The History of Hindu India, From Ancient Times

Για Ελληνικούς υπότιτλους:

 α) κλικ στο τετράγωνο εικονίδιο Υπότιτλοι- εμφανίζεται μία κόκκινη γραμμή

β)  κλικ στο εικονίδιο Ρυθμίσεις - Υπότιτλοι - Αυτόματη μετάφραση- Ελληνικά

"Η ιστορία της Ινδίας» αναπτύχθηκε από τους συντάκτες του περιοδικού "Ινδουισμός Σήμερα", σε συνεργασία με τον Δρ Σίβα Bajpai, Ομότιμος Καθηγητής της Ιστορίας, California State University Northridge. 

Σκοπός της είναι να παρέχει μια αυθεντική παρουσίαση της πρώιμης ιστορίας της Ινδίας και του Ινδουισμού για χρήση στις τάξεις κοινωνικής μελέτης της Αμερικής.
Η Ιστορία των ινδουιστών Ινδίας, που δημοσιεύθηκε το 2011. Η έννοια Hindu του Θεού εξηγείται, μαζί με τις βασικές έννοιες του κάρμα, ντάρμα, ahimsa και τη μετενσάρκωση, η πρακτική της λατρείας του ναού, μεγάλους αγίους και τις κύριες γραφές Hindu...

Part Two:https://www.youtube.com/watch?v=j0kLX2aPgo8

Part Three:https://www.youtube.com/watch?v=Lr8Qx0SyrYI

Πηγή απο το εξαιρετικό Blog: http://nzals.blogspot.gr/2016/04/the-history-of-hindu-india-from-ancient.html

Hare Krishna

ΟΙ ΧΑΡΕ ΚΡΙΣΝΑ

Μία μεγάλη γκουρουιστική κίνησις 1

Του πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Οι Χάρε Κρίσνα είναι μία μεγάλη γκουρουιστική κίνηση, της οποίας η πλήρης ονομασία είναι Διεθνής Εταιρεία για τη Συνείδηση του Κρίσνα (International Society for Krishna-Consciousness) [ISKCON]. Δημιουργήθηκε το 1966 στη Νέα Υόρκη των Η.Π.Α. από τον Ινδό «Η Αυτού Θεία Χάρις. Πανιερώτατος Μπακτιβεντάτα Σουάμι Πραμπουπάντα» (A.C. Bhaktivedanta Swami Pradhupada).

Το κανονικό του όνομα ήταν Abhay Charan De και είχε γεννηθεί στην Καλκούτα της Ινδίας (1896-1977) 2. Οι οπαδοί της κίνησης θεωρούν τον ιδρυτή της ως «ένα τέλειο λάτρη του Κυρίου και τελευταίο κρίκο μιας αδιάσπαστης αλυσίδας πνευματικών διδασκάλων, που αρχίζει με αυτόν τον ίδιο τον Κύριο, τον Κρίσνα» 3. Η κίνηση στην Ευρώπη παρουσιάστηκε το 1969.

Τα μέλη της εν λόγω γκουρουιστικής κίνησης (ISKCON) λατρεύουν το θεό Κρίσνα του Ινδουιστικού Πανθέου ως την υψηλότερη προσωπική θεότητα. Κατά τους ισχυρισμούς τους όλη τους η ζωή έχει επίκεντρο την συνείδηση του Κρίσνα. Αυτό σημαίνει ότι συνεχώς για τον Κρίσνα σκέφτονται, προσεύχονται, ψάλλουν, τρώνε, εργάζονται, ομιλούν κ.ά.

Είναι μια αυστηρού χαρακτήρα οργάνωση θεμελιωμένη πάνω στη Μπακτί γιόγκα έχοντας ως επίκεντρο το πρόσωπο του γκουρού. Οι οπαδοί της οργάνωσης αφού μυηθούν, εγκαταλείπουν κάθε τι που τους συνδέει με το παρελθόν σε προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο, ενώ κατά τη μύηση αλλάζουν και το όνομά τους 4. 
Καθημερινώς πρέπει να ψάλλουν συνεχώς, το λιγότερο 1728 φορές το μάντρα «Χάρε Κρίσνα, Χάρε Κρίσνα, Κρίσνα Κρίσνα, Χάρε Χάρε, Χάρε Ράμα, Χάρε Ράμα, Ράμα Ράμα, Χάρε Χάρε» με σκοπό να φτάσουν στην κατάσταση του φωτισμού, στη συνείδηση του Κρίσνα 5.

