Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες που
ανήκουν σε κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από το φύλο, την καταγωγή, τη θρησκεία, τη
γλώσσα, την κοινωνική θέση ή τις πεποιθήσεις του. Βασίζονται στην αξία και την
αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου και αποσκοπούν στην προστασία της
ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης.
Στα σημαντικότερα ανθρώπινα δικαιώματα περιλαμβάνονται το δικαίωμα στη ζωή,
στην ελευθερία, στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην υγεία, στην ελεύθερη
έκφραση και στη θρησκευτική ελευθερία. Επίσης, κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να
ζει χωρίς διακρίσεις, βία, εκμετάλλευση, βασανιστήρια και εξευτελιστική
μεταχείριση.
Σημαντικός σταθμός στην ιστορία της προστασίας τους υπήρξε η Οικουμενική
Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ το 1948.
Αποτελεί ένα κοινό πλαίσιο αρχών για την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας
σε ολόκληρο τον κόσμο.
Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος
Η Ορθόδοξη Εκκλησία στηρίζει την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς θεωρεί κάθε άνθρωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπο, πλασμένο «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού».
Η χριστιανική διδασκαλία τονίζει την αγάπη προς τον πλησίον, την ισότητα όλων των ανθρώπων ενώπιον του Θεού, την αλληλεγγύη και τον σεβασμό της ελευθερίας του άλλου. Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα έμπρακτης αγάπης και βοήθειας προς κάθε συνάνθρωπο, χωρίς διακρίσεις.
Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν φτώχεια, ρατσισμό, πολέμους, προσφυγιά, κοινωνικό αποκλεισμό και καταπάτηση των δικαιωμάτων τους.
Γι’ αυτό, η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι μόνο ευθύνη των κρατών και των διεθνών οργανισμών, αλλά και προσωπικό καθήκον κάθε πολίτη. Ο σεβασμός, η αποδοχή της διαφορετικότητας και η αλληλεγγύη αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για μια κοινωνία ειρήνης, ελευθερίας και δικαιοσύνης.
Η συγχώρηση αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αξίες του Χριστιανισμού και
βασικό στοιχείο της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό και τους συνανθρώπους του.
Στην Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση δεν είναι απλώς μια πράξη καλοσύνης ή
ανοχής, αλλά μια βαθιά πνευματική υπέρβαση, που προϋποθέτει αγάπη, ταπεινότητα
και ελευθερία.
Ο Χριστός δίδαξε ότι ο άνθρωπος πρέπει να συγχωρεί τους άλλους, όπως και ο
Θεός συγχωρεί τα δικά του λάθη. Με τη ζωή και τη διδασκαλία Του έδειξε ότι η
αγάπη δεν περιορίζεται μόνο σε όσους μας αγαπούν, αλλά απευθύνεται ακόμη και
στους εχθρούς μας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προτροπή Του να αγαπάμε
τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε για όσους μας αδικούν. Επίσης, με τη συγχώρηση
των σταυρωτών Του, φανέρωσε την ανιδιοτελή αγάπη Του για όλους τους ανθρώπους.
Η συγχώρηση δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε την αδικία ή ότι δικαιολογούμε το
κακό. Αντίθετα, σημαίνει ότι επιλέγουμε να μην απαντάμε στο μίσος με μίσος και
να μην αφήνουμε την εκδίκηση να κυριαρχεί στην ψυχή μας. Αποτελεί μια δύσκολη
διαδικασία, καθώς απαιτεί να ξεπεράσουμε τον εγωισμό, τον θυμό και την επιθυμία
ανταπόδοσης.
Παράλληλα, η συγχώρηση συνδέεται με τη μετάνοια, δηλαδή την ειλικρινή
αναγνώριση των λαθών μας και την προσπάθεια αλλαγής της ζωής μας. Ο άνθρωπος
καλείται τόσο να συγχωρεί όσο και να ζητά συγχώρηση, αναλαμβάνοντας την ευθύνη
των πράξεών του.
Στην Εκκλησία, το μυστήριο της Μετάνοιας και Εξομολόγησης προσφέρει τη
δυνατότητα συμφιλίωσης του ανθρώπου με τον Θεό και αποκατάστασης της
πνευματικής του σχέσης μαζί Του.
Η συγχώρηση αποτελεί πράξη ελευθερίας και αγάπης.
Απελευθερώνει τον άνθρωπο από τη μνησικακία, θεραπεύει τις ανθρώπινες σχέσεις
και συμβάλλει στη δημιουργία μιας κοινωνίας ειρήνης, αλληλεγγύης και
αλληλοσεβασμού. Είναι, τελικά, ένας δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο πιο κοντά στο
πρότυπο ζωής που δίδαξε ο Χριστός.
Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση, ο θάνατος δεν θεωρείται το οριστικό
τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά ένα πέρασμα προς μια άλλη μορφή ζωής, την
αιώνια ζωή κοντά στον Θεό. Αποτελεί συνέπεια της απομάκρυνσης του ανθρώπου από
τον Θεό και της εισόδου της φθοράς στον κόσμο. Ωστόσο, με την Ανάσταση του
Χριστού, ο θάνατος νικήθηκε και απέκτησε διαφορετικό νόημα για τον άνθρωπο.
Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το θεμέλιο της χριστιανικής ελπίδας. Ο Χριστός,
νικώντας τον θάνατο, άνοιξε τον δρόμο για την ανάσταση όλων των ανθρώπων. Έτσι,
ο θάνατος δεν αντιμετωπίζεται ως μια κατάσταση απόλυτης απώλειας, αλλά ως
προσδοκία της μελλοντικής ανάστασης και της κοινωνίας με τον Θεό.
Η Εκκλησία αντιμετωπίζει τον θάνατο με σεβασμό, αγάπη και ελπίδα. Μέσα από
την εξόδιο ακολουθία και τα μνημόσυνα προσεύχεται για την ανάπαυση των
κεκοιμημένων, εκφράζοντας την πίστη ότι η σχέση αγάπης μεταξύ ζωντανών και
νεκρών δεν διακόπτεται. Η προσευχή, η μνήμη και η αγάπη αποτελούν τρόπους
πνευματικής επικοινωνίας με όσους έχουν φύγει από τη ζωή.
