Η Οσία Σοφία της Κλεισούρας: Η Αγία που Ζούσε με την Παναγία 6 Μαΐου
Πατήστε πάνω στην εικόνα:
Η Οσία Σοφία Χοτοκουρίδου, το γένος Αμανατίου Σαουλίδου, γεννήθηκε το 1883 μ.Χ. στο χωριό Σαρή-ποπά (ή Σαρή-παπά) της επαρχίας Αρδάσης Τριπόλεως, Νόμου Τραπεζούντας του Πόντου. Το 1907 μ.Χ. παντρεύεται με τον Ιορδάνη Χοτοκουρίδη στο χωριό Το(γ)ρούλ της επαρχίας Αρδάσης και μετά από τρία χρόνια, το 1910 μ.Χ., απέκτησε ένα παιδί. Έπειτα από δύο χρόνια, χάνει το παιδί της το οποίο βρίσκει τραγικό θάνατο, αφού φαγώθηκε από χοίρους, ενώ δυο χρόνια μετά, το 1914 μ.Χ. χάνει και τον άντρα της τον οποίο τον πήραν οι Τούρκοι στα τάγματα εργασίας, όπου και μάλλον απεβίωσε.
Η νεαρή χήρα κατέφυγε στα βουνά, όπου ζούσε ασκητικά, με μεγάλη νηστεία. Εκεί της εμφανίστηκε ο Άγιος Γεώργιος και την προειδοποίησε για επικείμενη επιδρομή των Τσετών. Η Σοφία ενημέρωσε τους συγχωριανούς της, που κρύφτηκαν και απέφυγαν τον κίνδυνο.
Στην ανταλλαγή των πληθυσμών το καράβι που μετέφερε τους συγχωριανούς της Σοφίας στην Ελλάδα κινδύνεψε να καταποντιστεί. Αυτή έβλεπε τα κύματα γεμάτα από Αγγέλους και την Παναγία. Ζήτησε απ᾿ αυτήν να πνιγεί η ίδια και να σωθούν οι συγχωριανοί της. Η Παναγία τους έσωσε όλους. Ο καπετάνιος δεν το πίστευε πώς σώθηκαν κι έλεγε: «Κάποιον άγιο έχουμε» και οι χωριανοί του απάντησαν: «Τη Σοφία».
Οσία Σοφία της
Κλεισούρας: Ολόκληρος ο βίος της έτσι όπως δεν τον έχεις ξανακούσει ποτέ..
Το 1927 μ.Χ. με παρότρυνση της Παναγίας πηγαίνει στο μοναστήρι της στην Κλεισούρα της Καστοριάς, στην Ιερά Μονή του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, όπου έζησε ασκητικά για μισό περίπου αιώνα. Εκεί βρήκε έναν ενάρετο ιερομόναχο, τον π. Γρηγόριο, που είχε έλθει από το Άγιο Όρος, ο οποίος την κατάρτισε στη μοναχική ζωή. Έζησε ασκητικά ως λαϊκή, φορώντας τα μαύρα της χηρείας και της ασκήσεως, καθισμένη πάνω στο τζάκι και αλείφοντας το πρόσωπό της με στάχτη, για να μη φαίνεται η ομορφιά του.
Τα περισσότερα χρόνια τα πέρασε μόνη της, με μόνο τον Θεό, μια και το μοναστήρι έμεινε χωρίς μοναχούς. Υπέμεινε τους δριμείς χειμώνες, με τη θερμοκρασία να πέφτει στους -15 βαθμούς, και την πολλή υγρασία του τόπου. Όταν της έλεγαν ν’ ανάψει φωτιά, φώναζε ένα μακρόσυρτο «Όχι!», που ακόμα ηχεί στα αυτιά όσων την άκουσαν. Κυκλοφορούσε ξυπόλητη, ενώ τα ρούχα της ήταν πάντα κουρελιασμένα και ανεπαρκή για τις συνθήκες της περιοχής. Της έδιναν καινούργια. Δεν τα φορούσε, αλλά τα πρόσφερε σε όσους είχαν ανάγκη. Κοιμόταν και σ’ έναν άλλο χώρο, πάνω σε άχυρα, αλλά από κάτω είχε βάλει σουβλερές πέτρες. Δεν λουζόταν ποτέ ούτε χτενιζόταν, και τα μαλλιά της είχαν σκληρύνει πολύ. Όταν κάποτε χρειάστηκε να τα σηκώσει από τα μάτια της, για να βλέπει καλύτερα, αναγκάστηκε να τα κόψει με το ψαλίδι που κούρευαν τα πρόβατα. Παρ’ όλα αυτά όμως, το κεφάλι της ευωδίαζε.
