Η Μετάνοια είναι ένα βίωμα ψυχικό, που γεννιέται από την
περισυλλογή. H ζωή μάς σπρώχνει διαρκώς έξω από τον εαυτό μας.
Ποιός διαθέτει 5 λεπτά της ώρα κάθε μέρα, δηλαδή 35 λεπτά της ώρας κάθε
εβδομάδα, για να συνομιλήσει με τον εαυτό του; Mε τους άλλους ανθρώπους παρ'
όλες τις απασχολήσεις μας, κάνουμε συχνά ατέλειωτες και συχνά άσκοπες
συζητήσεις.
Mε ευχαρίστηση ασχολούμαστε με τη ζωή των
άλλων και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τα σφάλματά τους, για να δικαιολογήσουμε
την προσωπική μας ηθική φθορά..
Mε τον εαυτό μας δεν ευκαιρούμε να
συζητήσουμε. Kαι παρουσιάζουμε αυτό το πράγματι τραγικό: να φροντίζουμε για
τούς άλλους και να αδιαφορούμε για τον εαυτό μας. Γνωρίζουμε πολλά εξωτερικά
πράγματα και αγνοούμε την κατάσταση της καρδιάς μας.
Στην παραβολή του Τελώνη
και του Φαρισαίου, ο Φαρισαίος είχε όλες τις αρετές, εκτός από την ταπεινοφροσύνη. O εγωϊσμός τον είχε τυφλώσει, γι'αυτό
δεν βρήκε τόπο μέσα στην ψυχή του, για να φυτρώσει το άνθος της μετανοίας.
Πόσο διαφορετικά όμως
ένιωθε ο Tελώνης. Ήταν αμαρτωλός. Aλλά είχε συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του.
Δεν ήθελε να εθελοτυφλεί όπως ο Φαρισαίος. Όχι.
Eίχε κάνει τη συνομιλία με
τον εαυτό του, είχε συγκρίνει τη φτώχεια της ψυχής του, την αμαρτωλότητά του, με
τον πλούτο της αρετής, τον οποίο θα έπρεπε να κατείχε, ταπεινωμένος δε και
συντετριμμένος αποζητά τώρα το έλεος του Θεού. Kαι το παίρνει...
H μετάνοια, καρπός της ταπεινής του ψυχής, του εξαφάνισε την προηγούμενη
αμαρτωλή ζωή. Mε ειρηνευμένη πλέον την ψυχή επιστρέφει στο σπίτι του,
απαλλαγμένος απ' το φορτίο της ενοχής του.
Άνθρωπος
που πιστεύει, πώς σε όλα είναι εντάξει, ψυχή που νιώθει το αίσθημα της
αυτάρκειας, δεν μπορεί να έχει σχέση με τη μετάνοια.
α. Το νόημα και ή σύσταση του Μυστηρίου Ή σύσταση του
ιερού αυτού Μυστηρίου στηρίζεται στην εξουσία πού έδωσε ό Χριστός στους Μαθητές
Του, «...ώστε (μ' αυτήν την εξουσία) θεραπεύειν πάσαν νόσον. Oι Απόστολοι πιστοί εκτελεστές
των εντολών του Κυρίου επέστρεφαν από τις περιοδείες τους και με ενθουσιασμό
ομολογούσαν: "Κύριε και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματι σου»
(Λουκ. ι', 17). Γι' αυτό και ό Ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει ότι οι Απόστολοι
«...ήλειφον ελαίω πολλούς αρρώστους και εθεράπευον» (Μαρκ. στ', 13). Αυτή ή θεραπευτική τακτική τηρήθηκε και μετά την
Πεντηκοστή από τους Αποστόλους και τους διαδόχους τους και είναι προνόμιο πού
χορηγήθηκε από τον Χριστό στην Εκκλησία Του. Αυτό το προνόμιο καθιερώνει
πρακτικά αργότερα (μεταξύ 55-60 μ.Χ.) ό Απόστολος Ιάκωβος, ό Άδελφόθεος, στην
επιστολή του λέγοντας χαρακτηριστικά: «Εάν κάποιος είναι άρρωστος, να
προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας να προσευχηθούν γι' αυτόν και να
τον αλείψουν με λάδι, επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. και ή προσευχή πού
γίνεται με πίστη θα σώσει τον άρρωστο» (Ίακ. ε', 13-15).