Παράλληλα, η Ορθόδοξη Παράδοση υπογραμμίζει ότι ο άνθρωπος καλείται να
προετοιμάζεται για το τέλος της επίγειας ζωής του μέσα από τη μετάνοια, τη
συγχώρηση, την αγάπη και την πνευματική καλλιέργεια. Η ζωή αποκτά ουσιαστικό
νόημα όταν χαρακτηρίζεται από τη σχέση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.
Η Χριστιανική πίστη συνδέει το τέλος της ζωής με την προσδοκία της
Δευτέρας Παρουσίας, της κοινής ανάστασης των νεκρών και της τελικής κρίσης. Η
ελπίδα της αιώνιας ζωής δεν καταργεί τον πόνο και τη θλίψη του αποχωρισμού,
αλλά προσφέρει παρηγοριά και δύναμη, υπενθυμίζοντας ότι η αγάπη του Θεού είναι
ισχυρότερη από τον θάνατο.
Κάθε χρόνο, στην Ινδία, εκατομμύρια άνθρωποι γιορτάζουν το Ντιβάλι, ανάβοντας μικρά λυχνάρια που συμβολίζουν τη νίκη του φωτός απέναντι στο σκοτάδι.Πίσω από αυτές τις μικρές φλόγες βρίσκεται μια βαθιά ανθρώπινη επιθυμία: η αναζήτηση του φωτός, της ελπίδας και της αλήθειας.Όμως, όσο όμορφη κι αν είναι η λάμψη μιας ανθρώπινης φλόγας, κάποτε σβήνει.Μπορεί, άραγε, να υπάρχει ένα Φως που δεν σβήνει ποτέ;
Η Ορθόδοξη Εκκλησία μαρτυρεί εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια ότι αυτό το Φως δεν είναι μια ανθρώπινη επινόηση, ένα έθιμο ή ένα απλό σύμβολο.
*Είναι Πρόσωπο. Είναι ο Ιησούς Χριστός.*
Ο Υιός και Λόγος του Θεού, που έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία του κόσμου, σταυρώθηκε και αναστήθηκε, νικώντας τον θάνατο.
Εκείνος που στο όρος Θαβώρ αποκάλυψε στους μαθητές Του το Άκτιστο Φως της θεότητάς Του.
Εκείνος που διακήρυξε:
*«Εγώ ειμι το φως του κόσμου· ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ’ έξει το φως της ζωής». (Ιωάννης 8:12)*
Αυτή η μικρή ταινία είναι μια πρόσκληση αγάπης προς κάθε άνθρωπο που αναζητά τον Θεό και την αλήθεια, ιδιαίτερα προς τους αγαπητούς μας αδελφούς και αδελφές στην Ινδία.
Δεν σας προσκαλούμε απλώς να ανακαλύψετε μια άλλη θρησκευτική παράδοση.
*Σας προσκαλούμε να γνωρίσετε τον Ιησού Χριστό, όπως Τον ζει και Τον ομολογεί η Ορθόδοξη Εκκλησία.*
Γιατί το Φως που αναζητά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο μια ιδέα.
*Το Αληθινό Φως έχει Όνομα.**ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ.*Μια δημιουργία του **ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ FILMS**.
Το 1861, ο νεαρός Ρώσος ιερομόναχος Νικόλαος Κασάτκιν έφτασε στο Χακοντάτε της Ιαπωνίας, με σκοπό να μεταδώσει το Ευαγγέλιο σε έναν λαό που ακόμη αντιμετώπιζε τους ξένους με μεγάλη επιφυλακτικότητα.
Ανάμεσα σε εκείνους που αντιτάχθηκαν στο έργο του ήταν και ο σαμουράι Τακούμα Σαβάμπε.
Σύμφωνα με τη διήγηση, ο οργισμένος πολεμιστής πλησίασε τον Άγιο με σκοπό να τον σκοτώσει. Ο Νικόλαος, αντί να φοβηθεί, του ζήτησε με πραότητα να ακούσει πρώτα όσα δίδασκε.
Αυτή η συνάντηση έγινε η αρχή μιας βαθιάς πνευματικής αλλαγής.
Ο Τακούμα Σαβάμπε γνώρισε την Ορθοδοξία, βαπτίστηκε με το όνομα Παύλος και αργότερα έγινε ο πρώτος Ιάπωνας Ορθόδοξος ιερέας.
Ο Άγιος Νικόλαος της Ιαπωνίας (1836–1912), Ισαπόστολος και φωτιστής της Ιαπωνίας, αφιέρωσε τη ζωή του στη διάδοση της Ορθόδοξης πίστης, στη μετάφραση της Αγίας Γραφής και των λειτουργικών βιβλίων και στην ίδρυση ορθόδοξων κοινοτήτων.
*Μικρές Ιστορίες από τη ζωή της Εκκλησίας…*
Μικρές κινηματογραφικές αφηγήσεις από τους βίους των Αγίων, την ιστορία, τα θαύματα και την πνευματική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μια προσπάθεια να ζωντανέψουν οι μαρτυρίες της πίστης μέσα από την εικόνα, τη μουσική και τον λόγο, ως ένας οπτικοακουστικός συναξαριστής.
Πόσο κοντά μας μπορεί να βρίσκεται ένας άνθρωπος και πόσο μακριά να τον κρατάμε από την καρδιά μας;
Στο Ευαγγέλιο της Κυριακής Ε΄ Λουκά, η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου μάς καλεί να προσέξουμε τον άνθρωπο που έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε. Εκείνον που στερείται τα απαραίτητα, τον ηλικιωμένο που ζει μόνος, τον δικό μας άνθρωπο που χρειάζεται να τον ακούσουμε.
Ο πλούσιος είχε τη δυνατότητα να βοηθήσει. Ο Λάζαρος βρισκόταν στην πόρτα του. Κι όμως, τα λίγα βήματα ανάμεσά τους δεν έγιναν ποτέ.