Το φαγητό της ήταν λιτότατο, συνήθως με ό, τι έβρισκε στην περιοχή: μανιτάρια, μούσκλια, αγριόχορτα, φτέρη, φύλλα των δέντρων, ή με λίγη ντομάτα τουρσί, μουχλιασμένη. Τα σαββατοκύριακα έβαζε και μια κουταλιά λάδι στο πιάτο της. Άλλες φορές άνοιγε καμιά κονσέρβα ψάρι και το έτρωγε όταν είχε πιάσει ένα δάχτυλο μούχλα. Έτρωγε και σε παλιά σκουριασμένα ορειχάλκινα σκεύη, αλλά δεν πάθαινε τίποτα. Νήστευε και με το παλαιό και με το νέο ημερολόγιο, για να μη σκανδαλίζει κανέναν και όταν κάποιοι διαμαρτύρονταν για τις «υπερβολές» της, τους απαντούσε: «Παιδεύω το σαρκίο μου».
Κι όμως, αυτή η αυστηρή με τον εαυτό της ασκήτρια ήταν πολύ γλυκιά και επιεικής με τους άλλους. Δεν κρατούσε δραχμή από τα χρήματα που της έδιναν, αλλά τα έκρυβε για να τα δώσει στους αναγκεμένους όταν θα ερχόταν η ώρα. Τα τότε κοριτσάκια, σημερινές γερόντισσες της Κλεισούρας, που μιλούσαν ελληνικά και βλάχικα, αγαπούσαν τη συντροφιά της, έστω κι αν δεν καταλάβαιναν τα ποντιακά της. Νουθετούσε τις άγαμες κοπέλες που τύχαινε να παραστρατήσουν, φρόντιζε να παντρευτούν, τις προίκιζε από τα χρήματα που της έδιναν και ανέθετε στην Παναγία την προστασία τους. «Η Παναΐα κι θα χαντ᾿ σας» (δεν θα σας χάσει η Παναγία), τους έλεγε.
Ποτέ δεν πλήγωσε ή στενοχώρησε κανένα. Αν καταλάβαινε ότι κάποιος είχε προβλήματα μέσα του, περνούσε από δίπλα του, του έλεγε ένα δυο λόγια, χωρίς να την αντιληφθούν οι άλλοι, απομακρυνόταν, κι εκείνος την ακολουθούσε. Τον παρηγορούσε, τον συμβούλευε, τον ενίσχυε με τη χάρη του Θεού, κι αυτός έφευγε άλλος άνθρωπος. Έλεγε πολλές φορές: «Αυτοί ήρθαν μαύροι στην Παναγία και φεύγουν άσπροι». Γνώριζε πολλά σκάνδαλα από ιερείς, μοναχούς, λαϊκούς... Δεν κατηγορούσε ποτέ κανέναν, αλλά έλεγε: «Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός».
Αγαπούσε και τα ζώα. Είχε μια αρκούδα, που ζούσε στο δάσος και την έλεγε «ρούσα». Ερχόταν κι έπαιρνε τροφή από τα χέρια της, της έγλειφε τα χέρια και τα πόδια από ευγνωμοσύνη κι επέστρεφε στο δάσος. Έβαζε ψίχουλα στα περβάζια των παραθύρων για τα πουλάκια, κι αυτά, όταν η αγία προσευχόταν, φτερούγιζαν γύρω της και κελαηδούσαν. Σαν να ζούσε στον Παράδεισο, πριν από την πτώση.
Είχε κοινωνία με την Παναγία και τους Αγίους. Το 1967 μ.Χ., αρρώστησε βαριά, από σκωληκοειδίτιδα ή κήλη, ώστε να διπλωθεί στα δύο από τον πόνο. Δεν δέχτηκε γιατρό αλλά έλεγε: «Θα ‘ρθει η Παναγία να με πάρει από τον πόνο». Έβαζε στουπιά η φυτίλια από τις κανδήλες, ώσπου σάπισε η πληγή κι έβγαζε κακοσμία. Τότε της εμφανίστηκε η Παναγία με τον αρχάγγελο Γαβριήλ και τον Άγιο Γεώργιο. Της είπε ο αρχάγγελος: «Θα σε κόψουμε τώρα». Αυτή απάντησε: «Είμαι αμαρτωλή, να εξομολογηθώ, να κοινωνήσω, και να με κόψεις». Μια «εγχείρηση θα σου κάνουμε», της απαντά. Έγινε η επέμβαση, η Σοφία έγινε καλά και συχνά σήκωνε χωρίς ντροπή την μπλούζα ή το φόρεμά της, για να δείξει στον κόσμο την τομή που έκλεισε μόνη της.
