Η πλημμύρα της θείας αγάπης.

 

1.1 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Ν’ αγαπήσομε τον Χριστό.

 Τότε από μέσα μας θα βγαίνει με λαχτάρα, με θέρμη, με θείο έρωτα το όνομα του Χριστού, θα φωνάζομε το όνομά Του μυστικά, αλάλητα. 

Τότε παύουν τα λόγια.

Είναι η εσωτερική σιωπή, η σιγή, που προηγείται, συνοδεύει και ακολουθεί τη θεία επίσκεψη, τη θεία ένωση και σύγκραση της ψυχής με το θείον.

 Όταν βρεθείς σ’ αυτή την κατάσταση, δεν χρειάζονται λόγια.

Αυτό είναι κάτι που το ζεις.

Κάτι που δεν εξηγείται….

Μόνο αυτός που τη ζει αυτή την κατάσταση την καταλαβαίνει.

Το αίσθημα της αγάπης σε πλημμυρίζει, σε ενώνει με τον Χριστό.

Γεμίζεις από χαρά και αγαλλίαση, που δείχνει ότι έχεις μέσα σου τη θεία αγάπη, την τέλεια αγάπη.

Η θεία αγάπη είναι ανιδιοτελής, απλή, αληθινή.

Πορφύριος, Καυσοκαλυβίτης, Βίος και Λόγοι. Ι. Μ. Χρυσοπηγής, Χανιά, 2003, σ. 274275.

Κυριακή του Πάσχα — Η Ανάσταση του Χριστού και η Νίκη κατά του Θανάτου

 Η Κυριακή του Πάσχα είναι η λαμπρότερη ημέρα της πίστεώς μας.

Ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών, συνέτριψε τον θάνατο και άνοιξε τον δρόμο της ζωής για όλο τον κόσμο. Στο Ευαγγέλιο της Αναστάσεως βλέπουμε τις Μυροφόρες να φτάνουν στο μνημείο με αγάπη και πόνο, μόνο για να ακούσουν το πιο χαρμόσυνο μήνυμα της ιστορίας: «Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε.» Το Πάσχα είναι πέρασμα: από τον φόβο στην ελπίδα, από τη φθορά στη ζωή, από το σκοτάδι στο φως του Χριστού.

Χριστός Ανέστη!

Επιμέλεια δημιουργία βίντεο: Στέφανος Καραούλης Stephane Photography — Visuals & Films www.stephane.photography Μικρές ιστορίες, ιερές μορφές και στιγμές από τη ζωή της Εκκλησίας, με λόγο, εικόνα και πνευματικό βάθος — ως ένας Οπτικοακουστικός Συναξαριστής, όλο τον χρόνο.

Η Ανάσταση του Κυρίου

Ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού με τον δικό Του θάνατο και την Aνάστασή Του καταργεί τον θάνατο.

Ο Αναστημένος Θεάνθρωπος είναι η μόνη Ύπαρξη υπό τον Ουρανό με την οποία δύναται ο άνθρωπος εδώ στη γη να νικά τον θάνατο.

Η αληθινή ζωή επί της γης αρχίζει ακριβώς από την Ανάσταση του Σωτήρα, διότι είναι ζωή που δεν τελειώνει με τον θάνατο.

Είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε αθάνατοι, μας λέγει ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Ο Κύριος με την Ανάστασή Του νικά τον θάνατο και εμείς έχουμε τη δυνατότητα να νικάμε τον θάνατο, νικώντας την αμαρτία. Με τη νίκη κατά της αμαρτίας και κατά των παθών ενδυόμαστε κι εμείς την αθανασία. Κάθε φορά που νικάμε τον εγωισμό μας και την αμαρτία νικάμε τον θάνατο και τον διάβολο.

Όλο το μυστικό είναι να νικιέται ο θάνατος που υπάρχει μέσα μας. Να βρίσκουμε το αντίδοτο, να νικάμε τον θάνατο και αυτό γίνεται με την ενανθρώπιση του Υιού και Λόγου του Θεού.

Ο θάνατος που εισέρχεται μέσα στον άνθρωπο χρειάζεται να καταπατιέται.

Έρχεται το άκτιστο διά του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Υιού και Θεού Λόγου και μπολιάζεται με το θνητό, για να το ανασταίνει.

Για να νικά τον θάνατο και να μας δίνει κι εμάς τη δυνατότητα να νικάμε τον θάνατο. Ο Μέγας Αθανάσιος μας ξεκαθαρίζει ότι ο Ιησούς Χριστός, ενσαρκώνεται για να νικά τον θάνατο, φορώντας το «δερμάτινο χιτώνα» μας.

Τι μας προσφέρει ο Κύριος; Μας συμφιλιώνει με τον Θεό, για να μπορούμε να έχουμε δικαίωμα στην Ουράνια Βασιλεία Του.

Ο Υιός και Λόγος του Θεού ενσαρκώνεται με σκοπό να καταργεί τον θάνατο, τη φθορά και να προσφέρει στον άνθρωπο τη δυνατότητα της επανένωσης με τον Θεό, τη Θέωση.

Μετά την πτώση των πρωτοπλάστων λαμβάνουμε «δερμάτινους χιτώνες». Γεγονός που σημαίνει ότι λαμβάνουμε θνητότητα και φθαρτότητα. Απομακρυσμένοι από τον Θεό που είναι η ζωή, λαμβάνουμε τον θάνατο.

    Ο Χριστός έρχεται και ενδύεται με την ανθρώπινη σάρκα χωρίς να έχει κάνει την παραμικρή αμαρτία. Προσλαμβάνει το κτιστό, ενώ είναι Αθάνατος, προσλαμβάνει το θνητό σώμα, προσλαμβάνει τον θάνατο.

Έτσι κατορθώνει με την Ανάσταση Του να τον νικά, γιατί έχει μέσα Του την άκτιστη, την αθάνατη φύση και είναι αναμάρτητος.

 πηγή

 

Η ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

 Στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, ένας στενός πέτρινος δρόμος περπατιέται από εκατομμύρια Χριστιανούς εδώ και αιώνες.

Ονομάζεται Via Dolorosa — η Οδός του Πόνου.