Μέσα από την παραβολή, αναρωτιόμαστε πώς χρησιμοποιούμε όσα έχουμε και πόσο χώρο αφήνουμε στη ζωή μας για τους άλλους. Όσο έχουμε ακόμη χρόνο να πλησιάσουμε, να μοιραστούμε και να ανοίξουμε την πόρτα.
Ευαγγελικό ανάγνωσμα: Κατά Λουκάν 16, 19–31
Για τον Χριστιανισμό, ο άλλος άνθρωπος αποτελεί ένα μοναδικό και
ανεπανάληπτο πρόσωπο, πλασμένο «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» Θεού. Κάθε
άνθρωπος έχει την ίδια αξία και αξιοπρέπεια, ανεξάρτητα από την καταγωγή, τη θρησκεία,
την κοινωνική θέση, την εμφάνιση ή τις προσωπικές του επιλογές. Επομένως,
κανείς δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο, ως μέσο για την
ικανοποίηση των επιθυμιών μας ή ως απειλή, αλλά ως πρόσωπο που αξίζει σεβασμό
και αγάπη.
Κεντρική θέση στη χριστιανική διδασκαλία κατέχει η εντολή της αγάπης:
«Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ο Ιησούς Χριστός διευρύνει την έννοια
του πλησίον, διδάσκοντας ότι η αγάπη δεν περιορίζεται στους συγγενείς, στους
φίλους ή σε όσους μας μοιάζουν. Αντίθετα, περιλαμβάνει ακόμη και τον εχθρό,
εκείνον που μας αδικεί ή διαφωνεί μαζί μας. Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη
αναδεικνύει ότι πραγματικός πλησίον γίνεται όποιος προσφέρει έμπρακτα βοήθεια
σε έναν άνθρωπο που υποφέρει, χωρίς να εξετάζει την καταγωγή ή την ταυτότητά
του.
Η αγάπη προς τον άλλον δεν περιορίζεται στα λόγια ή στα συναισθήματα.
Εκφράζεται μέσα από τη συμπόνια, τη συγχώρηση, την αλληλεγγύη, τη δικαιοσύνη
και την ανιδιοτελή προσφορά. Ο Χριστιανός καλείται να αναγνωρίζει τις ανάγκες
του συνανθρώπου του και να στέκεται δίπλα σε όσους βιώνουν τη φτώχεια, την
ασθένεια, τη μοναξιά, τον αποκλεισμό ή την αδικία.
Παράλληλα, η σχέση με τον άλλον προϋποθέτει διάλογο, αμοιβαίο σεβασμό και
αποδοχή της διαφορετικότητας. Η χριστιανική αγάπη δεν επιβάλλεται με τη βία ούτε
καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου. Αντίθετα, δημιουργεί σχέσεις εμπιστοσύνης
και κοινωνίας, υπερβαίνοντας τον εγωισμό και την αδιαφορία.
Συνεπώς, για τον Χριστιανό, ο άλλος δεν είναι ξένος, αλλά αδελφός και
συνάνθρωπος. Η αγάπη προς αυτόν αποτελεί ουσιαστική έκφραση της αγάπης προς τον
Θεό και βασικό δρόμο για μια κοινωνία με περισσότερη ειρήνη, δικαιοσύνη και
ανθρωπιά.
Το τραγούδι "Brother Where Are You" (γραμμένο από τον
σπουδαίο Αμερικανό δημιουργό Oscar Brown Jr. το 1959) είναι ένα βαθιά κοινωνικό
και ανθρωπιστικό κομμάτι που πραγματεύεται την αποξένωση, τον ρατσισμό και
την έλλειψη αλληλεγγύης στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Οι στίχοι του τραγουδιού χρησιμοποιούν μια δυνατή αλληγορία για να περάσουν
το μήνυμά τους:
Περιγράφει ένα μικρό αγόρι που περπατά μόνο
του στους δρόμους μιας μεγάλης πόλης. Στα μάτια του υπάρχει ελπίδα καθώς
κοιτάζει τα πρόσωπα των περαστικών, ψάχνοντας απεγνωσμένα μια γνώριμη μορφή,
έναν άνθρωπο να του σταθεί.
Τα βλέμματα
των ανθρώπων που τον προσπερνούν είναι «κρύα και σκληρά σαν πέτρα». Το παιδί
μένει μόνο του να κλαίει, βιώνοντας την απόλυτη μοναξιά.
Το τραγούδι
καταλήγει με μια καυστική διαπίστωση για την ανθρώπινη υποκρισία. Αναφέρει ότι
ενώ υπάρχουν πάρα πολλοί που διακηρύσσουν και ορκίζονται ότι «όλοι οι άνθρωποι
είμαστε αδέλφια», στην πραγματικότητα ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα
ανταποκριθούν όταν ένας συνάνθρωπός τους («αδελφός») βρεθεί σε ανάγκη και τους
καλέσει.
Στο πλαίσιο της εποχής που γράφτηκε, το κομμάτι αποτελούσε μέρος του
κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ, θίγοντας το
πώς η κοινωνία γυρνούσε την πλάτη στους περιθωριοποιημένους ανθρώπους.
Οι The Remo Four πήραν αυτό το
φορτισμένο τζαζ/μπλουζ κομμάτι και του έδωσαν μια εκρηκτική, δυναμική ροκ/beat
ερμηνεία, διατηρώντας όμως ανέπαφη την ένταση και την απόγνωση των
στίχων.
Το τραγούδι συνδέεται άμεσα με:
Την ευθύνη μας απέναντι στον
συνάνθρωπο. Την αγάπη που δεν μένει στα λόγια, αλλά γίνεται πράξη. Την αδιαφορία
απέναντι στον αδύναμο και τον περιθωριοποιημένο. Την έμπρακτη αδελφοσύνη και
αλληλεγγύη.
Μπορούμε να λέμε ότι αγαπάμε τον
συνάνθρωπό μας, όταν αδιαφορούμε για τον πόνο του;
Το
πιο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η αντίθεση ανάμεσα σε όσους δηλώνουν ότι όλοι
είμαστε αδέλφια και στους ελάχιστους που πραγματικά ανταποκρίνονται στην
έκκληση ενός ανθρώπου που χρειάζεται βοήθεια.
