Η Παράδοση της Βασιλόπιτας και ο Μέγας Βασίλειος

Ο Μέγας Βασίλειος.

 

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος, γεννημένος τό 330 μ.Χ. στή Νεοκαισάρεια τοῦ Πόντου ἀπό γονεῖς εὐγενεῖς μέ δυνατό χριστιανικό φρόνημα, ἔμελλε νά γίνει Μέγας πνευματικός διδάσκαλος καί κορυφαῖος θεολόγος καί Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ἡ χριστιανική του ἀνατροφή καί ἡ πνευματική του πορεία τόν ὁδήγησαν στήν Θεία θεωρεία τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου, καί στήν αὐστηρή ἀσκητική ζωή, παράλληλα μέ τό ποιμαντικό, παιδαγωγικό καί φιλανθρωπικό του ἔργο.

Ὁ πατέρας του Βασίλειος ἦταν καθηγητής ρητορικῆς στή Νεοκαισάρεια καί ἡ μητέρα του Ἐμμέλεια ἀπόγονος οἰκογένειας Ρωμαίων ἀξιωματούχων. Στήν οἰκογένεια ἐκτός ἀπό τό Βασίλειο ὑπῆρχαν ἄλλα ὀκτώ παιδιά. Μεταξύ αὐτῶν, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, ὁ Ὅσιος Ναυκράτιος ἀσκητής καί θαυματουργός, ἡ Ὁσία Μακρίνα καί ὁ Ἅγιος Πέτρος, Ἐπίσκοπος Σεβαστείας.

Τά πρῶτα γράμματα, τοῦ τά δίδαξε ὁ πατέρας του. Συνέχισε τίς σπουδές του στήν Καισαρεία τῆς Καππαδοκίας, στήν Κωνσταντινούπολη καί στήν Ἀθήνα. Ἐκεῖ σπούδασε γεωμετρία, ἀστρονομία, φιλοσοφία, ἰατρική, ρητορική καί γραμματική. Οἱ σπουδές του διήρκησαν τεσσεράμισι χρόνια. Ἡ ἀσκητική του ζωή ξεκίνησε ἤδη ἀπό τά χρόνια ὁποῦ φοιτοῦσε στήν Ἀθήνα. Ὁ σοφός δάσκαλός του Εὔβουλος ἐντυπωσιασμένος ἀπό τήν αὐστηρή νηστεία, τοῦ Ἁγίου, καί μετά τήν παραίνεσή του, λέγεται ὅτι ἔγινε Χριστιανός.

Συμφοιτητές του ἦταν καί δύο νέοι πού ἔμελλε νά διαδραματίσουν σπουδαῖο ρόλο στήν ἱστορία. Ὁ ἕνας, φωτεινό ὁ Ἅγιος καί Μέγας Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας ὁ Θεολόγος Γρηγόριος καί ὁ ἄλλος μελανό στόν ἀντίποδα, προδότης τοῦ Ἰησοῦ, εἰδωλολάτρης καί διώκτης τῶν Χριστιανῶν, ὁ Ἰουλιανός ὁ Παραβάτης. Κατά τήν διάρκεια αὐτῶν τῶν ἐτῶν, ὁ Ἅγιος Βασίλειος καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀνέπτυξαν μεγάλη καί ἰσχυρή φιλία. Ταυτόχρονα μέ τίς σπουδές τους, εἶχαν ἱεραποστολική δράση. Διοργάνωναν χριστιανικές συγκεντρώσεις, στίς ὁποῖες ἀνέλυαν θρησκευτικά ζητήματα. Ἵδρυσαν ἐπίσης καί τόν πρῶτο φοιτητικό χριστιανικό σύλλογο.