Ακολουθεί τη διαδρομή που πιστεύεται ότι ακολούθησε ο Ιησούς, κουβαλώντας τον σταυρό του, στο δρόμο προς τη σταύρωσή του στον Γολγοθά.

Δεκατέσσερις σταθμοί.

Εξακόσια μέτρα πέτρινος δρόμος.

Δύο χιλιάδες χρόνια πίστης σκαλισμένα σε κάθε τοίχο.

Μεγάλο Σάββατο: Η Σιωπή πριν από την Ανάσταση

 Το Μεγάλο Σάββατο είναι η ημέρα της ιερής σιωπής.

Ο Χριστός αναπαύεται εν τάφω κατά το σώμα, αλλά την ίδια στιγμή κατέρχεται στον Άδη, συντρίβει τις πύλες του θανάτου και ανοίγει τον δρόμο της ζωής. Σε αυτό το σύντομο οπτικοακουστικό αφήγημα, ακολουθούμε το μυστήριο του Τάφου, της Καθόδου στον Άδη και της κρυμμένης ελπίδας που προαναγγέλλει την Ανάσταση.

Επιμέλεια δημιουργία βίντεο: Στέφανος Καραούλης Stephane Photography — Visuals & Films www.stephane.photography

Μεγάλη Παρασκευή — Τα Άχραντα Πάθη του Χριστού - Από τη Γεθσημανή έως την Ταφή

 

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η πιο κατανυκτική και συγκλονιστική ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας. Η Εκκλησία μάς φέρνει μπροστά στο μυστήριο των Αχράντων Παθών του Χριστού: τη Γεθσημανή, την προδοσία, τον χλευασμό, την πορεία προς τον Γολγοθά, τη Σταύρωση, τον θάνατο επάνω στον Σταυρό, την Αποκαθήλωση και την Ταφή. Η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι μόνο ημέρα πένθους. Είναι ημέρα ιερής σιωπής, συντριβής, αγάπης και προσφοράς. Ο Χριστός δέχεται τον Σταυρό, υπομένει την ταπείνωση, παραδίδει το Πνεύμα Του και κατέρχεται μέχρι το βάθος του ανθρώπινου πόνου, για να ανοίξει τον δρόμο της σωτηρίας. Από τη σκοτεινή αγωνία της Γεθσημανή μέχρι τη σιωπή του τάφου, η αγάπη του Θεού φανερώνεται ως θυσία. Ηχητικό απόσπασμα: Σήμερον κρεμάται (απαγγελία) / Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος Θεοχάρης

Μ. Πέμπτη: τα 12 Ευαγγέλια

 

Η συνωμοσία, ο Μυστικός Δείπνος και η πορεία προς το Όρος των Ελαιών

 

Μεγάλη Πέμπτη: Ο Μυστικός Δείπνος και η Θεία Ευχαριστία

 

Η Εκκλησία μάς οδηγεί σήμερα στο ιερό υπερώο του Μυστικού Δείπνου, εκεί όπου ο Χριστός, λίγο πριν από το Πάθος, παραδίδει στους μαθητές Του το μεγάλο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Ο Κύριος δεν προσφέρει μόνο λόγια, αλλά τον ίδιο Του τον εαυτό. Ο άρτος και το ποτήριο γίνονται σημείο της θυσιαστικής Του αγάπης, της κοινωνίας με τον Θεό και της νέας ζωής που χαρίζεται στον κόσμο. Την ίδια στιγμή, η Μεγάλη Πέμπτη φανερώνει και την άκρα ταπείνωση του Χριστού, ο οποίος σκύβει με αγάπη και υπηρετεί τους μαθητές Του. Έτσι η ημέρα αυτή γίνεται για όλους μας πρόσκληση να πλησιάσουμε το ιερό Μυστήριο με φόβο Θεού, πίστη, ευγνωμοσύνη και αγάπη. Το σύντομο αυτό βίντεο αποδίδει με κατανυκτικό και σεβαστικό τρόπο το πνευματικό μήνυμα της Μεγάλης Πέμπτης, μέσα από βυζαντινή εικαστική ατμόσφαιρα και ήσυχη αφηγηματική ροή. Επιμέλεια δημιουργία βίντεο: Στέφανος Καραούλης Stephane Photography — Visuals & Films www.stephane.photography

Μεγάλη Τετάρτη - Ανάμεσα στο Μύρο και την Προδοσία

 

Η Μεγάλη Τετάρτη δεν είναι απλώς μια μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας. Είναι μια στιγμή που χωρίζει τον άνθρωπο στα δύο. Από τη μία, μια γυναίκα αμαρτωλή που βρίσκει το θάρρος να πλησιάσει τον Χριστό και να Του προσφέρει ό,τι πολυτιμότερο έχει. Χωρίς λόγια. Μόνο με δάκρυ και αγάπη. Από την άλλη, ο Ιούδας. Ένας μαθητής. Ένας άνθρωπος που έζησε κοντά Του… αλλά τελικά Τον πρόδωσε. Δύο δρόμοι. Δύο στάσεις ζωής. Η μετάνοια που σώζει… και η ψυχή που χάνεται. Σε αυτό το βίντεο, ακολουθούμε το βαθύτερο νόημα της ημέρας, όπως το παραδίδει η Ορθόδοξη Παράδοση. Όχι σαν μια μακρινή ιστορία, αλλά σαν μια αλήθεια που αγγίζει τη δική μας ζωή — εδώ και τώρα.

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ - ΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ;

 Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η πιο ιερή περίοδος της Ορθοδοξίας.

Σε αυτό το βίντεο θα δεις τα σημαντικότερα γεγονότα από τα Πάθη του Χριστού, γεμάτα νόημα, συγκίνηση και πίστη.

Μια βαθιά υπενθύμιση της θυσίας και της αγάπης.