Το μήνυμά του δεν περιορίζεται στο ότι ένα παιδί αισθάνεται μόνο του.
Αναδεικνύει κυρίως την ευθύνη των άλλων που το βλέπουν, αλλά δεν
ανταποκρίνονται στην ανάγκη του. Αυτό συνδέεται ουσιαστικά με τη χριστιανική
αντίληψη ότι η αγάπη προς τον πλησίον αποδεικνύεται με πράξεις και όχι μόνο με
λόγια.
«Αν το παιδί του τραγουδιού περνούσε σήμερα
δίπλα μας, θα ήμασταν εκείνοι που θα το προσπερνούσαν ή εκείνοι που θα
σταματούσαν να το βοηθήσουν; Τι σημαίνει, στην πράξη, να θεωρούμε τον άλλον
αδελφό μας;»
Η
συγχώρηση αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αξίες του Χριστιανισμού και
συνδέεται άμεσα με την αγάπη, την ελευθερία και την υπέρβαση του εγωισμού.
Δεν
σημαίνει ότι ξεχνάμε όσα μας πλήγωσαν ή ότι δικαιολογούμε κάθε άδικη
συμπεριφορά. Σημαίνει ότι επιλέγουμε να μην αφήσουμε το μίσος, την εκδίκηση και
την πικρία να καθορίζουν τη ζωή μας.
Στο Χριστιανικό
μήνυμα, ο Θεός παρουσιάζεται ως Θεός αγάπης και ελέους, που προσφέρει στον
άνθρωπο τη δυνατότητα της μετάνοιας και της επιστροφής. Όπως ο Θεός συγχωρεί
τον
άνθρωπο, έτσι και ο άνθρωπος καλείται να συγχωρεί τους συνανθρώπους του.
Η συγχώρηση αποτελεί, επομένως, έκφραση της
αγάπης προς τον πλησίον και προϋποθέτει ειλικρινή διάθεση συμφιλίωσης.
Ο Ιησούς Χριστός
διδάσκει ότι η συγχώρηση δεν πρέπει να έχει όρια. Με την προσευχή «Πάτερ ἡμῶν»,
συνδέει τη συγχώρηση των δικών μας αμαρτιών με τη δική μας στάση απέναντι στους
άλλους.
Παράλληλα,
μέσα από την παραβολή του άσπλαχνου δούλου, αναδεικνύεται
η ανάγκη να συγχωρούμε τους άλλους, όπως επιθυμούμε να συγχωρούν και εμάς.
Η
συγχώρηση είναι μια μορφή υπέρβασης, επειδή απαιτεί δύναμη ψυχής για να ξεπεράσουμε
τον θυμό, την υπερηφάνεια και την επιθυμία για ανταπόδοση.
Δεν είναι ένδειξη
αδυναμίας, αλλά συνειδητή επιλογή που μπορεί να οδηγήσει στην εσωτερική ειρήνη
και στην αποκατάσταση των ανθρώπινων σχέσεων.
Αυτό,
ωστόσο, δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε την αδικία ή ότι καταργούμε την ανάγκη για
δικαιοσύνη. Η συγχώρηση μπορεί να συνυπάρχει με την αναγνώριση του λάθους, τη θέσπιση
ορίων και την προστασία του ανθρώπου που έχει πληγωθεί. Η πραγματική συμφιλίωση
απαιτεί ειλικρίνεια, μετάνοια και σεβασμό.
Η συγχώρηση στον Χριστιανισμό αποτελεί δρόμο πνευματικής ωρίμανσης και
έμπρακτης αγάπης. Βοηθά τον άνθρωπο να απελευθερωθεί από την εκδικητικότητα, να
οικοδομήσει ουσιαστικές σχέσεις και να συμβάλει σε μια κοινωνία με περισσότερη κατανόηση,
ειρήνη και αλληλεγγύη.
Ο Ληστής και τα Δάκρυα Μια ορθόδοξη ιστορία για τη μετάνοια και το έλεος του Θεού, σε μια σύντομη ταινία 3D animation για μικρούς και μεγάλους.
Μπορούν τα δάκρυα μιας ειλικρινούς μετάνοιας να αλλάξουν την πορεία μιας ζωής;
Στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαυρικίου, ένας φοβερός ληστής δέχεται έναν σταυρό ως εγγύηση ασφάλειας. Εμπιστεύεται την υπόσχεση του αυτοκράτορα, παραδίδεται και αφήνεται ελεύθερος. Όταν αργότερα αρρωσταίνει βαριά, στρέφεται με συντριβή στον Θεό και ζητά το έλεός Του.
Ένα όνειρο του γιατρού του φανερώνει, μέσα από την εικόνα μιας ζυγαριάς και ενός μαντηλιού βρεγμένου με δάκρυα, τη δύναμη της μετάνοιας και το μεγαλείο της θείας ευσπλαχνίας.
Μια συγκινητική διήγηση της ορθόδοξης παράδοσης για τη συγχώρηση, την ελπίδα και την επιστροφή του ανθρώπου στον Θεό.
ΠΗΓΗ
Η ταινία αποτελεί σύντομη αφηγηματική και εικαστική διασκευή διήγησης από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς «Ο Πρόλογος της Αχρίδος», μήνας Οκτώβριος.
Η συγχώρηση είναι μια δύναμη που μπορεί να αλλάξει την καρδιά και τη ζωή μας. Δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε την αδικία ή ότι δικαιολογούμε όσα μας πληγώνουν. Σημαίνει ότι επιλέγουμε να μην αφήσουμε τον θυμό, το μίσος και την εκδίκηση να κυριαρχήσουν μέσα μας.
Στη χριστιανική παράδοση, ο Θεός προσφέρει στον άνθρωπο το έλεος και τη δυνατότητα της μετάνοιας και της επιστροφής.
Ο Ιησούς Χριστός μάς καλεί να συγχωρούμε τους άλλους, όπως επιθυμούμε να συγχωρούν και εμάς. Η συγχώρηση απαιτεί θάρρος, αγάπη και υπέρβαση του εγωισμού.
