Η Προσευχή του Αγίου Νεκταρίου για τη Θεία Αγάπη

 4.3 Η ΑΓΑΠΗ ΩΣ ΠΡΟΤΑΣΗ ΖΩΗΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

Ένας συγκλονιστικός ύμνος του Αγίου Νεκταρίου προς τη Θεία Αγάπη.

Λόγια γεμάτα φως, ελπίδα και πνευματική δύναμη που αγγίζουν την καρδιά και οδηγούν την ψυχή πιο κοντά στον Χριστό.

«Το Μονοπάτι της Δικαιοσύνης»

 3.2 Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

(Νέα ΠΣ 2027-Α' Λυκείου: Η δικαιοσύνη του Θεού).

Το τραγούδι εστιάζει στη Χριστιανική ευθύνη για δικαιοσύνη, ειρήνη και προστασία των αδυνάτων.

Οι στίχοι του γράφτηκαν από τη 13χρονη Faith Sebwa.

Το τραγούδι μιλά για:

Τη δικαιοσύνη ως Χριστιανική αποστολή. Η Αγία Γραφή καλεί τους πιστούς να υπερασπίζονται τους αδύναμους και να υψώνουν τη φωνή τους για όσους αδικούνται.

Την ευθύνη των νέων για το μέλλον του κόσμου, ιδιαίτερα για τη γη και τις επόμενες γενιές.

Την αντιμετώπιση της οικονομικής και κοινωνικής αδικίας. Οι στίχοι αναφέρουν ότι ακόμη και ισχυροί οικονομικοί φορείς πρέπει να λογοδοτούν όταν προκαλούν αδικία.

Την ειρηνική διεκδίκηση δικαιωμάτων, μέσω διαλόγου, νόμων και, όταν χρειάζεται, δικαστικών διαδικασιών.

Την ελπίδα, την πίστη και τη συλλογική δράση για έναν πιο δίκαιο και ανθρώπινο κόσμο.

Το τραγούδι μπορεί να συνδεθεί με τη Χριστιανική αντίληψη ότι η πίστη δεν περιορίζεται στην προσευχή ή τη λατρεία, αλλά εκφράζεται και με δράση υπέρ της δικαιοσύνης, της ειρήνης και της προστασίας των ευάλωτων. 

Βλέπε: Ψαλμός 145,  η φροντίδα του Θεού για τους αδύναμους: https://www.youtube.com/watch?v=PVDOcNdJkyg

In whispers of ancient, sacred tales,  Where justice walks and truth prevails,  We learn to lift our voices high, For future worlds, for earth and sky.  Our Bible speaks, with words so clear,  To stand for those we hold so dear.  It tells us to defend the weak,  To use our strength so truth may speak.    Through storms of doubt and winds of fear, We find the courage to persevere. With faith in hand, we’ll pave the way,  For brighter, kinder, fairer days.  Financial powers, vast and strong, We call them out when they go wrong.  For with our faith, we fight for right, A spark against the darkest night.   We’re taught soft laws and how to stand,  To speak our truth, to make demands. And if that fails, we know the call— To find the courts and give our all.     From gentle talks to bold appeals,  We seek what’s just, for wounds to heal.  Together, we’ll make justice rise, And shape a world that never dies.    So, let us walk this path so wide,  With faith as strength and hope as guide.  For we are young, yet fierce and free, In faith, in love, in unity.      Faith Sebwa Used with permission.

Μέσα σε ψιθύρους αρχαίων, ιερών ιστοριών, εκεί όπου η δικαιοσύνη βαδίζει και η αλήθεια θριαμβεύει, μαθαίνουμε να υψώνουμε τη φωνή μας, για τους κόσμους του μέλλοντος, για τη γη και τον ουρανό. Η Αγία Γραφή μας μιλά με λόγια καθαρά, να στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους που αγαπούμε βαθιά. Μας καλεί να υπερασπιζόμαστε τους αδύναμους, να χρησιμοποιούμε τη δύναμή μας ώστε να ακούγεται η αλήθεια. Μέσα από καταιγίδες αμφιβολίας και ανέμους φόβου, βρίσκουμε το θάρρος να επιμένουμε. Με την πίστη στα χέρια μας θα ανοίξουμε τον δρόμο για ημέρες πιο φωτεινές, πιο ανθρώπινες και πιο δίκαιες. Τις οικονομικές δυνάμεις, μεγάλες και ισχυρές, τις ελέγχουμε όταν ενεργούν άδικα. Γιατί με την πίστη μας αγωνιζόμαστε για το δίκαιο, σαν μια σπίθα μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι. Μας διδάσκουν τους ειρηνικούς τρόπους διεκδίκησης και πώς να στεκόμαστε όρθιοι, να εκφράζουμε την αλήθεια μας και να διεκδικούμε δικαιοσύνη. Και αν αυτό δεν αποδώσει, γνωρίζουμε το κάλεσμα: να προσφύγουμε στα δικαστήρια και να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Από τον ήπιο διάλογο έως τις θαρραλέες εκκλήσεις, αναζητούμε το δίκαιο, ώστε να επουλωθούν οι πληγές. Μαζί θα κάνουμε τη δικαιοσύνη να ανατείλει και θα διαμορφώσουμε έναν κόσμο που δεν θα χαθεί ποτέ. Ας βαδίσουμε, λοιπόν, αυτό το πλατύ μονοπάτι, με την πίστη ως δύναμη και την ελπίδα ως οδηγό. Γιατί είμαστε νέοι, μα ταυτόχρονα δυνατοί και ελεύθεροι, ενωμένοι στην πίστη, στην αγάπη και στην ενότητα. Μετάφραση από το πρωτότυπο ποίημα/τραγούδι της Faith Sebwa.

 

The Bread of Prayer

 

1.1 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

1.3 Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

At dawn on Mount Athos, a narrow stone passage opens into a humble monastery bakery—washed in cool, blue sea-air light. In silence, Brother Methodios prepares prosphoro: bread offered for the Divine Liturgy.

Flour. Water. A worn wooden seal. Slow hands. A whispered prayer.

"Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με"

This is not just baking. It is obedience, stillness, and an offering—one small act that gathers the mind back into the heart.

Το πάθος της κατάκρισης

 Η κατάκριση είναι μία από τις πιο ύπουλες αμαρτίες.

Πολλές φορές τη θεωρούμε ασήμαντη, όμως οι Άγιοι Πατέρες προειδοποιούν ότι μπορεί να σκοτίσει τον νου, να σκληρύνει την καρδιά και να απομακρύνει τη χάρη του Θεού από τη ζωή μας.

Γιατί δεν έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε τους άλλους ✔️ Τι αποκαλύπτει η κατάκριση για τη δική μας ψυχή ✔️ Πώς η υπερηφάνεια γεννά την καταδίκη του πλησίον ✔️ Γιατί η κατάκριση καταστρέφει την προσευχή ✔️ Πώς μπορούμε να πολεμήσουμε αυτό το πάθος σύμφωνα με τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων

"In-Between"

 Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

2.3 Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 

Το "In-Between" των ανεξάρτητων δημιουργών Chris & Crystal είναι μια ταινία μικρού μήκους 4K κινηματογραφικής τέχνης με τεχνητή νοημοσύνη και ένα πρωτότυπο τραγούδι που επικεντρώνεται στην ενσυνειδητότητα και την ψηφιακή υπερφόρτωση. 

Το έργο ασκεί κριτική στον εθισμό στην οθόνη, ενθαρρύνοντας τους θεατές να διακόψουν την ατελείωτη κύλιση και να επανασυνδεθούν με την απλή ομορφιά του φυσικού κόσμου.

Απομακρυνθείτε από τον θόρυβο και ελάτε μαζί μας στο In-Between, μια κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους με θέμα την τέχνη της τεχνητής νοημοσύνης που εξερευνά την ενσυνειδητότητα, την ψηφιακή υπερφόρτωση, τον εθισμό στην οθόνη και την απλή ομορφιά της επανασύνδεσης με τον κόσμο γύρω μας. 

Σε μια εποχή ατελείωτης κύλισης, ειδοποιήσεων και περισπασμών, αυτό το οπτικό ταξίδι είναι μια υπενθύμιση για να σταματήσετε, να κοιτάξετε ψηλά και να ζήσετε τη ζωή πέρα ​​από την οθόνη.

 Ελπίζουμε ότι αυτή η οπτική ιστορία 4K θα εμπνεύσει στοχασμό, δημιουργικότητα, χαλάρωση και μια βαθύτερη εκτίμηση για τις καθημερινές στιγμές.

The sun came up and then it fell Another day you couldn′t tell Spring turned summer, summer gone You kept on waiting, scrolling on The clock kept moving, you stood still Trading time for some imagined thrill And somewhere in the in-between You lost the life you should've seen The one that was right there all along Before you stopped where you belong And life goes passing by Right before your eyes You′re living through a screen (In between) And life goes passing by The days turn into years Nobody disappears They just fade into a dream (In between) The ones you loved were in the room You barely noticed, left too soon The words they said just slipped away You were somewhere else that day The old grew older year by year A thousand voices disappeared You're meant to call, you're meant to stay You′re meant to live it anyway And somewhere in the in-between You lost the life you should′ve seen The one that was right there all along Before you stopped where you belong And life goes passing by Right before your eyes You're living through a screen (In between) And life goes passing by The days turn into years Nobody disappears They just fade into a dream (In between) It ain′t the years that wear you down It's all the living that you missed Every moment you were somewhere else Is a moment that don′t exist Every laugh you almost heard Every hand you didn't hold Every story left unfinished Every feeling left out in the cold And life goes passing by Right before your eyes You′re living through a screen (In between) And life goes passing by The days turn into years Nobody disappears They just fade into a dream (In between) While you were looking down The whole world turned around The seasons changed without a sound

Ο ήλιος ανέτειλε και μετά έπεσε Άλλη μια μέρα που δεν μπορούσες να καταλάβεις Η άνοιξη έγινε καλοκαίρι, το καλοκαίρι πέρασε Συνέχισες να περιμένεις, συνεχίζοντας την κύλιση Το ρολόι συνέχιζε να κινείται, εσύ έμεινες ακίνητος Ώρα για ανταλλαγή με λίγη φανταστική συγκίνηση Και κάπου ενδιάμεσα Έχασες τη ζωή που έπρεπε να είχες δει Αυτή που ήταν εκεί από την αρχή Πριν σταματήσεις εκεί που ανήκεις Και η ζωή περνάει Ακριβώς μπροστά στα μάτια σου Ζεις μέσα από μια οθόνη (Ανάμεσα) Και η ζωή περνάει Οι μέρες γίνονται χρόνια Κανείς δεν εξαφανίζεται Απλώς ξεθωριάζουν σε ένα όνειρο (Ανάμεσα) Αυτοί που αγαπούσες ήταν στο δωμάτιο Μόλις που το πρόσεξες, έφυγες πολύ νωρίς Τα λόγια που είπαν απλώς ξέφευγαν Ήσουν κάπου αλλού εκείνη την ημέρα Ο γέρος γέρασε χρόνο με το χρόνο Χίλιες φωνές εξαφανίστηκαν Είναι γραφτό να τηλεφωνήσεις, είναι γραφτό να μείνεις Είσαι προορισμένος να το ζήσεις έτσι κι αλλιώς Και κάπου ενδιάμεσα Έχασες τη ζωή που έπρεπε να είχες δει Αυτή που ήταν εκεί από την αρχή Πριν σταματήσεις εκεί που ανήκεις Και η ζωή περνάει Ακριβώς μπροστά στα μάτια σου Ζεις μέσα από μια οθόνη (Ανάμεσα) Και η ζωή περνάει Οι μέρες γίνονται χρόνια Κανείς δεν εξαφανίζεται Απλώς ξεθωριάζουν σε ένα όνειρο (Ανάμεσα) Δεν είναι τα χρόνια που σε εξαντλούν Είναι όλη η ζωή που σου έλειψε Κάθε στιγμή ήσουν κάπου αλλού Είναι μια στιγμή που δεν υπάρχει Κάθε γέλιο που σχεδόν άκουσες Κάθε χέρι που δεν κράτησες Κάθε ιστορία που έμεινε ημιτελής Κάθε συναίσθημα αφημένο στο κρύο Και η ζωή περνάει Ακριβώς μπροστά στα μάτια σου Ζεις μέσα από μια οθόνη (Ανάμεσα) Και η ζωή περνάει Οι μέρες γίνονται χρόνια Κανείς δεν εξαφανίζεται Απλώς ξεθωριάζουν σε ένα όνειρο (Ανάμεσα) Ενώ εσύ κοιτούσες κάτω Όλος ο κόσμος γύρισε Οι εποχές άλλαζαν χωρίς ήχο

