Για την Εκκλησία η οικογένεια καλείται να δομηθεί πάνω σε δυο
θεμελιώδεις άξονες:
1. Στην αγαπητική συνύπαρξη.
Η οικογένεια δεν αποτελείσυμφεροντολογικό συνεταιρισμό ούτε άθροισμα ατομικισμών.
Για να μιλάμεπραγματικά για οικογένεια δεν αρκεί η συστέγαση ορισμένων ατόμων.
Συστέγαση έχουμε και αλλού, π.χ. σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά αυτό απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί οικογένεια!
Η οικογένεια (οφείλει να) είναι ουσιαστική συνύπαρξη, δηλαδή
αγαπητική μετοχή από κοινού σε όλα τα γεγονότα της ζωής – στη γέννηση ενός νέου μέλους της και στον θάνατο άλλου, στις χαρές του ενός και
στις οδύνες του άλλου, κ.ο.κ.
2. Στη μοναδικότητα του κάθε προσώπου.
Στη συνύπαρξη που προαναφέραμε, κανένα μέλος (είτε μεγάλο είτε μικρό
σε ηλικία) δεν απορροφάται σε
μια απρόσωπη μάζα, ούτε ζει στη σκιά άλλου.
Η οικογένεια είναι το εργαστήρι όπου η
προσωπικότητα του καθενός, μοναδική κι ανεπανάληπτη, αναδεικνύεται
και καλλιεργείται με αγάπη, σεβασμό και αμοιβαιότητα.
Για
την Εκκλησία, η νομική και βιολογική συγκρότηση της οικογένειας δε
σημαίνει αυτομάτως λειτουργία της αληθινά ως οικογένειας.
Αυτή η λειτουργία είναι κάτι που πρέπει να
επιτευχθεί με άσκηση και υπευθυνότητα (γι’ αυτό, άλλωστε, αποκαλέσαμε την
οικογένεια “πείραμα”).
Η οικογένεια, με δυο λόγια, είναι κάτι πολύ
περισσότερο από μια υποδιαίρεση του κοινωνικού
συνόλου, ή από μια μονάδα κατανάλωσης.
Είναι ο χώρος ενός
θαυμαστού πειράματος: της εφαρμοσμένης αγάπης και ελευθερίας, που είναι ουσιώδη
χαρακτηριστικά της ίδιας της Εκκλησίας.
Απόσπασμα από το παλιό βιβλίο της Γ' Λυκείου: 12. Η οικογένεια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου