ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΠΙΣΩ ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Ο ΘΕΟΣ

Πίσω απ’ το ποτάμι που τρέχει είναι μια πηγή
Πίσω απ’ το γλυκό το φιλί μας είναι μια ζωή
Πίσω απ’ τη γλυκιά προσευχή μας είναι η μοναξιά
Πίσω από το τάμα στον άγιο η παρηγοριά

Σύντροφέ μου σε άκουσα πάλι τον άνεμο να ρωτάς
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας
Αν μπορείς την απάντηση δώσε πώς βρέθηκες και πού πας
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας

Πίσω απ’ τη σιωπή του πατέρα είναι η υπομονή
Πίσω απ’ τη μεγάλη τη νίκη η επιμονή
Πίσω απ’ το φιλί της μητέρας είναι η στοργή
Πίσω απ’ την κρυφή μας ελπίδα Θεέ μου είσαι Εσύ

Σύντροφέ μου σε άκουσα πάλι τον άνεμο να ρωτάς
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας
Αν μπορείς την απάντηση δώσε πώς βρέθηκες και πού πας
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας
Ποιος να ξέρει πώς έχει μοιράσει τις μέρες μας της χαράς
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας
Σύντροφέ μου σε άκουσα πάλι τον άνεμο να ρωτάς
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας
Αν μπορείς την απάντηση δώσε πώς βρέθηκες και πού πας
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας

Muslim women at the beach!

Το εισιτήριο.....

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΤΑΙΝΙΑ:

ΤΑΝΓΚΣΤΕΝ TUNGSTEN του Γιώργου Γεωργόπουλου με τους Βαγγέλη Μουρίκη, Τάσο Νούσια, Όμηρο Πουλάκη , Προμηθέα Αλιφερόπουλο, Κόρα Καρβούνη, Αγγελική Αναγνωστοπούλου Υπόθεση: Δυο έφηβοι, ένας ελεγκτής εισιτηρίων, ένα ζευγάρι, μετανάστες, παιδιά, στριμωγμένοι στον τοίχο ενός αδιέξοδου χωματόδρομου στη καρδιά της Αθήνας. Μια ασπρόμαυρη σπονδυλωτή ταινία με ιδιαίτερη αισθητική, λιτή - μη γραμμική αφήγηση και σκληρό λόγο. Αποκλεισμός, βία, ψυχολογικός κανιβαλισμός και αλλεπάλληλες διακοπές ρεύματος, σκιαγραφούν, μία κοινωνία στα όριά της, ξεχασμένη στο σκοτάδι, όπως λέει χαρακτηριστικά ένας από τους πρωταγωνιστές. Θύτες και θύματα σε ρόλους που εναλλάσσονται, αποκαλύπτουν μία μηχανή πιο ισχυρή από τη βούληση τους: Την κρεατομηχανή των ληγμένων λογαριασμών, των άδειων καρτών και των πτωχευμένων ονείρων, που κινεί τη δράση έως το αδιέξοδο.

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ

Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική - Τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
τη λάμπα κρατώ ψηλά,
να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
να 'ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,
σταμνί για να πιει ο καημός
κι ανάμεσά μας θα στέκει
ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Να βρούνε γωνιά ν' ακουμπήσουν,
σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός
κι εκεί καθώς θα μιλάμε
θα 'ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ: ΤΟ ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ ΟΠΛΟ

Το Πανίσχυρο Όπλο

Ρώτησαν τον Αββά Λογγίνο:

- Ποια αρετή είναι η μεγαλύτερη απ’ όλες;

Και απάντησε:
- Σκέφτομαι, ότι, όπως η υπερηφάνεια είναι το μεγαλύτερο απ? όλα τα πάθη, αφού και από τον ουρανό μπόρεσε να ρίξει κάποιους (δηλαδή τον Εωσφόρο και το τάγμα του), έτσι και η ταπεινοφροσύνη είναι η μεγαλύτερη απ' όλες τις αρετές, γιατί κι απ? αυτά τα τάρταρα μπορεί ν' ανεβάσει ένα άνθρωπο, ακόμα κι αν είναι αμαρτωλός σαν δαίμονας.

Να γιατί ο Κύριος πριν απ' όλους μακαρίζει τούς «πτωχούς τώ πνεύματι», (δηλαδή τούς ταπεινούς) (Ματθ. 5:3).

***

Ένας γέροντας είπε:
- Προτιμώ ήττα πού θα συνοδεύεται από ταπεινοφροσύνη, παρά νίκη πού θα συνοδεύεται από υπερηφάνεια.

***

Ένας (άλλος) γέροντας είπε:
- Πολλές φορές η ταπείνωση έσωσε πολλούς, και μάλιστα άκοπα.