Ἐπέστρεψε στήν Καισαρεία τό καλοκαίρι τοῦ 356μ.Χ. καί συνεχίζοντας τήν παράδοση τοῦ πατέρα του, ἔγινε καθηγητής τῆς ρητορικῆς. Τό 358 μ.Χ. ἐπηρεασμένος ἀπό τό θάνατο τοῦ ἀδερφοῦ του μοναχοῦ Ναυκρατίου, καθώς καί μέ τήν παρότρυνση τῆς ἀδερφῆς του Μακρίνας, βαπτίζεται Χριστιανός, καί ἀποφασίζει νά ἀφιερώσει τόν ἑαυτό του στήν ἀσκητική πολιτεία. Ἀποσύρθηκε λοιπόν σέ ἕνα κτῆμα τῆς οἰκογενείας του στόν Πόντο. Χαρακτηριστικό τῆς μεγαλοψυχίας του εἶναι, ὅτι μετά τήν βάπτισή του δώρισε στούς φτωχούς καί στήν ἐκκλησία τό μεγαλύτερο μέρος τῆς περιουσίας του. Τό φθινόπωρο τοῦ ἴδιου ἔτους ξεκινᾶ ἕνα ὁδοιπορικό σέ γνωστά κέντρα ἀσκητισμοῦ τῆς Ἀνατολῆς, Αἴγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία καί Μεσοποταμία, ἐπιθυμώντας νά συναντήσει πολλούς ἀσκητές καί μοναχούς γιά νά γνωρίσει τόν τρόπο ζωῆς τους. Ὅταν γύρισε στό Πόντο ἀπό τό ταξίδι αὐτό, μοίρασε καί τήν ὑπόλοιπη περιουσία του καί ἀποσύρθηκε στό κτῆμα του ἐπιθυμώντας νά ζήσει πλέον ὡς μοναχός. Ἐκεῖ ἔγραψε τούς: «Κανονισμούς διά τόν Μοναχικόν βίον», κανόνες πού ρυθμίζουν τήν ζωή στά μοναστήρια μέχρι τίς μέρες μας. Μέ τήν ὑψηλή του κατάρτιση στήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί τόν ἀσκητικό, θαυμαστό του βίο, ἡ φήμη τοῦ Ἁγίου Βασιλείου ἐξαπλώθηκε μέ τόν καιρό σέ ὅλη τήν Καππαδοκία. Ἔτσι καί ὁ Μητροπολίτης τῆς Καισαρείας Εὐσέβιος πραγματοποιώντας τήν Θεία Βούληση ἀλλά καί αὐτή τῶν χριστιανῶν τῆς περιοχῆς, χειροτόνησε τό 364 μ.Χ. τόν Ἅγιο Βασίλειο πρεσβύτερο. Τό 370 μ.Χ., μετά τόν θάνατο τοῦ Εὐσεβίου καί σέ ἡλικία 41 ἐτῶν, τόν διαδέχθηκε ὁ Ἅγιος Βασίλειος στήν ἐπισκοπική ἕδρα, μέ τή συνδρομή τοῦ Εὐσεβίου ἐπισκόπου Σαμοσάτων καί τοῦ Γρηγορίου ἐπισκόπου Ναζιανζοῦ. Ἐπίσκοπος πλέον, ὁ Ἅγιος Βασίλειος ἀντιμετώπισε τήν προσπάθεια τοῦ Αὐτοκράτορα Οὐάλη νά ἐπιβάλει τόν Ὁμοιανισμό (ρεῦμα τοῦ Ἀρειανισμοῦ), ἐπικοινωνώντας μέσω ἐπιστολῶν μέ τόν Μέγα Ἀθανάσιο, Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας καί τόν Πάπα Ρώμης Δάμασο. Στόν τόπο του, στήν περιφέρεια τῆς δικῆς του ποιμαντικῆς εὐθύνης εἶχε νά ἀντιμετωπίσει τήν ἔντονη παρουσία τοῦ ἀρειανικοῦ στοιχείου καί ἄλλων κακοδοξιῶν. Ἀπό τίς ἐπιστολές του φαίνονται οἱ προσπάθειες πού κατέβαλε γιά τήν καταπολέμηση τῆς σιμωνίας τῶν ἐπισκόπων, γιά τήν ἀνάδειξη ἄξιων κληρικῶν στό ἱερατεῖο, καθώς καί γιά τήν πιστή ἐφαρμογή τῶν ἱερῶν κανόνων ἀπό ὅλους τοὺς πιστούς καί φανερώνεται ἐπίσης ἡ ποιμαντική φροντίδα στά ἀποκομμένα καί περιθωριοποιημένα μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Στήν οἰκουμενική Ἐκκλησία ὁ Μέγας Βασίλειος οὐσιαστικά ἀναλαμβάνει τά πνευματικά ἡνία ἀπό τό Μέγα Ἀθανάσιο, ὁ ὁποῖος γηραιός πλέον, ἀποσύρεται ἀπό τήν ἐνεργό δράση. Ἐργάζεται συνεχῶς γιά τήν ἐπικράτηση τῶν ὀρθόδοξων χριστιανικῶν ἀρχῶν καί ὑπερασπίζεται μέ σθένος τό δογματικό προσανατολισμό τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Νίκαιας.