β. Τα αισθητά σημεία του Μυστηρίου Τα σημεία αυτά
είναι τρία:
(1) Το καθαρό «ελαιον».
(2) Ή επάλειψη των μελών του σώματος (κεφαλής -χειρών) καί
(3) Ή ευχή του Ιερέα:
«Πάτερ Άγιε, ιατρέ των ψυχών και των σωμάτων... ίασαι τον δούλον Σου... έκ της
περιεχούσης αυτόν σωματικής και ψυχικής ασθενείας και ζωοποίησον αυτόν δια της
χάριτος του Χριστού Σου...». γ. Τέλεση του Μυστηρίου Στους Ιερούς Ναούς τελείται Ευχέλαιο
τη Μεγάλη Τετάρτη απόγευμα για καλύτερη προετοιμασία των πιστών, πριν από τη
θεία Κοινωνία των ήμερων του Πάσχα. Κατά αντιστοιχία το ίδιο πράττουν πολλοί και προ
των Χριστουγέννων, όπως και σ' άλλες περιπτώσεις κατά την κρίση των Ιερέων και
τις ανάγκες της Ενορίας.
Όταν κάποιος θέλει να τελεστεί το Ιερό Ευχέλαιο στο σπίτι του για λόγους υγείας
μπορεί να ενεργήσει ορθότερα ως έξης: Πριν από το Ευχέλαιο οι οικείοι του
ασθενούς και ό ίδιος ό ασθενής εξομολογούνται, προετοιμάζονται με νηστεία,
κάνουν πολλή προσευχή και τελούν το Ευχέλαιο. Την επομένη κανονίζουν να
τελεστεί και ιδιαίτερη Θεία Λειτουργία υπέρ υγείας του πάσχοντος, στην οποία και
κοινωνούν. Εάν ό ασθενής είναι κατάκοιτος, κοινωνεί στο σπίτι.
Τη
θεωρία της μετεμψύχωσης την πίστευαν πολλοί αρχαίοι λαοί.
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία,
ο κόσμος είναι ένα σχολείο από το οποίο μία ψυχή θα περάσει χιλιάδες
φορές. Μετά το θάνατό της, θα ξαναγεννηθεί σε άλλο σώμα, είτε ανδρικό είτε
γυναικείο, είτε ακόμα σε κάποιο σώμα ζώου ή ακόμα και φυτού.
Οι συνθήκες της καινούργιας
γένεσης εξαρτώνται από τις πράξεις της προηγούμενης ζωής. Έτσι αν κάποιος έζησε
με άσχημο τρόπο, όταν θα ξαναγεννηθεί θα είναι φτωχός ή και ζώο ακόμα.
Αποκρύπτουν όμως από τους οπαδούς τους
ότι, σύμφωνα με το αρχαίο βιβλίο τους «Οι
νόμοι του Μανού» που μετατρέπει τη διδασκαλία των βέδων σε κοινωνικούς
νόμους, είναι πιθανότερο να μετενσαρκωθεί
κανείς σε ζώο ή δαιμονικό όν παρά σε άνθρωπο. Σ΄ αυτό το βιβλίο
αναφέρεται η εξής παραβολική ιστορία: Μία
χελώνα ζει στα βάθη της θάλασσας και
βγάζει το κεφάλι της έξω στην επιφάνεια κάθε εκατό χρόνια. Ένα δαχτυλίδι πλέει
στην επιφάνεια των νερών. Όσο πιθανόν είναι να περάσει το κεφάλι της χελώνας
μέσα από το δαχτυλίδι, άλλο τόσο είναι πιθανό και να ενσαρκωθεί ένα όν μετά το
θάνατό του σε ανθρώπινο σώμα.