Μεγάλη Τετάρτη - Της αλειψάσης τον Κύριον μύρω

 Μεγάλη Τετάρτη: Η Αμαρτωλή Γυναίκα και το Πολύτιμο Μύρο

Μεγάλη Τετάρτη: 7 Ευαγγέλια Άγιο Ευχέλαιο

 

Μ. ΤΡΙΤΗ

Η παραβολή των Δέκα Παρθένων, η παραβολή των Ταλάντων και η Κρίση των Εθνών

   

 Ποιος είναι ο Νυμφίος; Πρόσεχε… έρχεται

Ποιος είναι ο Νυμφίος και γιατί η Εκκλησία μας καλεί να προσέχουμε; Τι σημαίνει ότι έρχεται μέσα στη νύχτα και τι αποκαλύπτει αυτό για τη δική μας ετοιμότητα;

Τι έκανες με αυτό που σου έδωσε ο Θεός;

Τι μας διδάσκει η Παραβολή των Ταλάντων τη Μεγάλη Τρίτη; Τι σημαίνει να θάβεις αυτό που σου έδωσε ο Θεός και γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος; Η Μεγάλη Τρίτη μάς καλεί να σκεφτούμε: Τι κάναμε με τον χρόνο, τα χαρίσματα και τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν;

Ο ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ. Φράσεις από την Καινή Διαθήκη

 2.6 Ο ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ 

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Φράσεις από την Καινή Διαθήκη:

 

– Ιω 13,34: Αγαπάτε αλλήλους. Όπως σας αγάπησα εγώ, να αγαπάτε κι εσείς ο ένας τον άλλο.

– Εβρ. 13,13: Συνεχίστε ν’ αγαπάτε ο ένας τον άλλο σαν αδέρφια. Μην ξεχνάτε τη φιλοξενία, γιατί μ’ αυτήν μερικοί, χωρίς να το ξέρουν, φιλοξένησαν αγγέλους. Να θυμάστε τους φυλακισμένους σαν να είστε κι εσείς φυλακισμένοι μαζί τους∙ κι όσους υποφέρουν, γιατί κι εσείς μπορείτε να βρεθείτε στη θέση τους. 

– Γαλ. 6,2: Να σηκώνετε ο ένας το φορτίο του άλλου, κι έτσι θα εφαρμόσετε πλήρως τον νόμο του Χριστού. Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε.

– Μτ. 5,45: …αυτός (ο Πατέρας) ανατέλλει τον ήλιο του για κακούς και καλούς και στέλνει τη βροχή σε δικαίους και αδίκους.

– Μτ. 12,35: Ο καλός άνθρωπος βγάζει από το καλό του απόθεμα τα καλά, κι ο κακός άνθρωπος από το απόθεμα της κακίας του τα άσχημα λόγια.

– Λκ. 6,27: Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν.

– Ιω. 8,7: Όποιος από σας είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος πέτρα πάνω της (Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω).

– Μκ. 10,31: Πολλοί δε έσονται πρώτοι έσχατοι και έσχατοι πρώτοι. 

– Λκ. 6,2728: Σ’ εσάς όμως που μ’ ακούτε λέω: Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν∙ δίνετε ευχές σ’ όσους σας δίνουν κατάρες, προσεύχεστε γι’ αυτούς που σας κακομεταχειρίζονται.

– Ρωμ. 2,1: …κρίνοντας τον άλλο, καταδικάζεις τον ίδιο τον εαυτό σου, αφού κι εσύ ο κριτής κάνεις τα ίδια...

– Γαλ. 5,14: Άλλωστε όλος ο νόμος συνοψίζεται σε μία φράση: Στο ν’ αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. 

– Ρωμ. 15,2: Η συμπεριφορά του καθενός μας να είναι αρεστή στον πλησίον, ώστε να τον βοηθάει να προκόβει στο αγαθό.

– Α΄ Κορ. 16,14: Όλες τις πράξεις σας να τις εμπνέει η αγάπη.

– Ρωμ. 13,10: Η αγάπη σε καμιά περίπτωση δεν κάνει κακό στον άλλο∙ η αγάπη είναι η τέλεια εκπλήρωση των εντολών του Θεού.

Μεγάλη Εβδομάδα – Πορεία προς την Ανάσταση

 

Ιωσήφ ο Πάγκαλος

 

Πῶς εἶναι τύπος τοῦ Χριστοῦ ὁ Ἰωσήφ;

Ἦταν ἀγαπητός  γιὸς ὁ Ἰωσήφ, τὸ πιὸ ἀγαπημένο παιδὶ τοῦ Ἰακώβ. Αὐτὸν ἀγαποῦσε περισσότερο ἀπὸ ὅλα τὰ παιδιά του, γιατί τοῦ ἄξιζε. Καὶ σ’ αὐτὸν εἶχε χαρίσει μοναδικὴ στολή, λαμπρὸ χιτῶνα. «Ἰακὼβ δὲ ἠγάπα τὸν Ἰωσὴφ παρὰ πάντας τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ… Ἐποίησε δὲ αὐτῶ χιτῶνα ποικίλον» (Γέν. 37,3). Ἀγαπητὸς Υἱὸς καὶ ὁ Χριστός. Ὁ Ἀγαπητὸς Υἱὸς τοῦ οὐρανίου Πατρός. Γι’ αὐτὸν ἀκούστηκε ἡ φωνὴ τοῦ οὐρανίου Πατρὸς στὴ Βάπτιση καὶ τὴ Μεταμόρφωση: «Οὗτος ἔστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ὧ εὐδό­κησα» (Ματθ. 3,17. 17,5). Καὶ εἶχε καὶ ὁ Χριστός, ὡς Υἱὸς μονογενής του Πατρός, μοναδικὴ στολὴ ἀπὸ τὸν Πατέρα. Εἶναι ἡ στολὴ τῆς θεότητος. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ θεοῦ καὶ Θεὸς ἀληθινός.

Τὸν φθόνησαν τὸν Ἰωσὴφ τὰ ἀδέλφια του. Δὲν μποροῦσαν νὰ ὑποφέρουν τὴν ὑπεροχή του. Δὲν μποροῦσαν νὰ χαροῦν μὲ τὶς χαρὲς τοῦ ἀδελφοῦ τους. Καὶ μὲ τὸ Χριστὸ τὸ ἴδιο συνέβη. Τὸν μίσησαν καὶ τὸν φθόνησαν «οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ», οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ φαρισαῖοι. Ὁ Πιλᾶτος «ἤδει, ὅτι διὰ φθόνον παρέδωκαν αὐτόν» (Ματθ. 27,18). Ὁ φθόνος εἶναι τὸ πρωταρχικὸ καὶ γενεσιουργὸ πάθος. Ἀκολουθοῦν τὸ μῖσος, ἡ κακία, τὰ κακοῦργα σχέδια, οἱ χριστοκτόνες ἐνέργειες. Δὲν ὑπέφεραν νὰ βλέπουν τὴν ὑπεροχὴ τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐπιρροὴ τοῦ στὸ λαό.