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος, βοηθοῦσε πάντοτε τούς ἀδικημένους καί κουρασμένους, τούς πεινασμένους καί τούς ἀρρώστους, ἀνεξάρτητα ἀπό τό γένος, τή φυλή καί τό θρήσκευμα. Ἔτσι τό ὅραμά του τό ἔκανε πραγματικότητα ἱδρύοντας ἕνα πρότυπο καί γιά τίς μέρες μας κοινωνικό καί φιλανθρωπικό σύστημα, τή «Βασιλειάδα». Ἕνα ἵδρυμα πού λειτουργοῦσε νοσοκομεῖο, ὀρφανοτροφεῖο, γηροκομεῖο καί ξενώνας γιά τήν φροντίδα καί ἰατρική περίθαλψη τῶν φτωχῶν ἀρρώστων καί ξένων. Τίς ὑπηρεσίες του τίς πρόσφερε τό ἵδρυμα δωρεάν σέ ὅποιον τίς εἶχε ἀνάγκη. Τό προσωπικό τοῦ ἱδρύματος αὐτοῦ ἦταν ἐθελοντές πού προσφέρανε τήν ἐργασία γιά τό καλό τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Ἦταν ἕνα πρότυπο καί σέ ἄλλες ἐπισκοπές καί στούς πλουσίους ἕνα μάθημα νά διαθέτουν τόν πλοῦτο τους μέ ἕνα ἀληθινά χριστιανικό τρόπο. Πραγματικά εἶναι ἄξιο θαυμασμοῦ ἡ ἔμπνευση πού εἶχε ὁ Ἅγιος Βασίλειος, τόν 4ο αἰώνα μ.Χ. νά ἱδρύσει καί νά λειτουργήσει ἕνα τέτοιο ἵδρυμα - πρότυπο.

Καταπονημένος ἀπό τήν μεγάλη δράση πού ἀνέπτυξε σέ τόσους πολλούς τομεῖς, ἐναντίον τῶν διαφόρων κακοδοξιῶν καί εἰδικά τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ, μή διστάζοντας πολλές φορές νά ἀντιταχθεῖ μέ τήν ἑκάστοτε πολιτική ἐξουσία, μέ ὅπλα του τήν πίστη καί τήν προσευχή, μέ τά κηρύγματα καί τούς λόγους του, μέ τά πολλά ἀσκητικά καί παιδαγωγικά συγγράμματα, καθώς καί τήν ἀσκητική ζωή του ὁ Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας παραδίδει τό πνεῦμα στό Θεό τήν 1η Ἰανουαρίου τοῦ 379 μ.Χ. σέ ἡλικία 49 ἐτῶν. Ὁ θάνατός του βυθίζει στό πένθος ὄχι μόνο τό ποίμνιό του ἀλλά καί ὅλο τό χριστιανικό κόσμο τῆς Ἀνατολῆς. Στήν κηδεία του συμμετέχει καί ἕνα πλῆθος ἀνομοιογενές ἀπό ἄποψη θρησκευτικῆς καί ἐθνικῆς διαφοροποιήσεως. Τό ὑψηλῆς σημασίας θεολογικό καί δογματικό του ἔργο καθώς καί ἡ λειτουργική καί πρωτότυπη ἀνθρωπιστική του δράση, εἶναι ἡ μεγάλη παρακαταθήκη πού μᾶς ἄφησε. Ἡ μνήμη του τιμᾶται ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τήν 1ην Ἰανουαρίου. Ἀπό τό 1081 μ.Χ. ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως - Νέας Ρώμης Ἰωάννης Μαυρόπους (ὁ ἀπό Εὐχαϊτῶν) θέσπισε ἕναν κοινό ἑορτασμό τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου καί Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, στίς 30 Ἰανουαρίου, ὡς προστατῶν τῶν γραμμάτων καί τῆς παιδείας.

Μέ σοφία, στό ἀπολυτίκιο του ἀναφέρεται ἡ φράση «... τά τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας...». Καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, στόν Ἐπιτάφιο γιά τόν καλό καί Μέγα φίλο του Ἅγιο Βασίλειο, ἀποδίδει σ' αὐτόν, μέ τήν ποιητική καί βαθιά στοχαστική ματιά του, τό χαρακτηρισμό «παιδαγωγός τῆς νεότητος»

Ὁ Μ. Βασίλειος, ἐκτός τῶν ἄλλων θαυμάσιων καί Θείας ἐμπνεύσεως ἔργων του, ἔγραψε καί τήν ἐκτενή καί κατανυκτική Θεία Λειτουργία, πού, μετά τήν ἐπικράτηση τῆς συντομότερης Θείας Λειτουργίας τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τελεῖται 10 φορές τό χρόνο:
τήν 1η Ἰανουαρίου (ὅπου γιορτάζεται καί ἡ μνήμη του),
τίς πρῶτες πέντε Κυριακές τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς,
τίς παραμονές τῶν Χριστουγέννων καί τῶν Θεοφανείων,
τήν Μ. Πέμπτη καί τό Μ. Σάββατο.

Η Ιστορία της Βασιλόπιτας -Το Παραμύθι της Καλοσύνης και της Ευλογίας

 Μια ζεστή αφήγηση του παραμυθιού της Βασιλόπιτας.

Μια ιστορία για τον Άγιο Βασίλειο, τη δικαιοσύνη, την καλοσύνη και το θαύμα της προσφοράς. Ιδανικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους, για τις γιορτινές μέρες του χειμώνα και της Πρωτοχρονιάς.

Ο Πραγματικός Άγιος Βασίλης.

Ο γνωστός Μέγας Βασίλειος της Καισαρείας (330μ.Χ. – 379μ.Χ.)

Ποιος ήταν ο πραγματικός Άγιος Βασίλης που κάθε χρόνο γιορτάζει την 1η Ιανουαρίου, την 1η μέρα του χρόνου; Αρχικά να το ξεκαθαρίσουμε συνοπτικά ότι ο γνωστός Santa Claus εμπνεύστηκε από λαογραφικές παραδόσεις σε σχέση τόσο με τον Άγιο Νικόλαο όσο και από απεικονίσεις και παραδόσεις για τον θεό Όντιν της Σκανδιναβικής Μυθολογίας.

Φυσικά υπάρχουν και άλλες λαογραφικές παραδόσεις σε Αγγλία και Ολλανδία που επέδρασαν στην απεικόνιση και στα χαρακτηριστικά του Santa Claus.

Ο Μέγας Βασίλειος (329μ.Χ. – 379μ.Χ.), ήταν Έλληνας Επίσκοπος, φιλόσοφος, ιατρός, θεολόγος, Πατέρας της Εκκλησίας και συγγραφέας.

Κάθε 1η Ιανουαρίου τιμάται ως Άγιος Βασίλης.

Ήταν ένα παράδειγμα Χριστιανισμού και ανθρωπισμού, καθώς η Βασιλειάδα που ίδρυσε και διαχειριζόταν ο ίδιος, ήταν ο πρώτος δημόσιος φιλανθρωπικός οργανισμός στην ιστορία.

Μάλιστα ήταν για όλους τους ανθρώπους της Καισαρείας ανεξαρτήτου θρησκείας ή κοινωνικής θέσης. Λεπτομέρειες θα δούμε παρακάτω στο βίντεο.

