ΓΥΝΑΙΚΕΣ

 

Βαριέμαι τις γυναίκες κούκλες

με το άψογο μαλλί

και τη βλεφαρίδα κάγκελο,

με τα ψηλοτάκουνα στις λαικές

και τις τακτικές επισκέψεις στις νυχούδες.

Ώρες χαμένες

σε μια ζωή τόσο σύντομη

βλέμματα άδεια

κάτω απ' τον απέραντο ουρανό.

Καμιά φορά

τις συμπαθώ έτσι εγκλωβισμένες

στον μάταιο ναρκισσισμό τους

ή στη θανατηφόρα πλήξη τους,

που τις καταλαβαίνεις από μακριά

απ' τον τρόπο που στέκονται,

που φλερτάρουν,

που μιλούν για τα παιδιά τους,

για τις επιτυχίες τους.

Αγαπώ τις γυναίκες με τα τσεμπέρια

τις θλιμμένες,

τις μουσουλμάνες,

τις καρκινοπαθείς,

που παλεύουν για να ζήσουν

σ' έναν κόσμο σκληρό.

Αγαπώ τις γυναίκες

με τα περιττά κιλά

που τις κοιτούν απαξιωτικά

στην παραλία.

Αγαπώ τις γυναίκες κάθε ηλικίας

που περνούν λίγες καλοκαιρινές μέρες

κάτω από τη σκιά ενός πλατάνου

σ' ένα καφενείο των Κυθήρων,

της Θύμαινας,

της Βωβούσας, της Δωδώνης...

με βιβλία και σημειώσεις.

Αγαπώ τις γυναίκες που προτιμούν

την ζωή από την επιβίωση,

ακόμα κι αν χάσουν το καλό τους όνομα,

που μαγειρεύουν για τους πρόσφυγες,

τις γυναίκες

που ομορφαίνουν ανεπιτήδευτα

τον επιμελώς ατημέλητο κόσμο του Θεού.

Αγαπώ τους άντρες

Εκείνους, τους ελάχιστους

που τις προσκυνούν

όπως τα εικονίσματα...

Νόνη Σταματέλου

ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ (2012)

 Με Ελληνικούς υπότιτλους.

Το Απαγορευμένο Ποδήλατο (2012) είναι δραματική ταινία, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τη Χαϊφά-αλ-Μανσούρ.

Ήταν η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Σαουδική Αραβία και η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους με γυναίκα σκηνοθέτιδα από τη Σαουδική Αραβία.

Έχει κερδίσει πολλά βραβεία σε κινηματογραφικά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο.

Η ταινία προτάθηκε για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα βραβεία Όσκαρ (η πρώτη φορά που η χώρα υπέβαλε υποψηφιότητα για Όσκαρ), αλλά δεν της απονεμήθηκε.

Κέρδισε στα βραβεία BAFTA του 2014 εκείνο της Καλύτερης Ξένης Ταινίας.

Πηγή : Βικιπαίδεια

Ποια η θέση της γυναίκας στην εκκλησία; - κ. Θανάσης Παπαθανασίου

Στο πέρασμα του χρόνου πλήθος πολιτισμών υπέσκαπταν και υποσκάπτουν την θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Αυτή είναι μια παθογόνα στάση, αφού με αυτόν τον τρόπο η γυναίκα χειραγωγείται και της αφαιρείται το δώρο του αυτεξουσίου, που ο Κύριος αφειδώλευτα μας παρείχε. Συνήθως τέτοιες πεποιθήσεις υποκρύπτουν δόλο και συμφέροντα. Ωστόσο, η σάρκωση του Λόγου του Θεού απεδείχθη μοιραία για την φύση της γυναίκας στην ιστορία, εδραιώνοντας ανεπανάληπτα την ισότητα-ισονομία μεταξύ του ανδρός και της γυναικός. Άλλωστε ουκ ολίγες φορές, η γυναίκα κατάφερε να «φτάσει» το καθ΄ομοίωσιν και να έρθει σε κοινωνία με τον Θεό. Η προφορική και έμπρακτη διδασκαλία του Χριστού (η ενεργός συμμετοχή της γυναίκας στην ζωή του Θεανθρώπου) ανέδειξε επαναστατικά την θέση της γυναίκας, σε μία εποχή που δεν είχε κανένα δικαίωμα. Έτσι λοιπόν, χαράχτηκε εν Χριστώ η πορεία της γυναίκας και διασφαλίζεται στους κόλπους της Εκκλησίας, μέσω του ευαγγελικού μηνύματος και της ζώσας παράδοσής της. Με τον κ. Θανάση Παπαθανασίου, Αναπληρωτή Καθηγητή στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών

Ρόζα Πάρκς: Η γυναίκα - σύμβολο της ισότητας

4.4 Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ

 ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ

Ρόζα Παρκς - Αφροαμερικανίδα Ακριβίστρια

Ελπίζουμε να εξασφαλίσουμε ίσα δικαιώματα, όπως ο κάθε άνθρωπος αξίζει.

Αυτός ήταν πάντα ο πόθος της Ρόζα Παρκς... της Αφροαμερικανίδας μοδίστρας από το Μοντγκόμερι. Για πολλούς είναι ο θηλυκός Λούθερ Κίνγκ... για όλους, όμως, είναι η γυναίκα, που τόλμησε και πέτυχε αυτό που αν και αυτονόητο, φαινόταν ακατόρθωτο.