Μπορεί να οδηγήσει στην εσωτερική ειρήνη και στη συμφιλίωση, χωρίς να καταργεί τη δικαιοσύνη ή την ανάγκη προστασίας όσων έχουν.
Στην Ορθόδοξη
Χριστιανική Εκκλησία, ο Ιησούς Χριστός αποτελεί το κέντρο της πίστης και της ζωής
του ανθρώπου.
Είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο οποίος έγινε
άνθρωπος για τη σωτηρία του κόσμου. Με την ενανθρώπηση, τη διδασκαλία, τη σταυρική
θυσία και την Ανάστασή Του, φανέρωσε την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και άνοιξε
τον δρόμο για την υπέρβαση της αμαρτίας και του θανάτου.
Ο Χριστός χαρακτηρίζεται
Λυτρωτής και Σωτήρας, επειδή ελευθερώνει τον άνθρωπο από τη δύναμη της αμαρτίας
και του προσφέρει τη δυνατότητα να αποκαταστήσει τη σχέση του με τον Θεό.
Η σωτηρία δεν
αποτελεί απλώς μια υπόσχεση για τη μετά θάνατον ζωή, αλλά μια πορεία μεταμόρφωσης
που αρχίζει από το παρόν.
Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί τη νίκη της ζωής
απέναντι στον θάνατο και
θεμέλιο της χριστιανικής ελπίδας.
Η σχέση του
ανθρώπου με τον Θεό, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν είναι μια τυπική θρησκευτική
υποχρέωση, αλλά μια ζωντανή σχέση αγάπης, ελευθερίας και κοινωνίας.
Ο άνθρωπος
καλείται να ανταποκριθεί ελεύθερα στην αγάπη του Θεού, να μετανοεί
για τα λάθη του και να αγωνίζεται να ζει σύμφωνα με το παράδειγμα του Χριστού.
Η σχέση αυτή
καλλιεργείται μέσα από την προσευχή, τη συμμετοχή στη λατρεία και στα Μυστήρια της
Εκκλησίας, ιδιαίτερα στη Θεία Ευχαριστία, καθώς και μέσα από τη μελέτη του λόγου
του Θεού. Παράλληλα, εκφράζεται έμπρακτα με την αγάπη προς
τον συνάνθρωπο, τη συγχώρηση, την ταπείνωση, τη δικαιοσύνη και την προσφορά.
Στην Ορθόδοξη
παράδοση, ο σκοπός της πνευματικής ζωής είναι η θέωση, δηλαδή η μετοχή του ανθρώπου
στη χάρη και στη ζωή του Θεού, χωρίς να χάνει την ανθρώπινη φύση του.
Η θέωση δεν
επιτυγχάνεται με τις αποκλειστικά ανθρώπινες δυνάμεις, αλλά
με τη συνεργασία της θείας χάρης και της ελεύθερης ανταπόκρισης
του ανθρώπου.
Συνεπώς, ο
Ιησούς Χριστός αποτελεί τον δρόμο προς τη σωτηρία και την αληθινή κοινωνία με
τον Θεό. Ο πιστός καλείται να ακολουθεί το παράδειγμά Του, μεταμορφώνοντας καθημερινά
τη ζωή του με πίστη, αγάπη και έμπρακτη προσφορά.
Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση, η ανθρώπινη ζωή θεωρείται δώρο του Θεού και έχει μοναδική και ανεπανάληπτη αξία. Ο άνθρωπος δημιουργείται «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεοῦ» και καλείται να ζήσει σε κοινωνία με τον Θεό, με τους άλλους ανθρώπους και με ολόκληρη τη δημιουργία. Επομένως, η ζωή δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως βιολογική ύπαρξη, αλλά ως σχέση, ελευθερία και δυνατότητα αγάπης.
Ο θάνατος αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα υπαρξιακά γεγονότα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, ο θάνατος δεν ανήκει στο αρχικό σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο, αλλά συνδέεται με την είσοδο της φθοράς και της αμαρτίας στον κόσμο. Ωστόσο, ο Χριστιανισμός δεν θεωρεί τον θάνατο ως οριστικό τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης. Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το θεμέλιο της χριστιανικής ελπίδας για την υπέρβαση του θανάτου.
Η Εκκλησία αντιμετωπίζει τον θάνατο με σεβασμό, προσευχή και ελπίδα. Στην εξόδιο ακολουθία, η Εκκλησία προσεύχεται για τον άνθρωπο που έφυγε από τη ζωή και εκφράζει την πίστη στην Ανάσταση και στην αιώνια ζωή. Τα μνημόσυνα αποτελούν επίσης έκφραση της αγάπης και της προσευχής της Εκκλησίας για τους κεκοιμημένους.
Η χριστιανική στάση απέναντι στον θάνατο δεν είναι απλώς στάση φόβου ή παραίτησης. Είναι στάση ελπίδας, επειδή η Ανάσταση του Χριστού θεωρείται νίκη απέναντι στον θάνατο και υπόσχεση της τελικής ζωής κοντά στον Θεό. Έτσι, ο θάνατος αποκτά μέσα στην Ορθόδοξη πίστη διαφορετικό νόημα: δεν αποτελεί το τελευταίο λόγο για τον άνθρωπο, καθώς η τελική προοπτική είναι η Ανάσταση και η αιώνια ζωή.
Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος
ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Η
Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί τη ζωή δώρο του Θεού, μοναδικό και πολύτιμο, το οποίο
ο άνθρωπος καλείται να σέβεται και να προστατεύει. Η ανθρώπινη ύπαρξη δεν
περιορίζεται μόνο στη βιολογική λειτουργία του οργανισμού, αλλά συνδέεται με
την πνευματική διάσταση του ανθρώπου, την ελευθερία, την αγάπη και τη σχέση του
με τον Θεό και τους συνανθρώπους του.
Ο
άνθρωπος, σύμφωνα με τη χριστιανική πίστη, δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα Θεού και
διαθέτει ανεκτίμητη αξία και αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό, κάθε ανθρώπινη ζωή αξίζει
σεβασμό, ανεξάρτητα από την ηλικία, την κατάσταση της υγείας ή τις σωματικές
και πνευματικές δυνατότητες του ανθρώπου. Η προστασία της ζωής αποτελεί βασική
ηθική ευθύνη.
