Οι Αόρατοι Ασκητές του Αγίου Όρους

 1.4. Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Υπάρχουν πραγματικά αόρατοι ασκητές στο Άγιο Όρος; Σε αυτό το συγκλονιστικό ταξίδι εξερευνούμε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της Ορθοδοξίας και του Άθωνα. Μέσα από μαρτυρίες μοναχών, παραδόσεις αιώνων και αναφορές σε μεγάλους γέροντες, αναζητούμε την αλήθεια πίσω από τους λεγόμενους «Αόρατους Ασκητές». Ποιοι είναι οι άνθρωποι που ζουν κρυμμένοι στις σπηλιές και στις απόκρημνες πλαγιές του Αγίου Όρους; Γιατί κανείς δεν γνωρίζει τα ονόματά τους; Και γιατί πολλοί πιστεύουν ότι αυτοί οι αφανείς ερημίτες κρατούν ακόμη ζωντανή την προσευχή του κόσμου; Ένα βίντεο γεμάτο μυστήριο, πίστη, πνευματικότητα και την ατμόσφαιρα του Αγίου Όρους που συγκινεί εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Θεία Λειτουργία: Γιατί Κλείνει η Ωραία Πύλη; - Τι είναι το Αντίδωρο;

2.2 ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Θεία Λειτουργία:  Γιατί Κλείνει η Ωραία Πύλη;

 Υπάρχει μια στιγμή στη Θεία Λειτουργία που ο ναός βυθίζεται σε σιωπή…

Η Ωραία Πύλη κλείνει. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Τι συμβολίζει; Και γιατί οι παλιοί άνθρωποι στεκόντουσαν τότε με τόση κατάνυξη και δέος;

Θεία Λειτουργία:  Τι είναι το Αντίδωρο;

Το αντίδωρο είναι κάτι που οι περισσότεροι λαμβάνουμε στο τέλος της Θείας Λειτουργίας. Όμως πόσοι γνωρίζουμε πραγματικά τι συμβολίζει;

Σε αυτό το βίντεο ανακαλύπτουμε την ιστορία, το βαθύτερο νόημα και τον συμβολισμό του αντιδώρου. Γιατί ονομάζεται έτσι; Από πού προέρχεται; Και γιατί η Εκκλησία το προσφέρει στους πιστούς εδώ και αιώνες; Ένα μικρό κομμάτι ψωμί που κρύβει ένα μεγάλο μήνυμα πίστης, ταπείνωσης και ευγνωμοσύνης.

Θεοφάνεια στην Παλαιά Διαθήκη: ο Θεός καλεί τον Μωυσή

 1.2  Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

(Πρόγραμμα σπουδών 2027-28 Α' Λυκείου: ΘΕΟΣ-Ο Θεός αποκαλύπτεται μέσα στην ιστορία)

Η κλήση του Μωυσή

1 Ο Μωυσής έβοσκε τα πρόβατα του Ιοθόρ, του πεθερού του, ιερέα της Μαδιάμ. Κάποτε, οδηγώντας τα πρόβατα πέρα από την έρημο, έφτασε στο βουνό του Θεού, το Χωρήβ. 

2 Τότε του φανερώθηκε ο άγγελος του Κυρίου μέσα σε πύρινη φλόγα που έβγαινε από μια βάτο. Ο Μωυσής είδε πως ενώ η βάτος είχε πάρει φωτιά κι ήταν μέσα στις φλόγες, δεν καιγόταν να γίνει στάχτη. 

3 Είπε, λοιπόν: «Ας πάω, να δω αυτό το παράδοξο θέαμα: γιατί δεν καίγεται η βάτος;». 

4 Όταν ο Κύριος είδε ότι ο Μωυσής πλησίαζε για να παρατηρήσει, του φώναξε μέσα από τη βάτο: «Μωυσή, Μωυσή». Αυτός απάντησε: «Ορίστε».

5 «Μην πλησιάσεις εδώ», είπε ο Κύριος. «Βγάλε τα σανδάλια σου από τα πόδια σου, γιατί ο τόπος όπου στέκεσαι είναι τόπος άγιος.

 6 Εγώ», του λέει, «είμαι ο Θεός των προγόνων σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ». Τότε ο Μωυσής σκέπασε το πρόσωπό του, γιατί φοβόταν να κοιτάξει τον Θεό.

7 Ο Κύριος συνέχισε: «Είδα τη δυστυχία του λαού μου στην Αίγυπτο, και άκουσα την κραυγή τους εξαιτίας των καταπιεστών τους. Ξέρω τα βάσανά τους. 

8 Γι’ αυτό κατέβηκα να τους γλιτώσω από τους Αιγύπτιους και να τους φέρω από αυτή τη χώρα σε μια χώρα μεγάλη και εύφορη, στη χώρα όπου ρέει

γάλα και μέλι, εκεί που τώρα κατοικούν οι Χαναναίοι, οι Χετταίοι, οι Αμορραίοι, οι Φερεζαίοι, οι Ευαίοι και οι Ιεβουσαίοι. 

9 Και τώρα που η κραυγή των Ισραηλιτών έφτασε ως εμένα, και είδα πώς τους

καταπιέζουν οι Αιγύπτιοι, 

10 τώρα εγώ σε στέλνω στον Φαραώ, να βγάλεις τον λαό μου, τους Ισραηλίτες,

από την Αίγυπτο».

11 Ο Μωυσής είπε στον Θεό: «Ποιος είμαι εγώ, για να πάω στον Φαραώ και να βγάλω τους Ισραηλίτες από την Αίγυπτο;». 

12 «Εγώ θα είμαι μαζί σου», του απάντησε ο Θεός. «Και να ποιο θα είναι το

σημείο ότι εγώ σε έστειλα: Όταν θα βγάλεις τον λαό από την Αίγυπτο, θα λατρεύσετε τον Θεό σ’ αυτό εδώ το βουνό». 

13 Αλλά ο Μωυσής είπε πάλι: «Καλά, εγώ θα πάω στους Ισραηλίτες και θα τους πω, “ο Θεός των προγόνων σας με έστειλε σ’ εσάς”. Αυτοί όμως θα με ρωτήσουν “ποιο είναι το όνομά του;”. Τι θα τους πω;». 

14 Τότε ο Θεός απάντησε στον Μωυσή: «Εγώ είμαι εκείνος που είμαι («Ἐγώ εἰμι ὁ

Ὤν»). Έτσι», του λέει, «θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “Εκείνος που είναι μ’ έστειλε σ’ εσάς”».

Έξοδος, 3, 1-14.

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός (Οι Άγιοι της εποχής μας)

 1.4. Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός (1877–1961) 11 IOYNIOY

Ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα στη ζωή του Αγίου Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας Λουκά, κατά κόσμον Βαλεντίν Φέλιξ Βόινο-Γιασενέτσκι. Από τα παιδικά του χρόνια στην Κριμαία και τις σπουδές του στην Ιατρική, μέχρι τη διακονία του ως σπουδαίου χειρουργού, την οικογενειακή του ζωή, τη μοναχική κουρά, την επισκοπική του διακονία, τους διωγμούς, τις φυλακίσεις, τις εξορίες και τη μεγάλη προσφορά του στην Εκκλησία και την Ιατρική επιστήμη. Μια συγκλονιστική πορεία πίστης, αγάπης, θυσίας και ομολογίας, που ανέδειξε έναν από τους μεγαλύτερους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Από το χειρουργείο… στο μαρτύριο… και από την εξορία… στη δόξα των Αγίων.