Στη θεωρία της μετενσάρκωσης
υπάρχουν αρκετά κενά:
Όπως
α) Εάν, όπως λένε, σ΄ αυτή τη
ζωή βρισκόμαστε για να πάρουμε το μάθημά μας, και να προχωρήσουμε, τότε πως
γίνεται να μη θυμόμαστε τις πράξεις για
τις οποίες πληρώνουμε; Πως
θα διδαχθούμε απ’ αυτές αφού δεν τις
θυμόμαστε;…..
Ισχυρίζονται ότι μερικοί «θυμούνται» τις προηγούμενες ζωές…. Αλλά μόνο
αυτοί «θα πάρουν το μάθημα»;….. Τι γίνεται με τα δισεκατομμύρια των άλλων
ανθρώπων… Αδυνατούν να δικαιολογήσουν
αυτή την απουσία μνήμης.
β΄) Τα μωρά που πεθαίνουν, ποιο κάρμα
εκπληρώνουν με τον πρόωρο θάνατό τους; Αυτά ούτε αμείφθηκαν, ούτε
τιμωρήθηκαν, για να διορθωθούν. Δεν πρόλαβαν. Πώς θα ζήσουν στην επόμενη ζωή;
Μεταφέρουν το κάρμα και από άλλες ζωές;
γ΄)
Έχουν όλα τα ζώα ψυχή; Σίγουρα δεν υπήρξαν όλα άνθρωποι, που τιμωρήθηκαν από το
κάρμα τους, γιατί τα ζώα είναι πάμπολλα. Πώς θα διακρίνουμε τα ζώα, που
προήλθαν από ανθρώπους; Υπάρχει στο λύκο κανένα γνώρισμα που να μας φανερώνει
ότι υπήρξε κάποτε άνθρωπος; Ή τι πρέπει να κάνει ο λύκος, για να επανέλθει στην
ανθρωπότητα; Μήπως η ζωώδης ζωή του ασυναίσθητα τον απαλλάσσει από τις ενοχές
του κάρμα;
δ΄) Όταν βοηθάς ένα τυφλό να πάει σπίτι του, έναν ανάπηρο να
αλλάξει τα ρούχα του, ένα φτωχό να φάει, έναν που πνίγεται να σωθεί, κατά τη μετενσάρκωση του κάνεις κακό.Γίνεται αυτό,
γιατί δεν τον αφήνεις να τιμωρηθεί εκπληρώνοντας το κάρμα του, ώστε στην
επόμενη ζωή να ζήσει καλύτερα.Ο φιλάνθρωπος, υπάρχει φόβος γι’ αυτό που έκανε να συσσώρευσε
αρνητικό κάρμα και να πληρώσει στην επόμενη ζωή. Μήπως σ’ αυτή τη
νοοτροπία στηρίζεται η φτώχεια και η εξαθλίωση των εκατοντάδων εκατομμυρίων
Ινδών;
ε΄)
Όταν κάποιος γεννηθεί με κάποια ασθένεια ή ένα σωματικό ελάττωμα, προφανώς
πληρώνει αμαρτίες από την προηγούμενη ζωή. Αυτός δεν είναι σωστό να πάει στους
γιατρούς να θεραπευτεί; Πρέπει να δεχθεί το
πρόβλημά του ως μέσο καθάρσεως και να συμφιλιωθεί μ’ αυτό; Μήπως έτσι
αχρηστεύουμε την ιατρική επιστήμη και την έρευνα να εξαλειφθούν οι κληρονομικές
ασθένειες;
ζ) Αφού λένε ότι οι ψυχές μετενσαρκώνονται
, και μάλιστα μέσα σε 49 ημέρες, και γίνονται ζώα, φυτά ή δαιμονικά όντα, αφού
είναι τρομερά απίθανο να γίνουν ξανά άνθρωποι (ιστορία με την χελώνα), τότε με
ποιες ψυχές πεθαμένων επικοινωνούν τα μέντιουμ; Με ποιους συζύγους, αδελφούς,
μανάδες, παιδιά λένε ότι επικοινωνούν τα
μέντιουμ;
Άρα η θεωρία της μετενσάρκωσης έρχεται σε αντίθεση με τον
πνευματισμό. Ή η μία είναι ψέμα ή η άλλη.