Για την ψαλμωδία χρησιμοποιούν ένα κομπολόι με 108 χάντρες. Επιπλέον, είναι απολύτως χορτοφάγοι. Απαγορεύεται ακόμη και για τα παιδιά η κατανάλωση κρέατος και αυγού 6. Συνήθως ξυρίζουν τα κεφάλια τους, ντύνονται κατά τρόπο Ινδικό, ζωγραφίζουν το πρόσωπό τους ή και το σώμα τους, και δίνουν ιδιαίτερη σημασία στη μελέτη των Βεδών.

Πολλοί οπαδοί της κίνησης, ως έκφραση αφοσίωσης στους σκοπούς της κίνησης προσφέρουν άμισθη εργασία με την πώληση βιβλίων σε δρόμους, πλατείες, αεροδρόμια κ.ά. Σχετικά με αυτή την πρακτική ο Πραμπουπάντα, ο ιδρυτής της κίνησης, ισχυρίζονταν: «Προσφέρει υπηρεσία στο Θεό χωρίς πληρωμή. (…) Όσο περισσότερο αφιλοκερδή υπηρεσία προσφέρουν στο Θεό, τόσο μεγαλύτερη πνευματική πρόοδο πραγματοποιούν». 7

Όλα τα παραπάνω είναι πράξεις πλήρους αφιέρωσης στον Κρίσνα. 
Πρέπει να σημειώσουμε την ιδιαίτερη θέση, που έχει ο γκουρού και στην οργάνωση αυτή, ως πνευματικός δάσκαλος  8. Ο γκουρού ταυτίζεται με τον Κύριο 9. Κάθε αγνόησή του ή θεώρησή του ως δήθεν κοινού ανθρώπου ή ανυπακοή, συνιστά για τον Πραμπουπάντα, τον ιδρυτή της κίνησης, προσβολή κατά του Θεού 10.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ - ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ SERAPHIM ROSE

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ by Κώστας Μυστακίδης

Η «Νέα θρησκευτική συνειδητότητα»: Το πνεύμα των ανατολικών λατρειών το 1970

Από το βιβλίο του π. Σεραφείμ Ρόουζ Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος

Τα τρία είδη «χριστιανικού διαλογισμού» που περιγράφηκαν πιο πάνω είναι μόνο η αρχή· σε γενικές γραμμές, μπορεί να ειπωθεί ότι η επίδραση των ανατολικών θρησκευτικών ιδεών και πρακτικών πάνω στην κάποτε χριστιανική Δύση έφτασε σε καταπληκτικές διαστάσεις στη δεκαετία του 1970. Ειδικά στην Αμερική, που μόλις δυο δεκαετίες πριν ήταν ακόμα θρησκευτικά «επαρχιακή» (εκτός από μερικές μεγάλες πόλεις), με πνευματικό ορίζοντα κατά πολύ περιορισμένο στο Ρωμαιοκαθολικισμό και τον Προτεσταντισμό, παρατηρήθηκε ένας καταπληκτικός πολλαπλασιασμός ανατολικών (και ψευδοανατολικών) θρησκευτικών λατρειών και κινήσεων.

Η ιστορία του πολλαπλασιασμού μπορεί να ανάγεται στην ανήσυχη απογοήτευση της μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο γενιάς, που πρωτοεκδηλώθηκε στη δεκαετία του 1950, στην άδεια διαμαρτυρία και την ηθική ελευθεριότητα της «γενιάς beat», της οποίας το ενδιαφέρον για τις ανατολικές θρησκείες ήταν αρχικά μάλλον ακαδημαϊκό, και κυρίως ένα σημείο δυσαρέσκειας από τον «Χριστιανισμό».