Ο Άγιος Λουκάς υπήρξε ταυτόχρονα ένας κορυφαίος επιστήμονας, ένας ακούραστος ποιμένας, ένας γενναίος ομολογητής της πίστεως και ένας Άγιος που μέχρι σήμερα εμπνέει και παρηγορεί χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. «Διήλθεν ευεργετών και ιώμενος»

πηγή

Η Συγκλονιστική Ζωή του Αγίου Λουκά του Ιατρού

 Υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται γνωστοί για την πίστη τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται γνωστοί για την επιστήμη τους. Ο Άγιος Λουκάς της Κριμαίας έγινε γνωστός και για τα δύο. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους χειρουργούς της εποχής του. Έσωσε αμέτρητες ζωές, έγραψε επιστημονικά συγγράμματα που διδάσκονται μέχρι σήμερα και την ίδια στιγμή υπηρέτησε την Εκκλησία ως επίσκοπος. Η ζωή του μοιάζει σχεδόν απίστευτη. Χειρουργούσε κάνοντας πρώτα το σημείο του Σταυρού.

Συνελήφθη, ανακρίθηκε και εξορίστηκε στις παγωμένες εκτάσεις της Σιβηρίας. Έστηνε πρόχειρα χειρουργεία μέσα στην εξορία και συνέχιζε να θεραπεύει ανθρώπους με ελάχιστα μέσα. Το ίδιο καθεστώς που τον καταδίωκε, αναγκαζόταν συχνά να ζητά τις υπηρεσίες του. Όταν στα γεράματά του έχασε το φως των ματιών του, δεν σταμάτησε να υπηρετεί τον άνθρωπο. Συνέχισε ως πνευματικός πατέρας, προσφέροντας παρηγοριά και ελπίδα σε όσους τον πλησίαζαν. Στο σημερινό βίντεο θα γνωρίσουμε τη συγκλονιστική ζωή ενός ανθρώπου που απέδειξε ότι η επιστήμη και η πίστη δεν είναι αντίπαλοι δρόμοι, αλλά μπορούν να συναντηθούν μέσα στην αγάπη προς τον άνθρωπο.

Μοριακή Γενετική: Προβληματισμοί.

 ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Οι νέες μέθοδοι της επεμβατικής γενετικής, είτε αυτές αναφέρονται στον άνθρωπο (προγεννητικός έλεγχος, διάγνωση κληρονομικών ασθενειών, θεραπεία κληρονομικών ή άλλων ασθενειών κ.λπ.), είτε ακόμη αναφέρονται στην παραγωγή ζώων εκτροφής με βελτιωμένες ιδιότητες, είτε στην παραγωγή φυτών με ανάλογες ιδιότητες, θα πρέπει να είναι της αποδοχής όλων των κοινωνικών ομάδων, και να είναι σύμφωνες με τους γραπτούς και άγραφους ηθικούς νόμους.

Για να υπάρξει μια τέτοια αποδοχή από όλες τις κοινωνικές ομάδες, θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα σωστής ενημέρωσης όλων των φορέων της κοινωνίας και όλων των εμπλεκομένων ομάδων, που θα συμμετάσχουν στη λήψη αποφάσεων ορθολογικής χρήσης στην πράξη, των μεθόδων αυτών στους επί μέρους τομείς.

 Είναι φυσικό και κατανοητό να υπάρχουν επιφυλάξεις, αντίθετες απόψεις και αντιδράσεις σε αυτές τις νέες βιοτεχνολογικές εξελίξεις, που αποτελούν καινοτομία και επανάσταση στα μέχρι σήμερα κρατούντα.

 Θα πρέπει, λοιπόν, να υπάρξουν τρόποι προσέγγισης στις σχέσεις ανάμεσα στην επιστήμη και τεχνολογία με το κοινωνικό σύνολο.

 Ήδη έχουν ξεκινήσει ειδικά προγράμματα στον ευρωπαϊκό χώρο για την μελέτη του θέματος αυτού, όπως είναι π.χ. το ESST (Ευρωπαϊκό Δίκτυο Πανεπιστημίων και Σχολών για την κοινωνία, επιστήμη και τεχνολογία).

 Θα πρέπει να προχωρήσουμε στην ενημέρωση και στη χώρα μας όλων των ενδιαφερόμενων ατόμων και ιδιαίτερα εκείνων που ασχολούνται με θέματα βιοϊατρικής, άλλα και εκείνων των επιστημόνων που το γνωστικό αντικείμενό τους άπτεται τέτοιων θεμάτων (δικαστές, νομικοί, εκπαιδευτικοί, θεολόγοι και εκκλησιαστικοί παράγοντες).

 Είναι καθήκον των ειδικών, της μοριακής βιολογίας, της γενετικής και της γενετικής μηχανικής να καθίσουν σε στρογγυλές τράπεζες και να συζητήσουν πάνω σε αυτά τα θέματα με τους επιστήμονες όλων των άλλων κλάδων, ώστε να υπάρξει συνεννόηση και κοινή αποδοχή των νέων αυτών επιτευγμάτων που έχουν άμεση σχέση με τον άνθρωπο.

 Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη.

Ο οργανισμός του δεν είναι μόνο άθροισμα γονιδίων, κυττάρων και ιστών.

Ο άνθρωπος έχει, αυτός μόνος από όλα τα όντα, το προνόμιο να έχει το πνεύμα, την αθάνατη ψυχή, διότι έχει δημιουργηθεί «κατ’ εικόνα Θεού».

 

Με το πνεύμα ο άνθρωπος μπορεί και γίνεται γνώστης των μυστικών της φύσης, ένας συνειδητός δημιουργός που μπορεί μέχρις ενός ορίου να κυριαρχεί επί ορισμένων λειτουργιών της φύσης.

 Με το πνεύμα γίνεται μέτοχος του νοήματος της ζωής και κατανοεί τη λογικότητα του κόσμου.

Αξίζει να τονισθεί στο σημείο αυτό ότι, όσο προχωρεί ο άνθρωπος στη γνώση των πιο πολύπλοκων μηχανισμών και λειτουργιών του ίδιου του οργανισμού του, τόσο ανακαλύπτει ότι υπάρχουν όρια, πέρα από τα οποία ορισμένα φαινόμενα ξεπερνούν τις διανοητικές ικανότητές του.

 Για την κατανόηση αυτών των φαινομένων, μήπως θα πρέπει να καταφύγει ο άνθρωπος σε κάτι άλλο εκτός της επιστήμης; διερωτάται ένας από τους σύγχρονους Γάλλους μοριακούς βιολόγους, ο Francois Gros.

 Για τον χριστιανό επιστήμονα η ερώτηση δεν μένει χωρίς απάντηση. Αυτός γνωρίζει καλά ότι το κάτι άλλο έχει σχέση με τον άκτιστο κόσμο. Εκεί θα αναζητήσει να βρει απάντηση για το νόημα της ζωής και της υπάρξεως του ανθρώπου εδώ στη γη.

Χρήστος Γιαμβριάς, Οι σύγχρονες εξελίξεις των Βιολογικών επιστημών πρόκληση για τον σημερινό άνθρωπο

 

Ο πλούτος και η Βασιλεία του Θεού

 2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ

Πλούτος και χριστιανική πίστη —του Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, Καθηγητή Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Το ζήτημα του πλούτου, ένα από τα πιο ακανθώδη και δυσεπίλυτα προβλήματα, που ποτέ δεν έπαψε να απασχολεί τους ανθρώπους όλων των εποχών, θίγει η ευαγγελική περικοπή Ματ 19:16-26.

Πρόκειται για ένα θέμα που, παρά τις θέσεις που κατά καιρούς διατυπώθηκαν από φιλοσόφους, οικονομολόγους και πολιτικούς, παρά τους αγώνες που έγιναν και τις πρακτικές που εφαρμόστηκαν από επαναστάτες και κυβερνήσεις, δεν έχει μέχρι σήμερα βρει μια γενικά αποδεκτή και ικανοποιητική λύση.

