Ποιος περιμένει έξω από την πόρτα μας;

  2.6 Ο ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ 

Πόσο κοντά μας μπορεί να βρίσκεται ένας άνθρωπος και πόσο μακριά να τον κρατάμε από την καρδιά μας;

Στο Ευαγγέλιο της Κυριακής Ε΄ Λουκά, η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου μάς καλεί να προσέξουμε τον άνθρωπο που έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε. Εκείνον που στερείται τα απαραίτητα, τον ηλικιωμένο που ζει μόνος, τον δικό μας άνθρωπο που χρειάζεται να τον ακούσουμε. Ο πλούσιος είχε τη δυνατότητα να βοηθήσει. Ο Λάζαρος βρισκόταν στην πόρτα του. Κι όμως, τα λίγα βήματα ανάμεσά τους δεν έγιναν ποτέ. Μέσα από την παραβολή, αναρωτιόμαστε πώς χρησιμοποιούμε όσα έχουμε και πόσο χώρο αφήνουμε στη ζωή μας για τους άλλους. Όσο έχουμε ακόμη χρόνο να πλησιάσουμε, να μοιραστούμε και να ανοίξουμε την πόρτα. Ευαγγελικό ανάγνωσμα: Κατά Λουκάν 16, 19–31

Ο ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ

 2.6 Ο ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ 

Για τον Χριστιανισμό, ο άλλος άνθρωπος αποτελεί ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπο, πλασμένο «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» Θεού. Κάθε άνθρωπος έχει την ίδια αξία και αξιοπρέπεια, ανεξάρτητα από την καταγωγή, τη θρησκεία, την κοινωνική θέση, την εμφάνιση ή τις προσωπικές του επιλογές. Επομένως, κανείς δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο, ως μέσο για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας ή ως απειλή, αλλά ως πρόσωπο που αξίζει σεβασμό και αγάπη.

Κεντρική θέση στη χριστιανική διδασκαλία κατέχει η εντολή της αγάπης: «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ο Ιησούς Χριστός διευρύνει την έννοια του πλησίον, διδάσκοντας ότι η αγάπη δεν περιορίζεται στους συγγενείς, στους φίλους ή σε όσους μας μοιάζουν. Αντίθετα, περιλαμβάνει ακόμη και τον εχθρό, εκείνον που μας αδικεί ή διαφωνεί μαζί μας. Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη αναδεικνύει ότι πραγματικός πλησίον γίνεται όποιος προσφέρει έμπρακτα βοήθεια σε έναν άνθρωπο που υποφέρει, χωρίς να εξετάζει την καταγωγή ή την ταυτότητά του.

Η αγάπη προς τον άλλον δεν περιορίζεται στα λόγια ή στα συναισθήματα. Εκφράζεται μέσα από τη συμπόνια, τη συγχώρηση, την αλληλεγγύη, τη δικαιοσύνη και την ανιδιοτελή προσφορά. Ο Χριστιανός καλείται να αναγνωρίζει τις ανάγκες του συνανθρώπου του και να στέκεται δίπλα σε όσους βιώνουν τη φτώχεια, την ασθένεια, τη μοναξιά, τον αποκλεισμό ή την αδικία.

Παράλληλα, η σχέση με τον άλλον προϋποθέτει διάλογο, αμοιβαίο σεβασμό και αποδοχή της διαφορετικότητας. Η χριστιανική αγάπη δεν επιβάλλεται με τη βία ούτε καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου. Αντίθετα, δημιουργεί σχέσεις εμπιστοσύνης και κοινωνίας, υπερβαίνοντας τον εγωισμό και την αδιαφορία.

Συνεπώς, για τον Χριστιανό, ο άλλος δεν είναι ξένος, αλλά αδελφός και συνάνθρωπος. Η αγάπη προς αυτόν αποτελεί ουσιαστική έκφραση της αγάπης προς τον Θεό και βασικό δρόμο για μια κοινωνία με περισσότερη ειρήνη, δικαιοσύνη και ανθρωπιά.

Brother Where Are You

 2.6 Ο ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ 

Το τραγούδι "Brother Where Are You" (γραμμένο από τον σπουδαίο Αμερικανό δημιουργό Oscar Brown Jr. το 1959) είναι ένα βαθιά κοινωνικό και ανθρωπιστικό κομμάτι που πραγματεύεται την αποξένωση, τον ρατσισμό και την έλλειψη αλληλεγγύης στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. 

Οι στίχοι του τραγουδιού χρησιμοποιούν μια δυνατή αλληγορία για να περάσουν το μήνυμά τους: 

 Περιγράφει ένα μικρό αγόρι που περπατά μόνο του στους δρόμους μιας μεγάλης πόλης. Στα μάτια του υπάρχει ελπίδα καθώς κοιτάζει τα πρόσωπα των περαστικών, ψάχνοντας απεγνωσμένα μια γνώριμη μορφή, έναν άνθρωπο να του σταθεί. 