Κι αυτό το αποδεικνύουν ο τελώνης και ο άσωτος υιός, πού είπαν μόνο λίγα λόγια και σώθηκαν (βλ. Λουκ. 18:13 – 15:21).

***

Ο αβάς Ησαΐας είπε:
- Περισσότερο απ’ όλα έχουμε ανάγκη από την ταπεινοφροσύνη.

Γι αυτό ας είμαστε πάντα έτοιμοι, σε κάθε λόγο πού ακούμε ή εργασία (πού κάνουμε), να λέμε (στον πλησίον):

«Συγχώρεσέ με».

Γιατί με την ταπεινοφροσύνη καταστρέφονται όλα τα (πονηρά έργα) τού εχθρού.

***

Η αμμά Θεοδώρα έλεγε, πώς ούτε η άσκηση ούτε η κακουχία ούτε οι οποιοιδήποτε κόποι σώζουν (τον άνθρωπο), παρά μόνο η γνήσια ταπεινοφροσύνη. (Και για επιβεβαίωση διηγόταν το εξής:)

- Ήταν κάποιος αναχωρητής, πού έδιωχνε τούς δαίμονες. Και τούς εξέταζε, για να μάθει με ποιόν τρόπο βγαίνουν (από τον άνθρωπο). «Μέ τη νηστεία;» τούς ρωτούσε. «Εμείς ούτε τρώμε ούτε πίνουμε», απαντούσαν εκείνοι.

«Μέ την αγρυπνία;». «Εμείς δεν κοιμόμαστε καθόλου», έλεγαν.

«Μέ την αναχώρηση (από τον κόσμο);». «Εμείς ζούμε στις ερήμους», αποκρίνονταν.

Επειδή ο γέροντας επέμενε και έλεγε, «Με ποιόν λοιπόν τρόπο βγαίνετε;», εκείνοι ομολόγησαν:

«Τίποτα δεν μας νικάει, παρά μόνο η ταπεινοφροσύνη».

Από το facebook

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΝΩΣΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ Ν. ΗΜΑΘΙΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΝΩΣΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ Ν. ΗΜΑΘΙΑΣ by Γιάννης Μπάλτος

Κοίμηση Θεοτόκου, μια προσέγγιση παγκόσμιας τέχνης

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: http://gkapetanakis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_3702.html

Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των πικραμένων........

Φώτης Κόντογλου ... ελπίδα των απελπισμένων....

 

Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των πικραμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, η μάνα των ορφανεμένων.

Η θρησκεία του Χριστού είναι πονεμένη θρησκεία, ο ίδιος ο Χριστός καρφώθηκε απάνω στο ξύλο: κ' η μητέρα του η Παναγία πέρασε κάθε λύπη σε τούτον τον κόσμο.

 Γι' αυτό καταφεύγουμε σε Κεiνη που την είπανε οι πατεράδες μας: «Καταφυγή»,«Σκέπη του κόσμου», «Γοργοεπήκοο», «Γρηγορούσα»,«Οξεία αντίληψη»,«Ελεούσα», «Οδηγήτρια», «Παρηγορίτισσα» και χίλια άλλα ονόματα, που δεν βγήκανε έτσι απλά από τα στόματα, αλλά από τις καρδιές που πιστεύανε και που πονούσανε.

Μονάχα στην Ελλάδα προσκυνιέται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο ήγουν με δάκρυα με πόνο και με ταπεινή αγάπη. Γιατί η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος,χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο.

 Κι' από τούτη την αιτία το έθνος μας στα σκληρά τα χρόνια βρίσκει παρηγοριά και στήριγμα στα αγιασμένα μυστήρια της ορθόδοξης θρησκείας μας, και παραπάνω από όλα στο Σταυρωμένο το Χριστό και στη χαροκαμένη μητέρα του, που πέρασε την καρδιά της σπαθί δίκοπο.

 Σε άλλες χώρες τραγουδάνε την Παναγία με τραγούδια κοσμικά, σαν νάναι καμιά φιληνάδα τους, μα εμείς την υμνολογούμε με κατάνυξη βαθειά, θαρρετά μα με συστολή, με αγάπη μα και με σέβας,σαν μητέρα μας μα και σαν μητέρα του Θεού μας.

 Ανοίγουμε την καρδιά μας να τη δει τι έχει μέσα και να μας συμπονέσει. Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας, «το χαροποιόν πένθος», «η χαρμολύπη» μας, «ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους», «ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και η δωδεκάτειχος πόλις».

http://theologosgr.blogspot.gr/2013/08/blog-post_15.html