Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη
Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός Ενα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι
Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό Ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι Ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη Ποιος έρωτας σε σπρώχνει ποιο μακριά από δω Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ Σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει Μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό Το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλυτώνει
Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός Ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι
Ποια νήματα σ' ενώνουν με μια άλλη θηλιά Ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι Ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη Ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν Ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη Ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι....
Παίρνει κανείς ναρκωτικά για να ξεχάσει μια αγωνία που έχει γίνει ανυπόφορη. Ασφαλώς, ένας έφηβος κατατρέχεται σχεδόν πάντα από την αγωνία: μπροστά στην κοινωνία, όπου πρέπει να βρει τη θέση του, μπροστά στο θάνατο και στη σεξουαλικότητα που τον μαγεύουν και συνάμα τον απωθούν.
Αλλά η αγωνία του εφήβου γίνεται ανυπόφορη μόνο όταν συναντάται με την αγωνία ενός πολιτισμού και πολλαπλασιάζεται από αυτήν. Ούτε σημεία αναφοράς, ούτε αξίες, ούτε νόημα, με μόνο, στο τέλος πάντων, το μηδέν.
Τότε επέρχονται τα ναρκωτικά, λήθη του θανάτου, επιστροφή στους μητρικούς κόλπους, θαυμαστή εξερεύνηση των υπογείων της ψυχής και του κόσμου. Ανακαλύπτει κανείς άλλες καταστάσεις της συνείδησης - αλλά πρόκειται πάντα γι' αυτόν τον κόσμο που τον κλείνει ο θάνατος....
Η αποτοξίνωση είναι εύκολη, αλλά δεν είναι μηδαμινή.
Πρέπει στη συνέχεια να προσφερθεί φιλοξενία, προστασία, καθοδήγηση. Να πλαισιωθούν ισχυρά και να βοηθηθούν να μεγαλώσουν κάποιες αποδιοργανωμένες υπάρξεις, λίγο πολύ εμβρυϊκές - που έχουν όμως επιδείξει μια προσμονή, μια απαίτηση, που έχουν σχεδιάσει ένα ξεπέρασμα. Η μόνη αληθινή απάντηση, μακροπρόθεσμα, είναι να ξαναβρούν τους δρόμους μιας αυθεντικής πνευματικότητας.
Olivier Clement, «H αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Συνομιλώντας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α' εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 1997, σ. 174-175.
Ψηφιακό σχολείο: Γ' Λυκείου, ΔΕ 17 Το πρόβλημα των ναρκωτικών.
There ain't no grave can hold my body down There ain't no grave can hold my body down When I hear that trumpet sound I'm gonna rise right out of the ground Ain't no grave can hold my body down Well, look way down the river, what do you think I see? I see a band of angels and they're coming after me Ain't no grave can hold my body down There ain't no grave can hold my body down Well, look down yonder Gabriel put your feet on the land and see But Gabriel don't you blow your trumpet 'til you hear it from me There ain't no grave can hold my body down Ain't no grave can hold my body down Well, meet me, Jesus, meet me, meet me in the middle of the air And if these wings don't fail me I will meet you anywhere Ain't no grave can hold my body down There ain't no grave can hold my body down Well, meet me mother and father, meet me down the river road And momma you know that I'll be there when I check in my load Ain't no grave can hold my body down There ain't no grave can hold my body down There ain't no grave can hold my body down
Αυτός ο Τρισάγιος Ύμνος έχει μια ανάμιξη βυζαντινής, ευρωπαϊκής (πολυφωνία) και βαλκανικής μουσικής. Και δε φτάνει μόνο αυτό, η απόδοση του γίνεται στα Αγγλικά. Και εκεί που απορείς για το τι θα ακούσεις, συνειδητοποιείς πως αν υπάρχει αγάπη και δέος στον Θεό, μπορείς να αποδόσεις αυτή την εσωτερική ζεστασιά και φόβο και να ενώσεις πολιτισμούς φτάνοντας σε σημείο να ακουμπήσεις σε μέρη που δε πάτησε ούτε ο πιο φιλόδοξος πειρατής. Σε μέρη παρθενικά και αταξίδευτα όπως η ψυχή, η καρδιά και ο νους.