1η Δεκεμβρίου 1955. Η 42 ετών τότε, Ρόζα Παρκς επέστρεφε στο σπίτι από τη δουλειά. Επιβιβάζεται στο λεωφορείο από την πίσω πόρτα, όπως οι νόμοι επέβαλλαν, και κάθεται στις θέσεις που ήταν καθορισμένες για τους μαύρους.

Όταν ένας λευκός μένει όρθιος, ο οδηγός απαιτεί από τους νέγρους επιβάτες να σηκωθούν και να παραχωρήσουν την θέση τους. Το πράττουν όλοι, πλην της Παρκς που αρνείται. Είχα κουραστεί να υποχωρώ, αποκαλύπτει. 

Ρόζα Παρκς - Αφροαμερικανίδα Ακριβίστρια

Δεν σκέφτηκα να σηκωθώ. Πλήρωσα ήδη το εισιτήριό μου και είμαι σίγουρη ότι αυτός δεν πλήρωσε περισσότερα από εμένα.

Συλλαμβάνεται για παραβίαση των νόμων περί φυλετικού διαχωρισμού. Δικάζεται, κρίνεται ένοχη και της επιβάλλεται πρόστιμο 14ων δολαρίων. Η φλόγα, ωστόσο, είχε ανάψει και νομοτελειακά όσα ακολούθησαν, ήταν αναπόφευκτα.

Άπαντες οι Αφροαμερικανοί του Μοντγκόμερι, αποφάσισαν να μποϊκοτάρουν τα λεωφορεία. Παρά τις βροχές, κυκλοφορούσαν με τα πόδια. Κάποιοι, περπάτησαν ακόμη και 32 χιλιόμετρα, αλλά ο σκοπός ήταν ιερός.

Το μποϊκοτάζ κράτησε 381 μέρες. Παρά τις απειλές και τις  επιθέσεις, δεν γονάτισαν. Αυτό που γονάτισε ήταν το σύστημα μεταφορών. Τα έσοδα μειώθηκαν, με αποτέλεσμα η τιμή του εισιτηρίου να αυξηθεί. Τότε ήταν, που ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ έβγαλε έναν από τους πρώτους του λόγους. 

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ - Ηγέτης Αφροαμερικανικού Κινήματος

Τουλάχιστον το 90% των τακτικών νέγρων επιβατών, μένουμε μακριά από τα λεωφορεία και σκοπεύουμε να συνεχίσουμε μέχρι να πετύχουμε κάτι.

Και το πέτυχαν... Tο Νοέμβριο του 1956, το Δικαστήριο αποφασίζει ότι οι νόμοι φυλετικού διαχωρισμού στο Μοντγκόμερι ήταν αντισυνταγματικοί.

Την επόμενη μέρα, η Ρόζα Παρκς επιβιβάζεται σε ένα λεωφορείο. Αγέρωχη, με το κεφάλι ψηλά κάθεται στην πρώτη θέση. Είχε γίνει σύμβολο ελπίδας.

Τιμήθηκε με το προεδρικό μετάλλιο της ελευθερίας για τον αγώνα της κατά του ρατσισμού. Απεβίωσε το 2005 και είναι η πρώτη γυναίκα, της οποίας η σορός εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στη Ροτόντα του Καπιτωλίου. Ο θάνατός της επισφράγισε μια εποχή... ο αγώνας της όμως συνεχίζεται.

 ΠΗΓΗ

"Είναι γυναίκα και είναι ιερή…"

 

Μικρή έφηβη κοπελίτσα, μόλις έχει ανέβει τα σκαλιά του λεωφορείου και προσπαθεί να βρει θέση να καθίσει. Ένα νεαρό αγόρι, λίγο μεγαλύτερο από την ηλικία της, την πλησιάζει, και με διακριτικό τρόπο της ψιθυρίζει στο αυτί, «έχεις λεκέ στο παντελόνι σου. Μην σοκαριστείς. Βάλε το πουλόβερ μου γύρω από την μέση σου και πήγαινε σπίτι..». Μόλις η κοπελίτσα αυτή, βλέπει για πρώτη φορά έμμηνο ρύση, αυτό το μέγιστο θαύμα και δώρο του Θεού στην γυναίκα. Και το νεαρό αυτό αγόρι γλυκά και τρυφερά, με απόλυτη ιερότητα, την σέβεται και την προστατεύει. Αυτό θα κάνει τον πατέρα της κοπέλας, να γράψει ένα μήνυμα στο διαδίκτυο για να ευχαριστήσει τον ανώνυμο αυτό νέο άνδρα, λέγοντας, «Σήμερα θέλω να ευχαριστήσω την μητέρα αυτού του αγοριού που μεγάλωσε έτσι το παιδί της. Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό το θετικό γεγονός σε έναν κόσμο που καθημερινά ακούμε δυσάρεστα νέα. Μπράβο. Μόνο Μπράβο."

Αυτό όμως που με κάνει να γράψω δεν είναι μονάχα το περιστατικό που είναι άξιο επαίνου και θαυμασμού, σε μια εποχή που τόσα ακούγονται για την σωματική και σεξιστική βία ή την υποτίμηση του ανθρώπινου σώματος.

Εκείνο που με κάνει να γράψω αυτή την ανάρτηση είναι διότι θα ήθελα την ίδια προστασία και τον ίδιο σεβασμό που έλαβε η κοπέλα αυτή από τον νεαρό άνδρα στο λεωφορείο, να εισέπραττε από την θρησκεία. Δεν θα πω Εκκλησία, γιατί για μένα η Εκκλησία είναι κάτι άλλο και μεγάλο.

Δηλαδή να πάψει κάθε γυναίκα να αισθάνεται βρώμικη και ένοχη όταν περνάει τις ημέρες της έμμηνου ρύσης. Δεν θα αναφέρω κανόνες και αντιλήψεις, λειτουργικές ευχές και ποιμαντικές πεποιθήσεις που την θέλουν, ακάθαρτη, βρώμικη και ένοχη αμαρτίας, μη έχοντας ακόμη και δικαίωμα μετοχής στην λατρευτική σύναξη γιατί θα χρειαστούμε χώρο και χρόνο που το διαδίκτυο δεν προσφέρει. Ούτε από την άλλη θα παραλείψω σημαντικές θεολογικές και ποιμαντικές ενέργειες από Μητροπόλεις και Ενορίες προς την σωστή θεολογική κατεύθυνση, αλλά χρειάζεται κάτι περισσότερο συλλογικό και θεσμοθετημένο.

Ωστόσο το μόνο που θα πω είναι να σκεφτούμε το πρόσωπο της Παναγία μας, της γυναίκας που γίνεται μητέρα του Θεού, Θεοτόκος, τα πρόσωπα αγίων μαρτύρων γυναικών και ιεραποστόλων, που δίχως αυτές η χριστιανική εκκλησία δεν θα είχε καρποφορήσει την παρουσία της στην ιστορία, τις απόψεις και θέσεις των καππαδοκών πατέρων κ.α για να ζητήσουμε συγνώμη από όλες τις γυναίκες για όσες φορές τις κάναμε να αισθανθούν άσχημα, ένοχα και αμαρτωλά για το σώμα και την φύση τους.

Να αγκαλιάσουμε κάθε νέο κορίτσι προσφέροντας αγάπη και σεβασμό όχι μονάχα τις ημέρες που είναι «καθαρή», αλλά όλες εκείνες που είναι γυναίκα δηλαδή εικόνα Θεού. Να αποκαταστήσουμε τις γυναίκες στη θέση που τους αξίζει τόσο στην λατρεία όσο και την ποιμαντική διακονία με ισχυρούς θεσμικούς τρόπους. Και να τους πούμε ότι η χριστιανική εκκλησία στο πρόσωπο και την τιμή της Παναγίας και των Αγίων Γυναικών, αποκαθιστά κάθε ανδροκρατούμενο ιστορικό και κοινωνικό λάθος απέναντι τους. Γιατί κάθε σταγόνα αίματος από γυναίκειο σώμα είναι ιερή, αφού μέσα απ' αυτή ο Θεός μας έδωσε και μας δίνει ζωή.

π. Λίβυος

 

Σπάμε τη Σιωπή | Σταματάμε τη Βία

Β' ΛΥΚΕΙΟΥ 2.4 Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

25 Νοεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Η βία κατά των γυναικών παραμένει ένα σημαντικό κοινωνικό πρόβλημα που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ ταυτόχρονα βασίζεται και διαιωνίζει τις ανισότητες των φύλων.

Τι θα Πει ο Κόσμος

What Will People Say

Ιράμ Χακ

Η Πακιστανή μεγαλωμένη στη Νορβηγία Ιράμ Χακ επιστρέφει μετά το «I Am Yours», που ήταν η επίσημη πρόταση της Νορβηγίας για τα Οσκαρ, με ένα συνταρακτικά αληθινό αυτοβιογραφικό φιλμ για τις δύσκολες σχέσεις ανάμεσα στην παράδοση και την ελευθερία.

Δείτε την ΕΔΩ

Παρακολουθώντας το φιλμ της Ιράμ Χακ πιάνεις συχνά τον εαυτό σου να ξεχειλίζει από οργή ή ακόμα και αγωνία. Η σοκαριστική ιστορία της 16χρονης ηρωίδας της μοιάζει μεν με παρόμοιες εκατοντάδων άλλων γυναικών που φευγαλέα συναντά κανείς καθημερινά στις εφημερίδες, δίχως να δίνει ιδιαίτερη σημασία, εν μέρει γιατί μοιάζουν πολύ μακρινές, σαν να ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο. Ομως αυτό που κατορθώνει με οξυδέρκεια η πακιστανικής καταγωγής Νορβηγίδα σκηνοθέτης είναι να την κάνει προσωπική, προσγειώνοντάς την απότομα στον δικό μας, ή μάλλον εγκλωβίζοντας εμάς στον ασφυκτικό δικό της.

Η Νίσα είναι μια έφηβη κοπέλα σαν όλες τις άλλες, που ζει στη Νορβηγία. Οταν βρίσκεται έξω, ή στο σχολείο, φλερτάρει, διασκεδάζει, κάνει ό,τι κάνουν και όλα τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Στον δικό μας (δυτικό) κόσμο. Οταν όμως βρίσκεται στο σπίτι της, ή στον στενό οικογενειακό της κύκλο, υποδύεται, όσο μπορεί, την τέλεια Πακιστανή κόρη. Ομως η εύθραυστη αυτή ισορροπία που με τόση άνεση συντηρεί καθημερινά, σαν να πρόκειται για δεύτερη φύση της, καταρρέει απότομα όταν ο πατέρας της την πιάνει στο κρεβάτι με το αγόρι της. Αποφασίζοντας να την τιμωρήσει παραδειγματικά, ουσιαστικά την απαγάγει και την στέλνει παρά τη θέλησή της στο Πακιστάν, αναγκάζοντάς την να μείνει με συγγενείς που δεν έχει γνωρίσει ποτέ, σε μια χώρα που της είναι παντελώς άγνωστη.