Η
σύγχρονη ιατρική επιστήμη δημιουργεί σημαντικά ηθικά διλήμματα, ιδιαίτερα σε
ζητήματα όπως η ευθανασία, ο εγκεφαλικός θάνατος και οι μεταμοσχεύσεις οργάνων.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετωπίζει αυτά τα θέματα με σεβασμό στην ανθρώπινη
αξιοπρέπεια, αγάπη προς τον ασθενή και προβληματισμό για τα όρια της ανθρώπινης
παρέμβασης στη ζωή.
Η
ευθανασία εγείρει το ερώτημα αν ο άνθρωπος μπορεί να αποφασίζει συνειδητά για
τον τερματισμό της ζωής του, προκειμένου να απαλλαγεί από τον πόνο. Η Ορθόδοξη
προσέγγιση δεν αποδέχεται την εκούσια πρόκληση του θανάτου ως λύση, αλλά
τονίζει την ανάγκη ανακούφισης του πόνου, της παρηγοριάς και της ουσιαστικής
φροντίδας του ασθενούς.
Αντίστοιχα,
οι μεταμοσχεύσεις οργάνων μπορούν να αποτελέσουν πράξη αγάπης και προσφοράς
προς τον συνάνθρωπο, όταν πραγματοποιούνται με σεβασμό στην ελευθερία, την
ενημερωμένη συναίνεση και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ιδιαίτερη σημασία έχει η
σαφής διαπίστωση του θανάτου του δότη.
Συμπερασματικά,
η σχέση ζωής με τον Θεό καλεί τον άνθρωπο να αντιμετωπίζει τη ζωή ως πολύτιμο
δώρο, να σέβεται κάθε ανθρώπινη ύπαρξη και να αξιοποιεί την επιστήμη με υπευθυνότητα,
αγάπη και ηθική συνείδηση.
Για την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη, ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας. Είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Με την ενανθρώπησή Του ο Θεός προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση, χωρίς να παύει να είναι Θεός. Ο Χριστός γίνεται άνθρωπος «δι’ ημάς τους ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν».
Η ενανθρώπηση αποτελεί κεντρικό γεγονός της χριστιανικής πίστης. Ο Υιός του Θεού γεννιέται από την Παρθένο Μαρία και εισέρχεται στην ανθρώπινη ιστορία. Με τη ζωή και τη διδασκαλία Του φανερώνει στους ανθρώπους το θέλημα και την αγάπη του Θεού. Το μήνυμα του Χριστού καλεί τον άνθρωπο σε μετάνοια, αγάπη, συγχώρηση και κοινωνία με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.
Ο Χριστός ονομάζεται Λυτρωτής, επειδή ελευθερώνει τον άνθρωπο από τη δουλεία της αμαρτίας και του θανάτου. Η λύτρωση δεν είναι απλώς απαλλαγή από μια τιμωρία, αλλά αποκατάσταση της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό και δυνατότητα συμμετοχής στη ζωή του Θεού. Η σωτηρία, επομένως, αφορά ολόκληρο τον άνθρωπο και αποτελεί καρπό της αγάπης και της χάρης του Θεού.
Κορυφαίο γεγονός του έργου του Χριστού είναι το Πάθος και ο Σταυρικός Του θάνατος. Ο Χριστός προσφέρει τον εαυτό Του από αγάπη για τον άνθρωπο. Ο Σταυρός, στην Ορθόδοξη παράδοση, δεν αποτελεί το τέλος, αλλά οδηγεί στην Ανάσταση. Με την Ανάστασή Του ο Χριστός νικά τον θάνατο και ανοίγει για τον άνθρωπο τον δρόμο προς τη ζωή.
Ο Χριστός είναι, επομένως, Σωτήρας, επειδή προσφέρει στον άνθρωπο τη δυνατότητα της σωτηρίας και της αιώνιας ζωής. Η σωτηρία δεν επιβάλλεται στον άνθρωπο, αλλά προϋποθέτει την ελεύθερη ανταπόκρισή του στην αγάπη του Θεού. Ο άνθρωπος καλείται να ζήσει σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, να μετανοεί, να αγαπά και να συμμετέχει στη ζωή της Εκκλησίας.
Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το θεμέλιο της χριστιανικής ελπίδας. Ο Χριστός, ως Λυτρωτής και Σωτήρας, φανερώνει ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο και ότι ο άνθρωπος καλείται σε νέα ζωή και κοινωνία με τον Θεό.
Το βιβλίο της Γένεσηςδεν είναι βιβλίο
κοσμολογίας ούτε βιολογίας.
Δε θέλει να δώσει γνώση του πώς δημιουργήθηκε
ο κόσμος, αλλά να θέσει κάποιες θεολογικές αρχές, με βάση τις οποίες προτείνει την κατανόηση του κόσμου, του
ανθρώπου και της σχέσης ανθρώπου-κόσμου και ανθρώπου-Θεού.
Τέτοιες
αρχές είναι π.χ. ότι δεν υπάρχουν πολλοί θεοί αλλά ένας, ότι τα άστρα, η γη, τα
ζώα, τα δέντρα κ.τ.λ. δεν είναι θεοί, αλλά δημιουργήματα, ότι ο άνθρωπος
ξεκίνησε από μια ζωή σχέσης με το Θεό, τον οποίο αποστράφηκε, κ.τ.λ.
Η Γένεση είναι
η πιο κοντινή στη δική μας σκέψη
κοσμογονία που μας έρχεται από τον αρχαίο κόσμο. Κατ’ αρχάς θεωρεί τον ουρανό,
τη γη και όσα περιέχονται σ’ αυτά –ουράνια σώματα, όρη, θάλασσες και όλα τα
όντα– ως απλά μέρη του σύμπαντος και όχι ως θεούς. Τα θεωρεί βέβαια
δημιουργήματα του Θεού κι όχι προϊόντα χαοτικών συμπτώσεων.