Η Οσία Σοφία, η «ἀσκήτισσα τῆς Παναγιᾶς» όπως αποκαλείται, εκοιμήθη εν Κυρίω στις 6 Μαΐου 1974 μ.Χ. Στις 7 Ιουλίου 1981 μ.Χ. γίνεται η πρώτη ανακομιδή των λειψάνων της, τα οποία ευωδιάζουν. Στις 27 Μαΐου 1998 μ.Χ. γίνεται η δεύερη ανακομιδή των λειψάνων της τα οποία μεταφέρονται στο μοναστήρι από το Σεβ. Μητροπολίτη Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ.
Η Μεγάλη Εκκλησία την ενέταξε το 2011 μ.Χ. στις αγιολογικές δέλτους της και την 1η Ιουλίου 2012 μ.Χ., έγινε η επίσημη ανακήρυξή της από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Καστοριά.
Τόσο την Ακολουθία του Εσπερινού και του Όρθρου όσο και τον Παρακλητικό κανόνα και τα Εγκώμια προς την Οσία, έγραψε ο Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας, χαρισματούχος Δρ Χαράλαμπος Μπούσιας.
Το Ευαγγέλιο της Κυριακής του Παραλύτου (Κατά Ιωάννην Ε΄ 1–15) δεν είναι απλώς μια αφήγηση θαύματος… αλλά ένας καθρέφτης της ψυχής μας.
Ένας άνθρωπος περιμένει 38 χρόνια… και δεν βρίσκει ούτε έναν φίλο.
Μήπως όμως υπάρχει ένα βαθύτερο μήνυμα που συχνά μας διαφεύγει;
Ο Χριστός δεν τον θεραπεύει μόνο στο σώμα… αλλά τον καλεί σε μια νέα ζωή.
Τι σημαίνει «Θέλεις να γίνεις καλά;»
Γιατί ο άνθρωπος μένει μόνος;
Ποια είναι η πραγματική θεραπεία;
Ένα βίντεο που αγγίζει την καρδιά, αφυπνίζει τη συνείδηση και φέρνει ελπίδα.
«Μηκέτι αμάρτανε…» (Ιωάν. 5:14)
.
Το περιεχόμενο ανήκει στο κανάλι «Λόγος και Φως»
- αφού ο Θεός είναι τόσο απέραντη αγάπη, η παρουσία του θα πρέπει να ήταν καταλυτικά εμφανής σε όσους τον αναζητούν αυθεντικά. Πώς όμως εκδηλώνεται αυτό; Μήπως απλά έχουμε συνηθίσει τη "θεϊκή σιωπή" και βρίσκουμε 1000 δικαιολογίες που, στο βάθος, δεν πείθουν κανέναν;
Πώς θα νιώσουμε την παρουσία του Θεού;
Έβαλα το ερώτημα στο ChatGPT. Μου απάντησε μερικά σωστά πράγματα ("νιώθεις ότι ευθυγραμμίζεσαι με ένα υπέρτατο ΝΟΗΜΑ, που πάει κόντρα στην ευκολία της ζωής, και θέλει να νικήσεις τα πάθη σου αντί να σου χαϊδεύει τ'αυτιά"). Όλα σωστά... αλλά κάτι έλλειπε.
Το βράδυ, είδα ένα παράξενο όνειρο. Ήμουν σε μια όμορφη εκκλησία, με πολύ κόσμο, με σωστές ψαλμωδίες, με μετρημένο και ζουμερό κήρυγμα... μάλιστα κρατούσα και σημειώσεις απ'όσα έλεγε ο παπάς, και στο τέλος έγινε ένας άρτιος θεολογικός διάλογος ανάμεσα στους πιστούς μέσα στο ναό. Ήταν μια υπέροχη ατμόσφαιρα, όπου εντρυφήσαμε νοητικά στα άδυτα της σχέσης με το Θεό.
Μετά τη Θ.Λειτουργία αρκετοί πιστοί πήγαμε σπίτι μου... συνεχίσαμε την κουβέντα, τρώγοντας μεζέδες και θεολογώντας. Στιγμές θρησκευτικής πληρότητας!
Ξαφνικά, βλέπω να μπαίνουν στο σπίτι δύο ρακένδυτοι τύποι, με κουρελιασμένα ρούχα και πληγές... ζητιάνευαν παρακλητικά λίγο φαγητό.
Ενοχλήθηκα με την αυθάδεια τους... πώς μπήκαν στο ξένο σπίτι; Μήπως ήταν πρεζόνια; Μήπως ήθελαν να με κλέψουν; Μήπως κουβαλούσαν κάποια κολλητική αρρώστια; Γιατί μας διέκοπταν από τις βαθιές θεολογικές μας συζητήσεις;
ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΕ ΞΕΒΟΛΕΨΑΝ;!
Χωρίς καν να διστάσω τους είπα να φύγουν αμέσως. Αυτοί, με απόγνωση στα μάτια, δεν έφεραν αντίρρηση και ξεκίνησαν να απομακρύνονται...
Και ΤΟΤΕ εμφανίζεται μια κοπέλα... δεν την είχα προσέξει πριν, ούτε είχε μιλήσει όταν όλοι μας αναλύαμε τον "λόγο του Θεού".
Τους φώναξε να γυρίσουν πίσω.
Πήρε ένα δίσκο, τον γέμισε πρόθυμα με κάθε είδους φαγητά και μεζέδες που ξεχείλιζαν από τα τραπέζια, και τους τον έδωσε χαμογελαστή!
Έμεινα άφωνος και παρακολουθούσα τη σκηνή... ντράπηκα, δεν τολμούσα να την κοιτάξω στο πρόσωπο, ήταν γεμάτο χαρά και αγάπη απέναντι στον πόνο του άγνωστου "πλησίον".
Ενώ εμείς θεολογούσαμε αναλύοντας βαθιά νοήματα, εκείνη έγινε "τα χέρια και τα πόδια του Χριστού" στον κόσμο.
Τότε μια φωνή με άγγιξε, σαν να φυτεύτηκε στο νου μου από το πουθενά:
Ο ηθικισμός είναι το καρκίνωμα της ηθικής γενικότερα. Το «γράμμα» της
ηθικολογίας νεκρώνει το «πνεύμα» της ζωής των ανθρώπων. Έτσι ο ηθικισμός
σκοτώνει το ήθος, επειδή απολιθώνει τη ζωή.Γι’ αυτό τελικά η ηθικολογία αναιρεί
την ηθική. Άλλο είναι το ηθικό γενικότερα και εντελώς άλλο είναι το ηθικιστικό
ή ηθικολογικό.
Δυστυχώς τέτοια φαινόμενα παρατηρούνται κυρίως μέσα στους κόλπους της
Εκκλησίας, όπου οι άνθρωποι μπερδεύουν την χριστιανικη ζωή με την «ηθική» ζωή
όπως την εννοούν οι ίδιοι.
Άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους χριστιανούς κινούνται μέσα στον
χριστιανισμό ως θιασώτες του ήθους του Χριστού, χωρίς όμως να πλησιάζουν ούτε
λίγο σ’ Αυτόν.
Χωρίς να Τον γνωρίσουν ποτέ τους.
Ηθικιστές με βλέμματα έτοιμα να ελέγξουν τους υπόλοιπους, άνθρωποι με πλήρη την
απουσία της ταπείνωσης και της αυτομεμψίας, ψάχνουν τα επόμενά τους «θύματα»
ώστε να επιβεβαιώσουν πάνω στην καταδίκη των άλλων την δική τους αμόλυντη
ηθική.
Η ηθική θεοποιείται. Το πώς θα ντυθείς παίζει μεγαλύτερο ρόλο από το αν μιλάς
και λες «καλημέρα» στον συνάνθρωπό σου. Το πώς θα έχεις το μαλλί σου είναι
σημαντικότερο από την συναίσθηση των αμαρτιών σου. Το πώς θα είναι η εξωτερική
σου εμφάνιση καταντά σημαντικότερο από την εσωτερική σου κατάσταση.
Γίνεται λόγος για «σεμνά» ρούχα και ελάχιστα για την προσευχή, την μετάνοια,
την νήψη. Δίνεται προσοχή στους τρόπους, στην βιτρίνα των διαπροσωπικών σχέσεων
χωρίς καθόλου βάθος και ουσία.
Η ηθικότητα των ηθικιστών είναι πολύ πιο ανήθικη από την ανηθικότητα των
θεωρούμενων ανήθικων.
Τα «πρέπει» τα «μη» δίνουν και παίρνουν στις οικογένειες των ανθρώπων αυτών που
έχουν θεοποιήσει την «έξωθεν καλή μαρτυρία», όχι για κανέναν άλλο λόγο, παρά
διότι «τι θα πει ο κόσμος»;
Οι λόγοι περί αμαρτιών είναι έντονοι. Αμαρτίες παντού. Πράξεις που οδηγούν στην
κόλαση. Ζωές καταδικάστηκαν από τον Θεό λόγω της αθέτησης κάποιων δικών τους
απαραβίαστων ηθικών κανόνων όπως υποστηρίζουν και καλλιεργούν στους νεότερους.
