Τι Παίρνουμε Μαζί μας Όταν Πεθαίνουμε

1.7 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

(ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ 2027  Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ Θεμ. Πεδίο: Χριστιανική ζωή

(Ζωή και θάνατος): Η ζωή και ο θάνατος στη διδασκαλία της Ορθόδοξης

Εκκλησίας.)

 Όταν πέθανε ο μεγάλος Σαλαντίν — αυτός που κατέκτησε όλη την Ασία και έκανε αυτοκράτορες να τρέμουν μπροστά του — ζήτησε κάτι που κανείς δεν περίμενε.

Μια σύντομη, mini ταινία εμπνευσμένη από το βιβλίο «Ο Πρόλογος της Αχρίδος 7: Ιούλιος» — Πνευματικό Ημερολόγιο του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Εκδόσεις ΑΘΩΣ, και τον Ψαλμό 48,18: «ὅτι οὐκ ἐν τῷ ἀποθνήσκειν αὐτὸν λήψεται τὰ πάντα, οὐδὲ συγκαταβήσεται αὐτῷ ἡ δόξα αὐτοῦ» — όταν πεθαίνουμε, τίποτα δεν παίρνουμε μαζί μας, ούτε η δόξα μας μάς ακολουθεί.

Η Ανάσταση του Λαζάρου - Αρχαίο κείμενο και Νεοελληνική απόδοση

 1.7 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΛΑΖΑΡΕ ΒΓΕΣ ΕΞΩ

Η Αλήθεια για τον Λάζαρο μετά το Θαύμα

ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ΕΝΑ 4ΛΕΠΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΝ 4ΗΜΕΡΟ & ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Η Ἐγερσις του Λαζάρου, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του αποστόλου Ιωάννου (Κεφάλαιο 11) Ἦν δέ τις ἀσθενῶν Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας, ἐκ τῆς κώμης Μαρίας καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς. 2 ἦν δὲ Μαρία ἡ ἀλείψασα τὸν Κύριον μύρῳ καὶ ἐκμάξασα τοὺς πόδας αὐτοῦ ταῖς θριξὶν αὐτῆς, ἧς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἠσθένει. 3 ἀπέστειλαν οὖν αἱ ἀδελφαὶ πρὸς αὐτὸν λέγουσαι· Κύριε, ἴδε ὃν φιλεῖς ἀσθενεῖ. 4 ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ' ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ δι' αὐτῆς. 5 ἠγάπα δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς καὶ τὸν Λάζαρον. 6 ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας· 7 ἔπειτα μετὰ τοῦτο λέγει τοῖς μαθηταῖς· ἄγωμεν εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν πάλιν. 8 λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταί· ραββί, νῦν ἐζήτουν σε λιθάσαι οἱ ᾿Ιουδαῖοι, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ; 9 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέρας; ἐάν τις περιπατῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, οὐ προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου βλέπει· 10 ἐὰν δέ τις περιπατῇ ἐν τῇ νυκτί, προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ. 11 ταῦτα εἶπε, καὶ μετὰ τοῦτο λέγει αὐτοῖς· Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνίσω αὐτόν. 12 εἶπον οὖν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Κύριε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται. 13 εἰρήκει δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ἐκεῖνοι δὲ ἔδοξαν ὅτι περὶ τῆς κοιμήσεως τοῦ ὕπνου λέγει. 14 τότε οὖν εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς παρρησίᾳ· Λάζαρος ἀπέθανε, 15 καὶ χαίρω δι' ὑμᾶς, ἵνα πιστεύσητε, ὅτι οὐκ ἤμην ἐκεῖ· ἀλλ' ἄγωμεν πρὸς αὐτόν. 16 εἶπεν οὖν Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος τοῖς συμμαθηταῖς· ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ' αὐτοῦ. 17 ᾿Ελθὼν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς εὗρεν αὐτὸν τέσσαρας ἡμέρας ἤδη ἔχοντα ἐν τῷ μνημείῳ. 18 ἦν δὲ ἡ Βηθανία ἐγγὺς τῶν ῾Ιεροσολύμων ὡς ἀπὸ σταδίων δεκαπέντε, 19 καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων ἐληλύθεισαν πρὸς τὰς περὶ Μάρθαν καὶ Μαρίαν ἵνα παραμυθήσωνται αὐτὰς περὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν. 20 ἡ οὖν Μάρθα ὡς ἤκουσεν ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς ἔρχεται, ὑπήντησεν αὐτῷ· Μαρία δὲ ἐν τῷ οἴκῳ ἐκαθέζετο. 21 εἶπεν οὖν ἡ Μάρθα πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει. 22 ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώσει σοι ὁ Θεός. 23 λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου. 24 λέγει αὐτῷ Μάρθα· οἶδα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. 25 εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. 26 ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο; 27 λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος. 28 καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀπῆλθε καὶ ἐφώνησε Μαρίαν τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς λάθρᾳ εἰποῦσα· ὁ διδάσκαλος πάρεστι καὶ φωνεῖ σε. 29 ἐκείνη ὡς ἤκουσεν, ἐγείρεται ταχὺ καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτόν. 30 οὔπω δὲ ἐληλύθει ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὴν κώμην, ἀλλ' ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ὑπήντησεν αὐτῷ ἡ Μάρθα. 31 οἱ οὖν ᾿Ιουδαῖοι οἱ ὄντες μετ' αὐτῆς ἐν τῇ οἰκίᾳ καὶ παραμυθούμενοι αὐτήν, ἰδόντες τὴν Μαρίαν ὅτι ταχέως ἀνέστη καὶ ἐξῆλθεν, ἠκολούθησαν αὐτῇ, λέγοντες ὅτι ὑπάγει εἰς τὸ μνημεῖον ἵνα κλαύσῃ ἐκεῖ. 32 ἡ οὖν Μαρία ὡς ἦλθεν ὅπου ἦν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἰδοῦσα αὐτὸν ἔπεσεν αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας λέγουσα αὐτῷ· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, οὐκ ἂν ἀπέθανέ μου ὁ ἀδελφός. 33 ᾿Ιησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ ᾿Ιουδαίους κλαίοντας, ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν, 34 καὶ εἶπε· ποῦ τεθείκατε αὐτόν; 35 λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἔρχου καὶ ἴδε. ἐδάκρυσεν ὁ ᾿Ιησοῦς. 36 ἔλεγον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι· ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν· 37 τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· οὐκ ἠδύνατο οὗτος, ὁ ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ, ποιῆσαι ἵνα καὶ οὗτος μὴ ἀποθάνῃ; 38 ᾿Ιησοῦς οὖν, πάλιν ἐμβριμώμενος ἐν ἑαυτῷ, ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον· ἦν δὲ σπήλαιον, καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπ' αὐτῷ. 39 λέγει ὁ ᾿Ιησοῦς· ἄρατε τὸν λίθον. λέγει αὐτῷ ἡ ἀδελφὴ τοῦ τεθνηκότος Μάρθα· Κύριε, ἤδη ὄζει· τεταρταῖος γάρ ἐστι. 40 λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐκ εἶπόν σοι ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ; 41 ἦραν οὖν τὸν λίθον οὗ ἦν ὁ τεθνηκὼς κείμενος. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄνω καὶ εἶπε· πάτερ, εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου. 42 ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. 43 καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. 44 καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κειρίαις, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· λύσατε αὐτὸν καὶ ἄφετε ὑπάγειν. 45 Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων, οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Μαρίαν καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν. 46 τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἀπῆλθον πρὸς τοὺς Φαρισαίους καὶ εἶπον αὐτοῖς ἃ ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς.