 Μετά ακολούθησε μια δεύτερη γενιά, αυτή των «hippies» της δεκαετίας του 1960, με τη rock μουσική και τα ψυχεδελικά ναρκωτικά, και το ψάξιμο για «αυξημένη συνειδητότητα» με οποιοδήποτε κόστος· τώρα νέοι Αμερικανοί έπεφταν με τα μούτρα, με όλη τους την καρδιά, σε κινήματα πολιτικής διαμαρτυρίας (κυρίως κατά του πολέμου του Βιετνάμ) από τη μια μεριά, και στην πυρετώδη εξάσκηση των ανατολικών θρησκειών από την άλλη. Ινδοί γκουρού, Θιβετιανοί λάμα, Ιάπωνες δάσκαλοι του Ζεν, και άλλοι Ανατολίτες «σοφοί» ήρθαν στη Δύση και βρήκαν μια στρατιά έτοιμων μαθητών που τους έκαναν επιτυχημένους πέρα από τα όνειρα των δυτικοποιημένων σουάμι των περασμένων γενεών· και νέοι άνθρωποι ταξίδευαν στις άκρες του κόσμου, ακόμα και στα ύψη των Ιμαλαΐων, για να βρουν τη σοφία του δασκάλου ή το ναρκωτικό που θα τους έφερνε την «ειρήνη» και την «ελευθερία» που έψαχναν.

Τη δεκαετία του 1970 μια Τρίτη γενιά διαδέχτηκε τους χίππις. Εξωτερικά πιο ήσυχη, με λιγότερες διαδηλώσεις και γενικά λιγότερο επιδεικτική συμπεριφορά, αυτή η γενιά προχώρησε πιο βαθειά στις ανατολικές θρησκείες, των οποίων η επιρροή είχε τώρα γίνει πιο διεισδυτική από οποτεδήποτε πριν. Για πολλούς από αυτή τη γενιά η θρησκευτική «αναζήτηση» είχε τελειώσει: είχαν βρει μια ανατολική θρησκεία της αρεσκείας τους και ασχολούνταν τώρα σοβαρά με την εξάσκησή της. Ένας αριθμός ανατολικών θρησκευτικών κινήσεων είχε ήδη γίνει «γηγενής» στη Δύση, ειδικά στην Αμερική: τώρα υπάρχουν βουδιστικά μοναστήρια αποτελούμενα εξ ολοκλήρου από Δυτικούς προσήλυτους, και για πρώτη φορά εμφανίστηκαν Αμερικανοί κι άλλοι Δυτικοί γκουρού και δάσκαλοι του Ζεν.

Ας κοιτάξουμε λίγες μόνο εικόνες – περιγραφές πραγματικών γεγονότων της αρχής και του μέσου της δεκαετίας του 1970, που εικονογραφούν την κυριαρχία των ανατολικών ιδεών και πρακτικών ανάμεσα σε πολλούς νέους Αμερικανούς (που είναι μόνο οι πρώτοι της νεολαίας όλου του κόσμου). Οι πρώτες δύο εικόνες δείχνουν μια πιο επιφανειακή ανάμειξη με τις ανατολικές θρησκείες, και είναι ίσως μόνο ένα απομεινάρι από τη γενιά του 1960· οι δύο τελευταίες αποκαλύπτουν τη βαθύτερη ανάμειξη, χαρακτηριστική της δεκαετίας του 1970.

1. Οι Hare Krishna στο San Francisco

 

Σε μια οδό που συνορεύει με το Golden Gate Park στη γειτονιά Haight-Ashbury του San Francisco έστεκε ο ναός της συνείδησης του Krishna... Πάνω από την είσοδο του ναού βρίσκονταν τα ξύλινα γράμματα «Hare Krishna», ύψους 7 εκατοστών. 

Τα μεγάλα μπροστινά παράθυρα ήταν καλυμμένα με κουβέρτες, με κόκκινα και πορτοκαλιά μοτίβα.