Η αδικία στα μάτια του Θεού και των ανθρώπων

Γ΄ Λυκείου: 3.2 Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ      

(ΠΣ 2027-28  Α' Λυκείου: 1.4. Η ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ)

Η αδικία έχει αποτελέσει αντικείμενο μελέτης και αναφοράς στον φιλοσοφικό και κοινωνικό λόγο απ' αρχής των οργανωμένων κοινωνιών, όταν οι σχέσεις των ανθρώπων άρχισαν να μεταφράζονται και μέσω οικονομικών σχέσεων.

Με την εμφάνιση αυτής της μορφής κοινωνικών «συμβολαίων» μεταξύ των ανθρώπων, η πλεονεξία και η θέληση για συσσώρευση του πλούτου άρχισε να γίνεται όλο και πιο έντονη. Η Αγία Γραφή, ήδη από την Παλαιά Διαθήκη μας διδάσκει την απάρνηση του άδικου πλούτου και της πλεονεξίας: «Ἀγαθὸν τὸ ὀλίγον μετὰ δικαιοσύνης ἢ πολὺ μετὰ ἀδικίας», όπως μας αναφέρεται στην ιστορία του Τωβίτ.

Και το κήρυγμα της ακτημοσύνης γίνεται εμφανέστατο μέσα από τα λόγια του ίδιου του Κυρίου μας, ο οποίος μας προτρέπει να δώσουμε τον έναν χιτώνα, αν έχουμε δύο, αλλά και να προσφέρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό στην υπηρεσία του συνάδελφού μας. Με τον κ. Θανάσης Παπαθανασίου, αναπληρωτή καθηγητή στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών.

Η πλάνη της Νέας Εποχής

 1.2 ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ

Υπάρχει μια γλώσσα που ακούγεται γλυκιά — μιλά για φως, για ενότητα, για αφύπνιση. Είναι η «Νέα Εποχή». Αλλά πίσω από τη γλυκιά γλώσσα κρύβεται μια βαθιά πλάνη: • Δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο — «ο Θεός είσαι εσύ». • Δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό — «όλα είναι όψεις του ίδιου πράγματος». Όταν χάνεται η διάκριση, χάνεται η αλήθεια. Χάνεται η μετάνοια. Χάνεται η ελπίδα. Αυτό το βίντεο δεν είναι επίθεση σε ανθρώπους. Είναι αγάπη για την αλήθεια. Η Εκκλησία δεν μας καλεί να θεοποιήσουμε τον εαυτό μας — μας καλεί να ενωθούμε με τον Χριστό, με πίστη, διάκριση και καθαρή καρδιά. Πρόσεξε την πλάνη. Κράτα την αλήθεια. Ζήτα φως και διάκριση. ──────────────────────── 📖 Πηγή: π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, «Νεοφανείς Αιρέσεις»

Βουδισμός: η κόλαση της μετενσάρκωσης και η φώτιση

 4.6 Ο ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

00:00 Εισαγωγή 00:25 Η ζωή του Βούδα 03:25 Η τρομερή αλήθεια για τη μετενσάρκωση και η φώτιση 05:09 Οι 4 ευγενείς αλήθειες 06:02 Το οχταπλό μονοπάτι 07:36 Είναι ο Βουδισμός θρησκεία χωρίς Θεό;

Οι Αόρατοι Ασκητές του Αγίου Όρους

 1.4. Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Υπάρχουν πραγματικά αόρατοι ασκητές στο Άγιο Όρος; Σε αυτό το συγκλονιστικό ταξίδι εξερευνούμε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της Ορθοδοξίας και του Άθωνα. Μέσα από μαρτυρίες μοναχών, παραδόσεις αιώνων και αναφορές σε μεγάλους γέροντες, αναζητούμε την αλήθεια πίσω από τους λεγόμενους «Αόρατους Ασκητές». Ποιοι είναι οι άνθρωποι που ζουν κρυμμένοι στις σπηλιές και στις απόκρημνες πλαγιές του Αγίου Όρους; Γιατί κανείς δεν γνωρίζει τα ονόματά τους; Και γιατί πολλοί πιστεύουν ότι αυτοί οι αφανείς ερημίτες κρατούν ακόμη ζωντανή την προσευχή του κόσμου; Ένα βίντεο γεμάτο μυστήριο, πίστη, πνευματικότητα και την ατμόσφαιρα του Αγίου Όρους που συγκινεί εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Θεία Λειτουργία: Γιατί Κλείνει η Ωραία Πύλη; - Τι είναι το Αντίδωρο;

2.2 ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Θεία Λειτουργία:  Γιατί Κλείνει η Ωραία Πύλη;

 Υπάρχει μια στιγμή στη Θεία Λειτουργία που ο ναός βυθίζεται σε σιωπή…

Η Ωραία Πύλη κλείνει. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Τι συμβολίζει; Και γιατί οι παλιοί άνθρωποι στεκόντουσαν τότε με τόση κατάνυξη και δέος;

Θεία Λειτουργία:  Τι είναι το Αντίδωρο;

Το αντίδωρο είναι κάτι που οι περισσότεροι λαμβάνουμε στο τέλος της Θείας Λειτουργίας. Όμως πόσοι γνωρίζουμε πραγματικά τι συμβολίζει;

Σε αυτό το βίντεο ανακαλύπτουμε την ιστορία, το βαθύτερο νόημα και τον συμβολισμό του αντιδώρου. Γιατί ονομάζεται έτσι; Από πού προέρχεται; Και γιατί η Εκκλησία το προσφέρει στους πιστούς εδώ και αιώνες; Ένα μικρό κομμάτι ψωμί που κρύβει ένα μεγάλο μήνυμα πίστης, ταπείνωσης και ευγνωμοσύνης.