Τι Βλέπει η Ψυχή όταν Φεύγει από το Σώμα; Μαρτυρίες των Αγίων

 1.7 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Τι βλέπει η ψυχή όταν φεύγει από το σώμα;

Ποιοι την συνοδεύουν;

Ποιες μορφές συναντά;

Οι Άγιοι της Ορθοδοξίας μας δεν μιλούν με φαντασίες. Μιλούν με φώτιση από τον Θεό. Σε αυτό το βίντεο, θα δούμε μαρτυρίες που δεν τρομάζουν… αλλά φωτίζουν.

Θα ακούσουμε διδασκαλίες από τον Άγιο Παΐσιο, τον Άγιο Μακάριο, τον Άγιο Ανδρέα τον διά Χριστόν σαλό και τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό.

Μιλούν για την ώρα του θανάτου, την πορεία της ψυχής, το φως, τα τελώνια και τη θεϊκή παρηγοριά.

Στο Ισπαχάν

1.7 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Στο Ισπαχάν

Ο Χαζάν Μαρά διάλεξε με προσοχή τους πιο καλούς χουρμάδες.

-   Μπρε Χαζάν, του είπε ο έμπορας, το πράμα δεν που­λιέται διαλεγμένο. Εγώ το πήρα όπως είναι κι έτσι θα το πουλήσω.

-   Το ξέρω Χαζίρ πως το πήρες έτσι, μα ξέρω πως το πλήρωσες τρεις παράδες και πιάνεις δέκα. Υπάρχουν πολλοί χαζοί στην αγορά, πες τα λοιπόν σ' αυτούς κι όχι σε μένα, είπε ο Χαζάν κι έβαλε στη ζυγαριά ό,τι είχε δια­λέξει.

Ο Χαζίρ μουτρωμένος τα ζύγιασε μουρμουρίζοντας:

-   Εσείς όλο θαρρείτε πως οι έμποροι θησαυρίζουν. Αμ δε, όλο ζημιά έχουμε.

Ο Χαζάν δάγκασε ένα χουρμά.

-    Όσο πιο πολύ κλαίγεται ο έμπορας, τόσο πιο πολλά κερδίζει. Έμαθα πως πήρες κι άλλο χτήμα.

Ο έμπορας Χαζίρ δεν απάντησε, μόνο κούνησε το κεφάλι κι είπε:

-    Οχτώ παράδες.

Τότε ο Χαζάν άπλωσε το χέρι να βγάλει τους παράδες, μα είδε κάτι τόσο φοβερό εκείνη τη στιγμή, που το χέρι του παράλυσε, το μούτρο του έγινε κέρινο, τα μάτια του γούρλωσαν κι έτρεμε όλος σαν τη φλόγα του λυχναριού στην πνοή του αγέρα.

-    Τι έπαθες; του λέει ο Χαζίρ, ταραγμένος κι αυτός που τον είδε έτσι αλλαγμένο.

Ο Χαζάν πήγε να μιλήσει, μα δεν τα κατάφερε να βγάλει λέξη σωστή. Ψέλλισε κάτι άναρθρο, πέταξε τους χουρμάδες κι ορμώντας άρχισε να τρέχει ξαφνικά σαν άλογο που αφήνιασε, πέφτοντας πάνω και σπρώχνοντας όποιον έβρισκε στο διάβα του. Όλοι τον κοίταζαν χαμένα. Μα αυτός, ούτε έβλεπε, ούτε ένοιωθε. Όλος ήταν δοσμέ­νος στη φυγή. Και σίγουρα δεν θά'τρεξε άλλος ποτέ τόσο γρήγορα την απόσταση από την αγορά της Τεχεράνης ως το αρχοντικό του Τακεσάν.

-    Τι έπαθες μπρε Χαζάν, του φώναξε στην πόρτα ο χοντρός σταυλίτης. Ποιος σε κυνηγάει;

Μα ο Χαζάν ούτε τον άκουσε, κίτρινος σαν το φλουρί και πάντα τρέχοντας πήδησε τρία-τρία τα σκαλιά του αρχοντικού. Ο γραμματικός πήγε να τον σταματήσει, μα δεν πρόλαβε. Ο Χαζάν έπεσε πάνω στην πόρτα που ήταν το γραφείο του άρχοντα και μπήκε μέσα. Η πόρτα βρό­ντηξε με πάταγο. Ξαφνιασμένος γύρισε ο άρχοντας Τακε­σάν κι είδε τον υπηρέτη του.

-   Τι έπαθες; τον ρώτησε αυστηρά.

Εμπειρίες κοντά στον θάνατο

 1.7 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Εμπειρίες κοντά στον θάνατο (NDEs), με μαρτυρίες ανθρώπων που βρέθηκαν «ένα βήμα πριν τον θάνατο», αλλά και την επιστημονική τους ερμηνεία.

Από το τούνελ φωτός και τις πνευματικές «συναντήσεις» με αγαπημένα πρόσωπα, μέχρι τις έρευνες που καταγράφουν τι βλέπει η συνείδηση όταν ο εγκέφαλος σταματά να λειτουργεί. Η Ορθοδοξία δεν μιλά για το τέλος, αλλά για την αρχή. Η ζωή δεν σταματά με τον θάνατο. Συγκλονιστικές αλήθειες, μαρτυρίες και η σοφία των Αγίων.
Σχετικά με την πορεία της ψυχής μετά τον "θάνατο" αλλά και για τις επιθανάτιες εμπειρίες, μπορείτε να διαβάσετε το παρακάτω βιβλίο του Σεραφείμ Ρόουζ.

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να το διαβάσετε:

Το «διώροφο κτίριο»

 1.7 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Δημιουργία: Μπάλτος Γιάννης

Κείμενο απο το βιβλίο της Β' Λυκείου.

Αυτό που συχνά έχουμε στο νου μας είναι μια εικόνα στατική: Ο ανθρώπινος κόσμος μοιάζει να αποτελεί τον κάτω όροφο ενός διώροφου κτιρίου, του οποίου ο επάνω όροφος είναι οι ουρανοί. 

Σωτηρία στο πλαίσιο αυτού του μοντέλου είναι ο απεγκλωβισμός της ανθρώπινης ψυχής από τον κάτω όροφο των βασάνων για να αναπαυθεί στον επάνω. 

Όσο αιώνια όμως είναι η κατ’ αυτόν τον τρόπο διάταξη των ορόφων, τόσο αιώνιος είναι και ο θάνατος, αφού είναι το απαραίτητο όργανο για τη λύτρωση της ψυχής από τον κόσμο. 