Προσωπικά όταν ακούω αυτή την ερμηνεία του Τρισάγιου Ύμνου ανατριχιάζω...
«Είμαστε απέραντα μεγάλοι για να μας γεμίσει ο κόσμος αυτός. Μόνο ο Θεός που μας έπλασε για να γίνουμε κοινωνοί θείας φύσεως μπορεί να μας γεμίσει». Αρχιεπίσκοπος Antony Bloom.
Απέκτησες τα πλούτη χωρίς να κάνεις αδικία, αλλά είναι αδικία να τα κρατάς. Μοίρασέ τα για να γίνουν δικά σου. Γιατί έτσι θα γίνουν λύτρα και θα σε ελευθερώσουν σε ώρα ανάγκης.Ισίδωρος Πηλουσιώτης, Γράμμα στον Κυρήκιο, αρ. 411, Άπαντατ1, Εκδ. «Το Βυζάντιον», σελ. 372.
Φαίνεται πως υπερηφανεύεσαι για την ομορφιά και τα πλούτη σου, και περιφρονείς τους άλλους που δεν τα έχουν. Και δεν ξέρεις ότι η ομορφιά σου είναι σαν το χόρτο που γρήγορα μαραίνεται. Και ότι τα χρήματα είναι σαν το νερό που προσπαθούμε να συγκρατήσουμε μέσα στα δάχτυλά μας κι αυτό κυλάει και δροσίζει άλλους και μετά πάλι σε άλλους τρέχει. Λοιπόν: ή πρόσεχε αυτά τα αναξιόπιστα πράγματα, τον πλούτο και την ομορφιά, σα να ήταν σκιά και καπνός και άνεμοι. Ή να ξέρεις πως εμπιστεύθηκες τη σκιά και τον καπνό και τους ανέμους. Ισίδωρος Πηλουσιώτης, Γράμμα στο Θέωνα, αρ. 274, Άπαντα τ1, Εκδ. «Το Βυζάντιον»,σελ.266. *«Dust in the wind»: σκόνη στον άνεμο. Τίτλος παλιού ροκ τραγουδιούτων Kansas.
Επειδή τα πνευματικά αγαθά είναι τόσο πιο σημαντικά από τα υλικά και επειδή είναι και πολύ εύκολα, αφού γίνονται χάρισμα σε αυτούς που τα θέλουν, ας επιθυμούμε αυτά κυρίως κι ας αφήσουμε τις σκιές, ας μην κυνηγάμε γκρεμούς κι εμπόδια. Για να δυναμώσει μάλιστα αυτή την επιθυμία μας, ο Θεός όρισε να πεθαίνουν τα υλικά αγαθά και πριν από το θάνατο του ιδιοκτήτη τους. Να τι λέω: δεν πεθαίνουν κι αυτά όταν πεθάνει ο κάτοχός τους αλλά κι όσο ακόμα ζει μαραίνονται και χάνονται. Για να φανερώσουν έτσι την προσωρινότητά τους και σε αυτούς ακόμα που τα αγαπούν με πάθος, και για να απομακρύνουν όσους τρελαίνονται γι’ αυτά από τη βλαβερή αυτή μανία. Για να διδάξουν με την εμπειρία της ζωής ότι είναι πιο ασήμαντα απ’ τη σκιά και για να κατανικήσουν τον έρωτα που τους δείχνουν οι άνθρωποι.