Θεοφάνεια στην Παλαιά Διαθήκη: ο Θεός καλεί τον Μωυσή

 1.2  Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

(Πρόγραμμα σπουδών 2027-28 Α' Λυκείου: ΘΕΟΣ-Ο Θεός αποκαλύπτεται μέσα στην ιστορία)

Η κλήση του Μωυσή

1 Ο Μωυσής έβοσκε τα πρόβατα του Ιοθόρ, του πεθερού του, ιερέα της Μαδιάμ. Κάποτε, οδηγώντας τα πρόβατα πέρα από την έρημο, έφτασε στο βουνό του Θεού, το Χωρήβ. 

2 Τότε του φανερώθηκε ο άγγελος του Κυρίου μέσα σε πύρινη φλόγα που έβγαινε από μια βάτο. Ο Μωυσής είδε πως ενώ η βάτος είχε πάρει φωτιά κι ήταν μέσα στις φλόγες, δεν καιγόταν να γίνει στάχτη. 

3 Είπε, λοιπόν: «Ας πάω, να δω αυτό το παράδοξο θέαμα: γιατί δεν καίγεται η βάτος;». 

4 Όταν ο Κύριος είδε ότι ο Μωυσής πλησίαζε για να παρατηρήσει, του φώναξε μέσα από τη βάτο: «Μωυσή, Μωυσή». Αυτός απάντησε: «Ορίστε».

5 «Μην πλησιάσεις εδώ», είπε ο Κύριος. «Βγάλε τα σανδάλια σου από τα πόδια σου, γιατί ο τόπος όπου στέκεσαι είναι τόπος άγιος.

 6 Εγώ», του λέει, «είμαι ο Θεός των προγόνων σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ». Τότε ο Μωυσής σκέπασε το πρόσωπό του, γιατί φοβόταν να κοιτάξει τον Θεό.

7 Ο Κύριος συνέχισε: «Είδα τη δυστυχία του λαού μου στην Αίγυπτο, και άκουσα την κραυγή τους εξαιτίας των καταπιεστών τους. Ξέρω τα βάσανά τους. 

8 Γι’ αυτό κατέβηκα να τους γλιτώσω από τους Αιγύπτιους και να τους φέρω από αυτή τη χώρα σε μια χώρα μεγάλη και εύφορη, στη χώρα όπου ρέει

γάλα και μέλι, εκεί που τώρα κατοικούν οι Χαναναίοι, οι Χετταίοι, οι Αμορραίοι, οι Φερεζαίοι, οι Ευαίοι και οι Ιεβουσαίοι. 

9 Και τώρα που η κραυγή των Ισραηλιτών έφτασε ως εμένα, και είδα πώς τους

καταπιέζουν οι Αιγύπτιοι, 

10 τώρα εγώ σε στέλνω στον Φαραώ, να βγάλεις τον λαό μου, τους Ισραηλίτες,

από την Αίγυπτο».

11 Ο Μωυσής είπε στον Θεό: «Ποιος είμαι εγώ, για να πάω στον Φαραώ και να βγάλω τους Ισραηλίτες από την Αίγυπτο;». 

12 «Εγώ θα είμαι μαζί σου», του απάντησε ο Θεός. «Και να ποιο θα είναι το

σημείο ότι εγώ σε έστειλα: Όταν θα βγάλεις τον λαό από την Αίγυπτο, θα λατρεύσετε τον Θεό σ’ αυτό εδώ το βουνό». 

13 Αλλά ο Μωυσής είπε πάλι: «Καλά, εγώ θα πάω στους Ισραηλίτες και θα τους πω, “ο Θεός των προγόνων σας με έστειλε σ’ εσάς”. Αυτοί όμως θα με ρωτήσουν “ποιο είναι το όνομά του;”. Τι θα τους πω;». 

14 Τότε ο Θεός απάντησε στον Μωυσή: «Εγώ είμαι εκείνος που είμαι («Ἐγώ εἰμι ὁ

Ὤν»). Έτσι», του λέει, «θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “Εκείνος που είναι μ’ έστειλε σ’ εσάς”».

Έξοδος, 3, 1-14.

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός (Οι Άγιοι της εποχής μας)

 1.4. Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός (1877–1961) 11 IOYNIOY

Ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα στη ζωή του Αγίου Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας Λουκά, κατά κόσμον Βαλεντίν Φέλιξ Βόινο-Γιασενέτσκι. Από τα παιδικά του χρόνια στην Κριμαία και τις σπουδές του στην Ιατρική, μέχρι τη διακονία του ως σπουδαίου χειρουργού, την οικογενειακή του ζωή, τη μοναχική κουρά, την επισκοπική του διακονία, τους διωγμούς, τις φυλακίσεις, τις εξορίες και τη μεγάλη προσφορά του στην Εκκλησία και την Ιατρική επιστήμη. Μια συγκλονιστική πορεία πίστης, αγάπης, θυσίας και ομολογίας, που ανέδειξε έναν από τους μεγαλύτερους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Από το χειρουργείο… στο μαρτύριο… και από την εξορία… στη δόξα των Αγίων.

Ο Άγιος Λουκάς υπήρξε ταυτόχρονα ένας κορυφαίος επιστήμονας, ένας ακούραστος ποιμένας, ένας γενναίος ομολογητής της πίστεως και ένας Άγιος που μέχρι σήμερα εμπνέει και παρηγορεί χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. «Διήλθεν ευεργετών και ιώμενος»

πηγή

Η Συγκλονιστική Ζωή του Αγίου Λουκά του Ιατρού

 Υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται γνωστοί για την πίστη τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται γνωστοί για την επιστήμη τους. Ο Άγιος Λουκάς της Κριμαίας έγινε γνωστός και για τα δύο. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους χειρουργούς της εποχής του. Έσωσε αμέτρητες ζωές, έγραψε επιστημονικά συγγράμματα που διδάσκονται μέχρι σήμερα και την ίδια στιγμή υπηρέτησε την Εκκλησία ως επίσκοπος. Η ζωή του μοιάζει σχεδόν απίστευτη. Χειρουργούσε κάνοντας πρώτα το σημείο του Σταυρού.