Πού χωράει σ’ αυτό το σχήμα η Ανάσταση του Χριστού;

 Όταν ο Χριστός αναστήθηκε, δε μετέτρεψε αυτομάτως, μαγικά και αναγκαστικά όλους τους ανθρώπους σε άφθαρτες, αναστημένες υπάρξεις, αλλά τους προσφέρει μια ολότελα νέα υπαρξιακή δυνατότητα, η οποία δύναται να θέσει οριστικό τέρμα στο θάνατο.

 Ο αναστάς Χριστός (ας μου επιτραπεί η παρομοίωση) είναι σαν το φάρμακο που επιτέλους φτιάχθηκε για να εκμηδενίσει μια χρόνια αρρώστια.

 Αυτό σημαίνει ότι το φάρμακο ούτε γεννιέται νομοτελειακά από τον ίδιο τον οργανισμό του αρρώστου, ούτε θα βρεθεί μαγικά και αναπόδραστα στα στομάχια των ασθενών. 

Αυτοί καλούνται ελεύθερα να το εμπιστευθούν, να το θελήσουν και να το δεχτούν.

Παπαθανασίου Θ. Ν. (2007). Με την ψυχή στα πόδια. Αθήνα. Εν πλω.

Ξεκλειδώνοντας το μυστήριο του Θανάτου

1.7 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

 Όταν πέθανε η μητέρα μου από ALS ένιωσα αποπροσανατολισμένος, απελπισμένος και χαμένος. Η πίστη μου -την οποία υποτίθεται ότι καλλιεργούσα πολλά χρόνια- κατέρρευσε και άφησε στη θέση της ένα πυκνό, αδιαπέραστο, σκοτάδι...

Στους μήνες που ακολούθησαν μετά την κηδεία με ταλαιπωρούσαν πολλές ερωτήσεις, όπως: Υπάρχει πραγματικά κάποια συνέχεια μετά τον θάνατο, ή χανόμαστε για πάντα σαν να μην έχουμε ποτέ υπάρξει; Θα ξαναδώ ποτέ τον αγαπημένο μου άνθρωπο; Έχει εν τέλει η ζωή αληθινό νόημα, ή κοροϊδεύω τον εαυτό μου με παυσίλυπες ελπίδες;

Προσπάθησα να βρω τις απαντήσεις σε αυτά τα πιεστικά ερωτήματα διαβάζοντας σχεδόν όλα τα Χριστιανικά βιβλία που κυκλοφορούσαν για το συγκεκριμένο ζήτημα. Κανένα, όμως, δεν με έπειθε βαθιά, όχι επειδή δεν περιείχε τις σωστές απαντήσεις αλλά γιατί το μυαλό μου έχει μια έμφυτη επιστημονική κλίση και αναζητούσε κάτι πιο απτό. Ο κόσμος μού είναι πιο κατανοητός μέσα από εργαλεία που χρησιμοποιεί η επιστήμη μου, η Φυσική. Το ίδιο ένιωθα και για τις απαντήσεις που έδιναν οι υπόλοιπες θρησκευτικές παραδόσεις, τις οποίες μελέτησα για 25 σχεδόν χρόνια.

Έτυχε μετά από κάποιο καιρό να βρεθεί στα χέρια μου ένα βιβλίο για τις μαρτυρίες των Επιθανάτιων Εμπειριών από τον ψυχίατρο δρ Μπρους Γκρέυσον (After: A Doctor Explores What Near-Death Experiences Reveal about Life and Beyond). Το περιεχόμενό του μού φάνηκε συναρπαστικό, επιστημονικό και πραγματιστικό.

Τους επόμενους μήνες, μελέτησα κι άλλα δεκάδες αντίστοιχα βιβλία από έγκριτους επιστήμονες. Παράλληλα διάβασα εκατοντάδες μαρτυρίες και βρήκα πολλά επιστημονικά άρθρα για το θέμα. Αφιέρωσα αρκετό χρόνο για να κατανοήσω τη σχέση του εγκεφάλου με τη συνείδηση. Είδα με προσοχή τα επιχειρήματα του αντίλογου.

Όσα ανακάλυψα ήταν συνταρακτικά, όχι μόνο για το "μετά", αλλά κυρίως για το "πριν", για τη ζωή μας στο εδώ και το τώρα.

Στο βιβλίο καταθέτω αυτά τα στοιχεία τα οποία πιστεύω ότι χτίζουν μια ισχυρή απόδειξη (όχι απλά πεποίθηση) για το ζήτημα της ζωής μετά τον θάνατο. Είναι αρκετά ώστε να παρέχουν βαθιά παρηγοριά και ελπίδα σε εκείνον που έχει χάσει έναν αγαπημένο του άνθρωπο, απτές και πειστικές απαντήσεις σε εκείνον που αναζητά, αλλά και υγιή προβληματισμό σε κάποιον που είναι σκεπτικιστής.

Παναγιώτης Ασιμεόνογλου

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

 1.7 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Ο θάνατος, αν και επώδυνος και γεμάτος ανθρώπινο πόνο, φωτίζεται από την Ανάσταση του Χριστού, που νίκησε τη φθορά και άνοιξε τον δρόμο για την ανακαίνιση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Music: Kaleidoscope - Oh Death

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση, το τέλος της ζωής δεν θεωρείται οριστική παύση, αλλά μετάβαση προς την αιώνια ζωή. 

Ο θάνατος, αν και επώδυνος και γεμάτος ανθρώπινο πόνο, φωτίζεται από την Ανάσταση του Χριστού, που νίκησε τη φθορά και άνοιξε τον δρόμο για την ανακαίνιση της ανθρώπινης ύπαρξης.

 Η Ανάσταση δεν είναι απλώς συμβολική νίκη του «καλού», αλλά πραγματική μεταμόρφωση της ζωής και της φύσης του ανθρώπου. 

Ο Χριστός, με τη σάρκωσή Του και την Ανάστασή Του, προσέφερε την ελπίδα της αιωνιότητας και την εμπειρία της θείας ζωής σε κάθε πιστό που Τον αποδέχεται ελεύθερα.

 Έτσι, ο θάνατος αντιμετωπίζεται ως «κοίμηση», ως πέρασμα προς την κοινωνία με τον Θεό, όπου «οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός».

 Η Εκκλησία βιώνει τον πόνο του χωρισμού, αλλά ταυτόχρονα προσδοκά με χαρά την κοινή Ανάσταση και τη ζωή την αιώνιο, γεμάτη φως, ειρήνη και αιώνια αγάπη.

Η φράση «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» είναι η δήλωση της πίστης των Χριστιανών κατά το τέλος της ομολογίας πίστεως, το "Πιστεύω", και εκφράζει την βεβαιότητα για την ανάσταση των νεκρών και τη ζωή στην αιωνιότητα.

