Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Η Γιορτή της Μπαμπέτ



Βασισμένη σε μια νουβέλα της Κάρεν Μπλίξεν («Πέρα από την Αφρική»), η ταινία διηγείται την ιστορία της Γαλλίδας Μπαμπέτ (Στεφάν Ωντράν), μιας πρόσφυγας της Κομμούνας των Παρισίων, που βρίσκει καταφύγιο σε μια χριστιανική παραθαλάσσια κοινότητα της Δανίας. Οι δύο γυναίκες ένα βροχερό βράδυ θα φιλοξενήσουν την Μπαμπέτ είναι η Μάρτα και η Φιλίππα, οι δύο ηλικιωμένες κόρες ενός πάστορα και χαρισματικού ιδρυτή μιας αυστηρής Προτεσταντικής Εκκλησίας που δεν βρίσκεται πλέον στην ζωή. Όσο ο πάστορας ζούσε, περιφρονούσε τις γήινες απολαύσεις και  έδωσε στις κόρες του τα ονόματα του Μαρτίνου Λούθηρου και του συνεργάτη του, Φίλιππου Μόντελγκεν.

Στα νιάτα τους η Μαρτίνα και η Φιλίππα υπήρξαν πολύ όμορφες και είχαν γοητεύσει αντίστοιχα τον περιοδεύοντα αξιωματικό Λώρενς Λόβενχιλμ και τον τραγουδιστή της όπερας, Αχιλλέα Παπέν. Έτσι, αν και οι δύο τους είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον κόσμο του έρωτα και της φήμης, αυτές πήραν την γενναία απόφαση να μείνουν δίπλα στον πατέρα τους βοηθώντας στο χριστιανικό του έργο. Είναι αυτές που τώρα συνεχίζουν το έργο του.



Η Μπαμπέτ έρχεται με συστατική επιστολή από τον Παπέν και θα δουλέψει για 14 χρόνια ως οικιακή βοηθός και μαγείρισσα με μόνη δυνατότητα αμοιβής φαγητό και δικό της δωμάτιο. Όμως εν τω μεταξύ η θρησκευτική κοινότητα έχει πέσει σε παρακμή. Η αναζήτηση του πνεύματος των πρώτων Χριστιανών, που χαρακτήριζε την κοινότητα,  έχει ξεπέσει σε έναν στείρο πουριτανισμό. Ο Καλβινισμός τους κατάντησε κάτι αφηρημένο και μακρινό. Οι φιλανθρωπίες έχουν καταλήξει καθημερινή ρουτίνα, ενώ οι παλιές διαμάχες ανάμεσα στα ελάχιστα πλέον μέλη της Εκκλησίας έχουν αναθερμανθεί. Τίποτα δεν θυμίζει την εποχή που ζούσε ο ιερέας και κρατούσε ενωμένο το ποίμνιο.

Όλα όμως θα αλλάξουν όταν η Μπαμπέτ κερδίσει στο γαλλικό λαχείο, και ζητήσει από τις δύο αδελφές ως μοναδική χάρη όλα αυτά τα χρόνια να ετοιμάσει ένα «πραγματικό γαλλικό γεύμα» για τα 100 χρόνια από την γέννηση του ιδρυτή της θρησκευτικής κοινότητας.



Ως αυστηρές προτεστάντισσες που θεωρούν τα πολυτελή φαγητά ως αμαρτία, οι δύο αδελφές θα δεχθούν την χάρη της Μπαμπέτ, αλλά θα προτρέψουν τα υπόλοιπα μέλη της Εκκλησίας να είναι ανέκφραστοι στην διάρκεια του γεύματος. Παρόν θα είναι και ο στρατηγός Λόβενχιλμ που θα συνοδεύει μία θεία του, μέλος της κοινότητας. Όμως αυτό το γεύμα θα σημάνει το τέλος των παλιών διαμαχών και θα δημιουργήσει αισθήματα μεταμέλειας και συγχώρεσης ανάμεσα στα μέλη της θρησκευτικής κοινότητας.

Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι ότι παρ’ όλη την περιγραφή της προετοιμασίας του λουκούλλειου γεύματος από την Μπαμπέτ, η «Γιορτή της Μπαμπέτ» δεν χαρακτηρίζεται από  την «γαστρονομική πορνογραφία» ταινιών όπως το «Μεγάλο Φαγοπότι» ή το πιο σύγχρονο «Σαν Νερό σε Σοκολάτα». Αντίθετα υπάρχει μια ασκητικότητα στο πρώτο μέρος και μια πνευματική ανάταση σε όλο το έργο. Επίσης το χριστιανικό / πνευματικό αυτό αριστούργημα  εξυμνεί τον πνευματικό έρωτα και μας υπενθυμίζει ότι η Ύλη και το Πνεύμα είναι αναπόσπαστα στοιχεία του ανθρώπου και ότι όταν τα υλικά αγαθά δεν είναι αποτέλεσμα υποταγής στα πάθη, μπορεί να αποκτήσουν μια πνευματική διάσταση.




Τέλος η γενναιοδωρία της Μπαμπέτ στο φινάλε της ταινίας, παραπέμπει στη Θυσία του Χριστού. Το δε δείπνο της, δημιουργεί αισθήματα αγάπης, μεταμέλειας και συγχώρεσης στα μέλη της θρησκευτικής κοινότητας. Eίναι δε συγκλονιστική η σκηνή όπου η μία από τις αδελφές δίνει μια μεγάλη αγκαλιά στην ταπεινή μαγείρισσα λέγοντας «πόσο θα ευχαριστήσει αυτό τους αγγέλους»
Μπορούμε να πούμε ότι  «Η Γιορτή της Μπαμπέτ» είναι η τέλεια κινηματογραφική αλληγορία για την Θεία Ευχαριστία. Εξάλλου δεν είναι συμπτωματικός ο αριθμός των δώδεκα συνδαιτημόνων του ιδιότυπου αυτού Μυστικού Δείπνου. Όπως ακριβώς ο Χριστός αναγεννά την ζωή του ανθρώπου, μέσα από την θυσία Του, τα θαύματα του και τις διδαχές Του,   έτσι ακριβώς η Μπαμπέτ, μέσω του δείπνου που ετοιμάζει, ανάβει ξανά την φλόγα της πνευματικότητας σε μια πεζή και στείρα ζωή. Επίσης η «Γιορτή της Μπαμπέτ» είναι ένα κατηγορώ στους φαρισαίους που μένουν κολλημένοι στο πνεύμα του Νόμου, ακόμα και όταν αυτοί οι νόμοι δεν λειτουργούν. Μας δείχνει ότι είναι καιρός αυτοί οι νόμοι να αντικατασταθούν από άλλους, όπου το κριτήριο θα είναι η καθαρή και ταπεινή καρδιά και η αναζήτηση της πνευματικότητας.

Αξίζει να τονίσουμε ότι αντίθετα με σύγχρονες ταινίες, όπως η «Σοκολάτα» με την Ζυλιέτ Μπινόςη «Γιορτή της Μπαμπέτ» δεν περιφρονεί τον Χριστιανισμό και τις θρησκευτικές απόψεις των πρωταγωνιστών της. Αντίθετα, η λύση στα προβλήματα των πρωταγωνιστών εμπνέεται από αυτές. Τέλος το αριστούργημα του Άξελ εκπέμπει μια αίσθηση της ομορφιάς, της αρμονίας και της πνευματικότητας, αλλά ταυτόχρονα εξυμνεί τις ιδέες του Κοινοτισμού και της Πίστης. Δεν είναι σύμπτωση που  η «Γιορτή της Μπαμπέτ» φιγουράρει ψηλά τόσο στην λίστα των Αμερικανών παραδοσιοκρατών, όσο και στην Λίστα με τις προτεινόμενες ταινίες του Βατικανού (όπου το Νο 1 ανήκει στον Ορθόδοξο «Αντρέι Ρουμπλιώφ» του Ταρκόφσκυ).
Είναι καιρός να δούμε αυτό το φιλμ (όπως και πολλά άλλα) μέσα από μια άλλη οπτική που θα συνδυάζει Παράδοση και Μοντερνισμό.
ΠΗΓΗ

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

Η κοινωνική ανισότητα μέσα από ένα εξαιρετικό graffiti


Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ - 2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ (1ο δίωρο)


Σε ένα οκταώροφο κτίριο της Ρώμης άπλωσε την μνημειωδών διαστάσεων τοιχογραφία του ο γνωστός καλλιτέχνης Blu. Το έργο του ονομάζεται «Capita» και στόχος του είναι να εικονοποιήσει τις ανισότητες που γεννά ο άκρατος καπιταλισμός και οι επιπτώσεις του στους απλούς ανθρώπους. 

Η τοιχογραφία, που θυμίζει λούνα παρκ με τσουλήθρες, απεικονίζει τη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία μέσα από δύο όψεις: 
Από τη μια πλευρά, μια τσουλήθρα οδηγεί τους πλούσιους σε μια πολυτελή πισίνα απολαύσεων με υπηρέτες και, δίπλα, ένα χρυσό γλυπτό και ένα στρωμένο τραπέζι πάνω σε γκαζόν να τους περιμένει για φαγητό. 
Από την άλλη, πολλοί σωλήνες αποβάλλουν τους κοινούς θνητούς σε μια δεξαμενή με βρώμικα νερά που μοιάζει με βόθρο από τον οποίο, αν και παλεύουν, δεν μπορούν να βγουν, καθώς φύλακες με γκλοπς και τσουγκράνες τους εμποδίζουν με βία.
Αντί άλλου σχολίου στο αλληγορικό έργο του Blu, θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε αυτό που με συνέπεια διδάσκει η Ιστορία: Όταν η δεξαμενή των απλών ανθρώπων ξεχειλίσει από την οργή, κανένας φύλακας δεν μπορεί να τους εμποδίσει να βγουν από τον "βόθρο" της φτώχειας και της αδικίας.

ΠΗΓΗ facebook/Δ. Δ.

Οικολογία- What are we doing to the world

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ - ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ 1.4 ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ (4ο δίωρο)

Δύο 3λεπτα video, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο συγκεκριμένο μάθημα. 


What are we doing to the world

It's just one straw, it's just one disposable cup, it's just one plastic bag - 7.4 billion people.
What are we doing




Breathtaking Video Shows How Animal Agriculture is Destroying Earth

This breathtaking video presents a gloomy picture of how the animal industries are destroying the environment and changing life on Earth. We only have one home, let's protect it.

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

Και ο Κλήρος έπεσε στα δάκρυα


Είναι δυνατό ο κινηματογράφος να συμπορευτεί με την Εκκλησία; Είναι εφικτό η Εκκλησία να χρησιμοποιήσει τον κινηματογράφο ως ποιμαντικό εργαλείο;
Είναι νοητό μία ταινία να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με τον Θεό; Μπορεί η Θεολογία να προσλάβει σύγχρονες μορφές διαλόγου με τον μετανεωτερικό άνθρωπο;
Ερωτήματα που μετά από την ανάγνωση του συγκεκριμένου έργου έχουν ήδη απαντηθεί!
Ακόμα ένα συγκλονιστικό βιβλίο έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε από τον γνωστό πλέον για την ξεχωριστή και ιδιαίτερη πένα του π. Βασίλειο Χριστοδούλου, μετά τα έργα του «Συναπάντημα στη Δύση» (Άθως 2012) και «Μείνε μαζί μας, βράδιασε» (Γρηγόρης 2015).
Το νέο του πόνημα με τίτλο «Και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα» και με υπότιτλο: «Ο κινηματογράφος της απουσίας του Θεού σε θεολογική παρακολούθηση», μας οδηγεί στον υπέροχο κόσμο της έβδομης τέχνης, όπου με μία διεισδυτική και άκρως θεολογική ματιά αναλύονται οκτώ ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Να σημειώσουμε δε ότι η ανάλυση γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε εάν δεν έχει δει κάποιος την ταινία να απολαμβάνει το κείμενο σαν ένα ξεχωριστό αφήγημα και εάν έχει δει την ταινία να την ανακαλύπτει εκ νέου μέσω μίας διαφορετικής προσέγγισης.
Σε κάθε περίπτωση η έμπειρη ματιά του συγγραφέα και η αγάπη του για τον κινηματογράφο μάς παραδίδει στα χέρια μας ένα αριστουργηματικό βιβλίο που είναι όχι μόνο συγκινητικό, διδακτικό και συναρπαστικό αλλά και άκρως θεολογικό, πνευματικό και πατερικό.
Με εμπεριστατωμένη έρευνα, ενδελεχή ιστορική μελέτη αλλά και με ποιμαντική ευθύνη ο συγγραφέας μάς βοηθά να κατανοήσουμε σφαιρικά και ολοκληρωμένα το αποκαλυπτικό περιεχόμενο των ταινιών.
Μία περιήγηση υπόσχεται το νέο αυτό βιβλίο σε έναν κόσμο που μπορεί να προβάλλεται σε ένα κινηματογραφικό πανί ή στην οθόνη του σαλονιού μας, αλλά είναι τόσο αληθινό όσο η ίδια η ζωή.
Μια άλλη ματιά πάνω σε ταινίες-αριστουργήματα, που ανοίγουν πνευματικούς ορίζοντες, καλούν σε αναστοχασμό και μας προτρέπουν να προσεγγίσουμε τα καίρια και ουσιώδη του βίου μας.
Συνοδοιπόροι του σε αυτό το πρωτότυπο συγγραφικό εγχείρημα είναι ποιητές, λογοτέχνες, καλλιτέχνες, θεολόγοι, Πατέρες της Εκκλησίας, Έλληνες και ξένοι, οι οποίοι συνδαυλίζουν τη συναισθηματική φωτιά που ανάβει μέσα μας ο συγγραφέας και διανθίζουν με τη δική τους οπτική το ήδη εξαιρετικό κείμενό του.
Είναι εφικτό να παντρεύεται ο Ελύτης, η Δημουλά, o Bρεττάκος, ο Λειβαδίτης, ο Μπλουμ, ο Elliot, o Cardenal, ο Nervo με τους κινηματογραφικούς ήρωες της Μπαμπέτ, του Πάτερσον, του Σαούλ, του Ρώσου ιερέα, τις Αθώες μοναχές κ.ά. με ένα ποιητικό σχήμα και άκρως ερωτικό; Σίγουρα ναι!
Μα θα ρωτήσει κάποιος, μπορεί μία κινηματογραφική ταινία να μας ωφελήσει πνευματικά, εάν δεν μιλάει για τους Αγίους μας ή τον Χριστό;
Βεβαίως, γιατί οι ποιοτικές ταινίες, όπως αυτές που παρουσιάζονται, αποκαλύπτουν την ομορφιά της ζωής, την αγωνία της ψυχής, την επιθυμία για το αιώνιο, αποκαλύπτουν με άλλα λόγια την ανάγκη αλλά και την αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό.
Και οι οκτώ ταινίες, που αναλύονται, θέτουν τα αμέτρητα γιατί της απουσίας του Θεού στην ανάγκη, στη θλίψη, στον πόνο. Θίγουν τη σιωπή του Θεού μπροστά στο θάνατο και στην οδύνη.

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018

The Electric Prunes - Holy Are You

Τα ψυχεδελικά παιδιά των λουλουδιών σε δύο όμορφα τραγούδια.



Holy are you
Holy are you
There is no God but you
There is no God but you
Praise be the Lord




Kyrie Eleison, Kyrie Eleison
Kyrie Eleison, Kyrie Eleison
Kyrie Eleison, Kyrie Eleison
Christe
Christe
Christe Eleison, Eleison, Eleison, Eleison
Christe
Christe


Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Φορητή εικόνα της Γεννήσεως του Χριστού με την Προσκύνηση των Ποιμένων.
 Κύπριος ζωγράφος Παρθένιος (;1790-;1848)

Χριστούγεννα στο Άγιο Όρος

Οι άνθρωποι της εκκλησίας βιώνουν εντελώς διαφορετικά και πιο πνευματικά την γέννηση του Χριστού.
Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος Χατζηνικολάου, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση ιεράρχη. Ως κοσμικός συνεργάστηκε με την ΝΑΣΑ και το ΜΙΤ.
Έγινε ασκητής στο Άγιο Όρος και περιγράφει τα λιτά του Χριστούγεννα στο περιβόλι της Παναγιάς.



Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018

Γιώργος Πατσιλίβας " Τα Χριστούγεννα που (πρόλαβα και) έζησα χωρίς τον Σάντα Κλάους "

Τα Χριστούγεννα που έζησα ήταν χαρά, προσδοκία, μύριζε το σπίτι παρέα και γλυκά χειροποίητα, ήταν μια ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί, να φάμε, να πιούμε, να συζητήσουμε, να γελάσουμε αλλά και να θυμηθούμε! Αργότερα το κάναμε ψυχρό ρεβεγιόν με τυποποιημένα φαγητά από πλαστικές γαλοπούλες και ακριβές εξόδους επειδή έτσι επέταξε ο θεός της υπερκατανάλωσης, εισαγόμενο έθιμο ξενέρωτων ατόμων, get a life…


Κάποτε τα Χριστούγεννα αποτέλεσαν την πίστη ότι θα συμβεί κάτι καλό, την ανατροπή του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου, τη δυνατότητα να αναγεννηθεί, να αλλάξει τα κακώς κείμενα, όχι να φάει και να σκάσει, ούτε να έρθει ο Σάντα Κλάους με τα τροφαντά μαγουλάκια για να μου δώσει… υλικά ψίχουλα, ήταν μια υπενθύμιση ανθρωπιάς και αλληλεγγύης για το χαρμόσυνο νέο… 


Μου λείπει η αθωότητα, η προσμονή για το ευχάριστο, μου λείπουν τα… Χριστούγεννα! Τότε δεν είχαμε αντίστροφη μέτρηση από τα τέλη Οκτώβρη αλλά όταν πλησίαζαν οι μέρες υπήρχε μια σκόνη μαγείας που μεταφραζόταν σε χαρά, παρέα, εκδήλωση θετικών συναισθημάτων. Τώρα μετράμε αντίστροφα γιατί είναι μόδα, γιατί μας το επιβάλλουν τα τζάμπο και μόλις έρθει η ώρα «μηδέν» μηδενίζεται η ψυχή μου από το τίποτα, το κενό, το ματαιόδοξο, το ακριβώς αντίθετο από αυτό που δηλώνει η γέννηση του Χριστού που φέρνει όνειρα, αγάπη, ελπίδα.