Συνελήφθη, ανακρίθηκε και εξορίστηκε στις παγωμένες εκτάσεις της Σιβηρίας. Έστηνε πρόχειρα χειρουργεία μέσα στην εξορία και συνέχιζε να θεραπεύει ανθρώπους με ελάχιστα μέσα. Το ίδιο καθεστώς που τον καταδίωκε, αναγκαζόταν συχνά να ζητά τις υπηρεσίες του. Όταν στα γεράματά του έχασε το φως των ματιών του, δεν σταμάτησε να υπηρετεί τον άνθρωπο. Συνέχισε ως πνευματικός πατέρας, προσφέροντας παρηγοριά και ελπίδα σε όσους τον πλησίαζαν. Στο σημερινό βίντεο θα γνωρίσουμε τη συγκλονιστική ζωή ενός ανθρώπου που απέδειξε ότι η επιστήμη και η πίστη δεν είναι αντίπαλοι δρόμοι, αλλά μπορούν να συναντηθούν μέσα στην αγάπη προς τον άνθρωπο.

Μοριακή Γενετική: Προβληματισμοί.

 ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Οι νέες μέθοδοι της επεμβατικής γενετικής, είτε αυτές αναφέρονται στον άνθρωπο (προγεννητικός έλεγχος, διάγνωση κληρονομικών ασθενειών, θεραπεία κληρονομικών ή άλλων ασθενειών κ.λπ.), είτε ακόμη αναφέρονται στην παραγωγή ζώων εκτροφής με βελτιωμένες ιδιότητες, είτε στην παραγωγή φυτών με ανάλογες ιδιότητες, θα πρέπει να είναι της αποδοχής όλων των κοινωνικών ομάδων, και να είναι σύμφωνες με τους γραπτούς και άγραφους ηθικούς νόμους.

Για να υπάρξει μια τέτοια αποδοχή από όλες τις κοινωνικές ομάδες, θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα σωστής ενημέρωσης όλων των φορέων της κοινωνίας και όλων των εμπλεκομένων ομάδων, που θα συμμετάσχουν στη λήψη αποφάσεων ορθολογικής χρήσης στην πράξη, των μεθόδων αυτών στους επί μέρους τομείς.

 Είναι φυσικό και κατανοητό να υπάρχουν επιφυλάξεις, αντίθετες απόψεις και αντιδράσεις σε αυτές τις νέες βιοτεχνολογικές εξελίξεις, που αποτελούν καινοτομία και επανάσταση στα μέχρι σήμερα κρατούντα.

 Θα πρέπει, λοιπόν, να υπάρξουν τρόποι προσέγγισης στις σχέσεις ανάμεσα στην επιστήμη και τεχνολογία με το κοινωνικό σύνολο.

 Ήδη έχουν ξεκινήσει ειδικά προγράμματα στον ευρωπαϊκό χώρο για την μελέτη του θέματος αυτού, όπως είναι π.χ. το ESST (Ευρωπαϊκό Δίκτυο Πανεπιστημίων και Σχολών για την κοινωνία, επιστήμη και τεχνολογία).

 Θα πρέπει να προχωρήσουμε στην ενημέρωση και στη χώρα μας όλων των ενδιαφερόμενων ατόμων και ιδιαίτερα εκείνων που ασχολούνται με θέματα βιοϊατρικής, άλλα και εκείνων των επιστημόνων που το γνωστικό αντικείμενό τους άπτεται τέτοιων θεμάτων (δικαστές, νομικοί, εκπαιδευτικοί, θεολόγοι και εκκλησιαστικοί παράγοντες).

 Είναι καθήκον των ειδικών, της μοριακής βιολογίας, της γενετικής και της γενετικής μηχανικής να καθίσουν σε στρογγυλές τράπεζες και να συζητήσουν πάνω σε αυτά τα θέματα με τους επιστήμονες όλων των άλλων κλάδων, ώστε να υπάρξει συνεννόηση και κοινή αποδοχή των νέων αυτών επιτευγμάτων που έχουν άμεση σχέση με τον άνθρωπο.

 Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη.

Ο οργανισμός του δεν είναι μόνο άθροισμα γονιδίων, κυττάρων και ιστών.

Ο άνθρωπος έχει, αυτός μόνος από όλα τα όντα, το προνόμιο να έχει το πνεύμα, την αθάνατη ψυχή, διότι έχει δημιουργηθεί «κατ’ εικόνα Θεού».

 

Με το πνεύμα ο άνθρωπος μπορεί και γίνεται γνώστης των μυστικών της φύσης, ένας συνειδητός δημιουργός που μπορεί μέχρις ενός ορίου να κυριαρχεί επί ορισμένων λειτουργιών της φύσης.

 Με το πνεύμα γίνεται μέτοχος του νοήματος της ζωής και κατανοεί τη λογικότητα του κόσμου.

Αξίζει να τονισθεί στο σημείο αυτό ότι, όσο προχωρεί ο άνθρωπος στη γνώση των πιο πολύπλοκων μηχανισμών και λειτουργιών του ίδιου του οργανισμού του, τόσο ανακαλύπτει ότι υπάρχουν όρια, πέρα από τα οποία ορισμένα φαινόμενα ξεπερνούν τις διανοητικές ικανότητές του.

 Για την κατανόηση αυτών των φαινομένων, μήπως θα πρέπει να καταφύγει ο άνθρωπος σε κάτι άλλο εκτός της επιστήμης; διερωτάται ένας από τους σύγχρονους Γάλλους μοριακούς βιολόγους, ο Francois Gros.

 Για τον χριστιανό επιστήμονα η ερώτηση δεν μένει χωρίς απάντηση. Αυτός γνωρίζει καλά ότι το κάτι άλλο έχει σχέση με τον άκτιστο κόσμο. Εκεί θα αναζητήσει να βρει απάντηση για το νόημα της ζωής και της υπάρξεως του ανθρώπου εδώ στη γη.