Lost Bodies - Ο φθόνος των εχθρών του

Τα πλήθη του λαού σε περικύκλωσαν και σε πιέζουν και συ λες ποιος με άγγιξε? Κάποιος με άγγιξε! Διότι εγώ κατάλαβα ότι βγήκε από επάνω μου δύναμις. Μη φοβάσαι, μόνο εξακολούθησε... Όταν είδε η γυναίκα αυτό που έκανε, ήρθε τρέμουσα από το φόβο της, διηγήθηκε σε όλο το πλήθος του λαού την αιτία για την οποία τον άγγιξε. Πήγαινε στο καλό.  Ήρθε κάποιος από το σπίτι του αρχισυναγώγου, έκλαιγαν δε όλοι. Μην κλαίτε! Και τον περιγελούσαν. Διέταξαν να της δοθεί φαγητό να φάει, δια να αναλάβει δυνάμεις, κατόπιν της εξαντλήσεως που της είχε φέρει η μακρά... Μην κλαίτε.  Και εκυριεύθησαν όλοι από βαθύ, και οι γονείς της το ίδιο. Τους παρήγγειλε να μην πούνε σε κανέναν το γεγονός, για να μην ερεθίζεται ο φθόνος των εχθρών του. Ο ΦΘΟΝΟΣ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΤΟΥ! Κάποιος με άγγιξε! Πήγαινε στο καλό! Μη φοβάστε!

Ευαγγέλιο Κυριακής Ζ’ Λουκά – Η ανάσταση της κόρης της Ιαείρου

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Μόλις επέστρεψε ο Κύριος στην Καπερναούμ, Τον υποδέχθηκαν πλήθη λαού, διότι όλοι Τον περίμεναν ανυπόμονα. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ο Ιάειρος, που ήταν άρχοντας της Συναγωγής. Ένα πρόβλημα μεγάλο τον είχε αναστατώσει. Γι’ αυτό και έπεσε γονατιστός στα πόδια του Χριστού και Τον παρακαλούσε να έλθει στο σπίτι του· η μονάκριβη δωδεκάχρονη κόρη του ήταν βαριά άρρωστη, ετοιμοθάνατη. Ο Κύριος σπλαχνίστηκε τον πονεμένο πατέρα κι αμέσως τον ακολούθησε. Στο δρόμο όμως τα πλήθη του λαού Τον πίεζαν ασφυκτικά. Κάποια στιγμή έγινε κάτι που κανείς από τα πλήθη δεν το πήρε είδηση. Μία γυναίκα που υπέφερε δώδεκα χρόνια από αιμορραγία και είχε ξοδεύσει όλη την περιουσία της σε γιατρούς χωρίς να βρει πουθενά γιατρειά, πλησίασε τον Κύριο κρυφά από πίσω, επειδή ντρεπόταν να γίνει φανερό το νόσημά της, άγγιξε την άκρη του ενδύματός κι αμέσως το θαύμα έγινε, σταμάτησε η αιμορραγία της. Όμως ο Κύριος άρχισε να ρωτά: Ποιος με άγγιξε; Κι επειδή κανείς τριγύρω δεν αποκρινόταν, είπε ο Πέτρος και οι άλλοι μαθητές: Διδάσκαλε, τόσα πλήθη λαού Σε έχουν περικυκλώσει και Σε πιέζουν, κι Εσύ ρωτάς: ποιος με άγγιξε; Μα ο Κύριος επιμένει: Κάποιος με άγγιξε. Αισθάνθηκα να βγαίνει από πάνω μου δύναμη θαυματουργική. Τότε η γυναίκα, που κατάλαβε ότι δεν έμεινε κρυφή η πράξη της, ήλθε τρέμοντας από το φόβο της κι αφού έπεσε γονατιστή στα πόδια του, ομολόγησε μπροστά σ’ όλους την αιτία για την οποία τον άγγιξε και το θαύμα που έγινε. Και ο Κύριος της είπε: Κόρη μου, η πίστη σου σε έχει θεραπεύσει. Μη φοβάσαι. Μόνο εξακολούθησε να πιστεύεις. Πήγαινε στο καλό. Γιατί όμως ο Κύριος ρωτούσε ποιος Τον άγγιξε; Δεν ήξερε; Ασφαλώς ήξερε. Αλλά ήθελε να δείξει ότι δεν αγνοούσε το γεγονός κι ότι η γυναίκα αυτή δεν υπέκλεψε τη θεραπεία της, αλλά την έλαβε από την πανάγαθη θέλησή του. Και την έλαβε επειδή έδειξε μία πολύ μεγάλη πίστη. Αυτήν ακριβώς την πίστη της ήθελε να δημοσιοποιήσει και να επιβραβεύσει· για να διδαχθούν τα πλήθη που ήταν εκεί, και πολύ περισσότερο ο άρχοντας της Συναγωγής που περνούσε μία πολύ μεγάλη δοκιμασία· αλλά και για να κάνει τη γυναίκα αυτή αιώνιο παράδειγμα πίστεως. Και την ονομάζει «κόρη του», διότι με την πίστη της αυτή η γυναίκα δεν βρήκε μόνο τη θεραπεία του σώματός της αλλά και τη σωτηρία της ψυχής της. Έγινε κατά την Παράδοση πιστή χριστιανή. Πίστεψε ολοκληρωτικά στον Κύριο και έγινε αγία της Εκκλησίας μας, η αγία Βερονίκη, και σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή της διακήρυττε το θαύμα που της έκανε ο Κύριος. Και μας εμπνέει η αγία Βερονίκη να έχουμε κι εμείς την πίστη της, τη βεβαιότητά της ότι μόνο στον Χριστό μπορούμε να βρούμε λύτρωση και σωτηρία. Ακόμη κι όταν τρέχουμε στους γιατρούς, να έχουμε τη βεβαιότητα ότι ο Χριστός είναι ο μέγας ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας. Η ζωή και η ανάσταση Καθώς ο Κύριος συνέχιζε την πορεία του, ήλθε κάποιος από το σπίτι του αρχισυναγώγου και του είπε: Η κόρη σου πέθανε· μην κουράζεις άλλο τον διδάσκαλο. Μπορούμε άραγε να φανταστούμε τι ένιωσε τη φοβερή εκείνη ώρα ο δύστυχος πατέρας; Ο κύριος όμως, μόλις άκουσε την είδηση αυτή, του είπε: Μη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί η κόρη σου. Όταν έφθασε στο σπίτι του Ιαείρου, αντίκρισε ένα οδυνηρό θέαμα. Έκλαιγαν όλοι και χτυπούσαν τα στήθη τους και τα κεφάλια τους για τη νεκρή. Κι Αυτός τότε τους είπε: Μην κλαίτε· δεν πέθανε, αλλά κοιμάται. Μια εκείνοι Τον περιγελούσαν, διότι ήταν βέβαιοι ότι το κοριτσάκι ήταν νεκρό. Αυτός όμως, αφού τους έβγαλε όλους έξω, άφησε να μείνουν στο δωμάτιο της νεκρής μόνο ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης και οι γονείς του παιδιού. Κι εκείνη τη μοναδική ώρα έπιασε το χέρι του μικρού κοριτσιού και φώναξε: Κόρη, σήκω επάνω! Η στιγμή ήταν συγκλονιστική. Το πρόσωπο της κορούλας ροδίζει, τα δυο μάτια της ζωής και του θανάτου. Οι γονείς κοιτούν εκστατικοί, γεμάτοι ασυγκράτητη χαρά. Κι Εκείνος τους προστάζει να δώσουν στη μικρή φαγητό και να μην πουν σε κανένα το γεγονός. Γιατί όμως τους έδωσε αυτή την οδηγία; Για να μην ερεθιστεί ο φθόνος των εχθρών του, εξηγούν οι ιεροί ερμηνευτές. Διότι το θαύμα αυτό διαλαλούσε περίτρανα ότι ο Κύριος δεν είναι ένας απλός άνθρωπος, αλλά έχει τη δύναμη να ανασταίνει νεκρούς, να νικά το θάνατο. Αυτή η πραγματικότητα είναι ασύλληπτη. Δεν είναι μία λεπτομέρεια στην Πίστη μας αλλά η μεγαλύτερη αλήθεια. Ο Χριστός είναι ο κύριος της ζωής και του θανάτου. Ανέστησε νεκρούς, αναστήθηκε και ο ίδιος για να μας δείξει ότι είναι ο Νικητής του θανάτου και ο καθαιρέτης του Άδη, η ζωή των απάντων. Η πίστη αυτή πρέπει να κυριαρχεί διαρκώς στη σκέψη μας, να αλλάξει τη ζωή μας. Δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα εμείς να τρέμουμε μπροστά στο θάνατο· να τον φοβόμαστε όπως όλοι όσοι ζουν χωρίς ελπίδα. Δεν είμαστε πλασμένοι για τα λίγα χρόνια της επίγειας ζωής μας. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος μας αλλά η αρχή μιας άλλης, ατελεύτητης ζωής. Η ζωή μας εδώ στη γη είναι ένα μικρό επεισόδιο μπροστά στην αιωνιότητα. Κάποτε θα αναστήσει ο Κύριος κι όλους εμάς. Θα ακούσουμε όλοι μας τη φωνή του να μας καλεί και πάλι στη ζωή, στην αιώνια ζωή. Μη φοβόμαστε τον θάνατο. Η ζωή μας έχει νόημα μόνο επειδή υπάρχει ο Χριστός, που είναι «η ζωή και η ανάστασις ημών». Ας ζούμε λοιπόν με προοπτική αιωνιότητας, προσμένοντας και τη δική μας ανάσταση.

My Chemical Romance - The Ghost Of You

Από την ερευνητική εργασία (project) που δουλεύουν οι μαθητές μου της Α' Λυκείου με θέμα: "Ένα ταξίδι στην ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από τη μουσική και την ποίηση", το παρακάτω τραγούδι της Αποστολίνας.

Αποστολίνα Γ.

ΟΜΑΔΑ: 3η

ΥΠΟΘΕΜΑ: Θάνατος

The Ghost of You – My chemical romance

I never said I'd lie and wait forever
If I died, we'd be together
I can't always just forget her
But she could try

At the end of the world
Or the last thing I see
You are
Never coming home
Never coming home
Could I? Should I?
And all the things that you never ever told me
And all the smiles that are never ever...
Ever...

Get the feeling that you're never
All alone and I remember now
At the top of my lungs in my arms she dies
She dies

At the end of the world
Or the last thing I see
You are
Never coming home
Never coming home
Could I? Should I?
And all the things that you never ever told me
And all the smiles that are ever gonna haunt me
Never coming home
Never coming home
Could I? Should I?
And all the wounds that are ever gonna scar me
For all the ghosts that are never gonna catch me

If I fall
If I fall (down)

At the end of the world
Or the last thing I see
You are
Never coming home
Never coming home
Never coming home
Never coming home
And all the things that you never ever told me
And all the smiles that are ever gonna haunt me
Never coming home
Never coming home
Could I? Should I?
And all the wounds that are ever gonna scar me
For all the ghosts that are never gonna...

Σχολιασμός: Επέλεξα αυτό το τραγούδι γιατί πιστεύω πως , παρόλο που οι στίχοι είναι λιτοί , καταφέρνει να περάσει μέσα από την ένταση του  το αίσθημα της απώλειας, κάτι που είναι συχνό όταν κάποιος χάνει ένα αγαπημένο πρόσωπο.

Τι θα γίνει με τον θάνατο;

‘’Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου, είναι ο θάνατος.
 Όλη μας η ζωή, είναι μια πορεία προς αυτόν, είτε το θέλουμε είτε όχι. 
Και εμείς, αντί να ασχολούμαστε με αυτό, τί κάνουμε; 
Τρωγόμαστε μεταξύ μας. 
Κοιτάμε, πως ο ένας, θα βγάλει το μάτι του άλλου.
 Κοιτάμε πως θα αρπάξουμε, πως θα εξασφαλίσουμε, πως θα δικαιωθούμε. 
Και δώστου οι έχθρες, και δώστου τα μαλώματα και δώστου οι εγωισμοί. 
Σε ένα σπίτι δύο άνθρωποι, και να μην μπορούνε να συνεννοηθούν… 
Τόσο μικρά σκεφτόμαστε.
 Τόσο στενόμυαλα. 
Τόσο μικρόψυχα…’’

Τον άκουγα καθώς μου μιλούσε, σιωπηλός…

‘’Και με το θάνατο; Τι γίνεται με τον θάνατο;…’’, τον ρώτησα.

Χαμογέλασε. Σηκώθηκε αργά-αργά και έκανε να φύγει…Καθώς απομακρυνότανε, τον άκουσα να μουρμουράει: ‘’…θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾋδου τὴν καθαίρεσιν…’’

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

https://e-psyxologos.gr/ti-tha-ginei-me-ton-thanato/

«Τι λοιπόν»

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΘΕ 5 ΚΑΚΟ 5.2 ΘΑΝΑΤΟΣ (2ο δίωρο)

Νοηματοδοτώντας
Ο θάνατος στη θεολογική και θρησκευτική γλώσσα.
- Ομαδοσυνεργασία – «Επεξεργασία κειμένων με ερωτήσεις»: Οι μαθητές/μαθήτριες με αφορμή το ποίημα του Γ. Δροσίνη, Τι λοιπόν; (ή το τραγούδι Μάνα του Γ. Μαρκόπουλου) μελετούν το θέμα του θανάτου σε διάφορες θρησκείες.

Τι λοιπόν, της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνη ένα ορθό κυπαρίσσι;

Κι' από ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίσαμε
τάφου γή θα μας έχη χωρίση;

Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε καί βλέπουμε
τούτο μόνο ζωή μας το λέμε;

Κι' αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
καί χαμένο στους τάφους το κλαίμε;

Σ' ο,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνη;

Τίποτ'άλλο; Στερνό μας απόριμμα
τό κορμί που πετιέται και λυώνη;

Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ' τους τάφους ανθίζη;

Κι'ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρα απ' τον τάφο αρχίζη;

Η ψυχή ταξειδεύτρα μεσ' τ'άπειρο
σταλαμίδα νερού μήπως μοιάζη;

που ανεβαίνη στα νέφη απ' τα πέλαγα
κι'απ'τα νέφη στούς κάμπους σταλάζη;

Μήπως ο,τι θαρρούμε βασίλεμμα
γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα;

Κι'αντί ν'άρθη μια νύχτα αξημέρωτη
ξημερώνει μιά αβράδυαστη μέρα;

Μήπως είναι η αλήθεια στο θάνατο;
Κι'η ζωή μήπως κρύβη την πλάνη;

Ό,τι λέμε πως ζη μήπως πέθανε
κι'είναι αθάνατο ο,τι έχει πεθάνει; 

Γεώργιος Δροσίνης

Ταφικά έθιμα σε διάφορες θρησκείες

Συλλογή φωτογραφιών που απεικονίζουν σκηνές με ταφικά έθιμα (π.χ. ταφή ή καύση νεκρών) σε διάφορες θρησκείες καθώς και περισσότερες σχετικές πληροφορίες για την κάθε φωτογραφία.
http://photodentro.edu.gr/lor/r/8521/...