Ο πλούτος εξακολουθεί καθ’ όλην τη διάρκεια της ανθρώπινης Ιστορίας να χωρίζει τους ανθρώπους, να οδηγεί ακόμη και αδέλφια στην αλληλοσφαγή και γενικά όλοι τον καταριούνται ως πηγή δεινών και ταυτόχρονα όλοι να τον επιδιώκουν όσο τίποτε άλλο περισσότερο.

  
Στο ζήτημα αυτό κλήθηκε να πάρει θέση ο Ιησούς όταν ρωτήθηκε από κάποιον πλούσιο τι πρέπει να κάνει προκειμένου να κερδίσει την αιώνια ζωή. Ο Χριστός του πρότεινε να τηρεί τις εντολές του Θεού και, όταν ο συνομιλητής του τον διαβεβαίωσε ότι τις τηρεί όλες από τα νιάτα του, ο Ιησούς του ζήτησε να πουλήσει τα υπάρχοντά του και να μοιράσει τα χρήματα στους φτωχούς. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο πλούσιος έφυγε απογοητευμένος, ενώ ο Ιησούς διαβεβαίωνε τους μαθητές του ότι:

Είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα από βελονότρυπα, παρά να μπει πλούσιος στη βασιλεία του Θεού.

Η σκληρή αυτή φράση σόκαρε ακόμη και τους μαθητές, οι οποίοι αναρωτήθηκαν αν τελικά είναι δυνατή η σωτηρία.

Όμως ο Ιησούς τους διαβεβαίωσε:

Αυτό είναι αδύνατο για τους ανθρώπους· για τον Θεό όμως όλα είναι δυνατά.
  
Πραγματικά, η θέση του Χριστού στο ζήτημα του πλούτου είναι απόλυτη και δεν επιδέχεται παρερμηνεία· πλούτος και χριστιανική πίστη είναι δύο πράγματα ασυμβίβαστα. Ή θα είναι κανείς πλούσιος ή θα είναι χριστιανός. Και τα δύο δεν γίνονται, ούτε γίνεται λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο.

Βέβαια, οι περισσότεροι χριστιανοί ξεπερνούν το δίλημμα αυτό εύκολα, καθώς θεωρούν ότι τα λόγια του Ιησού απευθύνονται σε άρπαγες, εκμεταλλευτές, σε ανθρώπους που δεν διστάζουν να πατήσουν επί πτωμάτων, να πιουν το αίμα του συνανθρώπου τους, προκειμένου να συγκεντρώσουν όσο γίνεται περισσότερα χρήματα.

Προσεκτικότερη όμως ανάγνωση της παραπάνω περικοπής διαλύει αμέσως τέτοιες ψευδαισθήσεις.

Ο συνομιλητής του Ιησού δεν είναι ένας άνθρωπος-τέρας, ένας στυγνός καταπιεστής. Αντίθετα, είναι ένας άνθρωπος πιστός και συνετός που σε όλη τη ζωή του φρόντιζε να τηρεί με επιμέλεια τις εντολές του Θεού και, μάλιστα, ένας άνθρωπος πρόθυμος ίσως να ακολουθήσει υπό ορισμένες προϋποθέσεις τον Χριστό.

Ο λόγος, επομένως, για τον οποίο ο Ιησούς μιλάει με τόσο σκληρά λόγια για έναν τέτοιον άνθρωπο θα πρέπει να αναζητηθεί στον τρόπο με τον οποίο κατανοεί ο Χριστός τον πλούτο.
  
“Πλούσιος” και “φτωχός” είναι δύο όροι τους οποίους πολύ συχνά χρησιμοποιεί ο Ιησούς σε διάφορες παραβολές και λόγους του, προκειμένου να σκιαγραφήσει δύο εκ διαμέτρου αντίθετες καταστάσεις ζωής.

 Έτσι, οι δύο αυτοί όροι δεν περιγράφουν πάντοτε οικονομικές μόνον καταστάσεις, αλλά έχουν ευρύτερο περιεχόμενο. “Πλούσιος” στην Καινή Διαθήκη δεν είναι μόνον αυτός που έχει πολλά αγαθά, αλλά αυτός που στηρίζεται στα αγαθά, αυτός που οχυρώνεται πίσω από τα όποια αγαθά του για να αισθανθεί ασφαλής και σίγουρος, με συνέπεια να πετρώσει η καρδιά του για τον διπλανό του, ο οποίος του είναι τελείως αδιάφορος ή και ανύπαρκτος.

Ως αγαθά στην προκειμένη περίπτωση δεν θα πρέπει να νοούνται μόνον τα χρήματα, αλλά κάθε τι, πάνω στο οποίο οι άνθρωποι στηρίζονται, το οποίο θεωρούν ότι τους εξασφαλίζει και τελικά καταντούν απόλυτα εξαρτημένοι από αυτό. Και είναι πάρα πολλά αυτά• είναι οι γνώσεις, η επιστήμη, τα αξιώματα, οι τίτλοι, οι γνωριμίες, οι δεσμοί, τα “μέσα” και ένα σωρό άλλα ακόμη. Υπό αυτήν την έννοια ως “πλούσιος” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ένας φτωχός, ο οποίος έχει κάνει σκοπό της ζωής του την εξυπηρέτηση του εγώ του, την οικονομική του εξασφάλιση, έστω και αν δεν το πετυχαίνει.

Πλούσιος είναι σε τελευταία ανάλυση ο οποιοσδήποτε υπολογιστής άνθρωπος, είτε έχει οικονομική δύναμη είτε όχι, ο οποίος έχει θέσει ως μοναδικό σκοπό της ζωής του την προσωπική του ικανοποίηση, αδιαφορώντας για το αν ο υπόλοιπος κόσμος χαθεί ολόκληρος. Είναι ο άνθρωπος εκείνος ο οποίος βασίζει όλες του τις επιλογές σε σίγουρα δεδομένα, ο άνθρωπος που δεν ρισκάρει ποτέ τίποτε. Δεν αρνείται να συμμορφωθεί με το θέλημα του Θεού, αρκεί να έχει μια χειροπιαστή απόδειξη ότι αυτό θα του αποφέρει κάποιο κέρδος.

Κατ’ αναλογία προς τον όρο “πλούσιος”, ο όρος “φτωχός” δηλώνει συχνά στην Καινή Διαθήκη τον άνθρωπο εκείνον ο οποίος στηρίζει την ελπίδα του στον Θεό.
  
Θεωρούμενα από αυτήν την οπτική γωνία τα πράγματα, είναι προφανές ότι ο όρος “πλούσιος” καλύπτει πολύ ευρύτερο φάσμα ανθρώπων από ό,τι αρχικά φαντάζεται κανείς. Γιατί είναι σχεδόν βέβαιο πως δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι είναι έτοιμος να θυσιάσει κάτι από όσα πέτυχε στη ζωή του, στηριζόμενος στην ελπίδα ότι ο Θεός θα τον βοηθήσει. Όχι να παρακαλέσει τον Θεό να τον βοηθήσει σε κάτι που θέλει να πετύχει, αλλά να εγκαταλείψει κάτι που πέτυχε ήδη, για χάρη του Θεού, για χάρη, δηλαδή, των συνανθρώπων του.
  