«Οι ήχοι ψαλμωδίας και μουσικής γέμιζαν τους δρόμους. Μέσα βρίσκονταν δεκάδες ζωγραφιές με φωτεινά χρώματα στους τοίχους, παχειά κόκκινα χαλιά στο πάτωμα και μια θολούρα από καπνό στον αέρα. Αυτός ο καπνός ήταν θυμίαμα, ένα στοιχείο της τελετής που ήταν σε εξέλιξη. 

Οι άνθρωποι στο δωμάτιο έψελναν απαλά σανσκριτικά λόγια, που μόλις ακούγονταν.

 Το δωμάτιο ήταν σχεδόν γεμάτο, με πενήντα περίπου ανθρώπους, που έμοιαζαν όλοι νέοι, να κάθονται στο πάτωμα. 

Μαζεμένοι μπροστά ήταν γύρω στα τριάντα άτομα με μακριές, φαρδιές ρόμπες πορτοκαλί και κροκί, με άσπρη μπογιά στις μύτες τους. Πολλοί από τους άντρες είχαν ξυρίσει τα κεφάλια τους, εκτός από μια αλογοουρά.

 Οι γυναίκες μαζί τους είχαν επίσης λευκή μπογιά στη μύτη τους και μικρά κόκκινα σημάδια στα μέτωπά τους. Τα άλλα νεαρά άτομα στο δωμάτιο δεν έμοιαζαν διαφορετικά από άλλους κατοίκους της Haight-Ashbury, ντυμένοι με κεφαλομάντηλα, μακριά μαλλιά, γενειάδες, και με μια συλλογή από δαχτυλίδια, κουδουνάκια, και χάντρες, και συμμετείχαν επίσης ενθουσιωδώς στην τελετή. Δέκα περίπου άτομα που κάθονταν στο πίσω μέρος έμοιαζαν επισκέπτες που έρχονταν πρώτη φορά».

«Η ψαλμική τελετουργία (μάντρα) αυξήθηκε σε ρυθμό και σε ένταση. Δυο κορίτσια με μακριές κροκί ρόμπες χόρευαν τώρα με την ψαλμωδία. Ο «πρωτοψάλτης» άρχισε να φωνάζει τώρα τα λόγια (της ψαλμωδίας στα Σανσκριτικά)... Ολόκληρη η ομάδα επαναλάμβανε τις λέξεις, και προσπαθούσε να κρατήσει το ρυθμό και τον τονισμό του ‘’πρωτοψάλτη’’. Πολλοί από τους συμμετέχοντες έπαιζαν μουσικά όργανα. Ο αρχηγός χτυπούσε ένα τουμπελέκι στο ρυθμό της ψαλμωδίας. Τα δυο κορίτσια που λικνίζονταν και χόρευαν έπαιζαν καστανιέτες. Ένας νέος φυσούσε ένα θαλασσινό κοχύλι· ένας άλλος χτυπούσε ένα ταμπουρίνο... στους τοίχους του ναού βρίσκονταν πάνω από μια δωδεκάδα ζωγραφιές με σκηνές από τη ‘’Bhagavad Gita’’».

Η μουσική και η ψαλμωδία έγινε πολύ δυνατή και γρήγορη. Το τύμπανο χτυπούσε ασταμάτητα. Πολλοί από τους λάτρεις άρχισαν να βγάζουν φωνές με υψωμένα χέρια, μέσα στη γενική ψαλμωδία. Ο επικεφαλής γονάτισε μπροστά σε μια εικόνα του «πνευματικού ηγέτη» της ομάδας, πάνω σ’ ένα μικρό βωμό κοντά στην πρόσοψη του δωματίου. Η ψαλμωδία αποκορυφώθηκε σ’ ένα δυνατό κρεσέντο και το δωμάτιο έμεινε σιωπηλό. Οι ιερουργούντες γονάτισαν με το κεφάλι στο πάτωμα καθώς ο επικεφαλής είπε μια σύντομη προσευχή στα Σανσκριτικά. Μετά φώναξε πέντε φορές, «Κάθε δόξα στους συγκεντρωμένους λάτρεις», φράση που επανέλαβαν οι άλλοι προτού σηκωθούν.