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΘΕ 5 ΚΑΚΟ 5.2 ΘΑΝΑΤΟΣ (2ο δίωρο)

The Scream

- Φοβάσαι να πεθάνεις;
- Όχι, όχι δεν φοβάμαι να πεθάνω!
- Αλήθεια; Είσαι σίγουρος;
- Όποτε και να συμβεί δεν με πειράζει!
- Φοβάσαι, έλα! Εννοώ... ποιος δεν θα φοβόταν!
- Γιατί θα έπρεπε να φοβάμαι το θάνατο;
- Ω, δεν ξέρω... Μερικοί άνθρωποι φοβούνται!
- Δεν υπάρχει λόγος γι' αυτό. Πρέπει να φύγεις κάποια στιγμή!
- Ναι, σωστό αυτό! Υποθέτω έτσι πρέπει να είναι, αλλά αν φοβάσαι...
 - Ποτέ δεν είπα ότι φοβάμαι το θάνατο.
 - Εντάξει, εντάξει, αλλά καταλαβαίνεις τι πραγματικά εννοώ;
- Καταλαβαίνω!
- Απλά μιλάμε, εντάξει; Δεν υπάρχει λόγος να μου φωνάζεις!
- Σου είπα ότι είμαι ήρεμος. Μην προσπαθείς να αλλάξεις τα λόγια μου!
 - Δεν το κάνω!
- Ναι, το κάνεις! Το γνωρίζεις πολύ καλά!
 - Άκου! Λυπάμαι πολύ! Δεν έπρεπε να είχα πει τίποτα! Πρόσεχε το βήμα σου!

Δεν μας σκοτώνει ο Θεός…

      Όχι δεν μπορώ σαν Χριστιανός να δεχθώ ότι o Θεός και η Παναγία θέλουν να πεθαίνουν οι άνθρωποι, να σκοτώνονται στις εθνικές οδούς, να σφάζονται στους πολέμους και να υποφέρουν στα ογκολογικά τμήματα των νοσοκομείων.
Ο Θεός που αποκάλυψε ο Χριστός δεν είναι ένας αιμοσταγής μανιακός δολοφόνος, εραστής του θανάτου, που χαίρετε τον κοπετό, τα δάκρυα και την οδύνη των ανθρώπων. Δεν κατασκευάζει θανάτους, δεν προκαλεί δυστυχήματα, δεν ζητά τον θάνατο του ανθρώπου. Διαλέγει να πεθάνει Εκείνος αντί για μας. Ο Σταυρός του θα παραμένει πάντα σκάνδαλο στον παραλογισμό της ανθρώπινης ιστορίας. Πειστήριο ότι ουδέποτε θέλησε τον δικό μας θάνατο, αλλά πέθανε αυτός αντί για εμάς.
«Ο Θεός των Χριστιανών είναι από τους πιο παράξενους, δεν ομοιάζει σε τίποτε με τις ανθρώπινες ιδέες περί Θεού και αυτός ο ανήκουστος χαρακτήρας καθορίζει την πνευματική ζωή....επάνω στον Σταυρό ο Θεός παίρνει το μέρος των ανθρώπων έναντι της ιδίας του της θεικότητητος, πεθαίνει ο ίδιος για να ζήσει ο άνθρωπος».
Ο Θεός του Χριστού, και των Ευαγγελίων, δεν προκαλεί κακό και έπειτα στέκεται απέναντι από πενθηφόρους ανθρώπους που με ρακένδυτες και ρημαγμένες καρδιές θρηνούν την απώλεια των αγαπημένων τους. Δεν είναι απέναντι στον πόνο τους, αλλά μαζί τους, δίπλα τους, μέσα τους ως πάσχω δούλος.
Ο κόσμος αυτός δεν είναι εκείνος που θέλησε ο Θεός, αλλά εκείνος που η ανθρώπινη ελευθερία παραμόρφωσε και παραχάραξε σε μια ατελείωτη νύχτα θανάτου.
Ο Θεός στο κόσμο αυτόν πάσχει. Πάσχει κάτω από την ελευθερία μας, που τον συκοφάντησε, τον πρόδωσε, τον δίκασε, τον σταύρωσε, τον σκότωσε.
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται κάθε φορά που η λάθος επιλογές μας και συμπεριφορές, εκείνες οι αυτοκαταστροφικές επιθυμίες μας διαμορφώνουν μια κοινωνία θανάτου.
Όχι δεν προκαλεί ο Θεός τα ατυχήματα και τις αρρώστιες. Αντιθέτως Εκείνος τις μεταμορφώνει σε Πάσχα, σε πέρασμα στην αιωνιότητα Του. Μας συμπαραστέκεται, δεν μας καταδικάζει. Η σιωπή του Θεού είναι τα δάκρυά Του. Η θέση του Θεού σε μια μάνα που θρηνεί το παιδί της, δεν είναι απέναντι της, αλλά δίπλα της μαζί της. Γιατί όπως λέει η Αγία Γραφή ο Θεός ουδέποτε θέλησε τον θάνατο και το κακό.
Οι πηγές του κακού είναι οι εξής: Το φυσικό κακό, το κακό που κάνουμε εμείς στους άλλους, το κακό που κάνουν οι άλλοι σε εμάς, το κακό που κάνουμε εμείς στο εαυτό μας, και ο διάβολος. Ο Θεός δεν έχει καμία σχέση με το κακό αλλά μονάχα με την ομορφιά που στο τέλος ως λέει και ο Ντοστογιέφσκι θα σώσει τον κόσμο.
Ο Θεός δεν παράγει κακό, αλλά όπου το βρει το μεταμορφώνει. Τον θάνατο σε Πάσχα και Ανάσταση.
Μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ταινίας του Μάρτιν Σκορσέζε, η «Σιωπή», είναι εκείνη όπου ο Ιάπωνας Κυβερνήτης ζητάει από τον Χριστιανό Ιεραπόστολο, να πατήσει με το πόδι του την εικόνα του Νυμφίου Χριστού, και να τον αρνηθεί δημόσια. Την στιγμή που ο Ιεραπόστολος μπροστά στην απειλή του θανάτου και κυρίως στο δίλημμα του κυβερνήτη, « η πατάς την εικόνα ή τυραννώ τους αιχμάλωτους Χριστιανούς έως θανάτου», ακούει την φωνή του Χριστού να λέει, «Πάτα με, μην φοβάσαι, γι αυτόν ήρθα στον κόσμο για να με πατάτε…. » Να υποφέρω εγώ για να ζείτε εσείς…

π. Λίβυος

πηγή από το fb

(Α' ΛΥΚΕΙΟΥ 

Θ.Ε. 5 ΚΑΚΟ 5.2 ΘΑΝΑΤΟΣ )

Το τρένο των ψυχών.