Μια τέτοια ιστορία θα μπορούσε να ηχεί κατάφωρα διδακτική και μελοδραματική, όμως η Χακ δεν ενδιαφέρεται να κάνει σινεμά καταγγελίας που κουνά επιδεικτικά το δάχτυλο καταφεύγοντας σε απόλυτους αφορισμούς. Υιοθετώντας τη διχασμένη ματιά της νεαρής ηρωίδας της, ξεδιπλώνει τη σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ελευθερίας και παράδοσης, και, κυρίως, το πρωτοφανές για την ίδια καθεστώς τρόμου που βιώνει η πρωταγωνίστριά της, σαν έναν φαύλο κύκλο χωρίς εύκολους θύτες και θύματα. Αν δεν είχε μεγαλώσει στο απελευθερωμένο περιβάλλον της Νορβηγίας, η Νίσα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η μητέρα της, συμβιβασμένη απόλυτα με τις πατριαρχικές επιταγές της πατρίδας της προκειμένου να επιβιώσει.

Αυτό φυσικά δεν κάνει την οδύσσειά της λιγότερο αποπνικτική ή τρομακτική. Το αντίθετο. Και για λίγο καταφέρνει να μας κάνει να δούμε τον κόσμο μέσα από το βλέμμα της ηρωίδας της, καθώς προσπαθεί να βρει τον δρόμο και τον εαυτό της ανάμεσα στην αγάπη για την καταπιεστική οικογένειά της και στην αναζήτηση της δικής της ταυτότητα, αναγκασμένη να προσαρμοστεί κάθε φορά σε μια νέα σκληρή πραγματικότητα. Διόλου τυχαία, το φιλμ βασίζεται σε προσωπικά βιώματα της ίδιας της σκηνοθέτιδας κι ίσως γι’ αυτό, παρά τα περιστασιακά στραβοπατήματα, δεν σταματά ποτέ να ηχεί απόλυτα αυθεντικό και ειλικρινές.

Πηγή

Unorthodox

Unorthodox: Mία από τις καλύτερες σειρές που έχουμε δει τελευταία.  Η αναζήτηση της ελευθερίας έξω από τον καταπιεστικό κόσμο των Χασιδιστών Εβραίων είναι το θέμα της νέας σειράς του Netflix.

Όποιοι έχουν δει το ντοκιμαντέρ «Ένας από Εμάς» (που υπάρχει στο Netflix) έχουν πάρει μια καλή ιδέα για το τι εστί Χασιδιστής Εβραίος, τα μέλη, δηλαδή, της σκληροπυρηνικής κοινότητας των νέο-ορθόδοξων Εβραίων του Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης που ζουν σε συνθήκες 18ου αιώνα, με ένα σωρό περιορισμούς και απαγορεύσεις. Το μυστικιστικό κίνημα του ιουδαϊσμού που είναι κλειστό για τους αλλόθρησκους, αναπτύχθηκε από μετανάστες της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατέφυγαν στη Νέα Υόρκη. 

Οι διασωθέντες από το Ολοκαύτωμα, έχοντας χάσει τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς τους, βρήκαν διέξοδο στις παραδόσεις, όπως τις ορίζουν αυστηροί θρησκευτικοί κανόνες, που για οποιονδήποτε σύγχρονο άνθρωπο είναι αδιανόητοι. Η (εξαιρετική) σειρά «Unorthodox» που ξεκίνησε μόλις να προβάλλεται στο Netflix βασίζεται στο ομότιτλο best seller της Ντέμπορα Φέλντμαν και παρουσιάζει την προσωπική της ιστορία: της καταπιεσμένης νεαρής γυναίκας-μέλους της κοινότητας, που αποκλείστηκε από την εκπαίδευση και τα ενδιαφέροντά της, παντρεύτηκε με προξενιό έναν άντρα που είχε δει μόνο μισή ώρα και εγκλωβίστηκε μέσα σε έναν κόσμο που το μόνο που επέτρεπε σε μία γυναίκα ήταν να είναι σύζυγος και μάνα. 

Με αφετηρία το βιβλίο, η Άννα Γουίνγκερ, η Αμερικανίδα συγγραφέας με έδρα το Βερολίνο και συνδημιουργός των πολύ πετυχημένων κατασκοπευτικών σειρών «Deutschland 83» και «Deutschland 86», έγραψε ένα σενάριο που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, με στοιχεία μυθοπλασίας που δίνουν στη σειρά έντονο δραματικό τόνο και σασπένς, κάνοντάς την από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχουν εμφανιστεί φέτος. Πηγή: www.lifo.gr

Δείτε ΕΔΩ

Η θέση της γυναίκας στην Εκκλησία

Η Σοφία Καρεκλά στην εκπομπή «Εκ γυναικός τα κρείττω…» υποδέχεται και συζητά με την Δρ. Αγγελική Τζουβάλη Καρυώτογλου για την θέση της γυναίκας στην Εκκλησία, τις παραδόσεις αλλά και τις αδικίες γύρω από αυτήν.

Μια ακόμη παραγωγή της Ορθόδοξης Εκκλησιαστικής Τηλεόρασης ORTHODOXTV με σεβασμό στην ορθόδοξη παράδοση.

