Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Οσία Μαρία η Αιγυπτία: Η συγκλονιστική Πορεία από την Αμαρτία στην Αγιότητα

Η ζωή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας είναι μία από τις πιο δυνατές μαρτυρίες μετανοίας στην ορθόδοξη παράδοση. Από μια ζωή μακριά από τον Θεό, οδηγήθηκε στην έρημο, στην άσκηση, στη συντριβή και τελικά στην αγιότητα. Στο βίντεο αυτό γνωρίζουμε την πορεία της, το βαθύτερο νόημα της μετάνοιας και το μήνυμα που αφήνει μέχρι σήμερα σε κάθε άνθρωπο που αναζητά αληθινή επιστροφή, ελπίδα και πνευματική αναγέννηση.

Δημιουργία του ανθρώπου

1.3 Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Ο Θεός δημιουργεί τον άνθρωπο από ορατή και αόρατη φύση, με τα ίδια του τα χέρια κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, από τη γη, αφού διέπλασε το σώμα και αφού του έδωσε λογική και νοερή ψυχή με τη δική του πνοή, αυτό που αποκαλούμε θεία εικόνα∙ γιατί το “κατ’ εικόνα” φανερώνει τη νοερή και αυτεξούσια φύση, ενώ το “καθ’ ομοίωσιν” την κατά το δυνατό ομοίωση στην αρετή.

Το σώμα και η ψυχή πλάστηκαν ταυτόχρονα, και όχι το ένα πρώτα και το άλλο ύστερα κατά τις φλυαρίες του Ωριγένη.

Ο Θεός, λοιπόν, δημιούργησε τον άνθρωπο άκακο, ευθύ, ενάρετο, άλυπο, αμέριμνο, λαμπρυνόμενο με κάθε αρετή, στολισμένο με όλα τα αγαθά, σαν ένα δεύτερο κόσμο, μικρό σε μεγάλο, άλλον άγγελο, μικτό προσκυνητή, επόπτη της ορατής κτίσεως, μύστη της νοητής, βασιλιά των όσων βρίσκονται στη γη, βασιλευόμενο από πάνω, επίγειο και ουράνιο, πρόσκαιρο και αθάνατο, ορατό και νοούμενο, μέσον μεγαλείου και ταπεινότητος, τον ίδιο πνεύμα και σάρκα, σάρκα για την έπαρση, πνεύμα για τη χάρη, το πρώτο για να πάσχει από τη σάρκα και να θυμάται και να διαπαιδαγωγείται, το δεύτερο για να μένει με τη χάρη στον Θεό και να δοξάζει τον ευεργέτη, να φιλοτιμείται για το μεγαλείο, να περνά εδώ τη ζωή του, δηλαδή στην παρούσα φάση, και αλλού να εξέρχεται στον μελλοντικό αιώνα, και πέρας του μυστηρίου να θεώνεται με την τάση προς τον Θεό, να θεώνεται όμως με τη μετοχή στη θεία λάμψη και όχι να μεταβαίνει στη θεία ουσία.

Ιωάννης Δαμασκηνός, Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου πίστεως, 12 (26),

Μτφρ. Ν. Ματσούκας, Θεσσαλονίκη, 1976.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΜΠΕΔΩΣΗΣ

Η ΔΗΜΙΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ από sam9

Σάββατο 28 Μαρτίου 2026

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ

3.7 Η ΙΕΡΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Το μεσημέρι της ημέρας εκείνης δεν θέλησα να φάω. Κρύφτηκα. Και έκλαιγα για τη δυστυχία μου.

Ο πατέρας μου ήλθε για να με παρηγορήσει. – Γιατί κλαις; Με ρώτησε. – Όλα τα παιδιά του κόσμου έχουν τον δικό τους πατέρα, εκτός από μένα, είπα. – Κι εσύ έχεις έναν πατέρα. Εγώ είμαι ο πατέρας

σου. – Ναι, είσαι ο πατέρας μου. Αυτό είναι σωστό. Αλλά δεν είσαι αποκλειστικά δικός μου πατέρας.

Είσαι πατέρας όλων των ανθρώπων. Μη μου πεις πως αυτό δεν είναι σωστό. Και συνέχιζα να κλαίω.

Είσαι πατέρας ακόμα και ’κείνων που είναι μεγαλύτεροι από σένα στην ηλικία. Τους άκουσα και τους είδα. Πατέρας των γερόντων! Τους αποκαλούσες ≪παιδιά σου≫. Είσαι ο πατέρας όλου του κόσμου.

Πατέρας του καθενός. Είσαι ακόμα πατέρας των κακών και βρωμερών ανθρώπων.

Η δυστυχία μου μ’ εμπόδιζε να μιλώ. Μια θηλιά μ’ έπνιγε στο λαιμό. Και οι λέξεις σταμάτησαν να βγαίνουν απ’ το στόμα μου. Κι είχα δίκιο να είμαι δυστυχής. Γιατί αγαπούσα τον πατέρα μου. Και όταν

αγαπά κανείς ένα πράγμα, θέλει να του ανήκει αποκλειστικά. Όταν κανείς αγαπά ένα λιβάδι, έναν κήπο, ένα ζώο ή ένα πράγμα, θέλει να το έχει στην απόλυτη κατοχή του. Το να κατέχεις και να σου ανήκει

ένα πράγμα που αγαπάς είναι νόμος της φύσεως. Όταν κανείς αγαπά ένα πράγμα, δεν μπορεί να το παραχωρήσει και να το παραδώσει στην κοινή χρήση. – Εγώ σε αγαπώ τόσο πολύ! Και τώρα ανακαλύπτω

πως είσαι πατέρας όλου του χωριού, είπα. Τα δάκρυά μου κάποτε σταμάτησαν. Κι όμως υπήρχαν κι άλλα δάκρυα να κυλήσουν. – Πες μου, γιατί είσαι ο πατέρας όλων των ανθρώπων; Το ποθούσα τόσο

πολύ να είχα κι εγώ έναν δικό μου πατέρα. Απόλυτα δικό μου. Όπως τ’ άλλα παιδιά. Γιατί λοιπόν δεν ανήκεις αποκλειστικά σε μένα; – Είμαι πατέρας όλων γιατί είμαι ιερεύς, απάντησε ο πατέρας μου.__

Γκεωργκίου Κ.Β., Από την 25η ώρα στην αιώνια ώρα, Μτφρ. Ε. Κ. Στύλιος αρχιμ., Έλαφος, Αθήνα 1967, σελ. 3537.

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026

Υπάρχουν ψυχές που ο κόσμος δεν κατάλαβε ποτέ… αλλά ο Θεός τις γνώρισε.

1.2 ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ

1.4. Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

«ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος» (Πρὸς Ἑβραίους 11, 38) Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Άγνωστοι. Διωγμένοι. Περιφρονημένοι. Κι όμως… αιώνιοι. Σε έναν κόσμο που μετρά την αξία με αναγνώριση και επιτυχία, η Αγία Γραφή αποκαλύπτει μια άλλη αλήθεια: Υπάρχουν ψυχές που ο κόσμος δεν κατάλαβε ποτέ… αλλά ο Θεός τις γνώρισε. Στην Α΄ Κυριακή των Νηστειών, η Εκκλησία μας καλεί να θυμηθούμε ότι η αληθινή αξία δεν φαίνεται προς τα έξω, αλλά χτίζεται μέσα στην πίστη, την υπομονή και τον σιωπηλό αγώνα. Αυτό το βίντεο είναι μια σύντομη υπενθύμιση: Δεν χρειάζεται να σε αποδεχθεί ο κόσμος για να έχει αξία η ζωή σου.

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026

Father Mother Sister Brother

2.3 Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Υπέροχη η τελευταία ταινία του jim Jarmusch για τις οικογενειακές σχέσεις και την αποξένωση των μελών της.

Τρία επεισόδια πάνω στις οικογενειακές σχέσεις. Δυνατά! Με ένα Τομ Γουέιτς και μια Σαρλότ Ράμπλινγκ ασύλληπτους!

Κι όπως παρακολουθούσα τα δύο πρώτα σκετς, όπου οι σχέση παιδιών-γονέων σε ΒΑ Αμερική και Δουβλίνο είναι για τα ελληνικά μάτια μας απίστευτα αποστασιοποιημένες και ψυχρές, αναρωτιόμουν: τι είναι προτιμότερο,τι ανθρωπινότερο να βιώνει κανείς;

Τούτη την ευγενέστατη ψύχρα των δυτικών οικογενειών της ταινίας που σε γλιτώνει από γονεϊκές επεμβάσεις στην ενήλική σου ζωή, ή τη δικιά μας ανακατασούρα, τις αλληλοπαρακολουθήσεις,τις αλληλοκατασκοπείες, τη θέρμη, τις αγωνίες, τους καυγάδες, τις λατρείες, τα γλέντια και τα πένθη, τις αγωνίες, τις θυσίες, τις απαιτήσεις, τις συμβιώσεις των γενεών με όσα κακά και καλά προξενούν στα ελληνικά σπίτια;

Στην ταινία του Τζάρμους οι οικογένειες διεκπεραιώνουν κάποιες συναντήσεις μία με δύο φορές τον χρόνο και η κάθε σύντομη συνάντηση μοιάζει να είναι μια αμήχανη εφαρμογή του σαβουάρ βιβρ. Το χειρότερο, με τέτοιους ρυθμούς επικοινωνίας, γονείς και παιδιά δεν έχουν τι να πουν. Αποχαιρετιούνται μετά με μια ανακούφιση μαζί με την έλλειψη που ίσως ελλοχεύει.