Τα Χριστούγεννα έχουν γίνει: 
Εμπορική εορτή (ό,τι δεν ήθελε ο Χριστός), ημέρα μεγάλου γλεντιού, υπερκατανάλωσης προϊόντων και φαγητού (το αντίθετο από τη σεμνότητα της γέννησής του), ψεύτικες ευχές και υποκριτικά χαμόγελα, περιττά και ανούσια δώρα… επίδειξη δέντρων και πλούτου… με τα έλκηθρα, την κόκα-κόλα, τον Σάντα Κλάους και την εφορία να κατάσχει τα λεφτά μας, το σπίτι μας, τον κόπο μας, την εργασία μας, την ηρεμία μας… και τους πολιτικούς να δίνουν ρεσιτάλ κοροϊδίας με γιορτινές ατάκες για όλα τα βαλάντια που χωνεύονται εύκολα λόγω των άγιων ημερών… 

Βλέπω τη γελοιοποίηση εργαζομένων που εξαναγκάζονται σε σούπερ μάρκετ, καφέ και άλλα καταστήματα να φορούν καπέλα και στέκες για να δείχνουν χαρούμενοι και γιορτινοί και μέσα τους να κυριαρχεί η μελαγχολία και η καταπάτηση της ατομικής τους ελευθερίας… αντικρίζω ανθρώπους δυστυχισμένους στα φανάρια ή άστεγους σε δημόσιους χώρους με το χέρι απλωμένο και να ακούγεται γύρω τους «χο χο χο»… Να κλάψω ή να γελάσω;

Τα Χριστούγεννα έχουν καταντήσει να έχουν μια έννοια καρναβαλιού, σόου, είναι η υποκρισία παγκοσμίως συμπυκνωμένη… Εμπορευματοποίηση των πάντων, δίχως πρωτοτυπία, μόνο μαζικότητα, σέλφι με δέντρα και κόκκινα σκουφάκια με ψεύτικα χαμόγελα και φωτάκια, όπως το καλοκαίρι που γίνεται επίδειξη παραλίας και γύμνιας, όλα να μολύνουν το πνεύμα των Χριστουγέννων, κέρατα παντού, πλαστικά δώρα, άδεια, κούφια, χωρίς αγάπη, μόνο να βγει η υποχρέωση… Η έκφραση της κίβδηλης κοινωνίας που προσκυνά την πλαστή όμορφη εικόνα, μιας κοινωνίας που είναι ανοργάνωτη και ανοχύρωτη σε όλα τα επίπεδα… που δεν σέβεται τον πολίτη, που δεν λύνει προβλήματα αλλά ζητάει η εικόνα να είναι τέλεια, να κρύψει κάτω από το χαλάκι, να μην φανερωθεί και απλώς να «ξεχάσει», έτσι όμως δεν ξεχνάς, απλώς κοροϊδεύεις… Το πλήρες ξεπούλημα της ψυχής…

Για αυτό και όλοι κλείνουμε την πόρτα μας στα παιδιά που λένε τα κάλαντα, αγνοούμε την πείνα και τη δυστυχία αρκεί να μην πεινάμε, γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα του Σάντα Κλάους αλλά όχι τη γέννηση του Χριστού, άσχετα αν πιστεύουμε ή όχι… Βεβαίως το παραμύθι είναι ωραίο, πολύ ωραίο να το ακούω, ακόμα πιο ωραίο αν το ζήσω αλλά καθόλου παραμυθένιο όταν το… καταπίνω


Χριστούγεννα είναι ρε φίλε άσε μας… Χριστούγεννα στην Αράχωβα, στο Μόντε Κάρλο, στο Παρίσι, στην Ελβετία ή στην… Κυψέλη… (τι κιτς). Χριστούγεννα των πλουσίων, των φτωχών, των παιδιών, των κακοποιημένων, Χριστούγεννα της ψυχής και της αγάπης, Χριστούγεννα με τον άνθρωπό μου στην αγκαλιά μου…

Ποια Χριστούγεννα είναι τα δικά σου;

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ :https://lifonomy.wordpress.com/


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...