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να παρακολουθήσετε την εκπομπή:

Συμβουλές, πώς ο σύζυγος να συμπεριφέρεται στη σύζυγο του

Λόγια αγάπης να της λες:... Εγώ από όλα, τη δική σου αγάπη προτιμώ και τίποτε δεν μου είναι τόσο βασανιστικό ή δυσάρεστο, όσο το να βρεθώ κάποτε σε διάσταση μαζί σου. Κι αν όλα χρειασθεί να τα χάσω, ...κι αν στους έσχατους βρεθώ κινδύνους, οτιδήποτε κι αν πάθω, όλα μου είναι ανεκτά κι υποφερτά, όσο εσύ μου είσαι καλά. Και τα παιδιά, τότε μου είναι περιπόθητα, εφ' όσον εσύ μας συμπαθείς... Ίσως κάποτε σου πει: Ποτέ ως τώρα δεν ξόδεψα από τα δικά σου, έχω ακόμη τα δικά μου, που μου 'δωσαν οι γονείς μου. Τότε πες της: Τι λες καλή μου; Έχεις ακόμη τα δικά σου; Ποια λέξη μπορεί να 'ναι χειρότερη από αυτή; Σώμα δεν έχεις πια δικό σου κι έχεις χρήματα; Δεν είμαστε δύο σώματα μετά το γάμο, αλλά γίναμε ένα. Λεν έχουμε δυο περιουσίες, αλλά μία... Όλα δικά σου είναι, κι εγώ δικός σου είμαι, κορίτσι μου. Αυτό με συμβουλεύει ο Παύλος λέγοντας ότι ο άνδρας δεν εξουσιάζει το σώμα του, αλλά η γυναίκα. Κι αν δεν έχω εγώ εξουσία στο σώμα μου, αλλά εσύ, πόσο μάλλον δικά σου είναι τα χρήματα... Ποτέ να μην της μιλάς με πεζό τρόπο, αλλά με φιλοφροσύνη, με τιμή, με αγάπη πολλή. Να την τιμάς, και δε θα βρεθεί στην ανάγκη να ζητήσει την τιμή από άλλους... Να την προτιμάς από όλους για όλα, για την ομορφιά, για τη σωφροσύνη της, και να την εγκωμιάζεις. Να κάνεις φανερό ότι σ' αρέσει η συντροφιά της κι ότι προτιμάς να μένεις στο σπίτι για να 'σαι μαζί της από το να βγαίνεις στην αγορά. Από όλους τους φίλους να την προτιμάς, και από τα παιδιά που σου χάρισε, κι αυτά εξαιτίας της να τα αγαπάς. 

Ιωάννης Χρυσόστομος (PG 62, 146-148. Μτφρ. από: Παναγιώτη Νέλλα, Ζώον Θεού- μενον, εκδ. Αρμός, Αθήνα 19923, σελ. 85).

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C134/152/1091,4008/

"Γυναίκες στον δρόμο της Ιεραποστολής. Η γυναίκα ως θύμα, ως ύποπτη, ως ευαγγελίστρια".

Από την εισαγωγή:

«Τι θέλει να δηλώσει ο τίτλος "Γυναίκες στον δρόμο της ιεραποστολής"; Θέλει να δηλώσει ότι τα μελετήματα του βιβλίου αυτού επικεντρώνονται σε κάτι ιδιαίτερο. Δεν δίνουν τη βιογραφία γυναικών ιεραποστόλων, αλλά προσεγγίζουν μερικές πτυχές του εξής ζητήματος:
Πώς οι ιεραπόστολοι αντικρίζουν κι αντιμετωπίζουν τις γυναίκες τις οποίες συναντούν στον δρόμο τους, δηλαδή τις γυναίκες οι οποίες λαχαίνουν» στον δρόμο της ιεραποστολής, στον οποίον φαίνεται να δεσπόζει η ανδρική παρουσία; [...]
Ανάλογα με τις θεολογίες και τις στάσεις ζωής, οι οποίες αναπτύσσονται μέσα στην Εκκλησία, άλλοτε αναγνωρίζεται ότι οι γυναίκες έχουν γίνει θύματα της ιστορίας, άλλοτε οι γυναίκες αντιμετωπίζονται με καχυποψία ως κίνδυνος ή πειρασμός, κι άλλοτε οι γυναίκες έρχονται στο εκκλησιαστικό προσκήνιο ως συμπρωταγωνίστριες. Η ζωή δεν είναι ένας γαλήνιος ποταμός. Ούτε ένας, ούτε γαλήνιος!».

(εκδόσεις Εν Πλω, Αθήνα 2019).

Θ.Ν.Π. / 9-5-2019

Οι γυναίκες του Ιράν

8 Μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

Λευκές Τετάρτες

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ Θ.Ε. 4 ΑΞΙΕΣ 4.3 ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ (4ο δίωρο)

Οι γυναίκες στο Ιράν επαναστατούν κατά του χιτζάμπ με όποιο μέσο διαθέτουν. Η 32χρονη Σαμίν, μία graphic designer από την Τεχεράνη, έφτιαξε ένα animation με το σύντροφό της, αγωνιζόμενη κι εκείνη όπως πολλές άλλες Ιρανές, για την κατάργηση της υποχρεωτικής μαντίλας – μέρος του ισλαμικού κώδικα ένδυσης που επιβλήθηκε μετά την Ιρανική επανάσταση, το 1979. 

Η Πέτρα της Υπομονής

Σύμφωνα με την περσική μυθολογία, υπάρχει μια μαγική πέτρα που τη βάζεις μπροστά σου και της λες όλα σου τα βάσανα, τους πόνους, όλα σου τα μυστικά...Μέχρι που μια μέρα η πέτρα σκάει, εκρήγνυται. Κι εκείνη ακριβώς τη μέρα λυτρώνεσαι.
Μια νεαρή γυναίκα, σε μια μουσουλμανική χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο, μιλά στον άντρα της που είναι σε κώμα, για τη σχέση τους, τα όνειρά της, τη ζωή της, τα θέλω της, για τον πόλεμο, τη βία, τη θρησκεία, το φόβο, τον έρωτα. Του εξομολογείται για πρώτη φορά αλήθειες που ίσως κάθε γυναίκα σ' αυτόν τον κόσμο, θέλει να πει στο σύντροφο της αλλά δεν το τολμά.