Η "αυτονομία" εδώ είναι το πρώτο ζητούμενο. Αντιθέτως σε μας το κύριο ζητούμενο μοιάζει να είναι η "συμβίωση". Το συνεχιζόμενο μοίρασμα ζωής γονέων και τέκνων ισόβια όσο ακριβοπληρωμένο κι αν είναι.

Δεν ξέρω τι πιο επωφελές για την ψυχική υγεία. Στη δήθεν πολιτισμένη Δύση μοιάζει να σχίζεται ο δεσμός αίματος μετά από μια ηλικία. Σε εμάς συνεχίζει σφιχτός ο δεσμός με τίμημα συχνά να μας ξεσχίζει.

Ασφαλώς θα πείτε ότι είναι το "μέτρο" η λύση και συμφωνώ. Όμως ποιος μπορεί εύκολα να καταφέρει το μέτρο εδώ στο Νότο που βρεθήκαμε, ιδίως με το ταμπεραμέντο μας και τις άμετρες συνήθειές μας;

Μάρω Βαμβουνάκη

Ακόμη μία κριτική

Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026

Η ζωή ως δώρο του Θεού

1.5. ΣΧΕΣΗ ΖΩΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Η ζωή […] είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Δεν υπάρχει μόνη της, αλλά προέρχεται από το Θεό, που ο Ίδιος είναι η ζωή: «ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή» (Ιω 11, 25). Μια ζωή με προοπτική, χωρίς τέλος, δηλαδή αιώνια, δίχως πόνο και θάνατο, τέλεια, ακέραιη.

Ο θάνατος και η φθορά είναι οι τραγικές συνέπειες της πτώσης του ανθρώπου, της απομάκρυνσής του από το Θεό. Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει ότι "έγινε κι ο Ιησούς άνθρωπος, για να καταργήσει με το θάνατο Του αυτόν που εξουσίαζε το θάνατο, δηλαδή το διάβολο" (Εβρ 2, 14), διακηρύσσει: «ἔσχατος ἐχθρός καταργεῖται ὁ θάνατος» (Α΄ Κορ 15, 26) και διαβεβαιώνει ότι με την Ανάσταση του Χριστού: «κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος. Ποῦ σου, θάνατε, τό νῖκος, ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; τό δέ κέντρον τοῦ θανάτου ἡ ἁμαρτία» (ο θάνατος αφανίστηκε∙ η νίκη είναι πλήρης! Θάνατε, πού είναι το κεντρί της δύναμής σου; Άδη, πού είναι η νίκη σου;

Τη δύναμη να πληγώνει θανάσιμα την παίρνει ο θάνατος από την αμαρτία) (Α΄ Κορ 15, 5456).

Όταν στην καθημερινή μας ζωή δεν θα αρνούμεθα κάποιο δώρο που μας προσφέρεται, πώς να αρνηθούμε στον Θεό το δώρο της ζωής που μας το χαρίζει τόσο γενναιόψυχα και πλουσιοπάροχα;

Κάθε παρέμβαση στο φαινόμενο της ζωής εκ μέρους του ανθρώπου μοιάζει με κλοπή του δώρου του Θεού προς τον άνθρωπο. Η ζωή δεν είναι δική μας, έγινε δική μας. Δεν μας ανήκει, αλλά μας χαρίστηκε.

Δεν είναι ιδιοκτησία μας, είναι δώρο Θεού και χάρισμά Του. Μια παροιμία λέει "το δώρο δε δωρίζεται": δεν επιτρέπεται να σπαταλάς ή να καταστρέφεις ό,τι δε σου ανήκει, αλλά σου χαρίστηκε. Αν κάτι τέτοιο ισχύει στα απλά, καθημερινά, ανθρώπινα δώρα, πόσο μάλλον ισχύει για το δώρο του Θεού!.

Μπέγζος, Μ. & Παπαθανασίου, Α., Θέματα Χριστιανικής Ηθικής. Γ΄ Λυκείου ΔΕ 16, Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής ΙΤΥΕ

Τρίτη 24 Μαρτίου 2026

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Η ΠΙΟ ΧΑΡΜΟΣΥΝΗ ΕΙΔΗΣΗ

3.2 ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου ζωντανεύει μέσα από εικόνες σε βυζαντινό ύφος.

Από την προσευχή του Ιωακείμ και της Άννας μέχρι τη θεία επίσκεψη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ , την ταπεινή αποδοχή της Παναγίας και το θαύμα της ενανθρωπήσεως.