 Ἀποφάσισαν τ’ ἀδέλφια νὰ σκοτώσουν τὸν ἀθῷο Ἰωσήφ. Συσκέφθηκαν κρυφὰ καὶ εἶπαν: «Δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτόν» (Γέν. 37,20). «Ἐπονηρεύσαντο τοῦ ἀποκτεῖναι». Τὸ ἴδιο καὶ στὴ περίπτωση τοῦ Ἰησοῦ. Συσκέψεις καὶ διαβούλια γιὰ τὴν ἐξόντωση τοῦ ἐπικινδύνου γι’ αὐτοὺς Διδασκάλου. «Καὶ συνεβουλεύσαντο ἵνα τὸν Ἰησοῦν δόλω κρατήσωσι καὶ ἀποκτείνωσιν» (Ματθ. 26,4). Ἄρχοντες τοῦ Ἰσραήλ, ἀρχιερεῖς, γραμματεῖς, φαρισαῖοι, συσκέπτονται, πὼς θὰ συλλάβουν καὶ θὰ θανατώσουν τὸν Ἰησοῦ, τὸν πιὸ ἐκλεκτὸ ἀδελφό τους. Ἐκεῖνο τὸ «Δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτόν» τῶν ἀδελφῶν του Ἰωσὴφ ἀκούγεται τὸ ἴδιο καὶ στὴν παραβολὴ τῶν κακῶν γεωργῶν, ὅπου σαφῶς συμβολίζεται ἡ ἀπόφαση τῶν Ἰουδαίων γιὰ τὴ θανάτωση τοῦ  Ἰησοῦ.

 Ἐπούλησαν τὸν Ἰωσὴφ τὰ ἀδέλφια του γιὰ 20 χρυσὰ νομίσματα. «Ἀπέδοντο τὸν Ἰωσὴφ τοῖς Ἰσμαηλίταις εἴκοσι χρυσῶν» (Γέν. 37,28). Καὶ μάλιστα ἀπὸ ὅλα τὰ ἀδέλφια του ἐκεῖνος ποὺ ἔκανε τὴ σχετικὴ πρόταση ἦταν ὁ Ἰούδας. Ἰούδας καὶ στὴν περίπτωση τοῦ εἰκονιζόμενου καὶ προτυπούμενου Χριστοῦ τὸ ὄργανο τῆς ἀγοροπωλησίας, τῆς πιὸ ἄδικης καὶ ἄτιμης ἀγοροπωλησίας. Πούλησε τὸ Χριστὸ γιὰ 30 ἀργύρια. «Ἔστησαν αὐτῶ (τῷ Ἰούδᾳ) τριάκοντα ἀργύρια» (Ματθ. 26,15).

  Ἔπαθε καὶ ὑπέφερε ὁ Ἰωσὴφ καὶ στὰ χέρια τῶν ἀδελφῶν του καὶ στὰ χέρια τῶν ξένων, τῶν Αἰγυπτίων. Τὰ ἀδέλφια του τὸν ἔριξαν μέσα σ’ ἕνα βαθὺ λάκκο, γιὰ νὰ τὸν κατασπαράξουν τὰ θηρία. Καὶ οἱ Αἰγύπτιοι τὸν ἔριξαν μέσα στὴ φυλακὴ σὰν νάταν ἔνοχος, ἐνῷ ἦταν ἀθῷος. Θῦμα συκοφαντίας ὁ ἀθῷος καὶ ἁγνὸς Ἰωσήφ. Ἔπαθε καὶ ὑπέφερε καὶ ὁ Χριστός. Ἔπαθε ὡς ἄνθρωπος. Οἱ ἀδελφοί του οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ὁδήγησαν σὲ πολλὰ παθήματα, τὸν βασάνισαν. Ἀλλὰ καὶ οἱ ξένοι, οἱ Ρωμαῖοι, στοὺς ὁποίους τὸν παρέδωσαν οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ ἐκεῖνοι τὸν βασάνισαν. Ρίχτηκε στὴ φυλακή, σύρθηκε σὰν κακοῦργος στὸ κριτήριο, καταδικάστηκε σὰν κοινὸς ἐγκληματίας καὶ τελικὰ θανατώθηκε πάνω στὸ Σταυρό.

 Δέν ἔμεινε γιὰ πάντα ταπεινωμένος ὁ Ἰωσήφ. Ἀπὸ τὴν ταπείνωση τοῦ λάκκου καὶ τῆς φυλακῆς ὁδηγήθηκε στὴ δ ὃ ξά. Ὁ Φαραὼ τὸν ἀνέστησε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς φυλακῆς καὶ τὸν κατέστησε ἄρχοντα «Ἰδοὺ καθίστημι σε σήμερον ἐπὶ πάσης γῆς Αἰγύπτου» (Γεν. 41,41). Προτύπωση τῆς ἔνδοξου Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ρίχτηκε στὸ λάκκο τοῦ θανάτου καὶ τοῦ τάφου. Δὲν παρέμεινε πολύ. Ἀνέστη τριήμερος. Μετὰ τὸ πάθος ἡ δόξα Μετὰ τὸ Σταυρὸ ἡ Ἀνάσταση.

Καί ἡ τελευταία προτύπωση. Ὁ Ἰωσὴφ σὰν ἄρχοντας τῆς Αἰγύπτου σὲ καιρὸ πείνας ἄνοιξε τὶς ἀποθῆκες του καὶ ἔγινε σιτοδότης καὶ ἔθρεψε τοὺς πεινασμένους ἀδελφούς του. Σιτοδότης καὶ ὁ Χριστός. Ἀνεξάντλητες οἱ ἀποθῆκες του. Πάντοτε προσφέρει καὶ προσφέρεται «εἰς βρῶσιν τοῖς πιστοῖς». Ψωμίζει μὲ τὸ θεῖο Ἄρτο Του, ποτίζει μὲ τὸ τίμιο Αἷμα Του. Τρέφει μὲ τὴ θεία Κοινωνία.