Αυτή είναι μια τυπική λατρευτική τελετή της κίνησης «Συνείδηση του Krishna», που ιδρύθηκε του 1966 στην Αμερική από έναν Ινδό πρώην επιχειρηματία, τον A. Bhaktivedanta, με σκοπό να φέρει την ινδουϊστική πειθαρχία της Bhakti Yoga στους αποπροσανατολισμένους, ερευνώντες νέους της Δύσης.

 Η παλιότερη φάση ενδιαφέροντος για τις ανατολικές θρησκείες (στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960) είχε δώσει έμφαση στη διανοητική αναζήτηση, χωρίς πολλή προσωπική ανάμειξη· αυτή η νεώτερη φάση απαιτεί συμμετοχή με όλη την καρδιά. Μπάκτι γιόγκα σημαίνει να ενώνεται κανείς με τον «θεό» που έχει διαλέξει με το να τον αγαπά και να τον λατρεύει, και κάποιος αλλάζει όλη τη ζωή του με σκοπό να κάνει τη λατρεία κεντρική του απασχόληση. Μέσω των μη λογικών μέσων λατρείας (ψαλμωδία, μουσική, χορός, ευσέβεια) το μυαλό «διευρύνεται» και αποκτάται η «συνειδητότητα του Κρίσνα», η οποία – αν το κάνουν αρκετοί άνθρωποι – υποτίθεται ότι θα σταματήσει τα προβλήματα της διαταραγμένης εποχής μας και θα μας φέρει σε μια νέα εποχή ειρήνης, αγάπης και ενότητας.

Οι χτυπητές ρόμπες των «Κρίσνα» έγιναν ένα οικείο θέαμα στο San Francisco, ειδικά κατά την ετήσια γιορτή όπου το τεράστιο είδωλο του «θεού» τους μεταφέρεται μέσω του Golden Gate Park στον ωκεανό, συνοδευόμενο από όλα τα σύμβολα ινδουϊστικής ευσέβειας – μια τυπική σκηνή της παγανιστικής Ινδίας, αλλά κάτι νέο για την «χριστιανική» Αμερική. 

Από το San Francisco η κίνηση εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Αμερική και στη Δυτική Ευρώπη· το 1974 υπήρχαν 54 ναοί του Κρίσνα σε όλο τον κόσμο, πολλοί από αυτούς κοντά σε κολέγια και πανεπιστήμια (σχεδόν όλα τα μέλη της κίνησης είναι πολύ νεαρά).

Ο πρόσφατος θάνατος του ιδρυτή της κίνησης έχει εγείρει ερωτήματα για το μέλλον της· και πράγματι τα μέλη της, παρ’ ότι πολύ ορατά, είναι μάλλον λίγα σε αριθμό. Ως «σημείο των καιρών», πάντως, το νόημα της κίνησης είναι φανερό, και θα έπρεπε να είναι πολύ ενοχλητικό στους Χριστιανούς: πολλοί νέοι άνθρωποι σήμερα ψάχνουν για ένα «θεό» να λατρέψουν, και δεν είναι υπερβολικό γι’ αυτούς να δεχτούν την πιο απροκάλυπτη μορφή ειδωλολατρίας.

YOGA from ΠΕ 01

Η επίδραση της Γιόγκα

Η Επίδραση της Γιόγκα στο σώμα και στο νου.

Στην αρχή αισθάνεται κανείς όντως μια ευεξία και αναζωογόνηση.

Υποβάλλεται όμως ν’ αποδώσει αυτή τη βελτίωση σε κάποιες «κρυμμένες δυνάμεις», σε κάποια «μυστική σοφία» που υπάρχει κρυμμένη μέσα στις γιογκικές ασκήσεις - (ασάνες).

Αντ'  αυτού, άνετα θα μπορούσε κανείς ν' αποδώσει την ευεξία που αισθάνεται, στην κίνηση στη δραστηριοποίηση του σώματος που «ξυπνάει» από τον καθιστικό τρόπο ζωής που επιβάλλει η σημερινή κοινωνική οργάνωση. Το ίδιο αίσθημα εξάλλου έχει κανείς, όταν αρχίζει τρέξιμο, κολύμπι, ποδόσφαιρο ή οποιοδήποτε άλλο είδος σωματικής γυμναστικής. Πολύ περισσότερο, αν κόψει κάποιες άσχημες συνήθειες όπως το κάπνισμα, το ξενύχτι, την πολυφαγία, το αλκοόλ, κ.λ.π.

Κάθε «μεταφυσική» εξήγηση αυτής της ευεξίας περιττεύει. Η επιμονή σ’ αυτήν καταντά απλώς «προσωπική προτίμηση» ή ιδεοληψία ή περιέργεια που κρύβει άλλους σκοπούς.

Αυτό το αίσθημα ευεξίας το έχουν μόνο οι αρχάριοι. Οι πιο προχωρημένοι αντίθετα αρχίζουν να έχουν προβλήματα, πόνους στη μέση, στα γόνατα, την πλάτη, στις κλειδώσεις. Οι ασάνες, αυτές οι περίεργες γιογκικές στάσεις, είναι αφύσικες για το ανθρώπινο σώμα. Είναι εμπνευσμένες από τα ζώα, μιμούνται τις στάσεις των ζώων.

Αυτό άλλωστε φανερώνεται και από τα ονόματά τους. Να μερικά:

1) Σαλαμπασάνα= η στάση της ακρίδας, 2) Μπουντζαυγκασάνα= η στάση της κόμπρας, 3) Κουκοντασάνα= η στάση του κόκορα: 3) Ούτχαν Πριστασάνα= η στάση της σαύρας κι άλλα τέτοια περίεργα  ονόματα.

Κάποιες απ’ αυτές είναι πιο εύκολες, κάποιες πολύ δυσκολότερες. Για να κατορθώσει κανείς να «κάτσει» σωστά σ’ αυτές τις γιογκικές στάσεις, πρέπει να εξασκείται πολύ καιρό. Σιγά – σιγά, θα χαλαρώσουν οι κλειδώσεις του σώματος και θ’ αναγκαστούν με επίμονη βια, στα όρια των δυνατοτήτων τους, να στρίψουν αφύσικα. Αρκετοί τραυματίζονται ελαφρά ή βαρύτερα (ρήξη συνδέσμων, μηνίσκος, τραυματισμός των τενόντων). Χαλάν τα γόνατά τους ή τη μέση τους!!

Αν βέβαια κάποιος για χρόνια κάθεται σ’ αυτές τις στάσεις (π.χ. τη στάση του λωτού), τότε έχει πρόβλημα με τα γόνατά του. Το γεγονός ότι εμφανίζονται σωματικά προβλήματα, ως συνέπεια της Γιόγκα, το βεβαιώνουν τα ίδια τα «ιερά» τους κείμενα. Οι «ιερές» Ουπανισάδες (μυστικιστικά Ινδουιστικά κείμενα) λένε όποιος παραπονεθεί ή βαρυγκομήσει γι’ αυτά τα προβλήματα που προκαλεί η γιόγκα, αυτός είναι ανάξιος για τη γιόγκα. 

Τον καιρό που έκανα αυτές τις ασκήσεις έτυχε και παρακολούθησα τη διάλεξη ενός Ινδού γιόγκι στη Θεσσαλονίκη. Θέλοντας να υπερισχύσει των άλλων «πνευματικών ανταγωvιστών», που αρχίζουν το ψάρεμα με εξισώσεις του στυλ «Γιόγκα = υγεία = ομορφιά», είπε μια αλήθεια.

«Όποιος κάνει γιόγκα μόνο, για να αποκτήσει υγεία και ομορφιά, ας κάνει καλύτερα κολύμπι. Δεν έχει κανένα λόγο να κάνει γιόγκα. Η γιόγκα είναι γι’ αυτούς που ενδιαφέρονται να εξελιχθούν πνευματικά ».

Κι όντως έτσι είναι! Μόνο που δεν ξέρω τι σόι πνευματική εξέλιξη , θα ‘χουν.

Όμως δε φτάσαμε ακόμα στο χειρότερο! 0 κύριος στόχος της γιογκικής γυμναστικής, ο σκοπός των γιογκικών στάσεων, δεν είναι η ανάπτυξη του μυϊκού συστήματος ούτε η απόκτηση ευλυγισίας. Στόχος τους είναι η αλλαγή της βιοχημικής ισορροπίας του οργανισμού.