Με τους Ινδουιστές και Βουδιστές έχουμε τεράστιες
διαφορές.
Η διδασκαλία του Χριστού δε συμβιβάζεται
με τη θεωρία της μετενσάρκωσης. Είναι αντίθετες διδασκαλίες. Η άποψη της
Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας είναι τελείως διαφορετική.
Ο άνθρωπος έχει αρχή αλλά όχι τέλος.
Γεννιέται κάποια στιγμή του χρόνου για να ζήσει αιώνια. Μία φορά θα ζήσουμε σ’ αυτή τη ζωή.
Μετά το θάνατο κάθε ψυχή κρίνεται από το Θεό και ανάλογα με τα έργα της θα
κερδίσει τον παράδεισο ή όχι. Στη διάρκεια της ζωής ο Θεός δίνει πάμπολλες
ευκαιρίες στον άνθρωπο να κερδίσει τον παράδεισο.
Κάποτε ο Γέροντας Παίσιος μιλώντας σε μία ομάδα νέων για την μετεμψύχωση τους
είπε: « βρέ, το καταλάβατε ότι ήρθαμε εδώ, για να
δώσουμε εξετάσεις; Να πιάσουμε την πνευματική βάση, ένα πενταράκι, να
κερδίσουμε τον Παράδεισο. Τώρα, γιατί εδώ δεν έχει μετεξεταστέους για
Σεπτέμβρη». «Κοιτάξτε να δείτε. Η μετεμψύχωση είναι η μεγαλύτερη παγίδα του
διαβόλου. Έ!, σου λέει ο άνθρωπος, αν δεν τα καταφέρω σ’ αυτή τη ζωή δεν
πειράζει, θα τα καταφέρω στην άλλη. Έτσι χαλαρώνει πνευματικά. Ο διάβολος όμως
ξέρει πως δεν θα υπάρξει άλλη φορά.
+++ Μία ακόμη τεράστια
διαφορά που έχουμε είναι η εξής: Οι μεν
Ινδουιστές πιστεύουν ότι, όταν κανείς
φτάσει στην τελειότητα, χάνεται το πρόσωπο, δεν υπάρχει πρόσωπο, αλλά
ταυτιζόμενο με τον απόλυτο Θεό, με το Βράχμαν, εξαφανίζεται.Σαν μια σταγόνα
που πέφτει στον ωκεανό. Αυτό είναι το τέλος. Ένας τέτοιος άνθρωπος
δε θα ξαναγεννηθεί. Παύει να υπάρχει ως πρόσωπο, γίνεται ένα με το απρόσωπο
θείο.
Οι χριστιανοί πιστεύουν
ακριβώς το αντίθετο. Το ανθρώπινο πρόσωπο δεν πεθαίνει ποτέ. Υπάρχει αιώνια. Το
ανθρώπινο πρόσωπο, τηρώντας τις εντολές του Χριστού, κοινωνώντας «σώμα και αίμα
Κυρίου», ενώνεται οντολογικά με το
Χριστό, με το Θεό, γίνεται κατά χάριν Θεός και μ’ αυτό τον τρόπο μετέχει
αιώνια στη ζωή του Θεού.
Η ιστορία του Βουδισμού αρχίζει με την
ιστορία της μεγάλης προσωπικότητας του ΣΙΝΤΑΡΤΑ ΓΚΑΟΥΤΑΜΑ ο οποίος ύστερα από
πολλούς αγώνες, πόνους και δοκιμασίες έγινε Βούδας δηλαδή «φωτίστηκε».