Το Μυστικό της Βασιλόπιτας και ο Άη Βασίλης

 

Γιατί βάζουμε ένα φλουρί μέσα στη Βασιλόπιτα κάθε χρόνο;

Ποιο είναι το μυστικό που κρύβεται πίσω από αυτό το γλυκό έθιμο;

Μέσα από τα μάτια ενός παππού που αφηγείται την ιστορία στα εγγόνια του, μεταφερόμαστε στην αρχαία Καισάρεια του 4ου αιώνα.

Ανακαλύψτε την αληθινή ιστορία του Μεγάλου Βασιλείου: Ενός ανθρώπου με βαθιά ελληνική παιδεία, απέραντη φιλανθρωπία και τη δύναμη να σταθεί απέναντι σε αυτοκράτορες.

Μια ιστορία γεμάτη θαύματα, θάρρος και το ζύμωμα της πρώτης Βασιλόπιτας που έγινε σύμβολο αγάπης για όλο τον κόσμο.

Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία για μικρούς και μεγάλους, φτιαγμένη με την μαγεία του σύγχρονου animation.

Ο Φτωχός και ο Άγιος Βασίλης.

Ελληνικό παραδοσιακό Χριστουγενιάτικο παραμύθι.

Ένα συγκινητικό ελληνικό παραδοσιακό παραμύθι για την καλοσύνη, τη φτώχεια και τη δύναμη της προσφοράς.

Η ιστορία «Ο Φτωχός και ο Άγιος Βασίλης» μας θυμίζει πως ο αληθινός πλούτος βρίσκεται στην καρδιά. Ιδανικό για παιδιά και μεγάλους, για αφήγηση πριν τον ύπνο και για χριστουγεννιάτικες στιγμές ζεστασιάς.

Χριστούγεννα: Το φως στην θλίψη της κοινωνίας

 Η Γέννηση του Χριστού δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά η είσοδος μιας νέας πραγματικότητας μέσα στην ανθρώπινη ιστορία.

Ο Χριστός ανασταίνει, θεραπεύει, φωτίζει και απαντά στα υπαρξιακά αδιέξοδα του ανθρώπου.

Η Βασιλεία των Ουρανών δεν αναιρεί την τραγικότητα του κόσμου, αλλά βιώνεται μέσα σε αυτήν.

Μέσα σε πολέμους, φόβους και ασθένειες, το μήνυμα των Χριστουγέννων παραμένει επίκαιρο: «Μὴ φοβεῖσθε· ἐτέχθη ὑμῖν Σωτήρ». Ο Χριστός γεννήθηκε για να μας σώσει και να μας καλέσει σε ζωή ελπίδας.

Τα Χριστούγεννα συχνά επισκιάζονται από μια έντονη εξωστρέφεια και μια κοσμική προσέγγιση που αλλοιώνει το βάθος της εορτής.

Τα στολίδια, το εορταστικό κλίμα και η κοινωνική κινητικότητα, άλλοτε λειτουργούσαν ως υπόμνηση του πραγματικού νοήματος· σήμερα όμως κινδυνεύουν να το υποκαταστήσουν. Η Εκκλησία καλείται να επαναφέρει τη νοηματοδότηση του γεγονότος: γιατί εορτάζουμε και τι σημαίνει η Γέννηση του Χριστού για την ανθρώπινη ύπαρξη. Με τον πανιερ. επίκοπο Θαυμακού κκ. Ιάκωβο, ηγούμενο της Ι. Μ. Ασωμάτων Πετράκη

Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος

 

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος ήταν ένας από τους Αποστολικούς Πατέρες. 

Η παράδοση λέει ότι ήταν το παιδί που κράτησε στην αγκαλιά του ο Χριστός ως παράδειγμα αθωότητας. Επίσης όταν τον κατασπάραξαν τα λιοντάρια στην αρένα, αυτή ήταν η τιμωρία του επειδή αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα των Ρωμαίων, λέγεται πως άφησαν άθικτη την καρδιά του και πως όταν την έσκισαν βρήκαν μέσα γραμμένη με χρυσά γράμματα τη φράση: «Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἔρως τῆς ψυχῆς μου». 