Ίσως πολλοί θεωρούν πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι απαραίτητο, όμως μια ματιά στην κατάσταση του κόσμου σήμερα είναι αρκετή για να δείξει το επείγον του πράγματος. Από τότε που ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και τον κατέστησε με την ευλογία του κυρίαρχο πάνω στη γη, οι άνθρωποι αυξήθηκαν και πληθύνθηκαν και πραγματικά κατακυρίευσαν τον κόσμο. Όχι όμως όλοι. Η εξουσία που δόθηκε από τον Θεό στον άνθρωπο γρήγορα μετατράπηκε σε καταδυνάστευση και, το χειρότερο, η καταδυνάστευση αυτή ασκείται όχι μόνον πάνω στη φύση, αλλά και στον ίδιο τον άνθρωπο. Μερικά σκόρπια στοιχεία, συγκεντρωμένα από εφημερίδες, δείχνουν καθαρά τι σημαίνει αυτό:

• Το 1/3 του πληθυσμού της γης σήμερα καταναλώνει το 87,5% του παγκόσμιου προϊόντος, στη στιγμή που τα υπόλοιπα 2/3 αρκούνται μόνο στο 12,5%.

Ίσως αυτά τα νούμερα φαίνονται πολύ αφηρημένα και ενδεχομένως δεν κάνουν εντύπωση. Αν όμως μεταφραστούν τα ποσοστά σε απόλυτους αριθμούς, προκύπτουν μερικά πολύ ανατριχιαστικά στοιχεία:

• 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι, οι μισοί από αυτούς παιδιά, υποφέρουν σήμερα από έλλειψη τροφής, η ζωή 400 εκατομμυρίων από αυτούς βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, ενώ 20-25 εκατομμύρια το χρόνο, δηλαδή 60.000 τη μέρα, πεθαίνουν από πείνα.

• Μόνο στην ανατολική Ασία τυφλώνονται 100.000 παιδιά το χρόνο από έλλειψη βιταμινών, ενώ πολύ περισσότερα παρουσιάζουν άλλες σωματικές ή διανοητικές διαταραχές.

Ίσως όμως και αυτά τα νούμερα φαίνονται πολύ μεγάλα, πολύ μαζικά, ώστε να χάνει κανείς το μέτρο και την αίσθηση της φρίκης που κυριαρχεί στον κόσμο και χρειάζεται να μετατραπούν σε μικρότερη κλίμακα:

• Από τα 122 εκατομμύρια παιδιά που υπολογίζεται ότι έρχονται κάθε χρόνο στον κόσμο, τα 12 εκατομμύρια πεθαίνουν τον πρώτο χρόνο της ζωής τους από έλλειψη τροφής και άλλα 5 εκατομμύρια πεθαίνουν στη συνέχεια σε ηλικία 1-4 χρόνων. Αυτό σημαίνει 23 παιδιά το λεπτό. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που άρχισε να διαβάζει κανείς αυτές τις γραμμές μέχρι τώρα έχουν πεθάνει 180 παιδιά και μέχρι να τελειώσει το διάβασμα θα έχουν πεθάνει άλλα 50 παιδιά από πείνα.

Και από την άλλη μεριά:

• Στο ίδιο χρονικό διάστημα, από την έναρξη, δηλαδή, της ανάγνωσης μέχρι αυτήν τη στιγμή, έχουν ξοδευτεί περισσότερα από 6 εκατομμύρια δολάρια για όπλα, 500 δισεκατομμύρια, δηλαδή, το χρόνο.

• Έχει υπολογιστεί ότι το ψωμί που πετιέται στους σκουπιδοτενεκέδες των γερμανικών μόνο σχολείων θα μπορούσε να θρέψει για ένα χρόνο 2500 τετραμελείς οικογένειες στις φτωχές χώρες.

Βέβαια, ένας οικονομολόγος θα μπορούσε εύκολα να καταλογίσει αφέλεια σ’ αυτές τις στατιστικές. Και είναι αλήθεια ότι αν ο δυτικός κόσμος απολαμβάνει ένα σχετικά καλό επίπεδο ζωής, αυτό οφείλεται ακριβώς σ’ αυτήν την οικονομική πολιτική που ακολουθείται σε παγκόσμιο επίπεδο.  Αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση οι χριστιανοί ομολογούν ότι για να ζήσουν αυτοί καλά, πρέπει κάθε λεπτό που περνάει να θυσιάζονται 23 παιδάκια. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς καλός χριστιανός για να αντιληφθεί πόσο απαράδεκτο είναι αυτό.
  
Η ένσταση βεβαίως παραμένει, καθώς δύσκολα θα μπορούσε να εισηγηθεί κανείς κάποια λύση στο πρόβλημα. Θα μπορούσε όμως από κάπου να αρχίσει κανείς την προσπάθεια. Αυτό που στην πραγματικότητα ζητάει ο Χριστός από το συνομιλητή του είναι να απαρνηθεί ό,τι θεωρεί πολυτιμότερο για τον εαυτό του. Στη σημερινή εποχή ένα σωρό πράγματα θεωρούνται πολυτιμότερα από τα χρήματα. Στην προσωπική κλίμακα των αξιών τού καθένα πολλά πράγματα, όπως η καριέρα, η κοινωνική καταξίωση, ο ελεύθερος χρόνος, κ.ά. κατέχουν σημαντικότερη θέση. Τελικά το να θυσιάσει κανείς κάποια χρήματα, περισσότερα ή λιγότερα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, προκειμένου να βοηθήσει κάποιον φτωχό δεν φαίνεται πάντοτε και το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο. 

Αντίθετα πολύ πιο δύσκολο φαίνεται να προσφέρει κανείς σε κάποιον που έχει ανάγκη πέντε λεπτά από τον χρόνο του, για να ανοίξει κουβέντα μαζί του, να σκύψει πάνω στο πρόβλημά του, να του κρατήσει για λίγο το χέρι. Κι όμως είναι γνωστό ότι ο φτωχός, ο παράνομος μετανάστης, ο πρόσφυγας μπορεί να αντέξει τα πάντα• αντέχει στην πείνα, στο κρύο, στη σκληρή δουλειά. Ένα μόνον πράγμα δεν μπορεί να αντέξει, όπως άλλωστε και κανείς άνθρωπος• τη μοναξιά και την περιθωριοποίηση. Αλλά είναι αυτό ακριβώς που όλοι οι “καλοί” χριστιανοί του προσφέρουν απλόχερα. 

Το ίδιο ισχύει και στη σφαίρα της οικογενειακής ζωής. Είναι πάρα πολλοί εκείνοι που θα προτιμούσαν να ξοδέψουν ένα σωρό χρήματα για να αγοράσουν πανάκριβα παιχνίδια στα παιδιά τους από το να καθίσουν λίγες ώρες μαζί τους, να ακούσουν τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους, να προσπαθήσουν να τα καταλάβουν. Κι όμως όλοι γνωρίζουν ότι αυτό που περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο λείπει από τη σύγχρονη εποχή είναι η ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία. Από την άποψη αυτήν τελικά το να δώσει κανείς κάποια χρήματα για τους άλλους είναι το φθηνότερο κόστος της χριστιανικής του ιδιότητας. 

Γι’ αυτό άλλωστε και το κάνουν όλοι, καλοί και κακοί χριστιανοί και ακόμη και μη χριστιανοί. Όλοι δίνουν κάποια χρήματα σε εκκλησίες, φιλανθρωπικές οργανώσεις, διεθνείς οργανισμούς. Ελάχιστοι όμως είναι εκείνοι που θα ήταν διατεθειμένοι να δώσουν κάτι από τον εαυτό τους, κάτι από τον χρόνο τους, από τις σκέψεις τους.
  
Αν δει κανείς κάτω από αυτό το πρίσμα τα πράγματα, τότε γίνεται πολύ καλά κατανοητό το γιατί ο Χριστός είναι τόσο απόλυτος, γιατί ζητάει ολόκληρο τον άνθρωπο και όχι απλώς την τήρηση κάποιων εντολών του. Γιατί γνωρίζει ότι όσο ο άνθρωπος, παρά την πίστη του στον Θεό, επιμένει να αναζητά ασφάλεια σε επίγεια στηρίγματα, θα επιλέγει δρόμους και πολιτικές που θα εξουθενώνουν άλλους ανθρώπους. 

Γι’ αυτό ο Θεός ζητάει συνεργάτες, όχι δουλικούς υπηρέτες που εκτελούν τις εντολές του. Μόνο συνεργάτες του Θεού, άνθρωποι ελεύθεροι, μπορούν να αγωνιστούν μαζί με τον Θεό για τον ερχομό της βασιλείας του. Δουλικοί υπηρέτες, παγιδευμένοι μέσα στον πλούτο της λογικής τους, που αποζητούν τη σιγουριά και την προσωπική τους εξασφάλιση, μόνο για τον εαυτό τους μπορούν να παλέψουν. Γνωρίζει όμως ταυτόχρονα ο Χριστός και πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους αυτό το ολοκληρωτικό δόσιμο στον Θεό. Και γι’ αυτό σπεύδει να διαβεβαιώσει:

Αυτό είναι αδύνατο για τους ανθρώπους· για τον Θεό όμως όλα είναι δυνατά.

Το πρώτο, κατά συνέπεια, ζητούμενο για τον σύγχρονο χριστιανό είναι να συνειδητοποιήσει το πραγματικό νόημα της χριστιανικής του ταυτότητας. Να αφήσει λίγο χώρο στον Θεό, να τον εμπιστευτεί λίγο παραπάνω από όσο τον εμπιστευόταν χθες και προχθές, και ο Θεός σίγουρα θα βρει τον τρόπο να ανοίξει δρόμους που μέχρι χθες φάνταζαν απίθανοι.

 ΠΗΓΗ

Το «Νέφος Μαρτύρων» που μας Περιβάλλει: Των Αγίων Πάντων

3.2 ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 

 Πατήστε πάνω στην εικόνα:

Σήμερα η Εκκλησία τιμά όλους τους Αγίους: γνωστούς και άγνωστους, εκείνους που έχουν τη δική τους ημέρα εορτής αλλά και όσους έζησαν αθόρυβα, γνωστοί μόνο στον Θεό. Το «νέφος μαρτύρων» που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος μας θυμίζει ότι οι Άγιοι δεν ήταν άνθρωποι διαφορετικοί από εμάς. Πόνεσαν, φοβήθηκαν, αγωνίστηκαν, αλλά άφησαν τη χάρη του Χριστού να μεταμορφώσει τη ζωή τους. Η Κυριακή των Αγίων Πάντων μάς αποκαλύπτει ότι η αγιότητα δεν είναι προνόμιο λίγων εκλεκτών, αλλά η κλήση κάθε ανθρώπου που ανοίγει την καρδιά του στον Θεό. «Ο Χριστός δεν κάλεσε λίγους στην αγιότητα. Κάλεσε όλους.»

Των Αγίων Πάντων

 

Πολλοί που στον κόσμο τούτο είναι πρώτοι, μετά τη Δευτέρα Παρουσία θα είναι τελευταίοι και πολλοί που είναι εδώ τελευταίοι θα είναι πρώτοι. 

Ξεκάθαρα είναι τα λόγια του Ιησού στη σημερινή περικοπή. Εμείς όμως δυσκολευόμαστε ή δε θέλουμε να τα καταλάβουμε. 

Πρώτα απ' όλα ο Χριστός δεν δικαιολογεί τις ανισότητες ούτε και δίνει μια εύκολη παρηγοριά. Γιατί εδώ δε μιλάει για τους φτωχούς και τους "τελευταίους" μιας κοινωνίας γενικά. Μιλάει για όλους εκείνους που άφησαν αξιώματα και θέσεις, ακόμα και κοινωνική και οικογενειακή ζωή όταν χρειάστηκε για χάρη Του. Μιλάει για εκείνους που σηκώνουν τον σταυρό Τους για χάρη Του. Όποιον εκούσια βρίσκεται εκτός του παιχνιδιού και των μηχανισμών πλουτισμού και εξουσίας. 

Αντίθετα, εκείνοι που θα αρνηθούν τον Χριστό για χάρη του πλούτου, της δόξας και της εξουσίας, θα βρεθούν τελευταίοι μετά την Ανάσταση των νεκρών;

Τι σημαίνει όμως αρνούμαι τον Χριστό; Σημαίνει ότι φωνάζω πως είμαι άθεος; Ίσως αλλά όχι μόνο. Μπορεί να λέω πως πιστεύω στον Χριστό, μπορεί να εκκλησιάζομαι τακτικά αλλά παρ' όλα αυτά να Τον αρνούμαι. Πώς; 

Όταν αρνούμαι το "Αγαπάτε Αλλήλους". Όταν δε δίνω δηλαδή δεκάρα τσακιστή για τους άλλους. Όταν δεν επισκέπτομαι ασθενείς, φυλακισμένους, πεινασμένους και διψασμένους, όταν δηλαδή δεν παίρνω το μέρος των αδυνάτων, των κατατρεγμένων, των καταδιωγμένων, των προσφύγων. 

Ακόμα και όταν αρνούμαι τη Μεταμόρφωση του Κυρίου, αποφεύγοντας να αναγνωρίσω πως και η ύλη μεταμορφώθηκε μαζί Του στο όρος Θαβώρ και συνεχίζω να εκμεταλλεύομαι και να καταστρέφω το περιβάλλον είτε για να κερδίσω πλούτη είτε για διασκέδαση. 

Υπάρχουν και άλλοι πολλοί τρόποι. Όταν δικαιολογώ τον φόνο κάποιας που που απάτησε τον σύζυγό της από τον τελευταίο. Δεν ακυρώνω εκείνη τη στιγμή την επέμβαση του Χριστού στον λιθοβολισμό της μοιχαλίδας; 

Γι' αυτό να είμαστε προσεκτικοί. Να ελέγχουμε τι λέμε και τι κάνουμε. Αλλά και τι σκεφτόμαστε. Ο Κύριος μίλησε και δίδαξε απλά. Ίσως πιο απλά από όλους τους σοφούς ιδρυτές θρησκειών στον κόσμο. Γιατί; Γιατί η Αλήθεια είναι απλή. Και πρέπει να είναι απλή ώστε να μπορεί να αποτελεί οδηγό μας και κριτήριο σε κάθε στιγμή της ζωής μας. 

ΠΗΓΗ

"Ξέρει τί σου δίνει ο Θεός" (Ιστορίες από το Γεροντικό)

 2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ

Μια συγκλονιστική ιστορία από το Γεροντικό. Ο Ευλόγιος ήταν ένας φτωχός λατόμος που ζούσε με ταπείνωση, αγάπη και ελεημοσύνη. Κάθε βράδυ άνοιγε το φτωχικό του στους ξένους και στους φτωχούς, υπηρετώντας τους σαν να υπηρετούσε τον ίδιο τον Χριστό. Ο αββάς Δανιήλ, συγκινημένος από την καλοσύνη του, προσευχήθηκε να τον κάνει ο Θεός πλούσιο, ώστε να μπορεί να βοηθά ακόμη περισσότερους ανθρώπους. Όμως όταν ο Ευλόγιος βρήκε έναν αμύθητο θησαυρό, η ζωή του άλλαξε για πάντα… Μια βαθιά διδακτική ιστορία για τον πλούτο, την ταπείνωση, την ευγνωμοσύνη και την πρόνοια του Θεού.

YouThira

Κυριακή των Αγίων Πάντων (7 Ιουνίου 2026)

3.2 ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 

 Η Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι μία από τις πιο συγκλονιστικές εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ποιοι είναι οι Άγιοι Πάντες;

Γιατί γιορτάζονται μετά την Πεντηκοστή;

Και ποιοι γιορτάζουν αυτή την ημέρα;

Οι ονομασίες των Αγίων. Τι Σημαίνουν οι Τίτλοι που Δίνει η Εκκλησία;

1.4. Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Μάρτυρας, Όσιος, Ιερομάρτυρας, Ομολογητής, Νεομάρτυρας, Ισαπόστολος.

Τι σημαίνουν πραγματικά οι τίτλοι που συνοδεύουν τα ονόματα των Αγίων στην Ορθόδοξη Εκκλησία;

ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Σε αυτό το βίντεο ανακαλύπτουμε τις βασικές κατηγορίες των Αγίων, την πνευματική σημασία κάθε τίτλου και το μήνυμα που μας μεταδίδουν μέχρι σήμερα. Οι Άγιοι προέρχονται από διαφορετικές εποχές, τόπους και συνθήκες, αλλά όλοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: αγάπησαν τον Χριστό με όλη τους την καρδιά. Ένα σύντομο αλλά ουσιαστικό ταξίδι στην αγιολογική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Από το κανάλι «Λόγος και Φως»

 

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

 1.4. Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο σεπτός Σέρβος όσιος και θεολόγος, γεννήθηκε στο Βράνιε και από μικρός έμαθε να ζει το Ευαγγέλιο ως καθημερινή άσκηση.

Μαθητής του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, μοναχός μέσα στις δοκιμασίες του πολέμου, καθηγητής θεολογίας και βαθύς πατερικός μελετητής, αφιέρωσε τη ζωή του στην ομολογία της Ορθοδοξίας ως ζωντανής εμπειρίας Χριστού. Η ζωή του Αγίου Ιουστίνου μας θυμίζει ότι η αληθινή θεολογία δεν είναι ψυχρή γνώση, αλλά μετάνοια, προσευχή και βίωση της πίστης μέσα στην Εκκλησία.

Με λόγο πατερικό και καρδιά ασκητική, έδειξε ότι οι Βίοι των Αγίων είναι ο δρόμος της ορθόδοξης παιδαγωγίας και ότι κάθε εποχή χρειάζεται ανθρώπους που θα ενώσουν γνώση, ταπείνωση και ομολογία.

Ο βίος του ΕΔΩ

Από την Επιστήμη στην Πίστη: Η Αναζήτηση της Αλήθειας

 ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Η σχέση επιστήμης και θρησκείας ξεκινά για τον ομιλητή από τον θαυμασμό για τον φυσικό κόσμο και την επιθυμία κατανόησης των μυστικών του. 

Η επιστήμη προσφέρει τα εργαλεία για να εκτιμήσουμε την ομορφιά και τη λογική της φύσης, δημιουργώντας μια αίσθηση δέους. 

Ωστόσο, η αποκλειστική ενασχόληση με αυτήν μπορεί να οδηγήσει σε μια προσωρινή απομάκρυνση από την πίστη, καθώς η ανθρώπινη ευφυΐα και τα επιτεύγματα προβάλλουν συχνά ως μια μορφή επίγειας παντοδυναμίας.

Στην πορεία διαπιστώνεται ότι η επιστημονική γνώση έχει συγκεκριμένα όρια και δεν μπορεί από μόνη της να προσφέρει σοφία ή ηθική κατεύθυνση.

 Η τεχνολογική ισχύς συχνά συνοδεύεται από αλαζονεία, εστιάζοντας μόνο στο επίτευγμα και αγνοώντας την ουσιαστική αλήθεια της ύπαρξης. 

Η επιστήμη εξηγεί το πώς λειτουργεί ο κόσμος, αλλά αδυνατεί να απαντήσει στα βαθύτερα υπαρξιακά ερωτήματα και να διασφαλίσει την πραγματική ευτυχία ή την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Η θρησκεία και η θεολογία εμφανίζονται ως μια υπέρτερη μορφή γνώσης που αποκαλύπτει όσα η ορθή λογική αδυνατεί να συλλάβει. 

Ενώ η επιστήμη βασίζεται στις αισθήσεις και την έρευνα για να ανακαλύψει τον κόσμο, η πίστη προσφέρει την αποκάλυψη της αλήθειας μέσω μιας διαφορετικής πνευματικής λογικής. 

Αυτή η προσέγγιση αναδεικνύει τον άνθρωπο σε όλες του τις διαστάσεις, συνδέοντας το κτιστό με το άκτιστο και το πρόσκαιρο με το αιώνιο.

Τελικά, η επιστήμη αναγνωρίζεται ως ένα πολύτιμο θείο δώρο που διδάσκει τη σκέψη, αλλά δεν πρέπει να λατρεύεται ως θεότητα. 

Η θρησκεία έρχεται να συμπληρώσει την επιστημονική γνώση εκεί που εκείνη σταματά, ειδικά μπροστά στο μυστήριο του θανάτου και του πόνου. 

Μέσα από την εκκλησία, η επιστήμη μπορεί να αξιοποιηθεί για τη δοξολογία του Θεού, βρίσκοντας την ισορροπία ανάμεσα στην έρευνα του φυσικού κόσμου και την εμπειρία της απόλυτης αλήθειας.

πηγή

Όταν ο κόπος γίνεται προσευχή

1.3 Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

 Ένας άνθρωπος στη γη, με το εργαλείο του, κάνει τον κόπο του ρυθμό.

Και μέσα στον ρυθμό, ψιθυρίζει την Ευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με…» Σιγά-σιγά, η μέρα αλλάζει. Ο ιδρώτας γίνεται θυμίαμα. Η καρδιά ποτίζεται όπως ποτίζεται κι η γη. Και τότε καταλαβαίνεις: κάθε μέρος μπορεί να γίνει ναός χωρίς τοίχους.

Πηγή: Μικρές Ιστορίες από τη Ζωή της Εκκλησίας

Η αληθινή σημασία των εικόνων

 Γιατί οι Ορθόδοξοι φιλούν εικόνες;

Οι Ορθόδοξοι δεν λατρεύουν το ξύλο ούτε τα χρώματα. Η εικόνα δεν είναι διακόσμηση ούτε “μαγικό αντικείμενο”. Είναι παράθυρο προς το πρόσωπο που απεικονίζεται. Ένας τρόπος να εκφραστεί η αγάπη, η τιμή και η σχέση με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Γι’ αυτό και η Εκκλησία κράτησε τις εικόνες ακόμη και στα χρόνια της Εικονομαχίας, όταν τις έσπαζαν και έκαιγαν τους ναούς. Γιατί ο λαός δεν υπερασπιζόταν αντικείμενα. Υπερασπιζόταν μια σχέση. Μέχρι σήμερα ο πιστός στέκεται μπροστά στην εικόνα με σεβασμό, πόνο, ελπίδα και προσευχή. Όχι επειδή βλέπει απλώς ένα έργο τέχνης… Αλλά επειδή αναζητά Πρόσωπο και παρουσία Θεού.

Θεϊκή αγάπη και δημιουργία του κόσμου.

 1.3 Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

“Σὺ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς παρήγαγες” (Λειτουργία του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου).

Οι λέξεις “ἐκ τοῦ μὴ ὄντος”, δηλώνουν, πρώτο και κύριο, ότι ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν με μια πράξη της ελεύθερης θέλησής του. Τίποτε δεν τον πίεσε να δημιουργήσει. Το διάλεξε να το κάνει.

Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε άσκοπα ή από ανάγκη, αλλά είναι η συνέπεια της θεϊκής εκλογής…

 Tο κίνητρο του Θεού για δημιουργία είναι η αγάπη του. Αντί να πούμε ότι δημιούργησε το σύμπαν από το μηδέν, θα ’πρεπε να πούμε ότι το δημιούργησε από τον ίδιο τον εαυτό του, που είναι αγάπη.

Δεν θα ’πρεπε να σκεφτόμαστε τον Θεό σαν Κατασκευαστή ή τον Θεό σαν Τεχνίτη, αλλά τον Θεό σαν Εραστή.

Το να αγαπάς σημαίνει να μοιράζεσαι, όπως τόσο καθαρά μας έχει δείξει το τριαδικό δόγμα: ο Θεός δεν είναι μόνο ένας αλλά ένας μέσα σε τρεις, επειδή είναι μια κοινωνία προσώπων που μετέχουν με αγάπη το ένα στο άλλο…

Από εκούσια εκλογή ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, με “εκστατική” αγάπη, έτσι ώστε να υφίστανται εκτός από τον ίδιο άλλες υπάρξεις για να μετέχουν στη ζωή και την αγάπη που είναι δικά του...

Σαν καρπός της ελεύθερης θέλησης και της ελεύθερης αγάπης του Θεού, ο κόσμος δεν είναι αναγκαίος, δεν είναι αυτάρκης, αλλά σχετικός και εξαρτημένος…

H ύπαρξη είναι πάντα ένα δώρο από τον Θεό, ένα ελεύθερο δώρο της αγάπης του, ένα δώρο που ποτέ δεν παίρνεται πίσω, αλλ’ οπωσδήποτε ένα δώρο, όχι κάτι που κατέχουμε με τη δική μας δύναμη…

Όλα τα δημιουργήματα πηγάζουν από τον Θεό, έχουν τις ρίζες τους στον Θεό και βρίσκουν την προέλευσή τους και την πλήρωσή τους σε αυτόν.

Ο Θεός μόνο είναι το ουσιαστικό όνομα, όλα τα δημιουργήματα είναι επίθετα…

Γουέαρ, Κ., Επίσκοπος Διοκλείας, Ο Ορθόδοξος δρόμος, Επτάλοφος, Αθήνα, 71982, σσ. 5153 και 5960.

Η Εορτή Tου Αγίου Πνεύματος

 Η 1η Ιουνίου για τους περισσότερους ανθρώπους είναι απλώς η αρχή του καλοκαιρινού τριημέρου.

Όμως πίσω από αυτή τη μέρα κρύβεται μία από τις πιο σημαντικές και βαθιές γιορτές της Ορθοδοξίας: η γιορτή του Αγίου Πνεύματος. Σε αυτό το βίντεο εξερευνούμε: • Τι συνέβη πραγματικά την Πεντηκοστή • Ποια είναι η σημασία του Αγίου Πνεύματος • Γιατί θεωρείται “η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας” • Τη σχέση με τον Πύργο της Βαβέλ • Και τι σημαίνει όλα αυτά για τη ζωή μας σήμερα Μια ιστορική, θεολογική αλλά και βαθιά ανθρώπινη προσέγγιση σε μια γιορτή που συχνά παρεξηγείται.

Η Ανάληψη και η Πεντηκοστή: Ουρανός και Πνεύμα σε Ένωση Θεϊκή

 3.3 Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΝΑ 

ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΟΣΜΟ 

Δύο γεγονότα που δεν είναι απλώς ιστορικές μνήμες, αλλά ζωντανές πραγματικότητες που συνεχίζουν να φωτίζουν την πίστη μας και να ενώνουν τον ουρανό με τη γη.

Μέσα από την αφήγηση, θα γνωρίσουμε τη θεολογική σημασία, τους συμβολισμούς, τα έθιμα και θα υψώσουμε μαζί μια προσευχή προς τον Κύριο και το Άγιο Πνεύμα.

Η Πεντηκοστή. 50 ημέρες μετά την Ανάσταση. 10 ημέρες μετά την Ανάληψη.

 3.3 Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΝΑ 

ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΟΣΜΟ 

Θεία Λειτουργία: Μικρή και Μεγάλη Είσοδος - Τα Σα Εκ Των Σων

 2.2 ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Η Μικρή και η Μεγάλη Είσοδος.

Δεν είναι απλές τελετουργικές πομπές. Δεν γίνονται «για το τυπικό». Κάθε κίνηση, κάθε άνοιγμα της Ωραίας Πύλης, κάθε πέρασμα ανάμεσα στους πιστούς κρύβει έναν βαθύ συμβολισμό αιώνων. Ένα βίντεο για τη Θεία Λειτουργία… όχι μόνο ως τελετή, αλλά ως δρόμο προς το Ιερό.

2.2 ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κάθε Κυριακή το ακούμε. «Τα Σα εκ των Σων». Μια φράση που πολλοί γνωρίζουμε… αλλά λίγοι έχουμε πραγματικά καταλάβει. Τι σημαίνει τελικά; Γιατί λέγεται την πιο ιερή στιγμή της Θείας Λειτουργίας; Ίσως γιατί μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις κρύβεται ολόκληρη η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά δικό μας. Και όμως… όλα μάς χαρίστηκαν.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: Η συγχώρηση δεν είναι αδυναμία , είναι πνευματική νίκη

3.6 ΜΕΤΑΝΟΙΑ, Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ 

Η συγχώρηση δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά μια πράξη ύψιστης πνευματικής νίκης. 

Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη (συγγραφέα της «Κλίμακος»), η υπέρβαση του εγωισμού και η απαλλαγή από τη μνησικακία απαιτούν ψυχική δύναμη και αποτελούν μίμηση της αγάπης του Χριστού. 

Η συγχώρεση λειτουργεί ως το πρώτο βήμα για τη θεραπεία της ψυχής, απελευθερώνοντάς σε από τα δεσμά του παρελθόντος. 

Η πατερική γραμματεία αναφέρει ότι όποιος διατηρεί έχθρα παραμένει προσκολλημένος στα πάθη, ενώ η αληθινή μετάνοια οδηγεί στη γαλήνη.

Περί Εξομολογησεως

 3.6 ΜΕΤΑΝΟΙΑ, Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ 

Η Ιερή Εξομολόγηση είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού προς τον άνθρωπο. Δεν είναι δικαστήριο, αλλά πνευματικό θεραπευτήριο. Δεν είναι φόβος, αλλά επιστροφή. Δεν είναι ντροπή, αλλά ελευθερία. Κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού, ο άνθρωπος δεν στέκεται μπροστά σε έναν τιμωρό, αλλά μπροστά στον Χριστό, που περιμένει την ψυχή με αγάπη, έλεος και συγχώρηση. Η αμαρτία πληγώνει την ψυχή, βαραίνει τη συνείδηση και απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό. Η εξομολόγηση όμως καθαρίζει, αναπαύει, θεραπεύει και ανοίγει ξανά τον δρόμο της μετανοίας.

Άγιος Λουκάς. Η Δικαιοσύνη του Θεού δεν Είναι Αντίθετη με την Αγάπη Του.

  3.2 Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

 Η διδασκαλία του Αγίου Λουκά της Κριμαίας για τη Θεία Δικαιοσύνη αποτελεί θεμέλιο λίθο της Ορθόδοξης πίστης: η δικαιοσύνη του Θεού δεν είναι εκδικητική τιμωρία, αλλά ταυτίζεται με την τέλεια Αγάπη Του. 

Δεν λειτουργεί με βάση το άτεγκτο κοσμικό δίκαιο, αλλά ως έκφραση της άπειρης ευσπλαχνίας Του.

Η ορθόδοξη προσέγγιση σε αυτό το βαθύ θεολογικό ερώτημα βασίζεται στους εξής άξονες:

Η Δικαιοσύνη ως Ιατρείο: Ο Άγιος Λουκάς, ως ιατρός στο επάγγελμα, έβλεπε τις δοκιμασίες όχι ως τιμωρία, αλλά ως παιδαγωγικό και θεραπευτικό μέσο του Θεού. Ο Θεός δεν εκδικείται. Επιτρέπει τις θλίψεις για να αφυπνίσει συνειδήσεις, να αποτρέψει την αμαρτία και να οδηγήσει τον άνθρωπο στη μετάνοια.

Η Αγαπητική Δικαιοσύνη: Σε αντίθεση με την ανθρώπινη «δικονομία» όπου επιβάλλεται αυστηρή ποινή για κάθε παράπτωμα, η Θεία Δικαιοσύνη εστιάζει στην πνευματική αποκατάσταση. Είναι απόλυτα εναρμονισμένη με το «η αγάπη τα πάντα καλύπτει».

Ο Φόβος και η Αγάπη: Ο Άγιος τόνιζε ότι όπου υπάρχει η γνήσια αγάπη του Χριστού, εκεί εξαφανίζεται ο φόβος. Ο φόβος του Θεού δεν είναι τρόμος τιμωρίας, αλλά βαθύς σεβασμός μπροστά στο μεγαλείο και τη φιλανθρωπία Του.

Η Απόλυτη Ελευθερία: Ο Θεός σέβεται την ελευθερία μας. Οι συνέπειες των πράξεών μας ή η απουσία από το Φως Του (που καλείται «κόλαση») είναι αποτέλεσμα της δικής μας απομάκρυνσης από την αγάπη Του, όχι επιλογή κάποιου Θεού-τιμωριού.

Ο Θεός Δεν Είναι Μόνο Αγάπη — Είναι και Δικαιοσύνη ταυτόχρονα! - Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

  3.2 Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τονίζει ότι η αγάπη του Θεού είναι άπειρη, αλλά λειτουργεί σε απόλυτη αρμονία με τη δικαιοσύνη Του.

3.2 Η ευθύνη για τη δικαιοσύνη

 Αποσπάσματα Καινής Διαθήκης για τη δικαιοσύνη

Να ντυθείτε τον καινούργιο άνθρωπο, που ο Θεός κατά το σχέδιό του τον έχει πλάσει για να ζει με δικαιοσύνη και αγιότητα που προέρχονται από την αλήθεια.

Επιστολή Απ. Παύλου προς Εφεσίους 4, 24

 Γιατί η ζωή εκείνων που οδηγούνται από το Άγιο Πνεύμα διακρίνεται για την αγαθότητα, τη δικαιοσύνη και την αλήθεια.

Επιστολή Απ. Παύλου προς Εφεσίους 5, 9

 Σταθείτε, λοιπόν, σε θέση μάχης· ζωστείτε την αλήθεια σαν ζώνη στη μέση σας· φορέστε σαν θώρακα τη δικαιοσύνη.

Επιστολή Απ. Παύλου προς Εφεσίους 6, 14

 Εμείς όμως, σύμφωνα με την υπόσχεση του Θεού, προσμένουμε καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη, όπου θα βασιλεύει η δικαιοσύνη.

Β΄ επιστολή Πέτρου 14, 7

 Αν όμως η δική μας αδικία κάνει να φανερωθεί η δικαιοσύνη του Θεού, τότε τι να πούμε; Μιλώντας με ανθρώπινα κριτήρια, να ισχυριστούμε πως είναι άδικος ο Θεός όταν τιμωρεί; Όχι βέβαια! Γιατί, πώς αλλιώς θα κρίνει ο Θεός τον κόσμο;

Επιστολή Απ. Παύλου προς Ρωμαίους 3, 5

 Μην ξεχνάτε πως η βασιλεία του Θεού δεν είναι φαγητά και ποτά, αλλά δικαιοσύνη, ειρήνη και χαρά, που δίνει το Άγιο Πνεύμα.

Επιστολή Απ. Παύλου προς Ρωμαίους 14, 17

 Μακάριοι είναι εκείνοι που έχουν υποστεί διωγμό για χάρη της δικαιοσύνης, επειδή σε αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών.

Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον 5, 10

 Αν λοιπόν πεινάει ο εχθρός σου, δώσ’ του να φάει· αν διψάει, δώσ’ του να πιει· μ’ αυτή την τακτική θα τον κάνεις να αισθανθεί τύψεις και ντροπή. Μην αφήνεις να σε νικήσει το κακό, αλλά να νικάς το κακό με το αγαθό.

Επιστολή Απ. Παύλου προς Ρωμαίους 12, 2021

Ο Θεός Δεν Είναι Μόνο Αγάπη — Είναι και Δικαιοσύνη ταυτόχρονα! - Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

 Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τονίζει ότι η αγάπη του Θεού είναι άπειρη, αλλά λειτουργεί σε απόλυτη αρμονία με τη δικαιοσύνη Του.

Άγιος Λουκάς. Η Δικαιοσύνη του Θεού δεν Είναι Αντίθετη με την Αγάπη Του.

Η διδασκαλία του Αγίου Λουκά της Κριμαίας για τη Θεία Δικαιοσύνη αποτελεί θεμέλιο λίθο της Ορθόδοξης πίστης: η δικαιοσύνη του Θεού δεν είναι εκδικητική τιμωρία, αλλά ταυτίζεται με την τέλεια Αγάπη Του. 

Δεν λειτουργεί με βάση το άτεγκτο κοσμικό δίκαιο, αλλά ως έκφραση της άπειρης ευσπλαχνίας Του.

Η ορθόδοξη προσέγγιση σε αυτό το βαθύ θεολογικό ερώτημα βασίζεται στους εξής άξονες:

Η Δικαιοσύνη ως Ιατρείο: Ο Άγιος Λουκάς, ως ιατρός στο επάγγελμα, έβλεπε τις δοκιμασίες όχι ως τιμωρία, αλλά ως παιδαγωγικό και θεραπευτικό μέσο του Θεού. Ο Θεός δεν εκδικείται. Επιτρέπει τις θλίψεις για να αφυπνίσει συνειδήσεις, να αποτρέψει την αμαρτία και να οδηγήσει τον άνθρωπο στη μετάνοια.

Η Αγαπητική Δικαιοσύνη: Σε αντίθεση με την ανθρώπινη «δικονομία» όπου επιβάλλεται αυστηρή ποινή για κάθε παράπτωμα, η Θεία Δικαιοσύνη εστιάζει στην πνευματική αποκατάσταση. Είναι απόλυτα εναρμονισμένη με το «η αγάπη τα πάντα καλύπτει».

Ο Φόβος και η Αγάπη: Ο Άγιος τόνιζε ότι όπου υπάρχει η γνήσια αγάπη του Χριστού, εκεί εξαφανίζεται ο φόβος. Ο φόβος του Θεού δεν είναι τρόμος τιμωρίας, αλλά βαθύς σεβασμός μπροστά στο μεγαλείο και τη φιλανθρωπία Του.

Η Απόλυτη Ελευθερία: Ο Θεός σέβεται την ελευθερία μας. Οι συνέπειες των πράξεών μας ή η απουσία από το Φως Του (που καλείται «κόλαση») είναι αποτέλεσμα της δικής μας απομάκρυνσης από την αγάπη Του, όχι επιλογή κάποιου Θεού-τιμωριού.

ΥΛΙΚΟ

Η Δικαιοσύνη του κόσμου και της Εκκλησίας

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Γ' Λυκείου 3.2 Δικαιοσύνη

Η Δικαιοσύνη του Θεού

The Path of Justice