Κήρυξε ότι έγινε «Βούδας» δηλ. αυτός ο οποίος
ύστερα από πολλές υπάρξεις και αγώνες, πέτυχε να αποχτήσει τον φωτισμό και την
απόλυτη γνώση και ήταν σε θέση να δείξει στους άλλους τον δρόμο της
απολύτρωσης.
Κεντρικός σκοπός του κηρύγματός του ήταν η
απολύτρωση του ανθρώπου από τις συνεχείς μετενσαρκώσεις.
Ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ ΓΚΑΟΥΤΑΜΑ ήταν ένα ιστορικό
πρόσωπο που έζησε τον 6ο αιωνα Π.Χ. στη βόρεια Ινδία, στο
Καπιλαβάστρου, πρωτεύουσα μιας μικρής αριστοκρατικής δημοκρατίας στη περιοχή
του σημερινού ΝΕΠΑΛ.
Οι γονείς του ήταν βασιλιάδες και ο πατέρας
του , του έδωσε το όνομα ΣΙΝΤΑΡΤΑ («αυτός που πέτυχε τον σκοπό του».)
Το Παιδί παρουσίασε πολύ νωρίς εξαιρετικά
πνευματικά προσόντα και ιδιαίτερες ικανότητες, και ο πατέρας του που ήθελε να
τον κάνει κοσμοκράτορα, φρόντισε να τον αναθρέψει με όλες τις ανέσεις.
Σε ηλικία 16 ετών τον πάντρεψε με την κόρη
του γειτονικού ηγεμόνα την ΓΙΟΣΟΝΤΑΡΑ που του χάρισε έναν γιό τον ΡΑΧΟΥΛΑ.
Με την γέννησε του γιού του όμως ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ
έπεσε σε βαθειά ηθική κρίση και έχασε την διάθεση για την ζωή, όταν
αντιμετώπισε την πραγματικότητα του γήρατος, της ασθένειας και του θανάτου.
Κατά την διάρκεια τριών διαδοχικών περιπάτων
στους κήπους αναψυχής της πόλης, ο νεαρός πρίγκιπας συνάντησε κατά σειρά έναν
γέροντα που περπατούσε με δυσκολία με την μαγκούρα του, ύστερα έναν ασθενή
εξαθλιωμένο από την αρρώστια, και τελικά την περιφορά ενός νεκρού.
Η τριπλή αυτή συνάντηση συγκλόνισε κατάβαθα
τον πρίγκιπα. Του δίδαξε την ματαιότητα της ζωής και τον έκανε να μάθει ότι την
ζωή δεν την κυβερνά η ευθυμία και η χαρά , αλλά
ο πόνος και ο θάνατος.
Μετά από τις συνταρακτικές αυτές
εμπειρίες, Ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ πήρε την μεγάλη απόφαση . Σε ηλικία 29 ετών εγκατέλειψε
την γυναίκα του και το αρτιγέννητο παιδί του, και έφυγε για την έρημο αναζητώντας
την αλήθεια της σωτηρίας.
Τα βουδιστικά κείμενα λένε ότι οι θεοί για να
ενισχύσουν την απόφασή του να αρνηθεί τον κόσμο, τον ξύπνησαν τα μεσάνυκτα, για
να δει τα γυμνά σώματα των χορευτριών παραδομένα στον ύπνο, άχαρα και ατημέλητα, χωρίς ομορφιά. Το θέαμα
τον γέμισε τρόμο και καβαλίκεψε το άλογό του και έφυγε από το παλάτι μέσα στην
νύκτα.
Για επτά ολόκληρα χρόνια ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ αναζήτησε
στα ασκητικά πρότυπα της εποχής του, την απολύτρωση και αφοσιώθηκε στην πιο
αυστηρή άσκηση. Του αρκούσαν λίγα σπυριά κριθαριού για την επιβίωσή του, ενώ
πολλές φορές αποφάσιζε να αφοσιωθεί σε τέλεια νηστεία. Ακίνητος και σκελετωμένος θύμιζε μορφή
φτιαγμένη από στάχτη.