Λόγος περί αρετών; Σχεδόν ανύπαρκτος. Οι αρετές γι’ αυτούς τους ανθρώπους
φτάνουν μέχρι το μάκρος της φούστας τους (για τις γυναίκες) και το σιδερωμένο
τους σακάκι (για τους άνδρες).
Η πίστη των ηθικιστών στον Θεό στηρίζεται κυρίως στον φόβο του θανάτου και όχι
στην αγάπη για τον Θεό…και το να λες ότι πιστεύεις κάπου ή σε κάποιον επειδή
φοβάσαι τα χειρότερα, είναι ανήθικο.
Τα παραλέω; Μπορεί. Πάντως ένα είναι σίγουρο ότι η ποιότητα των ανθρώπων- των
χριστιανών- δεν φαίνεται από το αν είναι παρθένοι στο σώμα διότι στην ψυχή τους
μπορεί να είναι πόρνοι.
Δεν φαίνεται από το αμακιγιάριστο πρόσωπο αλλά από τα δακρυσμένα μάτια που
ζητούν έλεος και συγχώρεση.
Τα παραλέω; Μπορεί. Πάντως ένα είναι το σίγουρο ότι ο Θεός δεν έχει ηθική. Έχει
αγάπη…μάλλον είναι η Αγάπη.
Χριστιανός δεν είναι κάποιος ο οποίος απλά διαβάζει την Αγία Γραφή και την
ξέρει απ’ έξω κάνοντας με την πρώτη ευκαιρία επίδειξη γνώσεων στους άλλους,
διότι και ο διάβολος την ξέρει απ’ έξω και ανακατωτά.
Χριστιανός δεν είναι ο
κομπλεξικός άνθρωπος με το έτερο φύλο.
Χριστιανός δεν είναι ο άνθρωπος εκείνος
ο οποίος κάνει ιεραποστολές σε μακρινές χώρες και δεν συγχωρεί τον αδελφό του
για κάποιο λάθος του.
Χριστιανός είναι ο ερωτευμένος με τον Έναν και όχι ο ξενέρωτος που κόλλησε σε
τύπους και σχήματα. Είναι το ανθισμένο τριαντάφυλλο που ποτίζεται και θρέφεται
από την αγάπη και την ελευθερία που του προσφέρει ο Θεός του.
Χριστιανή είναι η «ανήθικη πόρνη» που έπλυνε τα πόδια του Κυρίου με μύρο και τα
δάκρυα της μετανοίας της.
Χριστιανός είναι ο «ανήθικος ληστής» που λήστεψε τον παράδεισο πάνω στον σταυρό
λέγοντας το «Μνήσθητί μου Κύριε…»
Χριστιανός είναι ο αμαρτωλός που ζει εν μετάνοια και ταπείνωση, κινούμενος μέσα
στην ασφάλεια της υπακοής στον πνευματικό του πατέρα.
Ο χριστιανός ζει μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, ως μέλος του Σώματος του
Χριστού. Ως μέλος που θέλει θεραπεία. Και βρίσκει θεραπεία όχι έξω απ’ αυτό
αλλά μέσα σ’ αυτό. Με την συνεργία όλου του Σώματος, με την βοήθεια της Χάρης
του Παρακλήτου η οποία «τά ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί».
Η ηθική του χριστιανού είναι η ελευθερία της αγάπης και της συγχώρεσης και όχι
η νόθα ηθική του ανήθικου ηθικισμού.
Η Θεία Λειτουργία δεν είναι απλώς μια θρησκευτική ακολουθία, αλλά η ιερότερη σύναξη της Εκκλησίας, το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής και ο τόπος όπου ο άνθρωπος ενώνεται αληθινά με τον Χριστό μέσα από το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Τι θα έκανες αν έβρισκες μπροστά σου τον δολοφόνο του αδελφού σου;
Ο Άγιος Διονύσιος της Ζακύνθου δεν διάλεξε εκδίκηση. Διάλεξε συγχώρηση.
Σε αυτό το βίντεο ανακαλύπτουμε τη συγκλονιστική ιστορία του Αγίου Διονυσίου της Ζακύνθου — του Αγίου της συγχώρησης — και το γεγονός που τον έκανε να μείνει ζωντανός στη μνήμη της Εκκλησίας.
Μια αληθινή ιστορία για έλεος, μετάνοια και τη μεγαλύτερη νίκη: να νικήσεις το μίσος μέσα σου.