Χρήστος Γιαμβριάς, Οι σύγχρονες εξελίξεις των Βιολογικών επιστημών πρόκληση για τον σημερινό άνθρωπο

 

Ο πλούτος και η Βασιλεία του Θεού

 2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ

Πλούτος και χριστιανική πίστη —του Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, Καθηγητή Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Το ζήτημα του πλούτου, ένα από τα πιο ακανθώδη και δυσεπίλυτα προβλήματα, που ποτέ δεν έπαψε να απασχολεί τους ανθρώπους όλων των εποχών, θίγει η ευαγγελική περικοπή Ματ 19:16-26.

Πρόκειται για ένα θέμα που, παρά τις θέσεις που κατά καιρούς διατυπώθηκαν από φιλοσόφους, οικονομολόγους και πολιτικούς, παρά τους αγώνες που έγιναν και τις πρακτικές που εφαρμόστηκαν από επαναστάτες και κυβερνήσεις, δεν έχει μέχρι σήμερα βρει μια γενικά αποδεκτή και ικανοποιητική λύση.

Ο πλούτος εξακολουθεί καθ’ όλην τη διάρκεια της ανθρώπινης Ιστορίας να χωρίζει τους ανθρώπους, να οδηγεί ακόμη και αδέλφια στην αλληλοσφαγή και γενικά όλοι τον καταριούνται ως πηγή δεινών και ταυτόχρονα όλοι να τον επιδιώκουν όσο τίποτε άλλο περισσότερο.

  
Στο ζήτημα αυτό κλήθηκε να πάρει θέση ο Ιησούς όταν ρωτήθηκε από κάποιον πλούσιο τι πρέπει να κάνει προκειμένου να κερδίσει την αιώνια ζωή. Ο Χριστός του πρότεινε να τηρεί τις εντολές του Θεού και, όταν ο συνομιλητής του τον διαβεβαίωσε ότι τις τηρεί όλες από τα νιάτα του, ο Ιησούς του ζήτησε να πουλήσει τα υπάρχοντά του και να μοιράσει τα χρήματα στους φτωχούς. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο πλούσιος έφυγε απογοητευμένος, ενώ ο Ιησούς διαβεβαίωνε τους μαθητές του ότι:

Είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα από βελονότρυπα, παρά να μπει πλούσιος στη βασιλεία του Θεού.

Η σκληρή αυτή φράση σόκαρε ακόμη και τους μαθητές, οι οποίοι αναρωτήθηκαν αν τελικά είναι δυνατή η σωτηρία.

Όμως ο Ιησούς τους διαβεβαίωσε:

Αυτό είναι αδύνατο για τους ανθρώπους· για τον Θεό όμως όλα είναι δυνατά.
  
Πραγματικά, η θέση του Χριστού στο ζήτημα του πλούτου είναι απόλυτη και δεν επιδέχεται παρερμηνεία· πλούτος και χριστιανική πίστη είναι δύο πράγματα ασυμβίβαστα. Ή θα είναι κανείς πλούσιος ή θα είναι χριστιανός. Και τα δύο δεν γίνονται, ούτε γίνεται λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο.

Βέβαια, οι περισσότεροι χριστιανοί ξεπερνούν το δίλημμα αυτό εύκολα, καθώς θεωρούν ότι τα λόγια του Ιησού απευθύνονται σε άρπαγες, εκμεταλλευτές, σε ανθρώπους που δεν διστάζουν να πατήσουν επί πτωμάτων, να πιουν το αίμα του συνανθρώπου τους, προκειμένου να συγκεντρώσουν όσο γίνεται περισσότερα χρήματα.

Προσεκτικότερη όμως ανάγνωση της παραπάνω περικοπής διαλύει αμέσως τέτοιες ψευδαισθήσεις.

Ο συνομιλητής του Ιησού δεν είναι ένας άνθρωπος-τέρας, ένας στυγνός καταπιεστής. Αντίθετα, είναι ένας άνθρωπος πιστός και συνετός που σε όλη τη ζωή του φρόντιζε να τηρεί με επιμέλεια τις εντολές του Θεού και, μάλιστα, ένας άνθρωπος πρόθυμος ίσως να ακολουθήσει υπό ορισμένες προϋποθέσεις τον Χριστό.

Ο λόγος, επομένως, για τον οποίο ο Ιησούς μιλάει με τόσο σκληρά λόγια για έναν τέτοιον άνθρωπο θα πρέπει να αναζητηθεί στον τρόπο με τον οποίο κατανοεί ο Χριστός τον πλούτο.
  
“Πλούσιος” και “φτωχός” είναι δύο όροι τους οποίους πολύ συχνά χρησιμοποιεί ο Ιησούς σε διάφορες παραβολές και λόγους του, προκειμένου να σκιαγραφήσει δύο εκ διαμέτρου αντίθετες καταστάσεις ζωής.

 Έτσι, οι δύο αυτοί όροι δεν περιγράφουν πάντοτε οικονομικές μόνον καταστάσεις, αλλά έχουν ευρύτερο περιεχόμενο. “Πλούσιος” στην Καινή Διαθήκη δεν είναι μόνον αυτός που έχει πολλά αγαθά, αλλά αυτός που στηρίζεται στα αγαθά, αυτός που οχυρώνεται πίσω από τα όποια αγαθά του για να αισθανθεί ασφαλής και σίγουρος, με συνέπεια να πετρώσει η καρδιά του για τον διπλανό του, ο οποίος του είναι τελείως αδιάφορος ή και ανύπαρκτος.

Ως αγαθά στην προκειμένη περίπτωση δεν θα πρέπει να νοούνται μόνον τα χρήματα, αλλά κάθε τι, πάνω στο οποίο οι άνθρωποι στηρίζονται, το οποίο θεωρούν ότι τους εξασφαλίζει και τελικά καταντούν απόλυτα εξαρτημένοι από αυτό. Και είναι πάρα πολλά αυτά• είναι οι γνώσεις, η επιστήμη, τα αξιώματα, οι τίτλοι, οι γνωριμίες, οι δεσμοί, τα “μέσα” και ένα σωρό άλλα ακόμη. Υπό αυτήν την έννοια ως “πλούσιος” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ένας φτωχός, ο οποίος έχει κάνει σκοπό της ζωής του την εξυπηρέτηση του εγώ του, την οικονομική του εξασφάλιση, έστω και αν δεν το πετυχαίνει.

