Δεν Είμαι ο Νέγρος σου

Ιστορική καταγραφή των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ μέσω των εμπειριών του πολιτικού διανοητή Τζέιμς Μπόλντουιν.

http://www.athinorama.gr/cinema/movie/den_eimai_o_negros_sou-10058312.html

Συνοδεύοντας τα αυθεντικά λόγια του Τζέιμς Μπάλντουιν, κορυφαίου συγγραφέα, λόγιου και ουσιαστικού ακτιβιστή της εικόνας και της ζωής των μαύρων στην Αμερική, με ανατριχιαστικά καίριες εικόνες αρχείου από το παρελθόν αλλά και το παρόν, το ντοκιμαντέρ του Ραούλ Πεκ αποκαλύπτει πως η ανάγκη για φυλετική και κοινωνική ισότητα παραμένει πιο επιτακτική από ποτέ. 

Yποψήφιο για Οσκαρ Ντοκιμαντέρ 2017.

http://flix.gr/cinema/i-am-not-your-negro-review.html

Μεταβολή των τιμίων δώρων

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΘΕ 3 KOINOTHTA 3.2 ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ (2ο δίωρο)

"Είναι η τελευταία φορά που λειτουργώ. Ακόμη κι αν χρειάζεστε έναν ιερέα, να τον βρείτε αλλού, γιατί δεν μπορώ να ξαναβιώσω αυτό που βίωσα σήμερα και να μείνω ζωντανός". 

Στη Θεία Λειτουργία συμβαίνει κάτι που θα μπορούσε να μας συγκινήσει πολύ βαθιά· κι όμως εμείς το αντιλαμβανόμαστε μόνο επιφανειακά. 

Ένα κομμάτι ψωμί και το κρασί, αγαθά καθημερινά, απλά, χωρίς τίποτε το ιερό μεταβάλλονται με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και γίνονται απόλυτα το Σώμα και το Αίμα του.

Ολόκληρη η Δημιουργία καλείται να γίνει ο τόπος της Ενσάρκωσης, η οποία είναι ορατή, αντιληπτή και απόλυτα ολοκληρωμένη σε αυτό το Γεγονός.

Η συγχώρηση στην 7η τέχνη.

Βρίθει η 7η τέχνη από ταινίες εκδίκησης.  Βία στην βία. Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος. Στην αντίπερα όχθη, της συγχώρησης, ελάχιστες  ταινίες αλλά πραγματικά διαμάντια, όπως οι παρακάτω:  

Philomena. 2013

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Δείτε την ΕΔΩ

Η αληθινή ιστορία μιας γυναίκας που υπέφερε την αυστηρότητα των καθολικών διδαχών και κατέληξε μέχρι και στα γηρατειά της να ψάχνει την προσωπική της λύτρωση. 

Ποιο είναι το μήνυμα που ο Φρίαρς θέλει να περάσει;  Ότι η προσωπική σωτηρία, ακόμα και αν βασίζεται σε θρησκευτικά θεμέλια, ενέχει τη δυνατότητα της συγχώρεσης.

http://popaganda.gr/philomena-tou-stiven-friars-ine-tenia-tis-evdomadas/

THE SNOWS OF KILIMANDJARO (ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΙΛΙΜΑΝΤΖΑΡΟ) 

Ενώ για ένα μέρος των συνανθρώπων μας η απροσδόκητη είσοδος στην ανεργία επιφέρει αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχολογία τους, με το αρχικό σοκ να το διαδέχεται η απόγνωση και η απελπισία, για τον μεσήλικα Μισέλ (Ζαν-Πιερ Νταρουσίν) που για 30 χρόνια εργαζόταν στις αποβάθρες των ναυπηγείων της Μασσαλίας, υπάρχει και η αισιόδοξη πλευρά. Ότι τελικά θα καταφέρει να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής του, να πάει για σαφάρι με τη γυναίκα του Μαρί Κλερ (Αριάν Ασκαρίντ) στο Κιλιμάντζαρο της Τανζανίας. Τα χρήματα της αποζημίωσης δεν επαρκούν, αλλά συμπληρώνονται από τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και στενούς τους φίλους.

Ένα δείπνο στο σπίτι του ζεύγους με καλεσμένους τον Ραούλ (Γκεράρντ Μειλά), συνάδελφο και συναγωνιστή του Μισέλ στο συνδικάτο, και τη σύζυγο του Ντενίζ (Μαρλίν Καντό), καταλήγει σε βράδυ-κόλαση, με σκηνές από το “Funny Games U.S." του Χάνεκε να έρχονται αμέσως στη μνήμη μας. Δύο μασκοφόροι με άγριες διαθέσεις εισέρχονται στο σαλόνι, χτυπούν τους θαμώνες και τους δένουν, με τον ένα εξ αυτών να κατευθύνεται στο κουτί που ο Μισέλ είχε φυλαγμένα τα χρήματα του ταξιδιού. Η ληστεία ήταν προμελετημένη, και οι κλέφτες φαίνεται να γνώριζαν σημαντικές λεπτομέρειες της ζωής του Μισέλ και της Μαρί Κλερ.

