Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς στάθηκε κοντά στον τάφο.
"Λάζαρε, βγες έξω", φώναξε. Όλοι περίμεναν. Κι ο φτωχός
νεκρός, που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του παίζεται η τύχη του
κόσμου, τί να ΄κανε; Η γη είχε χαθεί,
πως θ΄ άφηνε χωρίς ανάσταση έναν ολάκερο ουρανό.
Κι εγώ χρειάζομαι τη βοήθεια του Θεού
- Κύριε, βοήθησέ με, του λέω, χάνομαι.
- Μα αυτή είναι η βοήθειά μου - να χαθείς.
Για να σε ψάχνουν στους αιώνες.
Στο ποίημα αυτό, ο Λειβαδίτης παρουσιάζει έναν Θεό "ανθρωποποιημένο", ο οποίος δεν είναι μια μακρινή, παντοδύναμη φιγούρα, αλλά ένας πάσχων Ιησούς που εξαντλείται προσπαθώντας να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο.
Η φράση "ο Θεός χρειάζεται τη βοήθειά μας" υποδηλώνει ότι η αγάπη και η παρηγοριά πρέπει να είναι αμφίδρομες.
Ο Θεός "χάνει" την ιδιότητά του (να είναι απλώς Θεός) για να γίνει άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η θεϊκή και η ανθρώπινη φύση βρίσκεται στην αγάπη και την αλληλεγγύη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου