η Μεγάλη Είσοδος.

Δεν είναι απλές τελετουργικές πομπές. Δεν γίνονται «για το τυπικό». Κάθε κίνηση, κάθε άνοιγμα της Ωραίας Πύλης, κάθε πέρασμα ανάμεσα στους πιστούς κρύβει έναν βαθύ συμβολισμό αιώνων. Ένα βίντεο για τη Θεία Λειτουργία… όχι μόνο ως τελετή, αλλά ως δρόμο προς το Ιερό.

2.2 ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κάθε Κυριακή το ακούμε. «Τα Σα εκ των Σων». Μια φράση που πολλοί γνωρίζουμε… αλλά λίγοι έχουμε πραγματικά καταλάβει. Τι σημαίνει τελικά; Γιατί λέγεται την πιο ιερή στιγμή της Θείας Λειτουργίας; Ίσως γιατί μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις κρύβεται ολόκληρη η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά δικό μας. Και όμως… όλα μάς χαρίστηκαν.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: Η συγχώρηση δεν είναι αδυναμία , είναι πνευματική νίκη

3.6 ΜΕΤΑΝΟΙΑ, Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ 

Η συγχώρηση δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά μια πράξη ύψιστης πνευματικής νίκης. 

Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη (συγγραφέα της «Κλίμακος»), η υπέρβαση του εγωισμού και η απαλλαγή από τη μνησικακία απαιτούν ψυχική δύναμη και αποτελούν μίμηση της αγάπης του Χριστού. 

Η συγχώρεση λειτουργεί ως το πρώτο βήμα για τη θεραπεία της ψυχής, απελευθερώνοντάς σε από τα δεσμά του παρελθόντος. 

Η πατερική γραμματεία αναφέρει ότι όποιος διατηρεί έχθρα παραμένει προσκολλημένος στα πάθη, ενώ η αληθινή μετάνοια οδηγεί στη γαλήνη.

Περί Εξομολογησεως

 3.6 ΜΕΤΑΝΟΙΑ, Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ 

Η Ιερή Εξομολόγηση είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού προς τον άνθρωπο. Δεν είναι δικαστήριο, αλλά πνευματικό θεραπευτήριο. Δεν είναι φόβος, αλλά επιστροφή. Δεν είναι ντροπή, αλλά ελευθερία. Κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού, ο άνθρωπος δεν στέκεται μπροστά σε έναν τιμωρό, αλλά μπροστά στον Χριστό, που περιμένει την ψυχή με αγάπη, έλεος και συγχώρηση. Η αμαρτία πληγώνει την ψυχή, βαραίνει τη συνείδηση και απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό. Η εξομολόγηση όμως καθαρίζει, αναπαύει, θεραπεύει και ανοίγει ξανά τον δρόμο της μετανοίας.

Άγιος Λουκάς. Η Δικαιοσύνη του Θεού δεν Είναι Αντίθετη με την Αγάπη Του.

  3.2 Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

 Η διδασκαλία του Αγίου Λουκά της Κριμαίας για τη Θεία Δικαιοσύνη αποτελεί θεμέλιο λίθο της Ορθόδοξης πίστης: η δικαιοσύνη του Θεού δεν είναι εκδικητική τιμωρία, αλλά ταυτίζεται με την τέλεια Αγάπη Του. 

Δεν λειτουργεί με βάση το άτεγκτο κοσμικό δίκαιο, αλλά ως έκφραση της άπειρης ευσπλαχνίας Του.

Η ορθόδοξη προσέγγιση σε αυτό το βαθύ θεολογικό ερώτημα βασίζεται στους εξής άξονες:

Η Δικαιοσύνη ως Ιατρείο: Ο Άγιος Λουκάς, ως ιατρός στο επάγγελμα, έβλεπε τις δοκιμασίες όχι ως τιμωρία, αλλά ως παιδαγωγικό και θεραπευτικό μέσο του Θεού. Ο Θεός δεν εκδικείται. Επιτρέπει τις θλίψεις για να αφυπνίσει συνειδήσεις, να αποτρέψει την αμαρτία και να οδηγήσει τον άνθρωπο στη μετάνοια.

Η Αγαπητική Δικαιοσύνη: Σε αντίθεση με την ανθρώπινη «δικονομία» όπου επιβάλλεται αυστηρή ποινή για κάθε παράπτωμα, η Θεία Δικαιοσύνη εστιάζει στην πνευματική αποκατάσταση. Είναι απόλυτα εναρμονισμένη με το «η αγάπη τα πάντα καλύπτει».

Ο Φόβος και η Αγάπη: Ο Άγιος τόνιζε ότι όπου υπάρχει η γνήσια αγάπη του Χριστού, εκεί εξαφανίζεται ο φόβος. Ο φόβος του Θεού δεν είναι τρόμος τιμωρίας, αλλά βαθύς σεβασμός μπροστά στο μεγαλείο και τη φιλανθρωπία Του.

Η Απόλυτη Ελευθερία: Ο Θεός σέβεται την ελευθερία μας. Οι συνέπειες των πράξεών μας ή η απουσία από το Φως Του (που καλείται «κόλαση») είναι αποτέλεσμα της δικής μας απομάκρυνσης από την αγάπη Του, όχι επιλογή κάποιου Θεού-τιμωριού.