Η έρευνα της αστυνομίας και του πρωταγωνιστή θα αποκαλύψει τον ηθικό αυτουργό, έναν απολυμένο συνάδελφο του Μισέλ ο οποίος μέσα στην οικονομική του απόγνωση και την ανάγκη του να στηρίξει τα δύο του αδέρφια, θα προβεί σε αυτή την ακραία πράξη. 

Απ’ αυτό το σημείο ξεκινά για τον βασικό ήρωα και τη σύντροφο του, ένα διαδοχικό μπρα ντε φερ συναισθημάτων θυμού και έντονων αμφιταλαντεύσεων, αναγνωρίζοντας με τρόπο επώδυνο, πως σε αυτή τη ζωή δεν είναι όλα μαύρο ή άσπρο. Υπάρχουν χρώματα φωτεινότερα και ισχυρότερα, και για να τα προσδιορίσουμε στην ιστορία του έργου, είναι αυτά που οδηγούν στην επούλωση των τραυμάτων και στη συγχώρεση.

http://cine-kritikes.blogspot.gr/2015/02/2011_31.html

Το μυστήριο της μετάνοιας

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΘΕ 5 ΚΑΚΟ 5.1 ΑΜΑΡΤΙΑ (1ο δίωρο)

Αναπλαισιώνοντας:

Η μετάνοια ως αντίδοτο της αμαρτίας στον Χριστιανισμό.

Η εξομολόγηση είναι συγχώρηση των αμαρτιών του ανθρώπου. Δεν πρόκειται για μια εκτονωτική διαδικασία που απαλλάσσει τον άνθρωπο από ενοχές.

Πολλές φορές μέσα στην εξομολόγηση τα πράγματα μπερδεύονται, διότι λείπει η κατήχηση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος παλαιότερα ήξερε το θέλημα του Θεού, ήξερε σε τι είχε αμαρτήσει και επέστρεφε στο σπίτι του Πατέρα του και γύρευε από τον Χριστό συγχώρηση.

Με τον π. Θεοδόσιο Μαρτζούχο

Η εποχή μας απέναντι στον γάμο

Β' ΛΥΚΕΙΟΥ ΗΘΙΚΗ 5.2 ΕΡΩΤΑΣ (2ο δίωρο)

\

Στην εποχή μας, δυστυχώς ο γάμος τείνει να θεωρηθεί ως μία τυπική κοινωνική τελετή, χωρίς κανένα παραπάνω περιεχόμενο. Μερίδιο της ευθύνης αναλογεί και στα μέλη της Εκκλησίας, αλλά και στους ιερείς που δεν εξηγούν στο ζευγάρι το νόημα και την αξία αυτού που πρόκειται να πράξουν.
Το σύμφωνο συμβίωσης, ως ένα "συμβόλαιο" ανταπόδοσης ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, φανερώνει ακριβώς αυτήν τη μικρή αξία που δίνουν σήμερα οι άνθρωποι στον γάμο, στην ένωση των ζωών τους.

Με τον πατέρα Βαρνάβα Λαμπρόπουλο.

«Τι λοιπόν»

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΘΕ 5 ΚΑΚΟ 5.2 ΘΑΝΑΤΟΣ (2ο δίωρο)

Νοηματοδοτώντας
Ο θάνατος στη θεολογική και θρησκευτική γλώσσα.
- Ομαδοσυνεργασία – «Επεξεργασία κειμένων με ερωτήσεις»: Οι μαθητές/μαθήτριες με αφορμή το ποίημα του Γ. Δροσίνη, Τι λοιπόν; (ή το τραγούδι Μάνα του Γ. Μαρκόπουλου) μελετούν το θέμα του θανάτου σε διάφορες θρησκείες.