Πέρα από αυτές τις παραδόσεις αξίζει να σταθούμε στην επιστολή του Αγίου προς του Χριστιανούς της Ρώμης, οι οποίοι είχαν ήδη πληρώσει τον Ρωμαίο αξιωματικό ώστε να αφήσει τον Άγιο Ιγνάτιο ελεύθερο και να γλιτώσει το μαρτύριο που τον περίμενε. Ο Ιγνάτιος ο Θεοφόρος απάντησε με το μνημειώδες: «Γράφω σε όλες τις Εκκλησίες και δίνω εντολή σε όλους ότι εγώ, με τη θέλησή μου, πεθαίνω για τον Θεό, εφόσον βέβαια εσείς δεν με εμποδίσετε. 

Σας παρακαλώ, μη μου δείξετε άκαιρη καλοσύνη. Αφήστε με να γίνω τροφή των θηρίων, μέσω των οποίων είναι δυνατό να φτάσει κανείς στον Θεό. Είμαι σιτάρι του Θεού και αλέθομαι από τα δόντια των θηρίων, για να βρεθώ καθαρός άρτος του Χριστού.»

Εδώ θα μπορούσαμε να σταθούμε και να γράψουμε τόμους επί τόμων αναλύοντας την απάντηση αυτή. Να πούμε για την άκαιρη καλοσύνη, για όσους φαινομενικά μας βοηθούν κάνοντας τη ζωή μας ευκολότερη αλλά τελικά μας κάνουν κακό αφού δε μας επιτρέπουν έτσι να προκόψουμε και να ωριμάσουμε πνευματικά. Και αυτό αφορά μια πλειάδα προσώπων και πραγμάτων. Από τους γονείς, τους φίλους μέχρι και την τεχνολογία και τα διάφορα εργαλεία που μας προσφέρει. 

Το πιο σημαντικό όμως είναι το κλείσιμο. "Είμαι σιτάρι του Θεού και αλέθομαι από τα δόντια των θηρίων, για να βρεθώ καθαρός άρτος του Χριστού". Αυτή και μόνο η φράση είναι όλη η θεολογία μας μόνη της. Είμαστε σιτάρι του Θεού. Και οι δυσκολίες μας αλέθουν ώστε να γίνουμε καθαρός άρτος του Χριστού. 

Τα δόντια των θηρίων, οι λόγχες των στρατιωτών, τα βασανιστήρια των Τούρκων, οι διωγμοί και οι φυλακίσεις σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, οι τρομοκρατικές επιθέσεις στη Μέση Ανατολή και την Αφρική αλλά και οι κοροϊδίες και οι προκλήσεις που δέχονται οι Χριστιανοί, ειδικά σε εορταστικές περιόδους στις πιο "πολιτισμένες" χώρες του κόσμου. Ακόμα και οι καταστάσεις που περιγράφονται στην Αποκάλυψη και εκείνοι οι διωγμοί που θα περάσουν οι Χριστιανοί που θα ζουν τότε.  Και όχι μόνο αυτά. 

Οι αμαρτίες μας, τα πάθη μας, οι φόβοι, οι απογοητεύσεις και οι στενοχώριες μας, όλα αυτά αν τα αφήσουμε και τα αξιοποιήσουμε σωστά, αλέθουν την ψυχή μας έτσι ώστε να παραχθεί ο καθαρός άρτος τους Χριστού. 

Ο Άγιος Ιγνάτιος δεν φοβήθηκε μπροστά στα θηρία. Ήξερε πως να διαχειριστεί πνευματικά αυτή τη κατάσταση εκείνος που όταν λειτουργούσε έβλεπε αγγέλους να γεμίζουν το Άγιο Βήμα. Εμείς δεν είμαστε σε τέτοια πνευματικά ύψη. Έχουμε όμως παραδείγματα μυριάδες σαν και αυτό του Αγίου Ιγνατίου. Παραδείγματα που μας στηρίζουν και μας ενθαρρύνουν στην προσπάθειά μας να φτάσουμε κι εμείς στην αγιωσύνη. Γιατί τι σπουδαιότερο υπάρχει από το να γίνουμε καθαρός άρτος του Χριστού;

ΠΗΓΗ