Καθήμενος κανείς σ' αυτές τις στάσεις, ασκεί πίεση πάνω στα εσωτερικά όργανα του σώματος, καρδιά, έντερα, συκώτι, πνεύμονες, αλλά ιδιαίτερα πιέζει, επιδρά πάνω στους ενδοκρινείς αδένες (τα Τσάκρας όπως λέγονται στην ορολογία τους). Η πίεση αυτή διεγείρει τον αδένα (τις περισσότερες φορές), οπότε έχουμε υπερλειτουργία και έκχυση μεγάλης ποσότητας ορμόνης μέσα στο σώμα. Άλλες φορές συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

 

Κάθε ομάδα στάσεων (ασάνες) ασκεί πίεση σε διαφορετικούς αδένες. Μια ομάδα στάσεων διεγείρει π.χ. το θυρεοειδή αδένα, οπότε έχουμε μεγαλύτερη παραγωγή της ορμόνης θυροξίνης, που χύνεται στο αίμα, και αλλάζει ολόκληρο το βασικό μεταβολισμό του σώματος.

Το άτομο γίνεται υπερκινητικό, πράγμα που το εκλαμβάνει ως «άντληση ενέργειας από ανώτερα συμπαvτικά κέντρα» μέσω των Γιογκικών τεχνικών. Έχoυν φροντίσει από καιρό πριν, μέσα από τα έντυπα τους, και τις διαλέξεις να «περάσουν» αυτή την ερμηνεία. 

Έτσι μας λέγαν! Για να μας ενθουσιάσουν! Για να μας διεγείρουν σε συχνότερη και εντονότερη άσκηση! Βοηθούσε και ο εγωισμός μας σ’ αυτή την κατεύθυνση. «Να, προοδεύω πνευματικά, όπου να 'ναι θ' αποχτήσω και γιογκικές δυνάμεις» σκεφτόμασταν...!!

Έτσι λοιπόν μπαίναμε σ' ένα φαύλο κύκλο, που γύριζε διαρκώς γρηγορότερα και εντονότερα!

Να σκεφτείτε ότι διεγείραμε όλους τους αδένες με τις κατάλληλες ασάνες. Τα επινεφρίδια, το πάγκρεας, κ.λ.π. Ακόμα και τον αδένα της υπόφυσης που ρυθμίζει τις εκκρίσεις όλων των άλλων αδένων!! Φαντασθείτε τι γινόταν μέσα στο σώμα μας!!

Αυτός είναι ο στόχος τους. Ν' αλλάξουν την ορμονική και βιοχημική ισορροπία του σώματος! «Ν' ανεβάσουν» το επίπεδο ισορροπίας των ορμονών μέσα στο σώμα, να διεγείρουν με λίγα λόγια τον οργανισμό γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο νομίζουν ότι θ' αποκτήσουν πνευματικές εμπειρίες, θα φτάσουν να γίνουν θεοί από μόνοι τους!!

Είναι φυσικό ο άνθρωπος που είναι σε μια κατάσταση «ορμονικών διαταραχών» να 'χει αλλοιωμένη αισθητηριακή αντίληψη. Είναι χειρότερο απ' ό,τι όταν μεθά κανείς η παίρνει ναρκωτικά. Στην Ινδία, στο άσραμ του Σατυανάντα, ένας Άγγλος, ο Τόνυ, που έκανε για δύο χρόνια Κρίγια Γιόγκα, μου είπε ότι είναι σαν να παίρνει L.S.D. συνεχώς*. Αισθανόταν τρομερή ενέργεια μέσα του (υπερκινητικότητα λόγω διέγερσης του θυρεοειδούς αδένα;) και δεν μπορούσε να κάτσει σ' ένα μέρος. Ήθελε συνέχεια να κάνει πράγματα, να δουλεύει. Δεν μπορούσε να συντονισθεί με τους φίλους του. Τους έβρισκε αργούς, έτσι ξέκοψε απ' αυτούς και συνδέθηκε. περισσότερο με το άσραμ.