Όταν έφτασε στα ανώτατα όρια της ασκήσεως και
στα έσχατα όρια της αντοχής του, κατάλαβε ότι η υπερβολική άσκηση δεν είναι το
κατάλληλο μέσο για να τον οδηγήσει στον αντικειμενικό του σκοπό, δηλαδή την
απελευθέρωση και αποφάσισε να διακόψει την νηστεία.
Περιπλανώμενος πια μόνος χωρίς να λύσει τα
υπαρξιακά προβλήματα του πόνου και του θανάτου, έφτασε σε ένα πάρκο της
περιοχής ΓΑΓΥΑ, κάθισε κάτω από μία συκιά και έπεσε σε βαθιά περισυλλογή,
αποφασισμένος να μην σηκωθεί από εκεί, αν δεν φωτιστεί και δεν λύσει τα
προβλήματα της ύπαρξης που τον βασάνιζαν.
Η κατάσταση στην οποία περιήλθε ο μελλοντικός
Βούδας ήταν μία δραματική υπαρξιακή πάλη. Εκφράζει την αγωνία του ανθρώπου,
μπροστά στα μυστήρια της ζωής και του
θανάτου, που αποτελούν την οριακή κατάσταση της ύπαρξής μας.
Τα βουδιστικά κείμενα περιγράφουν τους
πειρασμούς που του έστησε ο Mara, ο δαίμονας του
κακού και του θανάτου. Όλη την ημέρα, ως
τη στιγμή που άρχισε να πέφτει το σκοτάδι της νύχτας πάλεψε ο Βούδας με τους
πειρασμούς. Ο Μαρα, ο μεγάλος αυτός θεός του θανάτου, αισθάνθηκε να απειλείται
από τον επικείμενο φωτισμό του ΣΙΝΤΑΡΤΑ και αποφάσισε να τον εμποδίσει.
Ο Mara μάντεψε ότι η
επικείμενη αποκάλυψη της σωτηρίας θα καταργούσε το βασίλειό του, γιατί θα
αποκάλυπτε την οδό της απολύτρωσης από τον αιώνιο κύκλο των γεννήσεων, των
θανάτων και των επαναγεννήσεων.
Στην αρχή έστειλε ένα μεγάλο πλήθος δαιμόνων
και κατόπιν το πλήθος των γοητευτικών του θυγατέρων, που ονομάζονταν
«επιθυμία», «νοσταλγία» και «απόλαυση».
Ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ μόλις απαλλάχτηκε από τους
πειρασμούς, συγκεντρώθηκε με όλες του τις δυνάμεις στο κεντρικό πρόβλημα: Την απολύτρωση από τον πόνο.
Βυθισμένος κατά το διάστημα της ιστορικής
αυτής νύκτας στην απόλυτη περισυλλογή και την αταραξία, κάτω από το δέντρο της
συκιάς, ξαφνικά «αφυπνίστηκε» από την απάτη του κόσμου και έγινε ΒΟΥΔΑΣ δηλαδή
«Φωτισμένος, αφυπνισμένος»
Κατάφερε να κατανοήσει τον φοβερό κύκλο των
γεννήσεων , των θανάτων και των
επαναγεννήσεων, που καθοδηγείται από τον αδυσώπητο νόμο της ανταπόδοσης των
έργων (Karma) και συνιστά τον κύκλο των μετενσαρκώσεων (samsara).
Με τον φωτισμό του ο Βούδας, κατέκτησε την
τριπλή γνώση : α) την ανάμνηση των προηγούμενων υπάρξεών του β) την γνώση του
θανάτου και των μετενσαρκώσεων και γ) την πεποίθηση της προσωπικής του
απελευθέρωσης από τον αιώνιο κύκλο των μεταγεννήσεων και την βεβαιότητα ότι με
τη διδασκαλία του αποκαλύπτεται στον κόσμο ο δρόμος της άρσης των
μετενσαρκώσεων και του πόνου.