Για παράδειγμα: ο πλούτος δεν εγκαταλείπει τον πλούσιο μόνο όταν αυτός φύγει από τη ζωή αλλά αρκετές φορές κι όσο ζει ακόμα. Τα νιάτα φεύγουν και χάνονται στο διάβα της ζωής του ανθρώπου, όχι μόνο με το θάνατό του, παραχωρώντας τη θέση τους στα γηρατειά. Το κάλλος και η ομορφιά όσο ακόμα ζει η γυναίκα πεθαίνουν και μεταβάλλονται σε ασχήμια. Το ίδιο οι δόξες κι οι εξουσίες. Οι τιμές και οι θέσεις είναι εφήμερες και πρόσκαιρες, και ζούνε λιγότερο από όσους τις έχουν. Κι όπως καθημερινά βλέπουμε ανθρώπους να πεθαίνουν, έτσι βλέπουμε να πεθαίνουν και πράγματα. Αυτό γίνεται για να περιφρονούμε τα παρόντα και να αφοσιωνόμαστε στα μέλλοντα, και να εξαρτιόμαστε από εκείνων την απόλαυση, και όσο βαδίζουμε στη γη να ζούμε με τον πόθο μας στον ουρανό. Γιατί ο Θεός δημιούργησε δυο φάσεις για την ύπαρξη, τη μια παροντική, την άλλη μελλοντική. Τη μια ορατή, την άλλη αόρατη. Τη μια αισθητή, την άλλη πνευματική. Τη μια να βρίσκει στο σώμα την ανάπαυση και την άλλη όχι. Τη μια να ανήκει στην εμπειρία και την άλλη στην πίστη. Τη μια χειροπιαστή και την άλλη φτιαγμένη από το υλικό της ελπίδας. Τη μια αγώνα δρόμου και την άλλη βραβείο. Τη μια με εμπόδια, κόπους και ιδρώτες και την άλλη με στεφάνια, έπαθλα και αμοιβές. Τη μια την έκανε πέλαγος και την άλλη λιμάνι. Τη μια σύντομη και την άλλη αγέραστη κι αθάνατη.
Ιωάννης Χρυσόστομος, Περί της των μελλόντων αγαθών απολαύσεως και της των παρόντων ευτελείας, κεφ. 3, ΕΠΕ τ.31, σελ. 237(στ.6-29)-238(1-11).
*«Dust in the wind»: σκόνη στον άνεμο. Τίτλος παλιού ροκ τραγουδιού των Kansas.
Δημιουργοί:Ελένη Κονδύλη, Φιλόλογος και ομάδα εργασίας μαθητών
Your own, personal, Jesus
someone to hear your prayers,
someone who cares
Your own, personal, Jesus
someone to hear your prayers,
someone who's there
Feeling unknown
and you're all alone,
flesh and bone,
by the telephone,
lift up the receiver,
i'll make you a believer
Take second best,
put me to the test,
things on your chest,
you need to confess,
i will deliver,
you know i'm a forgiver
Reach out and touch faith
Reach out and touch faith
Your own, personal, Jesus
someone to hear your prayers,
someone who cares
Your own, personal, Jesus
someone to hear your prayers,
someone to care
Feeling unknown
and you're all alone,
flesh and bone,
by the telephone,
lift up the receiver,
i'll make you a believer
i will deliver,
you know i'm a forgiver
Reach out and touch faith
Reach out and touch faith
Reach out and touch faith
Ο άνθρωπος είναι φύσει ανήσυχο πνευματικά ον. Χάρη σ' αυτή την έμφυτη περιέργεια έχει κατορθώσει να αναπτύξει τις επιστήμες τόσο τις φυσικές/ θετικές όσο και τις θεωρητικές (φιλοσοφία, θεωρία). Παρά τα εξαιρετικά επιστημονικά του επιτεύγματα πάντα αναζητά, πάντα αναρωτιέται, πάντα ψάχνει την αλήθεια.
(που είναι η πρώτη ενότητα της φετινής χρονιάς) διατυπώνονται μουσικά
στη rock opera (μην τρομάζετε!) "Hair" (1967) με το τραγούδι "Where do I go"
Και οι στίχοι του τραγουδιού
Where do I go
Follow the river
Where do I go
Follow the gulls
Where is the something
Where is the someone
That tells me why I live and die
Where do I go
Follow the children
Where do I go
Follow their smiles
Is there an answer
In their sweet faces
That tells me why I live and die
Follow the wind song
Follow the thunder
Follow the neon in young lovers' eyes
Down to the gutter
Up to the glitter
Into the city
Where the truth lies
Where do I go
Follow my heartbeat
Where do I go
Follow my hand
Where will they lead me
And will I ever
Discover why I live and die
Why do I live (beads, flowers)
Why do I die (freedom, happiness)
Tell my why (beads, flowers)
Tell me where (freedom, happiness)
Tell my why (beads, flowers)
Tell me why (freedom!)