Τι λοιπόν, της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνη ένα ορθό κυπαρίσσι;

Κι' από ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίσαμε
τάφου γή θα μας έχη χωρίση;

Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε καί βλέπουμε
τούτο μόνο ζωή μας το λέμε;

Κι' αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
καί χαμένο στους τάφους το κλαίμε;

Σ' ο,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνη;

Τίποτ'άλλο; Στερνό μας απόριμμα
τό κορμί που πετιέται και λυώνη;

Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ' τους τάφους ανθίζη;

Κι'ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρα απ' τον τάφο αρχίζη;

Η ψυχή ταξειδεύτρα μεσ' τ'άπειρο
σταλαμίδα νερού μήπως μοιάζη;

που ανεβαίνη στα νέφη απ' τα πέλαγα
κι'απ'τα νέφη στούς κάμπους σταλάζη;

Μήπως ο,τι θαρρούμε βασίλεμμα
γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα;

Κι'αντί ν'άρθη μια νύχτα αξημέρωτη
ξημερώνει μιά αβράδυαστη μέρα;

Μήπως είναι η αλήθεια στο θάνατο;
Κι'η ζωή μήπως κρύβη την πλάνη;

Ό,τι λέμε πως ζη μήπως πέθανε
κι'είναι αθάνατο ο,τι έχει πεθάνει; 

Γεώργιος Δροσίνης

Ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΚΥΡΙΟΣ

THE RISEN LORD

Brother can you spare me food
And give me a drink of wine
I've been travelling on this road
For such a long long time
I have seen the wonders
But most amazing of them all
I believe i've seen the face
Of the risen lord;

Αδελφέ μου μπορείς να μου κρατήσεις λίγο φαί
να μου δώσεις μια γουλιά κρασί
Ταξίδεψα σε τούτο το δρόμο
Για πολύ καιρό
Είδα πολλά θαύματα
Μα το πιο εκπληκτικό από όλα
Πιστεύω ότι είδα το πρόσωπο
του Αναστηθέντος Κυρίου


On a night like this there came
A stranger on the road
I saw him stumble, heard him fall
I helped him with his load
The further that we walked
Well the heavier it became
And i believe i've felt the weight
From another world...

Μια νύχτα σαν κι αυτή
ένας ξένος φάνηκε στον δρόμο
Τον είδα να σκοντάφτει τον άκουσα να πέφτει
Τον βοήθησα από το φορτίο του
Ενώ περπατούσαμε
Άρχισε να βαραίνει περισσότερο
Και πιστεύω ότι αισθάνθηκα το βάρος
Από έναν άλλο κόσμο...
πηγή

Την τελευταία φορά που έκλαψα

The last time I cried, I was sitting home, And it was deep in the night, Staring at the shadows and the flickering lights, Giving all that I had, to take them away, Giving all that I had, to make them pay; The last time I cried, I could see the people, Long ago in the rain, Waiting as the soldiers put them all on a train, And the hands on the bars, the eyes full of tears, And the word is the same, for a thousand years, Eli Eli Lama, oh Lord, you have forsaken me, Eli Eli Lama, oh Lord, you have forsaken me; The last time I cried, I could not believe it, When I held on a face, Staring at a soldier with his gun in the rain, It was the face of a child, my child here asleep, And the soldier who smiled, the man was me, Eli Eli Lama, oh Lord, you have forsaken me, The last time I cried, the last time I cried, The last time. Lyrics and music by Chris de Burgh (Μετάφραση - Velvet)  πηγή

Την τελευταία φορά που έκλαψα, καθόμουν στο σπίτι, στη καρδιά της νύχτας κοιτάζοντας τις σκιές και τα φώτα να τρεμοσβήνουν. Θα έδινα όλα αυτά που είχα για να τους πάρω μακρυά Θα έδινα όλα αυτά που είχα για να τους ξεπληρώσω. Την τελευταία φορά που έκλαψα, μπόρεσα να δω τους ανθρώπους, για πολύ καιρό πριν μέσα στη βροχή, περιμένοντας, ενώ οι στρατιώτες τους έβαζαν όλους σε ένα τρένο με τα χέρια πάνω στις μπάρες, τα μάτια γεμάτα δάκρυα. Και την ίδια λέξη, εδώ και χιλιάδες χρόνια Ηλι, Ηλι, Λαμά, Ω Κύριε, με εγκατέλειψες Ηλι, Ηλι, Λαμά, Ω Κύριε, γιατί με εγκατέλειψες; Την τελευταία φορά που έκλαψα, δεν μπορούσα να το πιστέψω όταν κοιτάζοντας επίμονα το πρόσωπο ενός στρατιώτη με το όπλο κάτω από τη βροχή έβλεπα στο πρόσωπο ενός παιδιού, το γιο μου, που "αναπαυόταν" εδώ. Και ο στρατιώτης που χαμογελούσε, ήμουν εγώ.  Ηλι, Ηλι, Λαμά, Ω Κύριε, γιατί με εγκατέλειψες; Eli, Eli, Lama, Oh Lord why, have you forsaken me? Την τελευταία φορά που έκλαψα The last time I cried.......