πηγή

 

Από την Κλήση στη Σταύρωση – Η Ζωή του Χριστού μέσα από τους Πατέρες

 Μέσα από τα λόγια των Αγίων Πατέρων, αποκαλύπτεται το βαθύτερο νόημα της Κλήσης, της διδασκαλίας και της Σταύρωσης.

Η κατάρα της συκιάς, η εξουσία του Ιησού και η παραβολή των κακών γεωργών

 

Η θριαμβευτική Είσοδος στα Ιεροσόλυμα Ματθ. 21:1-17

 

1 Καὶ ὅτε ἤγγισαν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ἦλθον εἰς Βηθσφαγῆ πρὸς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν, τότε ὁ Ἰησοῦς ἀπέστειλε δύο μαθητὰς

2 λέγων αὐτοῖς· πορεύθητε εἰς τὴν κώμην τὴν ἀπέναντι ὑμῶν, καὶ εὐθέως εὑρήσετε ὄνον δεδεμένην καὶ πῶλον μετ᾿ αὐτῆς· λύσαντες ἀγάγετέ μοι.

3 Καὶ ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ τι, ἐρεῖτε ὅτι ὁ Κύριος αὐτῶν χρείαν ἔχει· εὐθέως δὲ ἀποστέλλει αὐτούς.

4 Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος·

5 εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιών, ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὄνον καὶ πῶλον υἱὸν ὑποζυγίου.

6 Πορευθέντες δὲ οἱ μαθηταὶ καὶ ποιήσαντες καθὼς προσέταξεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς,

7 ἤγαγον τὴν ὄνον καὶ τὸν πῶλον, καὶ ἐπέθηκαν ἐπάνω αὐτῶν τὰ ἱμάτια αὐτῶν, καὶ ἐπεκάθισεν ἐπάνω αὐτῶν.

8 Ὁ δὲ πλεῖστος ὄχλος ἔστρωσαν ἑαυτῶν τὰ ἱμάτια ἐν τῇ ὁδῷ, ἄλλοι δὲ ἔκοπτον κλάδους ἀπὸ τῶν δένδρων καὶ ἐστρώννυον ἐν τῇ ὁδῷ.

9 Οἱ δὲ ὄχλοι οἱ προάγοντες καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες ἔκραζον λέγοντες· ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυὶδ· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.

10 Καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα ἐσείσθη πᾶσα ἡ πόλις λέγουσα· τίς ἐστιν οὗτος;

11 οἱ δὲ ὄχλοι ἔλεγον· οὗτός ἔστιν Ἰησοῦς ὁ προφήτης ὁ ἀπὸ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας. 

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀποκαθαρίζει τὸν ναόν

12 Καὶ εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐξέβαλε πάντας τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ, καὶ τὰς τραπέζας τῶν κολλυβιστῶν κατέστρεψε καὶ τὰς καθέδρας τῶν πωλούντων τὰς περιστεράς,

13 καὶ λέγει αὐτοῖς· γέγραπται, ὁ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται· ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν.

14 Καὶ προσῆλθον αὐτῷ χωλοὶ καὶ τυφλοὶ ἐν τῷ ἱερῷ καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς.

15 Ἰδόντες δὲ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς τὰ θαυμάσια ἃ ἐποίησε καὶ τοὺς παῖδας κράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ καὶ λέγοντας, ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυὶδ, ἠγανάκτησαν

16 καὶ εἶπον αὐτῷ· ἀκούεις τί οὗτοι λέγουσιν; ὁ δὲ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς· ναί· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ὅτι ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον;

17 καὶ καταλιπὼν αὐτοὺς ἐξῆλθεν ἔξω τῆς πόλεως εἰς Βηθανίαν καὶ ηὐλίσθη ἐκεῖ.

Τάσος Λειβαδίτης. Ο Θεός χρειάζεται τη βοήθειά μας

 Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς στάθηκε κοντά στον τάφο.

"Λάζαρε, βγες έξω", φώναξε. Όλοι περίμεναν. Κι ο φτωχός

νεκρός, που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του παίζεται η τύχη του

κόσμου, τί να ΄κανε; Η γη είχε χαθεί,

πως θ΄ άφηνε χωρίς ανάσταση έναν ολάκερο ουρανό.

Κι εγώ χρειάζομαι τη βοήθεια του Θεού

- Κύριε, βοήθησέ με, του λέω, χάνομαι.

- Μα αυτή είναι η βοήθειά μου - να χαθείς.

Για να σε ψάχνουν στους αιώνες.

Στο ποίημα αυτό, ο Λειβαδίτης παρουσιάζει έναν Θεό "ανθρωποποιημένο", ο οποίος δεν είναι μια μακρινή, παντοδύναμη φιγούρα, αλλά ένας πάσχων Ιησούς που εξαντλείται προσπαθώντας να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο. 

Η φράση "ο Θεός χρειάζεται τη βοήθειά μας" υποδηλώνει ότι η αγάπη και η παρηγοριά πρέπει να είναι αμφίδρομες. 

Ο Θεός "χάνει" την ιδιότητά του (να είναι απλώς Θεός) για να γίνει άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η θεϊκή και η ανθρώπινη φύση βρίσκεται στην αγάπη και την αλληλεγγύη.

Η Ανάσταση του Λαζάρου - Αρχαίο κείμενο και Νεοελληνική απόδοση

 1.7 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΛΑΖΑΡΕ ΒΓΕΣ ΕΞΩ

Η Αλήθεια για τον Λάζαρο μετά το Θαύμα

ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ΕΝΑ 4ΛΕΠΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΝ 4ΗΜΕΡΟ & ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Η Ἐγερσις του Λαζάρου, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του αποστόλου Ιωάννου (Κεφάλαιο 11) Ἦν δέ τις ἀσθενῶν Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας, ἐκ τῆς κώμης Μαρίας καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς. 2 ἦν δὲ Μαρία ἡ ἀλείψασα τὸν Κύριον μύρῳ καὶ ἐκμάξασα τοὺς πόδας αὐτοῦ ταῖς θριξὶν αὐτῆς, ἧς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἠσθένει. 3 ἀπέστειλαν οὖν αἱ ἀδελφαὶ πρὸς αὐτὸν λέγουσαι· Κύριε, ἴδε ὃν φιλεῖς ἀσθενεῖ. 4 ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ' ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ δι' αὐτῆς. 5 ἠγάπα δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς καὶ τὸν Λάζαρον. 6 ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας· 7 ἔπειτα μετὰ τοῦτο λέγει τοῖς μαθηταῖς· ἄγωμεν εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν πάλιν. 8 λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταί· ραββί, νῦν ἐζήτουν σε λιθάσαι οἱ ᾿Ιουδαῖοι, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ; 9 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέρας; ἐάν τις περιπατῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, οὐ προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου βλέπει· 10 ἐὰν δέ τις περιπατῇ ἐν τῇ νυκτί, προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ. 11 ταῦτα εἶπε, καὶ μετὰ τοῦτο λέγει αὐτοῖς· Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνίσω αὐτόν. 12 εἶπον οὖν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Κύριε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται. 13 εἰρήκει δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ἐκεῖνοι δὲ ἔδοξαν ὅτι περὶ τῆς κοιμήσεως τοῦ ὕπνου λέγει. 14 τότε οὖν εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς παρρησίᾳ· Λάζαρος ἀπέθανε, 15 καὶ χαίρω δι' ὑμᾶς, ἵνα πιστεύσητε, ὅτι οὐκ ἤμην ἐκεῖ· ἀλλ' ἄγωμεν πρὸς αὐτόν. 16 εἶπεν οὖν Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος τοῖς συμμαθηταῖς· ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ' αὐτοῦ. 17 ᾿Ελθὼν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς εὗρεν αὐτὸν τέσσαρας ἡμέρας ἤδη ἔχοντα ἐν τῷ μνημείῳ. 18 ἦν δὲ ἡ Βηθανία ἐγγὺς τῶν ῾Ιεροσολύμων ὡς ἀπὸ σταδίων δεκαπέντε, 19 καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων ἐληλύθεισαν πρὸς τὰς περὶ Μάρθαν καὶ Μαρίαν ἵνα παραμυθήσωνται αὐτὰς περὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν. 20 ἡ οὖν Μάρθα ὡς ἤκουσεν ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς ἔρχεται, ὑπήντησεν αὐτῷ· Μαρία δὲ ἐν τῷ οἴκῳ ἐκαθέζετο. 21 εἶπεν οὖν ἡ Μάρθα πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει. 22 ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώσει σοι ὁ Θεός. 23 λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου. 24 λέγει αὐτῷ Μάρθα· οἶδα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. 25 εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. 26 ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο; 27 λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος. 28 καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀπῆλθε καὶ ἐφώνησε Μαρίαν τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς λάθρᾳ εἰποῦσα· ὁ διδάσκαλος πάρεστι καὶ φωνεῖ σε. 29 ἐκείνη ὡς ἤκουσεν, ἐγείρεται ταχὺ καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτόν. 30 οὔπω δὲ ἐληλύθει ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὴν κώμην, ἀλλ' ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ὑπήντησεν αὐτῷ ἡ Μάρθα. 31 οἱ οὖν ᾿Ιουδαῖοι οἱ ὄντες μετ' αὐτῆς ἐν τῇ οἰκίᾳ καὶ παραμυθούμενοι αὐτήν, ἰδόντες τὴν Μαρίαν ὅτι ταχέως ἀνέστη καὶ ἐξῆλθεν, ἠκολούθησαν αὐτῇ, λέγοντες ὅτι ὑπάγει εἰς τὸ μνημεῖον ἵνα κλαύσῃ ἐκεῖ. 32 ἡ οὖν Μαρία ὡς ἦλθεν ὅπου ἦν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἰδοῦσα αὐτὸν ἔπεσεν αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας λέγουσα αὐτῷ· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, οὐκ ἂν ἀπέθανέ μου ὁ ἀδελφός. 33 ᾿Ιησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ ᾿Ιουδαίους κλαίοντας, ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν, 34 καὶ εἶπε· ποῦ τεθείκατε αὐτόν; 35 λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἔρχου καὶ ἴδε. ἐδάκρυσεν ὁ ᾿Ιησοῦς. 36 ἔλεγον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι· ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν· 37 τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· οὐκ ἠδύνατο οὗτος, ὁ ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ, ποιῆσαι ἵνα καὶ οὗτος μὴ ἀποθάνῃ; 38 ᾿Ιησοῦς οὖν, πάλιν ἐμβριμώμενος ἐν ἑαυτῷ, ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον· ἦν δὲ σπήλαιον, καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπ' αὐτῷ. 39 λέγει ὁ ᾿Ιησοῦς· ἄρατε τὸν λίθον. λέγει αὐτῷ ἡ ἀδελφὴ τοῦ τεθνηκότος Μάρθα· Κύριε, ἤδη ὄζει· τεταρταῖος γάρ ἐστι. 40 λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐκ εἶπόν σοι ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ; 41 ἦραν οὖν τὸν λίθον οὗ ἦν ὁ τεθνηκὼς κείμενος. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄνω καὶ εἶπε· πάτερ, εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου. 42 ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. 43 καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. 44 καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κειρίαις, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· λύσατε αὐτὸν καὶ ἄφετε ὑπάγειν. 45 Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων, οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Μαρίαν καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν. 46 τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἀπῆλθον πρὸς τοὺς Φαρισαίους καὶ εἶπον αὐτοῖς ἃ ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς.

Όταν του μοιάσουμε…

 

1.1 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Τις προάλλες συναντήθηκα με ένα γέροντα που αγαπώ πολύ.

 «Είδες ποτέ τον Χριστό γέροντα», τον ρώτησα.

«Ναι πάτερ μου», μονολόγησε, με συστολή.

«Πώς είναι Γέροντα;».

«Όπως στα Ευαγγέλια πάτερ μου, αγνός, αγαθός, απλός και προσιτός».