Τα βλέμματα των ανθρώπων που τον προσπερνούν είναι «κρύα και σκληρά σαν πέτρα». Το παιδί μένει μόνο του να κλαίει, βιώνοντας την απόλυτη μοναξιά. 

Το τραγούδι καταλήγει με μια καυστική διαπίστωση για την ανθρώπινη υποκρισία. Αναφέρει ότι ενώ υπάρχουν πάρα πολλοί που διακηρύσσουν και ορκίζονται ότι «όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέλφια», στην πραγματικότητα ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα ανταποκριθούν όταν ένας συνάνθρωπός τους («αδελφός») βρεθεί σε ανάγκη και τους καλέσει. 

Στο πλαίσιο της εποχής που γράφτηκε, το κομμάτι αποτελούσε μέρος του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ, θίγοντας το πώς η κοινωνία γυρνούσε την πλάτη στους περιθωριοποιημένους ανθρώπους. 

Οι The Remo Four πήραν αυτό το φορτισμένο τζαζ/μπλουζ κομμάτι και του έδωσαν μια εκρηκτική, δυναμική ροκ/beat ερμηνεία, διατηρώντας όμως ανέπαφη την ένταση και την απόγνωση των στίχων. 

Το τραγούδι συνδέεται άμεσα με:

Την ευθύνη μας απέναντι στον συνάνθρωπο. Την αγάπη που δεν μένει στα λόγια, αλλά γίνεται πράξη. Την αδιαφορία απέναντι στον αδύναμο και τον περιθωριοποιημένο. Την έμπρακτη αδελφοσύνη και αλληλεγγύη.

Μπορούμε να λέμε ότι αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας, όταν αδιαφορούμε για τον πόνο του;

Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η αντίθεση ανάμεσα σε όσους δηλώνουν ότι όλοι είμαστε αδέλφια και στους ελάχιστους που πραγματικά ανταποκρίνονται στην έκκληση ενός ανθρώπου που χρειάζεται βοήθεια.

Το μήνυμά του δεν περιορίζεται στο ότι ένα παιδί αισθάνεται μόνο του. Αναδεικνύει κυρίως την ευθύνη των άλλων που το βλέπουν, αλλά δεν ανταποκρίνονται στην ανάγκη του. Αυτό συνδέεται ουσιαστικά με τη χριστιανική αντίληψη ότι η αγάπη προς τον πλησίον αποδεικνύεται με πράξεις και όχι μόνο με λόγια.

 «Αν το παιδί του τραγουδιού περνούσε σήμερα δίπλα μας, θα ήμασταν εκείνοι που θα το προσπερνούσαν ή εκείνοι που θα σταματούσαν να το βοηθήσουν; Τι σημαίνει, στην πράξη, να θεωρούμε τον άλλον αδελφό μας;»

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Και με Ελληνική μετάφραση

ΑΒΡΑΜΙΟΣ & ΜΑΡΙΑ (29 Οκτωβρίου).

 

Ο Όσιος Αβράμιος εγκατέλειψε τα πάντα για να αφιερώσει τη ζωή του στον Θεό. Έζησε για δεκαετίες στην ησυχία της ερήμου, ώσπου η δοκιμασία της αγαπημένης του ανεψιάς, Μαρίας, τον οδήγησε σε μια απροσδόκητη αποστολή. Όταν η Μαρία παρασύρθηκε στην αμαρτία και βυθίστηκε στην απόγνωση, ο γέροντας ασκητής δεν την εγκατέλειψε. Μεταμφιέστηκε σε στρατιώτη και ταξίδεψε για να τη βρει και να της θυμίσει πως το έλεος του Θεού είναι μεγαλύτερο από κάθε ανθρώπινη πτώση. Μια κινηματογραφική απόδοση του βίου του Οσίου Αβραμίου και της Οσίας Μαρίας, μιας συγκινητικής ιστορίας αγάπης, μετάνοιας και συγχώρησης. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους στις 29 Οκτωβρίου.

Ιστορικές και συναξαριακές πηγές:

• Μέγας Συναξαριστής, Ματθαίος Λαγγής, 29 Οκτωβρίου.
• Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, π. Μακάριος Σιμωνοπετρίτης, εκδ. Ίνδικτος, 29 Οκτωβρίου.

Η ταινία αποτελεί καλλιτεχνική δραματοποίηση του συναξαριακού βίου των δύο αγίων, με χρήση τεχνητής νοημοσύνης για την κινηματογραφική αναπαράσταση.