Πλούσιος είναι σε τελευταία ανάλυση ο οποιοσδήποτε υπολογιστής άνθρωπος, είτε έχει οικονομική δύναμη είτε όχι, ο οποίος έχει θέσει ως μοναδικό σκοπό της ζωής του την προσωπική του ικανοποίηση, αδιαφορώντας για το αν ο υπόλοιπος κόσμος χαθεί ολόκληρος. Είναι ο άνθρωπος εκείνος ο οποίος βασίζει όλες του τις επιλογές σε σίγουρα δεδομένα, ο άνθρωπος που δεν ρισκάρει ποτέ τίποτε. Δεν αρνείται να συμμορφωθεί με το θέλημα του Θεού, αρκεί να έχει μια χειροπιαστή απόδειξη ότι αυτό θα του αποφέρει κάποιο κέρδος.

Κατ’ αναλογία προς τον όρο “πλούσιος”, ο όρος “φτωχός” δηλώνει συχνά στην Καινή Διαθήκη τον άνθρωπο εκείνον ο οποίος στηρίζει την ελπίδα του στον Θεό.
  
Θεωρούμενα από αυτήν την οπτική γωνία τα πράγματα, είναι προφανές ότι ο όρος “πλούσιος” καλύπτει πολύ ευρύτερο φάσμα ανθρώπων από ό,τι αρχικά φαντάζεται κανείς. Γιατί είναι σχεδόν βέβαιο πως δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι είναι έτοιμος να θυσιάσει κάτι από όσα πέτυχε στη ζωή του, στηριζόμενος στην ελπίδα ότι ο Θεός θα τον βοηθήσει. Όχι να παρακαλέσει τον Θεό να τον βοηθήσει σε κάτι που θέλει να πετύχει, αλλά να εγκαταλείψει κάτι που πέτυχε ήδη, για χάρη του Θεού, για χάρη, δηλαδή, των συνανθρώπων του.
  
Ίσως πολλοί θεωρούν πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι απαραίτητο, όμως μια ματιά στην κατάσταση του κόσμου σήμερα είναι αρκετή για να δείξει το επείγον του πράγματος. Από τότε που ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και τον κατέστησε με την ευλογία του κυρίαρχο πάνω στη γη, οι άνθρωποι αυξήθηκαν και πληθύνθηκαν και πραγματικά κατακυρίευσαν τον κόσμο. Όχι όμως όλοι. Η εξουσία που δόθηκε από τον Θεό στον άνθρωπο γρήγορα μετατράπηκε σε καταδυνάστευση και, το χειρότερο, η καταδυνάστευση αυτή ασκείται όχι μόνον πάνω στη φύση, αλλά και στον ίδιο τον άνθρωπο. Μερικά σκόρπια στοιχεία, συγκεντρωμένα από εφημερίδες, δείχνουν καθαρά τι σημαίνει αυτό:

• Το 1/3 του πληθυσμού της γης σήμερα καταναλώνει το 87,5% του παγκόσμιου προϊόντος, στη στιγμή που τα υπόλοιπα 2/3 αρκούνται μόνο στο 12,5%.

Ίσως αυτά τα νούμερα φαίνονται πολύ αφηρημένα και ενδεχομένως δεν κάνουν εντύπωση. Αν όμως μεταφραστούν τα ποσοστά σε απόλυτους αριθμούς, προκύπτουν μερικά πολύ ανατριχιαστικά στοιχεία:

• 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι, οι μισοί από αυτούς παιδιά, υποφέρουν σήμερα από έλλειψη τροφής, η ζωή 400 εκατομμυρίων από αυτούς βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, ενώ 20-25 εκατομμύρια το χρόνο, δηλαδή 60.000 τη μέρα, πεθαίνουν από πείνα.

• Μόνο στην ανατολική Ασία τυφλώνονται 100.000 παιδιά το χρόνο από έλλειψη βιταμινών, ενώ πολύ περισσότερα παρουσιάζουν άλλες σωματικές ή διανοητικές διαταραχές.

Ίσως όμως και αυτά τα νούμερα φαίνονται πολύ μεγάλα, πολύ μαζικά, ώστε να χάνει κανείς το μέτρο και την αίσθηση της φρίκης που κυριαρχεί στον κόσμο και χρειάζεται να μετατραπούν σε μικρότερη κλίμακα:

• Από τα 122 εκατομμύρια παιδιά που υπολογίζεται ότι έρχονται κάθε χρόνο στον κόσμο, τα 12 εκατομμύρια πεθαίνουν τον πρώτο χρόνο της ζωής τους από έλλειψη τροφής και άλλα 5 εκατομμύρια πεθαίνουν στη συνέχεια σε ηλικία 1-4 χρόνων. Αυτό σημαίνει 23 παιδιά το λεπτό. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που άρχισε να διαβάζει κανείς αυτές τις γραμμές μέχρι τώρα έχουν πεθάνει 180 παιδιά και μέχρι να τελειώσει το διάβασμα θα έχουν πεθάνει άλλα 50 παιδιά από πείνα.

Και από την άλλη μεριά:

• Στο ίδιο χρονικό διάστημα, από την έναρξη, δηλαδή, της ανάγνωσης μέχρι αυτήν τη στιγμή, έχουν ξοδευτεί περισσότερα από 6 εκατομμύρια δολάρια για όπλα, 500 δισεκατομμύρια, δηλαδή, το χρόνο.

• Έχει υπολογιστεί ότι το ψωμί που πετιέται στους σκουπιδοτενεκέδες των γερμανικών μόνο σχολείων θα μπορούσε να θρέψει για ένα χρόνο 2500 τετραμελείς οικογένειες στις φτωχές χώρες.