Chris De Burgh - Spanish Train

A song about a train carrying the souls of the dead to the Underworld. God and the Devil are playing Poker - gambling with the souls. The Devil cheats and wins the game....
Lyrics - Στίχοι : 
There's a Spanish train that runs between
Quadalquivir and old Seville
and at dead of night the whistle blows
and people hear she's running still.

And then they hush their children back to sleep,
lock the doors, upstairs they creep,
for it is said that the souls of the dead
fill that train ten thousand deep!!

Well a railwayman lay dying
with his people by his side.
His family were crying,
knelt in prayer before he died,
but above his head just awaiting for the dead
was the Devil with a twinkle in his eye.
"Well God's not around and look what I've found,
this one's mine!"

Just then the Lord himself appeared
in a blinding flash of light
and shouted at the devil:
"Get thee hence to endless night!"
But the Devil just grinned
and said: "I may have sinned,
but there's no need to push me around.
I got him first so you can do your worst,
he's going underground!"

"But I think I'll give you one more chance",
said the Devil with a smile.
"So throw away that stupid lance,
it's really not your style.
Joker is the name,
poker is the game
we'll play right here on this bed,
and then we'll bet for the biggest stakes yet:
the souls of the dead!"

And I said: "Look out, Lord, he's going to win!
The sun is down and the night is riding in.
That train is dead on time,
many souls are on the line,
oh Lord, he's going to win."

Well the railwayman he cut the cards
and he dealt them each a hand of five.
And for the Lord he was praying hard,
for that train he'd have to drive.
Well, the Devil he had three aces and a king
and the Lord he was running for a straight.
He had the queen and the knave
and the nine and ten of spades,
all he needed was the eight.

And then the Lord he called for one more card,
but he drew the diamond eight,
and the Devil said to the son of God:
"I believe you've got it straight.
So deal me one, for the time has come
to see who'll be the king of this place.",
but as he spoke from beneath his cloak
he slipped another ace.

Ten thousand souls was the opening bid
and it soon went up to fifty-nine,
but the Lord didn't see what the Devil did
and he said: "That suits me fine.
I'll raise you high to hundred and five
and forever put an end to your sins,",
but the Devil let out a mighty shout: "My hand wins!"

And I said: "Lord, oh Lord, you let him win.
The sun is down and the night is riding in.
That train is dead on time,
many souls are on the line,
oh Lord, don't let him win."

Well, that Spanish train still runs between
Quadalquivir and old Seville,
and at dead of night the whistle blows
and people fear she's running still.

And far away in some recess
the Lord and the Devil are now playing chess.
The Devil still cheats and wins more souls
and as for the Lord, well,
he's just doing his best...

And I said: "Lord, oh Lord, you've got to win.
The Sun is down and the night is riding in.
That train is still on time.
Oh my soul is on the line!
Oh Lord, you've got to win.

Το ψέμα

Σε λίγα λεπτά θα άρχιζε η κηδεία. Όλοι περίμεναν να έρθει ο Αρχιεπίσκοπος και ένας υφυπουργός της Κυ­βέρνησης, ενώ ο ναός ήταν γεμάτος. Φίλοι, γνωστοί, πε­ραστικοί, μισητοί και αγαπημένοι, όλοι εδώ. Από το πρωί είχαν περάσει εκατοντάδες. Βλέπεις, ο πατέρας ήταν από τους πιο πλούσιους άνδρες της πόλης.

Όλοι ήθελαν να έχουν καλές σχέσεις μαζί του. Σχεδόν κανείς δεν τον αγαπούσε. Απλά προτιμούσαν να τα έχουν καλά μαζί του. Ισχυρός οικονομικός άνδρας. Όλο και κά­τι θα κέρδιζαν από αυτόν. Φίλους δεν είχε. Κόλακες και επαίτες της δύναμης του πάρα πολλούς.

Θυμάμαι, μικρό κορίτσι ακόμη, πως όπου πηγαίναμε μαζί όλες οι πόρτες άνοιγαν. Μας υποδέχονταν. Υποκλινόντουσαν στο πέρασμα του. Μας χαμογελούσαν περίερ­γα. Δίχως φως. Σκοτεινά. Ψεύτικα. Με συσπασμένο πρό­σωπο. Όχι πάντως με καρδιά.

Ακόμη και στην εκκλησία τον υποδέχονταν στην πόρ­τα. Ένας ιερέας με ράσα και χρυσό σταυρό στο στήθος. Με τα ίδια στητά χαμόγελα. Με συνεχείς υποκλίσεις στα βήματα του. Οδηγούσε τον πατέρα δίπλα από τον δεσποτικό θρόνο σε περίοπτη θέση. Εμένα με έπαιρναν οι κυρίες του φιλόπτωχου και με έβαζαν να κάτσω στην θέση των γυναικών. Μπροστά. Στις πρώτες καρέκλες που διέφεραν από τις άλλες. Ήταν σκαλιστές, με κόκκινο βελούδινο κάθισμα. Είχαν μεγάλους δικέφαλους αετούς στην πλά­τη. Πίσω μου, γριούλες, άνθρωποι του πόνου και του μό­χθου καθόντουσαν σε κάτι απλές καρεκλούλες, με τρεμά­μενα πόδια όπως τα δικά τους. Ντρεπόμουν. Αισθανόμουν ενοχές. Όσες φορές, όμως, τόλμησα και το είπα στον πα­τέρα, με μάλωσε.

- Σώπα. Έτσι είναι το πρωτόκολλο. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Έτσι πρέπει.

Αυτό το «πρέπει» δεν το κατάλαβα ποτέ. Πρέπει το ένα, πρέπει το άλλο, και η ζωή μας όλοι μέσα σε πρέπει και μη. Μια ζωή πεταμένη σε πρωτόκολλα και τύπους. Αργότερα κατάλαβα και έκλαψα πολύ.

Έγραψαν και οι εφημερίδες για τον πατέρα. Είπαν τα κανάλια. Είχαν ρεπορτάζ για την ζωή του και τον τρόπο που πέθανε. Ο τοπικός τύπος έβαλε πρωτοσέλιδες φωτο­γραφίες. Ήθελαν να μου πάρουν συνέντευξη. Αρνήθηκα. Ήξερα ότι ούτε αυτοί τον συμπαθούσαν. Απλά φιλούσαν το χέρι που δεν μπορούσαν να δαγκώσουν. Γνώριζα καλά τις κόντρες τους. Όπως και ότι ο πατέρας έλεγχε τις πε­ρισσότερες τοπικές εφημερίδες, καθώς και κάποια κανά­λια και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Διαφορετικά δεν θα του έδινε κανείς σημασία. Όμως ήταν μεγαλομέτοχος. Τα πρωτοσέλιδα του ανήκαν.

Χτύπησε η καμπάνα. Αργά, πένθιμα, επιβλητικά. Ο ναός κατάμεστος. Όλοι οι πολυέλαιοι αναμμένοι. Στον σολέα του ναού, η μάνα, εγώ και ο αδελφός μου. Απέναντι μας ο δήμαρχος και οι βουλευτές. Στην μέση ο πατέρας. Πάνω στο στασίδι, δίπλα στο θρόνο του επισκόπου, ο υφυ­πουργός. Και από κάτω ο λαός.