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ: Όσιος Αβράμιος και Οσία Μαρία: Ποτέ δεν είναι αργά να επιστρέψεις

Άγιος Μητροφάνης Τσί-Σούνγκ. Μαρτυρία πίστεως και θάρρους

 3.3 Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΝΑ 

ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΟΣΜΟ 

Πεκίνο, 1900. Καθώς η βία των Μπόξερ εξαπλώνεται, ο Κινέζος ορθόδοξος ιερέας Μητροφάνης Τσί-Σούνγκ ανοίγει το σπίτι του σε φοβισμένους πιστούς. Παραμένει κοντά σε όσους φροντίζει και μαρτυρεί κατά τον διωγμό. Με έμπνευση από τη βυζαντινή αγιογραφία, αυτή η μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων αφηγείται μια ιστορία αγάπης, ακλόνητης πίστεως και θάρρους, τιμώντας τον Άγιο Μητροφάνη μαζί με τους Κινέζους μάρτυρες. Η ταινία αποτελεί ιστορική δραματοποίηση βασισμένη σε εκκλησιαστικές διηγήσεις. Ορισμένα πρόσωπα, κινήσεις και σκηνικά έχουν αναπλαστεί για τις ανάγκες της αφήγησης.

«Μικρές Ιστορίες από τη ζωή της Εκκλησίας» — ιστορίες Αγίων, μαρτυρίες πίστεως, θαύματα και διηγήσεις από την Ορθόδοξη παράδοση, που ζωντανεύουν μέσα από την εικόνα, τη μουσική και την αφήγηση. Ένας οπτικοακουστικός συναξαριστής, αφιερωμένος στη διατήρηση και τη διάδοση της πνευματικής κληρονομιάς της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ: Το Θαυμαστό Όραμα της Παναγίας και το «ΟΧΙ» του 1940. 28 Οκτωβρίου

 Μια νύχτα αγρυπνίας στην Κωνσταντινούπολη...

Ένα θαυμαστό όραμα στον ναό της Παναγίας των Βλαχερνών... Και αιώνες αργότερα, μια Ελλάδα που αγωνίζεται για την ελευθερία της στα παγωμένα βουνά της Πίνδου. Τι συνδέει την Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου με το ιστορικό «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου 1940; Στο νέο μας αφιέρωμα ταξιδεύουμε μέσα στην ιερή παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και στις δύσκολες ημέρες του Έπους του Σαράντα. Γνωρίζουμε το θαυμαστό όραμα του Οσίου Ανδρέα και του μαθητή του Επιφανίου, τη μητρική μεσιτεία της Παναγίας, την πίστη των Ελλήνων στρατιωτών και τις εκκλησιαστικές διηγήσεις για την προστασία της Θεοτόκου στα χρόνια του πολέμου. Μαθαίνουμε ακόμη γιατί, το 1952, η Εκκλησία της Ελλάδος μετέφερε τον εορτασμό της Αγίας Σκέπης στην 28η Οκτωβρίου.

Το Βάρος που Δεν Έπρεπε να Κουβαλά Μόνος

 1.2 ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ

Ένας άνθρωπος περπατά στον δρόμο κουβαλώντας ένα σακίδιο που μεγαλώνει μαζί με τις μέριμνές του. Μπαίνει σε μια ορθόδοξη εκκλησία, αφήνει το βάρος κάτω και προσεύχεται.

Όταν βγαίνει, οι δυσκολίες του δεν έχουν εξαφανιστεί. Μπορεί όμως να συνεχίσει με περισσότερη εμπιστοσύνη στον Θεό και με πιο ελαφριά καρδιά. Μια εικονογραφημένη ταινία μικρού μήκους για την αγωνία, την προσευχή και την πίστη. Μήνυμα της ταινίας: Η πίστη καταφέρνει περισσότερα από τη στενοχώρια. Αν η ιστορία σε άγγιξε, μοιράσου τη με έναν άνθρωπο που ίσως χρειάζεται σήμερα λίγη ενθάρρυνση.

«Μικρές Ιστορίες από τη ζωή της Εκκλησίας» — ιστορίες Αγίων, μαρτυρίες πίστεως, θαύματα και διηγήσεις από την Ορθόδοξη παράδοση, που ζωντανεύουν μέσα από την εικόνα, τη μουσική και την αφήγηση. Ένας οπτικοακουστικός συναξαριστής, αφιερωμένος στη διατήρηση και τη διάδοση της πνευματικής κληρονομιάς της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Άγιος Δημήτριος: Ο Πολιούχος της Θεσσαλονίκης και η Ζωή του Μεγαλομάρτυρα

 Ποιος ήταν πραγματικά ο Άγιος Δημήτριος και γιατί θεωρείται ο αιώνιος προστάτης και πολιούχος της Θεσσαλονίκης;

Σε αυτό το βίντεο μαθαίνουμε την εντυπωσιακή ιστορία του Μεγαλομάρτυρα, από τη στρατιωτική του καριέρα και τη γενναία ομολογία της πίστης του, μέχρι το μαρτύριό του και το θαύμα του μύρου.