Κατά την παράδοση, ο Βούδας έμεινε τέσσερις
εβδομάδες στον τόπο του φωτισμού του.
Κατόπιν για 40 ολόκληρα χρόνια ο Βούδας
διέσχιζε με τους μαθητές του ολόκληρη την περιοχή του Γαγγη ποταμού, κηρύττοντας
ανεξαιρέτως σε φτωχούς και πλούσιους. Ο Βούδας δεν στράφηκε εναντίον των
κοινωνικών τάξεων. Με την στάση του όμως ουσιαστικά τις κατάργησε.
Fell into the fire Fell into the fire I was led by the heart Led by the heart Drawn towards the heat Drawn towards the heat Too fierce to contain Too fierce to contain I'm a willing victim of circumstance I'm a willing victim of circumstance I can't change a thing I can't take the chance I can't change a thing I can't take the chance
Η ζωή των τοξικομανών μοιάζει με ναρκοπέδιο. Όποιος παίρνει ναρκωτικά, είναι σαν να σπέρνει με νάρκες τη ζωή του. Τα ναρκωτικά είναι νάρκες: τινάζουν στον αέρα εκείνον που τις εγγίζει. Ο χρήστης ναρκωτικών ουσιών απειλείται, δυστυχώς, από πρόωρο θάνατο, γιατί, όπως επιβεβαιώνει η καθημερινή πραγματικότητα, αυτό είναι το συνηθέστερο αποτέλεσμα από τη χρήση ναρκωτικών. Το βασανιστικό ερώτημα για τους ίδιους τους ναρκομανείς είναι αν θα είναι τα επόμενα θύματα και "πότε" θα συμβεί το μοιραίο τέλος της ζωής τους, που μένει άγνωστο. Ψηφιακό σχολείο: Γ' Λυκείου, ΔΕ 17 Το πρόβλημα των ναρκωτικών.
Life
used to be good
Now look what I've done
I've ruined my temple with drugs
My mind is done
Got down
in my manhood
before my time
Left in my darkness
I've lost my mind
I can't
even think straight
Nobody knows what I say
Even my guitar wonders why I can't play
No more
smile I wear on my face
I've gone the last mile
And I just lost the rays
How did
I get this way
It's so unreal
I'm no longer a person
I can't even feel
Got
down in my manhood
before my time
Left in my darkness
I've lost my mind Η υγεία όλων όσων δοκίμασαν ναρκωτικά έχει πληγεί βαριά και ανεπανόρθωτα. Ο οργανισμός εξασθενεί και γίνεται ευάλωτος σε διάφορες ασθένειες. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι μορφές εξαρτησιογόνων ουσιών, με καταστροφικά αποτελέσματα για τους εξαρτημένους, είναι και το κάπνισμα και το αλκοόλ. Ίσως το κάπνισμα και ο αλκοολισμός να μην οδηγούν τόσο γρήγορα σε θανατηφόρα αποτελέσματα, όπως οι τοξικές ουσίες, δεν παύουν όμως να αποτελούν τα πρώτα στάδια εξάρτησης του οργανισμού από "ουσίες". Είναι διαπιστωμένο ότι η εξάρτηση από τα ναρκωτικά είναι πολύ ισχυρή και γι' αυτό, ενώ το αλκοόλ και το κάπνισμα μπορεί κάποιος να τα "κόψει", από τα ναρκωτικά, ποτέ κανείς δεν καταφέρνει να σταματήσει την εξάρτηση, αν δεν υποβληθεί σε οδυνηρή και όχι πάντοτε επιτυχημένη θεραπεία αποτοξίνωσης. Ψηφιακό σχολείο: Γ' Λυκείου, ΔΕ 17 Το πρόβλημα των ναρκωτικών.