Βέβαια, ένας οικονομολόγος θα μπορούσε εύκολα να καταλογίσει αφέλεια σ’ αυτές τις στατιστικές. Και είναι αλήθεια ότι αν ο δυτικός κόσμος απολαμβάνει ένα σχετικά καλό επίπεδο ζωής, αυτό οφείλεται ακριβώς σ’ αυτήν την οικονομική πολιτική που ακολουθείται σε παγκόσμιο επίπεδο.  Αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση οι χριστιανοί ομολογούν ότι για να ζήσουν αυτοί καλά, πρέπει κάθε λεπτό που περνάει να θυσιάζονται 23 παιδάκια. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς καλός χριστιανός για να αντιληφθεί πόσο απαράδεκτο είναι αυτό.
  
Η ένσταση βεβαίως παραμένει, καθώς δύσκολα θα μπορούσε να εισηγηθεί κανείς κάποια λύση στο πρόβλημα. Θα μπορούσε όμως από κάπου να αρχίσει κανείς την προσπάθεια. Αυτό που στην πραγματικότητα ζητάει ο Χριστός από το συνομιλητή του είναι να απαρνηθεί ό,τι θεωρεί πολυτιμότερο για τον εαυτό του. Στη σημερινή εποχή ένα σωρό πράγματα θεωρούνται πολυτιμότερα από τα χρήματα. Στην προσωπική κλίμακα των αξιών τού καθένα πολλά πράγματα, όπως η καριέρα, η κοινωνική καταξίωση, ο ελεύθερος χρόνος, κ.ά. κατέχουν σημαντικότερη θέση. Τελικά το να θυσιάσει κανείς κάποια χρήματα, περισσότερα ή λιγότερα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, προκειμένου να βοηθήσει κάποιον φτωχό δεν φαίνεται πάντοτε και το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο. 

Αντίθετα πολύ πιο δύσκολο φαίνεται να προσφέρει κανείς σε κάποιον που έχει ανάγκη πέντε λεπτά από τον χρόνο του, για να ανοίξει κουβέντα μαζί του, να σκύψει πάνω στο πρόβλημά του, να του κρατήσει για λίγο το χέρι. Κι όμως είναι γνωστό ότι ο φτωχός, ο παράνομος μετανάστης, ο πρόσφυγας μπορεί να αντέξει τα πάντα• αντέχει στην πείνα, στο κρύο, στη σκληρή δουλειά. Ένα μόνον πράγμα δεν μπορεί να αντέξει, όπως άλλωστε και κανείς άνθρωπος• τη μοναξιά και την περιθωριοποίηση. Αλλά είναι αυτό ακριβώς που όλοι οι “καλοί” χριστιανοί του προσφέρουν απλόχερα. 

Το ίδιο ισχύει και στη σφαίρα της οικογενειακής ζωής. Είναι πάρα πολλοί εκείνοι που θα προτιμούσαν να ξοδέψουν ένα σωρό χρήματα για να αγοράσουν πανάκριβα παιχνίδια στα παιδιά τους από το να καθίσουν λίγες ώρες μαζί τους, να ακούσουν τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους, να προσπαθήσουν να τα καταλάβουν. Κι όμως όλοι γνωρίζουν ότι αυτό που περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο λείπει από τη σύγχρονη εποχή είναι η ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία. Από την άποψη αυτήν τελικά το να δώσει κανείς κάποια χρήματα για τους άλλους είναι το φθηνότερο κόστος της χριστιανικής του ιδιότητας. 

Γι’ αυτό άλλωστε και το κάνουν όλοι, καλοί και κακοί χριστιανοί και ακόμη και μη χριστιανοί. Όλοι δίνουν κάποια χρήματα σε εκκλησίες, φιλανθρωπικές οργανώσεις, διεθνείς οργανισμούς. Ελάχιστοι όμως είναι εκείνοι που θα ήταν διατεθειμένοι να δώσουν κάτι από τον εαυτό τους, κάτι από τον χρόνο τους, από τις σκέψεις τους.
  
Αν δει κανείς κάτω από αυτό το πρίσμα τα πράγματα, τότε γίνεται πολύ καλά κατανοητό το γιατί ο Χριστός είναι τόσο απόλυτος, γιατί ζητάει ολόκληρο τον άνθρωπο και όχι απλώς την τήρηση κάποιων εντολών του. Γιατί γνωρίζει ότι όσο ο άνθρωπος, παρά την πίστη του στον Θεό, επιμένει να αναζητά ασφάλεια σε επίγεια στηρίγματα, θα επιλέγει δρόμους και πολιτικές που θα εξουθενώνουν άλλους ανθρώπους. 

Γι’ αυτό ο Θεός ζητάει συνεργάτες, όχι δουλικούς υπηρέτες που εκτελούν τις εντολές του. Μόνο συνεργάτες του Θεού, άνθρωποι ελεύθεροι, μπορούν να αγωνιστούν μαζί με τον Θεό για τον ερχομό της βασιλείας του. Δουλικοί υπηρέτες, παγιδευμένοι μέσα στον πλούτο της λογικής τους, που αποζητούν τη σιγουριά και την προσωπική τους εξασφάλιση, μόνο για τον εαυτό τους μπορούν να παλέψουν. Γνωρίζει όμως ταυτόχρονα ο Χριστός και πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους αυτό το ολοκληρωτικό δόσιμο στον Θεό. Και γι’ αυτό σπεύδει να διαβεβαιώσει:

Αυτό είναι αδύνατο για τους ανθρώπους· για τον Θεό όμως όλα είναι δυνατά.

Το πρώτο, κατά συνέπεια, ζητούμενο για τον σύγχρονο χριστιανό είναι να συνειδητοποιήσει το πραγματικό νόημα της χριστιανικής του ταυτότητας. Να αφήσει λίγο χώρο στον Θεό, να τον εμπιστευτεί λίγο παραπάνω από όσο τον εμπιστευόταν χθες και προχθές, και ο Θεός σίγουρα θα βρει τον τρόπο να ανοίξει δρόμους που μέχρι χθες φάνταζαν απίθανοι.

 ΠΗΓΗ