- «Ευλογητός ο θεός...» και όλα ξεκίνησαν. Ψαλμοί, τροπάρια, ύμνοι, προσευχές από τους αρχιερείς, ιερείς και ψαλτάδες. Θα ήταν τουλάχιστον δέκα δεσποτάδες. Το λι­γότερο τριάντα παπάδες και ένας αρκετά μεγάλος χορός ψαλτάδων. Η μάνα είχε ζητήσει από τον προϊστάμενο του ναού να φέρει τους καλύτερους και εκείνη θα πλήρωνε όσο χρειαζόταν. Αρκεί να έψελνε τον πατέρα χορωδία. Δεν της αρνήθηκε. Ήξερε ότι κάτι θα κέρδιζε από την οικο­γένεια. Γενικά, κανείς δεν αρνιόταν στις επιθυμίες της οι­κογένειας.

Κοιτούσα τον πατέρα μέσα στο φέρετρο και σκεπτό­μουν πολλά. Γιατί όλες αυτές οι τιμές; Τι εξυπηρετούσαν; Σε τι βοηθούσε αυτό τον πατέρα μου, το ταξίδι της ψυχής του ή εμάς που πενθούσαμε; Τελικά κατέληξα σύντομα στο συμπέρασμα ότι όλο αυτό το σκηνικό είχε στηθεί για να εξυπηρετήσει ένα ψέμα, μέσα στο οποίο ζούσαν όλοι οι πρωταγωνιστές του. Ο πατέρας πάντα κάπου τούς χρη­σίμευε. Ακόμη και τώρα ό,τι έλεγαν και ό,τι έπρατταν στην κηδεία του, κάποιο όφελος θα επέφερε.

Βέβαια και εκείνος με την ίδια λογική τούς έβλεπε. Ο ένας χρησιμοποιούσε τον άλλο. Ο πατέρας δεν είχε φίλους. Αλλά, για να λέμε την αλήθεια, δεν θέλησε να έχει. Δεν τον ενδιέφερε. 'Οπως άλλωστε δεν τον ενδιαφέραμε κι εμείς. Η ζωή του ήταν οι επιχειρήσεις, οι μπίζνες, οι εργολαβίες, τα λεφτά και η οικοδόμηση του προσωπικού του μύθου. Τα λεφτά και η δόξα. Αυτός ήταν ο κόσμος του. Αυτός ο Θεός του. Τίποτα δεν έκανε που να μην αποσκοπεί σε αυτά τα δυο. Το γέλιο του, τα αστεία του, οι γενναιοδωρίες και φιλανθρωπίες του, οι σχέσεις του με τους ανθρώπους ήταν μονάχα ένα σχέδιο. Μια σκοπιμότητα. Στο τέλος δεν έ­φτιαξε τίποτε άλλο πέρα από την απόλυτη δυστυχία του.

Στην πραγματικότητα ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για κα­νένα άνθρωπο πέρα από τον εαυτό του. Ούτε για εμάς. Η μοναδική σχέση που είχε μαζί μας ήταν η περιουσία που θα έπρεπε να φτιάξει, ώστε πεθαίνοντας να την κληρονο­μήσουμε. Η αγωνία του ήταν να στεφθούμε άξιοι διάδοχοι της οικονομικής αυτοκρατορίας του. Του ονόματος του.

Δεν ξέρω, αλλά είμαι λιγάκι μπερδεμένη. Τον λυπάμαι. Συγχρόνως όμως τον σιχαίνομαι. Αισθάνομαι ότι ο άν­θρωπος αυτός δεν αγάπησε ποτέ κανένα και τίποτα. Όλη η ζωή του ένα ψέμα θεμελιωμένο σε χάρτινους πύργους. Το χέρι του δεν το ένιωσα ποτέ να με χαϊδεύει. Την αγκα­λιά του δεν την αισθάνθηκα. Ούτε τι γεύση είχε το φιλί του, η πατρική του αγάπη. Πρωί έφευγε, μεσάνυχτα γυρνού­σε. Άλλοτε έλειπε για μήνες στο εξωτερικό. Μονάχα κά­ποιες Κυριακές ή μεγάλες γιορτές καθόταν στο σπίτι. Αλ­λά όχι μαζί μας. Κλειδωμένος στο γραφείο του, μιλώντας με τις ώρες στα τηλέφωνα. Φαΐ πολύ. Ρούχα αρκετά. Α­γάπη καθόλου. Αυτός βέβαια πίστευε ότι έκανε το καλύ­τερο για εμάς. Ποιος άλλωστε άνθρωπος βλέπει την τύ­φλωση του.

- Εάν έχω κάνει όλη αυτή την περιουσία, κόρη μου, για ποιον την έκανα; Για σένα και τον αδελφό σου.

Ούτε καν περνούσε από το μυαλό του ότι εγώ όλη αυ­τή την αμύθητη περιουσία του την είχα γραμμένη.

Η νεκρώσιμη ακολουθία έφτανε στο τέλος. Σκέψεις, ερωτηματικά, και πολλή οργή για το ψέμα του πατέρα, που πλέον στην τοπική κοινωνία έπαιρνε διαστάσεις θριάμβου. Μια ζωή ψεύτικη θριαμβολογούσε την κενότητα της.

Κάποια στιγμή βλέπω τον επίσκοπο να σιωπά. Οι διά­κονοι τού φτιάχνουν το μικρόφωνο. Είχε έρθει η ώρα που φοβόμουν πιο πολύ από όλη την σημερινή ημέρα. Οι εκ­φωνήσεις λόγων. Ένα τρομερό μαρτύριο άρχιζε για μένα. Ένας-ένας όλοι οι επίσημοι της πόλης θα έπαιρναν το λό­γο για να εκθειάσουν τον πατέρα. Να πουν πόσο καλός άνθρωπος υπήρξε, πόσο δημιουργικός και σπουδαίος επι­χειρηματίας, στοργικός πατέρας και σύζυγος, και άλλα τόσα ψέματα, που κανείς από όλους εκείνους δεν μπορού­σε να φανταστεί πόσο πόνο και οδύνη είχαν κοστίσει στην ψυχή μου.

-   0 σημερινός κεκοιμημένος αδελφός μας υπήρξε ένα μεγάλος κοινωνικός ευεργέτης. Φρόντισε και έθρεψε δε­κάδες ορφανά, ακούστηκε η φωνή του επισκόπου.

Ένιωσα ναυτία. Ζάλη απλώθηκε στο βλέμμα μου. Το κορμί μου άρχισε να ουρλιάζει με σπασμούς. Η αγάπη που δεν ένιωσα, η οργή για το ψέμα που ζούσα τόσα χρόνια έγινε κραυγή και ξεχύθηκε μέσα στο ναό.

-   Πάψτεεεεε! Επιτέλους σταματήστε! Κανέναν δεν α­γάπησε. Ούτε εμένα ούτε τον αδελφό μου, ούτε κανένα παιδί. Τέρμα η φάρσα. Όλα τα λεφτά που εσείς ονομάζε­τε φιλανθρωπία, τα έδινε με δόλο. Για να γλυτώνει την εφορία και να ξεπλένει το μαύρο χρήμα του. Σήμερα κη­δεύουν ένα ψέμα.