 Και μάλλον κρύβει μέσα της, αλήθειες γυναικών από κάθε γωνιά της γης. Σε αυτό το παραλήρημα, αποφασίζει να του φανερώσει και τα πιο μεγάλα μυστικά της. Έτσι, ο άντρας της, γίνεται γι' αυτήν η πέτρα της υπομονής.

Επίσημη πρόταση του Αφγανιστάν για το Ξενόγλωσσο Όσκαρ 2013

Σκηνοθεσία Ατίκ Ραχιμί
με τους Γκολσίφτεχ Φαραχανί, Χαμίντ Τζαβαντάν, Μασί Μροβάτ

The Patience Stone.(2012).Part 1.(GREEK SUBS) από ixvos

The Patience Stone.(2012).Part 2.(GREEK SUBS) από ixvos

Ο ΚΥΚΛΟΣ

Ο κύκλος βραβεύτηκε με το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας και με το Α’ βραβείο της Διεθνούς Ένωσης κριτικών FIPRESCI. Ωστόσο, η προβολή της απαγορεύτηκε δια νόμου στο Ιράν. 
Η ταινία περιγράφει τις παράλληλες πορείες γυναικών στην Τεχεράνη. Αυτές οι γυναίκες θύματα μιας παράλογης νομοθεσίας που έχει θέσει ολόκληρο το γυναικείο φύλο σε κατάσταση διωγμού, προσπαθούν στη διάρκεια της ημέρας να διαφύγουν τη σύλληψη. Η κάμερα του σκηνοθέτη παρουσιάζει τις γυναίκες ακολουθώντας έναν κύκλο, περνώντας από τη μια στην άλλη , για να μας αφηγηθεί τις ατομικές ιστορίες τους, φτάνοντας ως το φινάλε όπου ο κύκλος κλείνει με την κάμερα να επιστρέφει στη γυναίκα της πρώτης ιστορίας. 
Κύκλος- φαύλος κύκλος είναι η ζωή της γυναίκας σε μια κοινωνία στην οποία η ίδια θεωρείται πολίτης δεύτερης κατηγορίας και χρειάζεται την ανδρική «καθοδήγηση» και «προστασία» χωρίς κανένα περιθώριο προσωπικών επιλογών.

Dayereh (The Circle)

Ο Jafar Panahi, ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές του Νέου Ιρανικού Κύματος, καταδικάστηκε το 2010 σε ποινή εξαετούς φυλάκισης και εικοσαετούς στέρησης εξόδου από τη χώρα, με την κατηγορία της υπονόμευσης του ιρανικού κράτους, και της συμμετοχής σε συγκεντρώσεις και προπαγάνδα εναντίον του καθεστώτος. 
Τα θέματά του, εστιάζουν στη ζωή των αδύναμων υπό το καθεστώς του Ιραν, και κυρίως επικεντρώνεται στα βιώματα των γυναικών, παρουσιάζοντας μία μη στερεοτυπική εικόνα τους, καταγράφοντας- όπως λέει και ο ίδιος -την πραγματικότητα την οποία ζει. 
Μία τέτοια ταινία, αποτελεί και το “The Circle”, η οποία παρουσιάζει μία σειρά από γεγονότα τα οποία συνδέονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο, αποκαλύπτοντας τους ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης ανάμεσα στις γυναίκες στο Ιράν. Ο Panahi, έχει βραβευτεί πολλές φορές μεταξύ άλλων στο φεστιβάλ των Καννών και στη Berlinale, με πιο πρόσφατη του την διάκριση της “χρυσής αρκούδας” για την καλύτερη ταινία του φεστιβάλ το 2015. 
Πρόκειται για την ταινία “Τaxi” την οποία σκηνοθέτησε με απόλυτη μυστικότητα,παραβαίνοντας κάθε περιορισμό, και δείχνοντας για ακόμη μία φορά τη δύναμη της αγάπης για τον κινηματογράφο, και τη σημασία να δημιουργεί κανείς ταινίες, και να φωτίζει τις άγνωστες πτυχές της κοινωνίας στην οποία ζει. 

Σκηνοθεσία : Jafar Panahi 
Παίζουν : Maryiam Palvin Almani, Nargess Mamizadeh, Mojgan Faramarzi, Elham Saboktakin

ΠΗΓΗ

Difret - Θάρρος

Αιθιοπία 2014.

Διάρκεια: 95΄.

Σκηνοθεσία: Zeresenay Berhane Mehari.

Παίζουν: Meron Getnet, Tizita Hagere.

Στα χωριά της Αιθιοπίας υπήρχε η παράδοση, όταν ένας άντρας ήθελε να συνάψει γάμο με κάποια γυναίκα, εάν αυτή αρνιόταν, τότε επιτρεπόταν να την απαγάγει και να τη βιάσει για να την κάνει «επίσημα» γυναίκα του. 

Το παράλογο αυτό έθιμο φέρνει στο προσκήνιο η ταινία, που διηγείται την αληθινή ιστορία της 14χρονης Χιρούτ, η οποία το 1996 έπεσε θύμα απαγωγής και βιασμού από κάποιον πολύ μεγαλύτερό της άντρα, ο οποίος ήθελε να την παντρευτεί. 

Η Χιρούτ ξέφυγε από τα χέρια του απαγωγέα της αλλά αντιμετώπισε παράλληλα την κατακραυγή της μικρής κοινωνίας του χωριού της. 