Επιπλέον,
μιλάει όχι για μάχες ή ενώσεις μεταξύ ανθρωπόμορφων θεών, που προκάλεσαν
κοσμικές ανακατατάξεις, αλλά για έναν αόρατο, υπερβατικό Θεό, κοσμικών
διαστάσεων, που με άυλα μέσα, με το λόγο του, δημιουργεί κλιμακωτά το σύμπαν, τη γη και τελικά τον άνθρωπο.
Κλιμακωτά: η
πρώτη διατύπωση της θεωρίας της εξέλιξης βρίσκεταιστη Βίβλο.
Κατά
κάποιους, ο Δαρβίνος, ως Εβραίος,
εμπνεύστηκε τη θεωρία της εξέλιξης διαβάζοντας το πρώτο κεφάλαιο της Γένεσης.
οι αναφορές της Γένεσης στα ίδια
τα γεγονότα της κοσμογονίας έχουν αναλογίες με τις προτάσεις τις
σύγχρονης επιστήμης για το πώς έγιναν τα πράγματα.
Το
αποκορύφωμα της αναλογίας ανάμεσα στη Γένεση και τη σημερινή επιστήμη
είναι η περιγραφή της δημιουργίας των γήινων όντων (κεφ. 1), που ακολουθεί μια
σειρά σχηματική βέβαια, αλλά επιστημονικά
σωστή: α) φυτά (χόρτα και δέντρα), β) από το
νερό «βγαίνουν» τα ερπετά, τα κήτη και τα πουλιά, γ) από τη γη «βγαίνουν»
θηλαστικά και δ) ο άνθρωπος.
Επίσης, η Γένεση και η χριστιανική παράδοση που την
ακολουθεί γνωρίζει τη βιολογική συγγένεια του ανθρώπου με τα ζώα: τόσο ο
άνθρωπος όσο και τα ζώα δημιουργήθηκαν «εκ της γης» (από το χώμα, τα υλικά της
γης
Η διαφορά είναι ότι, κατά τη Γένεση και τους χριστιανούς, ο
άνθρωπος δημιουργήθηκε «κατ’ εικόνα» (πνευματική) και «καθ’ ομοίωσιν» του Θεού.
Στο πρώτο επεισόδιο της νέας μας σειράς ταξιδεύουμε στην αρχή της δημιουργίας. Βλέπουμε πώς ο Θεός δημιούργησε το φως, τον ουρανό, τη γη, τις θάλασσες, τα φυτά, τα ζώα και στο τέλος τον άνθρωπο.
Η δημιουργία μάς φανερώνει τη δύναμη, τη σοφία και την απέραντη αγάπη του Θεού.
Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο; Ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός της ζωής μας;
Στο τρίτο επεισόδιο της σειράς «Αγία Γραφή» μαθαίνουμε ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού. Δημιουργήθηκε από αγάπη, για να ζει κοντά στον Θεό, να αγαπά τους συνανθρώπους του και να φροντίζει ολόκληρη τη δημιουργία.
Παρακολουθήστε το βίντεο μέχρι το τέλος και ανακαλύψτε γιατί κάθε ανθρώπινη ζωή έχει μοναδική αξία και αιώνιο σκοπό.
Ο άνθρωπος είναι
πνευματικό ον και νιώθει μια εσωτερική ανάγκη για το απόλυτο και το αιώνιο. Η
αναζήτηση του Θεού προέρχεται από την ανάγκη του να βρει νόημα στη ζωή, να
απαντήσει σε υπαρξιακά ερωτήματα, όπως η δημιουργία, ο σκοπός της ζωής και ο
θάνατος, καθώς και να βρει ελπίδα και σωτηρία.
Η αναζήτηση και η προσέγγιση του Θεού προϋποθέτει την υπέρβαση των
φραγμών που θέτει ο ανθρώπινος εγωισμός καθώς και τηνκάθαρσητης ψυχής από τα πάθη. Τότε αρχίζει να υλοποιείται αυτή η αναζήτηση.
Τότε η έντονη επιθυμία της επικοινωνίας και της συνάντησης ανθρώπου και θεού
επιτυγχάνεται στiς ανώτερες πνευματικές σφαίρες της γνήσιας θρησκευτικότητας, της
προσευχής, της λατρείας.
Όλοι οι άνθρωποι αναζητούν τον Θεό. Ακόμη κι εκείνοι
που τον απορρίπτουν. Η αναζήτηση του Θεού είναι μια βαθειά υπαρξιακή ανάγκη,
που είναι έμφυτη στον άνθρωπο.
Ας μη λησμονούμε ότι η πίστη στο Θεό -ως σχέση εμπιστοσύνης-
αποτελεί προσωπικό βίωμα κι οπωσδήποτε προκύπτει μέσα από την
προσωπική αναζήτηση.
Η αναζήτηση αυτή δεν αποτελεί μια στατική
κατάσταση ή ένα γεγονός που συμβαίνει μια φορά στη ζωή του ανθρώπου.
Διαρκεί και επαναλαμβάνεται όσο διαρκεί η ανθρώπινη ζωή! Είναι μια δυναμική και
ασταμάτητη προσπάθεια σε ολόκληρη τη ζωή κάθε ανθρώπου και έχει άμεση σχέση με
την αυτογνωσία!
Η
αναζήτηση του Θεού είναι έμφυτη και πηγάζει από τα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης.
Κάθε άνθρωπος αναζητεί τον Θεό, ακόμη κι εκείνοι που τον απορρίπτουν.
Η αναζήτηση του Θεού μοιάζει πολύ με το ψάξιμο στο σκοτάδι.
Πολύ περισσότερο εκφράζει την πορεία μιας σχέσης και οπωσδήποτε είναι
επίπονη διαδικασία.
Περνά από την αμφισβήτηση, το διάλογο, την αποδοχή
και ολοκληρώνεται στην αποδοχή του θελήματος του Θεού και την έμπρακτη αγάπη
προς τον πλησίον.
Στο βιβλίο της γένεσης το
κεφάλαιο 2 , στίχοι 4-25 αναφέρεται στη δημιουργία από το Θεό του πρώτου
ανθρώπινου ζευγαριού.
