1.7 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση, η ανθρώπινη ζωή θεωρείται δώρο του Θεού και έχει μοναδική και ανεπανάληπτη αξία. Ο άνθρωπος δημιουργείται «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεοῦ» και καλείται να ζήσει σε κοινωνία με τον Θεό, με τους άλλους ανθρώπους και με ολόκληρη τη δημιουργία. Επομένως, η ζωή δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως βιολογική ύπαρξη, αλλά ως σχέση, ελευθερία και δυνατότητα αγάπης.
Ο θάνατος αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα υπαρξιακά γεγονότα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, ο θάνατος δεν ανήκει στο αρχικό σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο, αλλά συνδέεται με την είσοδο της φθοράς και της αμαρτίας στον κόσμο. Ωστόσο, ο Χριστιανισμός δεν θεωρεί τον θάνατο ως οριστικό τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης. Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το θεμέλιο της χριστιανικής ελπίδας για την υπέρβαση του θανάτου.
Η Εκκλησία αντιμετωπίζει τον θάνατο με σεβασμό, προσευχή και ελπίδα. Στην εξόδιο ακολουθία, η Εκκλησία προσεύχεται για τον άνθρωπο που έφυγε από τη ζωή και εκφράζει την πίστη στην Ανάσταση και στην αιώνια ζωή. Τα μνημόσυνα αποτελούν επίσης έκφραση της αγάπης και της προσευχής της Εκκλησίας για τους κεκοιμημένους.
Η χριστιανική στάση απέναντι στον θάνατο δεν είναι απλώς στάση φόβου ή παραίτησης. Είναι στάση ελπίδας, επειδή η Ανάσταση του Χριστού θεωρείται νίκη απέναντι στον θάνατο και υπόσχεση της τελικής ζωής κοντά στον Θεό. Έτσι, ο θάνατος αποκτά μέσα στην Ορθόδοξη πίστη διαφορετικό νόημα: δεν αποτελεί το τελευταίο λόγο για τον άνθρωπο, καθώς η τελική προοπτική είναι η Ανάσταση και η αιώνια ζωή.