Μία νεαρή ακτιβίστρια δικηγόρος αναλαμβάνει να υπερασπιστεί την μικρή Χιρούτ στο δικαστήριο.

Είναι μόλις η τέταρτη ταινία που παράγεται στην Αιθιοπία, στην τοπική γλώσσα την Amharic. 
Η λέξη “difret” έχει δύο σημασίες. Η μία είναι θάρρος και η άλλη είναι το να πέφτεις θύμα βιασμού. 
Ένα θέμα πολύ ενδιαφέρον και μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί, με τον σκηνοθέτη να δηλώνει ότι υπάρχουν πολλές ακόμα παρόμοιες ιστορίες στην Αιθιοπία.
πηγή

Iσραήλ: Άνδρες και γυναίκες θα μπορούν πλέον να προσεύχονται μαζί στο Τείχος των Δακρύων

Οι άνδρες και οι γυναίκες μπορούν να προσεύχονται μαζί στο Τείχος των Δακρύων, για πρώτη φορά στην ιστορία του Ισραήλ, μετά από απόφαση που ελήφθη με ψήφους δέκα υπέρ και πέντε κατά.

Η κοινή προσευχή θα γίνεται σε έργο που θα κατασκευαστεί στη νότια πλευρά του Τείχους και θα κοστίσει 10 εκατομμύρια δολάρια, σε σημείο όπου σήμερα υπάρχει ένα αρχαιολογικό πάρκο.

Πρόκειται για μία ιστορική νίκη των λεγομένων Γυναικών του Τείχους, εβραίων ανανεωτών, κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που αγωνίζονται για πάνω από 24 χρόνια να προσπελαστεί η “ορθοδοξία” που χωρίζει τους άντρες από τις γυναίκες.   Τα ρεύματα του μεταρρυθμιστικού Ιουδαϊσμού μιλούν για μια επαναστατική απόφαση στην ιστορία της θρησκείας και της Ιερής Πόλης, καθώς το Τείχος αποτελούσε για χρόνια, το αντικείμενο της εξουσίας στα χέρια των Ορθοδόξων Εβραίων, ωστόσο όλα δείχνουν ότι πλέον αυτό αλλάζει.

Η απόφαση αυτή, παρότι προκαλεί αντιδράσεις στους κόλπους των Συντηρητικών, θεωρείται ότι προκλήθηκε από την ανάγκη του Νετανανιάχου να μην δημιουργήσει εντάσεις με τα ρεύματα του Αμερικανικού Εβραϊσμού. Μέχρι πάντως να ολοκληρωθεί η κατασκευή του χώρου, αναμένεται η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο παρατάξεων να κλιμακωθεί.

Πηγή: 01.02.2016, lifo

Mustang / Οι ατίθασες

«Mustang»: Η θέση των γυναικών στη σημερινή Τουρκία

        Βρισκόμαστε σε ένα χωριό της Βόρειας Τουρκίας, στις αρχές του καλοκαιριού. Η Lale και οι τέσσερις αδερφές της περπατάνε στο σπίτι από το σχολείο, παίζουν αθώα με τα αγόρια. Αυτό το παιχνίδι θα ξεσηκώσει ένα σκάνδαλο με μη προβλέψιμες συνέπειες. Το σπίτι της οικογένειας σύντομα θα μετατραπεί σε φυλακή, το σχολείο θα γίνεται πλέον στο σπίτι, ενώ γάμοι αρχίζουν να κανονίζονται για τις κόρες της οικογένειας. Οι πέντε αδερφές, με βαθιά αίσθηση της ελευθερίας, θα βρουν τρόπους να ξεφεύγουν από τους περιορισμούς και τους κανόνες που τους επιβάλλονται.

Το Mustang βραβεύτηκε στο Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών στο Φεστιβάλ των Καννών, και απέσπασε δύο βραβεία στο Φεστιβάλ του Σαράγεβο. Παράλληλα αποτελεί μία από τις τρεις ταινίες που θα διαγωνιστούν για το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώ η μεγάλη έκπληξη είναι ότι αποτελεί την υποψηφιότητα της Γαλλίας (λόγω Γαλλικής παραγωγής) για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Γιάννης Πατλάκας

---

Με την υπέροχη μουσική του Warren Ellis


        Το Mustang είναι μια ταινία για το επίμονο κυνήγι της ελευθερίας. Μέσα σε ένα συντηρητικό, πατριαρχικό περιβάλλον μεγαλώνουν πέντε νέες κοπέλες. Δεν μπορούν να βγουν μόνες τους από το σπίτι, πρέπει να ντύνονται συντηρητικά, απαγορεύεται να παρακολουθούν αγώνες ποδοσφαίρου, αφού οι γυναίκες δεν είναι δυνατό να παρακολουθούν κάτι περισσότερο από σαπουνόπερες. Και, φυσικά, δεν μπορούν να ορίσουν οι ίδιες το μέλλον τους, το ποιον θα παντρευτούν, οι γάμοι τους είναι κάτι που προκύπτει από προξενιό. Όσο διεκδικούν, όμως, περισσότερες ανάσες ελευθερίας τόσο περισσότερο εγκλωβίζονται σε ένα σπίτι, που σταδιακά θα μετατραπεί σε φρούριο, και θα ελαχιστοποιήσει κάθε δυνατότητα διαφυγής.