”Και πότε συνέβη αυτό;», ήταν η αμέσως επόμενη γεμάτη θάμβος ερώτησή μου.

 «Όταν αγάπησα πολύ δίχως να περιμένω τίποτα, πάτερ μου», ψιθύρισε ο γέροντας με χαμηλωμένα τα μάτια του, που είχαν ήδη πλημμυρίσει ερωτικά δάκρυα για τον Χριστό του.

 «Άδειασα σαν άνθρωπος και γέμισα Χριστό. Τα έδωσα όλα και δεν πήρα τίποτα.

 Τότε έρχεται Εκείνος, όταν του μοιάσεις».

Αυτή η φράση, «Ο Χριστός έρχεται, όταν του μοιάσουμε», σκαρφάλωσε στα πιο δύσβατα μονοπάτια της καρδιάς μου και άνοιξε χώρο μέσα μου.

Ναι, η αγάπη.

Εκείνη που ξέρει να θυσιάζεται και να χάνει. Να τα δίνει όλα δίχως να κρατάει λογαριασμό. Εκείνη που πεθαίνει για να ζήσει ο άλλος. Που προδίδεται, σταυρώνεται κι όμως συγχωρεί. Που ξέρει να λέει και να εννοεί, πάρε τον παράδεισό μου και δος μου την «κόλασή» σου…

Π. Λίβυος (Χαράλαμπος Παπαδόπουλος), «Όταν του μοιάσουμε…», plibyos, 2016 (Ανακτήθηκε 24/12/16).

Ελλήνων Πάσχα - Mεγάλη Εβδομάδα, Ήθη και Έθιμα

 

ΠΗΓΗ

TO KOYIZ TOY ΠΑΣΧΑ

https://view.genially.com/6990e5f2a4e8eb7bed662a3b

Μεγάλη Εβδομάδα: Το πνευματικό ταξίδι της σωτηρίας.

 ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Η Μεγάλη Εβδομάδα αποτελεί την πιο κατανυκτική και ιερή περίοδο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κάθε ημέρα της είναι ένα πνευματικό ταξίδι που οδηγεί τον άνθρωπο από τα Πάθη του Χριστού στο φως της Αναστάσεως. Σε αυτό το βίντεο παρουσιάζουμε το βαθύτερο νόημα της Μεγάλης Εβδομάδας, τη θεολογική σημασία των ακολουθιών και τα μηνύματα που μεταφέρει κάθε ημέρα αυτής της ιερής πορείας. Από την Κυριακή των Βαΐων μέχρι το Άγιο Πάσχα, η Εκκλησία μάς καλεί σε προσευχή, ταπείνωση και εσωτερική προετοιμασία. *Ψάλλει ο ανδρικός και γυναικείος χορός της ενορίας Κοιμήσεως Θεοτόκου Ανθουπόλεως υπό την διεύθυνση των Πρωτοψαλτών Κοντογιαννόπουλου Βασιλείου και Κοντογιαννοπούλου Μαρίας.

ΧΡΗΜΑ ΤΟ ΑΓΚΙΣΤΡΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (Μεγάλου Βασιλείου)

 

2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ

Ως πότε το χρήμα θα είναι η αγχόνη των ψυχών, το αγκίστρι που μας πιάνει ο θάνατος, το δόλωμα για την αμαρτία;

Ως πότε το χρήμα θα είναι η αιτία του πολέμου, ως πότε για χάρη του θα κατασκευάζονται και θα τελειοποιούνται όπλα;

Αυτό είναι ο λόγος που οι συγγενείς παραμερίζουν τη σχέση τους  και ο αδελφός βλέπει σαν φονιάς τον αδελφό.

Για το χρήμα σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι δολοφονούν, επιτίθενται, συκοφαντούν.

Ποιος γέννησε το ψέμα, την απάτη, την ψευδορκία; Δεν είναι το χρήμα; Η αναζήτηση του χρήματος; 

 Γιατί βασανίζεστε, άνθρωποι; Ποιος έστρεψε εναντίον σας αυτό που σας ανήκει;

Το χρήμα πρέπει να είναι μέσο στη ζωή και όχι εφόδιο δυστυχίας. Πρέπει να απελευθερώνει την ψυχή και όχι να μας κάνει να τη  χάνουμε.

Παναγία Πορταΐτισσα

 

 Ήταν βράδυ, όταν οι μοναχοί αντίκρυσαν ένα παράξενο θέαμα: έναν πύρινο στύλο που ξεκινούσε από τη θάλασσα κι έφθανε στον ουρανό.

Το όραμα συνεχίστηκε ήμερες και νύχτες. Κατεβαίνουν οι αδελφοί στην παραλία και βλέπουν με θαυμασμό στη βάση του πύρινου στύλου μία εικόνα της Θεοτόκου. Όσο όμως την πλησίαζαν εκείνη απομακρυνόταν. Συγκεντρώθηκαν τότε στην εκκλησία και παρακάλεσαν με δάκρυα τον Κύριο να χαρίσει στο μοναστήρι τους τον ανεκτίμητο αυτό θησαυρό.

Μεταξύ των μοναχών υπήρχε ένας ευλαβής ασκητής, που λεγόταν Γαβριήλ. Σ' αυτόν παρουσιάζεται η Παναγία και του λέει:
- Να πεις στον ηγούμενο και στους αδελφούς ότι θα σας παραδώσω την εικόνα μου, για να σας προστατεύει. Θα μπεις κατόπιν στη θάλασσα, θα περπατήσεις πάνω στα κύματα, κι έτσι θα καταλάβουν όλοι την εύνοια μου για το μοναστήρι σας.
    Έτσι κι έγινε! Ο π. Γαβριήλ περπάτησε πάνω στη θάλασσα σαν σε στερεά γη, παρέλαβε με ευλάβεια τη θαυματουργή εικόνα και επέστρεψε στην παραλία. Εκεί συγκεντρωμένοι όλοι οι μοναχοί της επιφύλαξαν τιμητική υποδοχή. Ύστερα την παρέλαβαν και την τοποθέτησαν στο Ιερό βήμα του καθολικού.

 Όταν την επομένη ο εκκλησιαστικός πήγε ν' ανάψει τα καντήλια, η εικόνα έλειπε. Ερεύνησε παντού και την ανακάλυψε στο τείχος, πάνω από την πύλη της μονής.

 Την επανάφεραν στο καθολικό, αλλά ή εικόνα έφυγε και πάλι. Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές.

Τέλος, η Παναγία παρουσιάζεται στον γέροντα Γαβριήλ και του λέει:
- Να πεις στους αδελφούς να μη μ' ενοχλούν. Δεν ήρθα εδώ για να φυλάγομαι από σας, αλλά να σας φυλάω. Όσοι ζείτε στο Όρος τούτο ενάρετα, να ελπίζετε στην ευσπλαχνία του Υιού μου. Γιατί, όσο υπάρχει η εικόνα μου μέσα στη μονή σας, η χάρη και το έλεος Του θα σας επισκιάζουν πάντοτε.
    Ύστερα απ' αυτό οι μοναχοί έχτισαν παρεκκλήσι κοντά στην πύλη κι εκεί τοποθέτησαν την ιερή εικόνα. Πράγματι η Πορταΐτισσα, καθώς υποσχέθηκε, προστατεύει τη μονή και οικονομεί κάθε της ανάγκη.

 

Η νηστεία δεν είναι στέρηση — είναι ελευθερία. Τι διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες

 

Πολλοί βλέπουν τη νηστεία ως μια απλή αλλαγή διατροφής. Όμως στην παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας η νηστεία είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Δεν είναι δίαιτα. Είναι σχολείο ζωής. Η νηστεία διδάσκει τον άνθρωπο να λέει «όχι» σε ό,τι τον απομακρύνει από τον Θεό και να καλλιεργεί ελευθερία στην καρδιά. Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο Χριστός αποκαλύπτει ότι ορισμένοι πνευματικοί αγώνες νικιούνται «με προσευχή και νηστεία». Οι Άγιοι Πατέρες μίλησαν βαθιά για τη δύναμή της: Ο Βασίλειος ο Μέγας την ονομάζει «όπλο κατά των παθών». Ο Ιωάννης Χρυσόστομος διδάσκει ότι η αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο αποχή από τροφές, αλλά και από την αμαρτία. Και ο Ισαάκ ο Σύρος την ονομάζει αρχή κάθε πνευματικού αγώνα. Όταν ο άνθρωπος νηστεύει με ταπείνωση και προσευχή, δεν χάνει — κερδίζει ελευθερία. Η νηστεία γίνεται δρόμος για να πλησιάσει η καρδιά τον Χριστό. «Νηστεία χωρίς αγάπη είναι δίαιτα. Νηστεία με Χριστό γίνεται ζωή.» «Δεν νηστεύουμε για να στερηθούμε… αλλά για να μάθουμε να αγαπάμε σωστά.»

Δημιουργία του κόσμου Επιστήμη και θεολογία

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Η αλήθεια του ανθρώπου συνδέεται αδιάρρηκτα με την υπόλοιπη υλική κτίση.

Η αλήθεια αυτή θεμελιώνεται στο ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό στο τέλος της Δημιουργίας και αφού είχε προηγηθεί η δημιουργία του υλικού κόσμου και όλου του ζωικού βασιλείου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στα γνωστικά συστήματα ο άνθρωπος εμφανίζεται πριν δημιουργηθεί ο υλικός και ο ζωικός κόσμος.

Στην Αγία Γραφή συμβαίνει το αντίστροφο.

Αυτό δηλώνει την εξάρτηση του ανθρώπου από όλη την προηγουμένη δημιουργία και ιδιαίτερα από το ζωικό βασίλειο. 

Η θεωρία της εξελίξεως, και εδώ άπτομαι ίσως ευαισθησιών, κανένα πρόβλημα δεν παρουσιάζει για τη θεολογία από την άποψη αυτή.

Αντίθετα είναι ευπρόσδεκτη κατά το ότι αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος είναι άρρηκτα δεμένος με την υπόλοιπη υλική κτίση, καθώς και κατά το ότι η νοημοσύνη για την οποία τόσο πολύ καυχάται και με την οποία καθυποτάσσει και εκμεταλλεύεται την υλική κτίση, δεν αποτελεί αποκλειστικό ιδίωμα του ανθρώπου αλλά μόνο διαφορά βαθμού, όχι είδους, από τα ζώα, όπως παρατήρησε ο Δαρβίνος.

 Η θεωρία της εξελίξεως στη σοβαρή και όχι στη γελοιοποιημένη εκδοχή της, καταγωγή από τον πίθηκο κ.λπ., αναφέρεται όχι στο ποιος αλλά στο πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος.

Και μόνο η σύγχυση των δύο αυτών ερωτημάτων, όπως συμβαίνει σε μια φονταμενταλιστική προσέγγιση της γραφής, μπορεί να αποτελέσει απειλή για τη χριστιανική πίστη.

Μια προσεκτική μελέτη των ομιλιών του Μ. Βασιλείου στην «Εξαήμερο» πείθει περί της εξελικτικής δημιουργίας των ειδών.

Θεολογία και βιολογία δεν έχουν λόγο να αντιδικούν στο ζήτημα αυτό.

Ιωάννης Ζηζιούλας, μητρ. Περγάμου, Ο άνθρωπος και το περιβάλλον: Ορθόδοξη θεολογική προσέγγιση

Οσία Μαρία η Αιγυπτία: Η συγκλονιστική Πορεία από την Αμαρτία στην Αγιότητα

 3.6 ΜΕΤΑΝΟΙΑ, Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ 

Η ζωή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας είναι μία από τις πιο δυνατές μαρτυρίες μετανοίας στην ορθόδοξη παράδοση. Από μια ζωή μακριά από τον Θεό, οδηγήθηκε στην έρημο, στην άσκηση, στη συντριβή και τελικά στην αγιότητα. Στο βίντεο αυτό γνωρίζουμε την πορεία της, το βαθύτερο νόημα της μετάνοιας και το μήνυμα που αφήνει μέχρι σήμερα σε κάθε άνθρωπο που αναζητά αληθινή επιστροφή, ελπίδα και πνευματική αναγέννηση.