Αναφέρεται
στη διάκριση του ανθρώπου από τα ζώα κατά ένα βασικό χαρακτηριστικό: Είναι δημιούργημα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού.
Το κατ’ εικόνα δηλώνει μία αμετακίνητη σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπου, σχέση
πατέρα και παιδιού.
Ο άνθρωπος γίνεται συνδημιουργός και έχει την
δυνατότητα να κυριαρχήσει στην κτίση. Ενώ στο καθ’ ομοίωσιν το δημιούργημα
τείνει να γίνει θεός κατά χάρη, να φτάσει στην τελείωση, στη θέωση, να μοιάσει
τον Θεό.
Η συμβολική αυτή διήγηση
γίνεται με ποιητική εικονολογία: Ο κόσμος ως
δώρο του Θεού στον άνθρωπο έχει εικόνα κήπου (παραδείσου) με διάφορα δέντρα.
Αυτός ο παράδεισος έχει στη μέση ένα δέντρο ξεχωριστό, που
τρώγοντας του καρπούς του χαρίζει ζωή αθάνατη – ονομάζεται το ξύλον της ζωής (….και το ξύλον της ζωής
εν μέσω του παραδείσου. Γεν. 2,9) .
Υπάρχει και δεύτερο
ξεχωριστό δέντρο στη μέση επίσης του παραδείσου, που τρώγοντας του καρπούς του οδηγεί στη γνώση
του καλού και του κακού.
Το
δεύτερο αυτό δέντρο(το ξύλον του γιγνώσκειν καλόν και πονηρόν) εξαιρείται από την ευλογία, οι καρποί του δεν
είναι προσφορά του Θεού στον άνθρωπο. Αντίθετα ο Θεός
προειδοποιεί τους πρωτόπλαστους: η αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού θανάτω αποθανείσθε.
Είναι το δέντρο που σαφώς εικονίζει τη δυνατότητα της ελευθερίας,
την δυνατότητα του αυτεξούσιου που χάρισε ο Θεός στον άνθρωπο.
Ο Θεός δεν απαγόρευσε στους
ανθρώπους να φάνε από τους καρπούς του
δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού.
Μόνον τους προειδοποιεί: Όλοι οι άλλοι καρποί είναι δώρο και δημιουργούν σχέση με τον
ίδιο τον δημιουργό.
Η τροφή των καρπών της γνώσης του καλού και του κακού δεν είναι
δώρο , δεν είναι σχέση , είναι όμως ανοιχτή δυνατότητα. Με την τροφή αυτών των καρπών το δημιούργημα
του Θεού αυτονομείται θεωρώντας ότι θα κατέχει την αιτία και τον σκοπό της
ύπαρξής του.
Η επιλογή της τροφής του καρπού που δεν είχε ευλογηθεί από το Θεό
δεν έγινε από πρωτοβουλία του ανθρώπου. Το πρωτόπλαστο ζευγάρι ξελογιάζεται από
το φίδι.
ήταν άγγελος που εξέπεσε;
ήταν ο πειρασμός; ή
η λογική της αυτονομίας;
Διαψεύδει
τον Θεό και τον συκοφαντεί (διαβάλει –διάβολος) και λέει στην γυναίκα που είχε
αρκετούς αρχικούς ενδοιασμούς: όχι βέβαια! Δεν θα πεθάνετε. Ήξερε όμως ο Θεός ότι την
ημέρα που θα φάτε από αυτό, θα ανοίξουν τα μάτια σας και θα γίνετε σαν θεοί
γνωρίζοντας το καλό και το κακό.
Μόλις οι πρωτόπλαστοι
έφαγαν από τον καρπό αυτού του δέντρου αμέσως κατάλαβαν ότι ήταν γυμνοί. Έραψαν
τότε φύλλα συκιάς και έφτιαξαν καλύμματα για σκεπάσουν την γύμνια τους.
Με όρους μυθοπλαστικού ρεαλισμού η συμβολική
εικονολογία περιγράφει τον Θεό σε
περίπατο, το δειλινό, μέσα στον παράδεισο.
Ο Αδάμ και η Εύα ακούνε τα βήματα του Θεού,
και κρύβονται μέσα στα δέντρα. Αλλά ο Θεός καλεί τον Αδάμ, τον καλεί, με την
ίδια οικειότητατων διαλόγων που είχε και πριν μαζί του:
Που είσαι Αδαμ; Ο Αδάμ εμφανίζεται και απαντάει:
-Άκουσα τη φωνή σου που περπατούσες στον παράδεισο και φοβήθηκα
επειδή είμαι γυμνός , γι’ αυτό κρύφτηκα.
-Και ποιος σε πληροφόρησε ότι είσαι
γυμνός; Εκτός και αν έφαγες από τους καρπούς του μόνου δέντρου που τη βρώση των
καρπών του σου συνέστησα να αποφύγεις.
Η
λανθασμένη απόφαση άρνησης του δημιουργού του από μέρους του ανθρώπου, επέσυρε
την διακοπή της σχέσης τους.
Εξέπεσε ο άνθρωπος σε βασανιστική για τον ίδιο δυσαρμονία
σχέσης με τη φύση και τους συνανθρώπους
του, ο βίος του κυριαρχήθηκε από μόχθο και οδύνη, με οριστική κατάληξη τον
θάνατο. Η τιμωρία συμπεριέλαβε ολόκληρη
την ανθρωπότητα και την κτίση.
Τελειώνοντας
ας δούμε τι σημαίνουν τα ονόματα: Το όνομα Αδάμ δήλωνε
γενικά τον χοϊκό (από χώμα) άνθρωπο, τον άνθρωπο γενικά και όχι ένα άτομο, όχι
τον πρωτόπλαστο άντρα.Και τον όνομα Εύα δήλωνε
τη ζωή , τη ζωτική λειτουργία της μητρότητας, το χάρισμα κάθε γυναίκας (Γεν. 3, 20: και εκάλεσεν Αδάμ το όνομα της
γυναικός αυτού ΖΩΗ, ότι αυτή μήτηρ πάντων των ζώντων).
Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος
Για το μάθημα της Β' Λυκείου, με την βοήθεια του Notebook LM k' Canva.