Μια ταινία, μια εποχή: Ατίθασες (2018)

Η Deniz Gamze Ergüven, που ίσως να την θυμάστε κι από την συμμετοχή της στο Capsule της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, στην πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία μας παρουσιάζει μια πάρα πολύ δυνατή ιστορία. Το Mustang πραγματεύεται θεμελιώδη ζητήματα, που δεν αφορούν μόνο κοινωνίες, όπως η Τουρκική, άλλα είναι περισσότερο οικουμενικά, όπως η ισότητα των φύλων και τα αναχρονιστικά έθιμα, που αν και περιορίζουν τις ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα, οι κοινωνίες τα αποδέχονται σε μεγάλο βαθμό προς χάριν της παράδοσης.

Ο θεατής νιώθει το ίδιο εγκλωβισμένος με τις πρωταγωνίστριες, παρακολουθώντας σκηνές από την ζωή τους, που αποδίδονται ρεαλιστικά, τόσο σκηνοθετικά όσο και από τις ερμηνείες. Κορυφαία φυσικά, την μικρή Günes Sensoy, που υποδύθηκε την Λάλε, την μικρότερη από τις αδερφές, η οποία όχι μόνο αποδείχθηκε πως ήταν η πιο “επαναστατημένη” απ’ όλες, προσπαθώντας να σώσει και τις αδερφές της, άλλα εν τέλει, χρησιμοποίησε και με ποιο αποτελεσματικό τρόπο αυτή την επαναστατικότητα, όχι με ενέργειες που θα πρόσφεραν μια  πρόσκαιρη ψευδαίσθηση ελευθερίας, άλλα μια μόνιμη και ουσιαστική διέξοδο.

Ανέστης Χατζηδιάκος

Mustang
ΠΗΓΗ

Sinna Mann: ένα animation για την ενδοοικογενειακή βία

     Ενδοοικογενειακή βία, μία πτυχή του σύγχρονου κόσμου, ένα κοινωνικό πρόβλημα που εντείνεται από τους εξοντωτικούς ρυθμούς της καθημερινότητας που συνθλίβει και πολύ συχνά οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές.

Και τα παιδιά σ' εκείνη την περίπτωση; (Πού) βρίσκουν καταφύγιο; Όταν οι γονείς γίνονται απόμακροι ή στη χειρότερη περίπτωση, βίαιοι, πόσο τραυματίζεται η παιδική ψυχή σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εξηγήσει και να διαχειριστεί τον φόβο, την απειλή και γονεϊκές συμπεριφορές που πληγώνουν ανεπανόρθωτα;

Δείτε το πολυβραβευμένο animation 'Θυμωμένος άντρας' (sinna mann):


http://www.thessalonikiartsandculture.gr/

Killing My Girl

Του Τάσου Γιαπουτζή (2014).

Μια κοπέλα από την νότια Ασία ζει μακριά από το σπίτι της, στο Λονδίνο, με τον άντρα της και τα πεθερικά της. 

Η ταινία απεικονίζει το δράμα που αντιμετωπίζει πιεζόμενη να υποβληθεί σε έκτρωση κατ' επιλογή φύλου.  

 K

Δείτε και ΕΔΩ

Dalit Women

Caste discrimination is a global human rights issue affecting an estimated 260 million people across the world, the majority of which live in South Asia where they call themselves Dalits. The human rights violations against Dalits fundamentally breach the principles of equality and non-discrimination and despite legislation in many countries prohibiting caste discrimination Dalits have little or no access to justice and crimes against them are often committed with impunity.

This short film brings to light a handful of violations that those who continue to be treated as 'untouchables', are subjected to, focusing particularly on Dalit Women who must deal with multiple discrimination due to gender and caste. They also show how Dalit activists stand up for their rights and demand change. The film is launched in connection with the introductory film on caste discrimination - We are not untouchable - End caste discrimination now. The two film are a collage of video material from Dalit community video volunteers, documentary filmmakers, and NGOs. They cover India, Nepal, Pakistan, Bangladesh and Yemen.

Extract of some of the cases included in the films:

Violence and Murder: A six year-old Dalit girl is thrown into a
fire for walking on a road reserved for 'upper castes' and a Dalit woman is shot dead when protesting illegal takeover of Dalit land.

Segregation: Dalits are treated as 'untouchables' and Dalit children in schools are made to clean the toilets, sit at the back of the classroom and eat separately from the other children.

Rape and sexual abuse: Dalit women describe how they are abused and raped by 'upper castes', often in retaliation for Dalit communities asserting their rights.

Forced prostitution: A 14 year-old Dalit girl in Nepal works as a prostitute because it is prescribed to her caste and in India Dalit girls are made to work as temple prostitutes.
Unacceptable labour conditions: Dalits working as debt-slaves in bonded labour to 'upper caste' landlords and Dalits working with no protective gear cleaning out city sewers.

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ

Sade - Pearls 







Είναι ένα από τα τραγούδια του δίσκου "Love Deluxe" της περίφημης Sade,του 1992, πού εντυπωσίασαν το κοινό παγκοσμίως για το ευαίσθητο θέμα του.
Για την ηρωίδα μάνα, κάπου στην αιματοβαμμένη Σομαλία, που μαζεύει σπόρους ρυζιού και κριθαριού στις παρυφές των δρόμων απ' όπου περνούσαν τα καμιόνια φορτωμένα με προμήθειες του ΟΗΕ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του δικτάτορα Mohammed Barre το 1991.
Σπόροι που η Sade τούς παρομοιάζει με μαργαριτάρια επιβίωσης για τούς οποίους η ταλαίπωρη μάνα -ηρωίδα του τραγουδιού, ταξιδεύει καθημερινά πολλά χιλιόμετρα για να θρέψει το κοριτσάκι της.
Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της.