Και φτάνουμε στο ερώτημα: είναι ακίνδυνο να παίζει κανείς με τις ορμόνες του σώματός του; Ο Θεός, η φύση αν προτιμάτε, έχει ρυθμίσει, έχει φτιάξει, με κάποιο τρόπο το σώμα μας.

Έχουμε μία πολύπλοκη, πολυδύναμη ισορροπία. Γιατί να την αλλάξουμε;  Η παραμικρή ορμονική διαταραχή προξενεί σοβαρές ασθένειες ( όπως στείρωση, πίεση, βρογχοκήλη, ζάχαρο, διαβήτη, καρκίνο). Είναι πολύ επικίνδυνη η επέμβαση πάνω στο σώμα. Μπορεί κανείς να αρρωστήσει βαριά.

Αυτά κανείς δεν τα ήξερε, κανείς δεν τα έλεγε στη δεκαετία του 70’. Χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια , να παρουσιαστούν πολλά κρούσματα, για να αρχίσει να ψιθυρίζεται κάτι. Βέβαια οι γκουρού το λάθος το έριχναν στους ίδιους τους μαθητές. «Δεν έκαναν καλά την άσκηση», «Δεν έκαναν καλή προετοιμασία» κλπ.

Άρχισαν να γίνονται οι πρώτες δειλές ερωτήσεις και μετά από αυτοκτονίες  αναγκάστηκαν οι γκουρού να μιλούν για τους κινδύνους. Πολλοί έπεσαν από τα σύννεφα!!!!... Ώστε υπάρχουν και κίνδυνοι!!!!..

Ο μεγάλος γκουρού Σατυανάντα μιλώντας για τις τεχνικές (ασάνες-ασκήσεις) είπε: « Μαζί με αυτή τη λύτρωση από περιορισμούς και δυστυχίες, από την άλλη πλευρά μπορείς να τρελαθείς και να περάσεις τα υπόλοιπα χρόνια σου σε ένα ψυχιατρείο. Δυστυχώς αυτό έχει συμβεί, συνεχίζει, σε μερικούς ανθρώπους που ακολούθησαν πρακτικές γιόγκα, χωρίς την καθοδήγηση και τις οδηγίες του Δασκάλου τους». (περιοδικό Γιόγκα 15/1981 σελ 41-42).

Θα σας πω την δικιά μου εμπειρία.

Επηρεασμένος από τα εγκώμια που έπλεκαν για αυτές τις ασκήσεις άρχισα να εκτελώ  την άσκηση Suria Namaskara (χαιρετισμός στον ήλιο).

Τι έλεγαν: Είναι καλή μέθοδος  λυσίματος όλων των κλειδώσεων του σώματος, κάνει μασάζ σε όλα τα εσωτερικά όργανα και σε όλους τους μύς του σώματος. Αν νιώθει κανείς κουρασμένος, μπορεί οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, εκτελώντας αυτή την άσκηση να επαναφέρει τη χαμένη ζωτικότητα, τόσο σωματικά όσο και νοητικά.     

  Τι έπαθα: Επειδή είχα διαβάσει ότι οι γιόγκι κάνουν 12 κύκλους από αυτή την άσκηση, έκανα λοιπόν κι εγώ 12 κύκλους. Μετά από λίγες φορές άρχισαν να νιώθω το στήθος μου … να βράζει και να γουργουρίζει!!! Επίσης άρχισα να ζεσταίνομαι σε όλο το σώμα μου.

«Άνοιξαν οι πνευματικές φωτιές» σκέφτηκα μέσα στη χαζομάρα των 22 χρόνων που είχα.  Αργότερα, το συζήτησα με έναν Γιόγκι που με συμπαθούσε. Ταράχτηκε πάρα πολύ και μου είπε να μην ξανακάνω αυτή την άσκηση , χωρίς να μου πει το γιατί. Προφανώς είχε συμβεί μία ορμονική υπερδιέγερση.

Αποσπάσματα από το βιβλίο: Οι Γκουρού ο νέος και ο Γέροντας Παΐσιος.