3.3 Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΝΑ
«Για τον ισχυρισμό ότι η ιεραποστολή βιάζει τις
συνειδήσεις, πρέπει να παρατηρηθεί ότι ο βιασμός αυτός δεν μπορεί να ισχύει
όταν υπάρχει ελευθερία. Και στο χριστιανικό κήρυγμα υπάρχει ελευθερία, γιατί
ρητά και πάγια απαιτείται η οικειοθελής πρόσληψή του από μέρους των ακροατών,
άσχετα αν σε ορισμένες περιπτώσεις ένας κακώς εννοούμενος ζήλος οδήγησε τους
κήρυκες να μη συμμορφώνονται με την πάγια ιεραποστολική τακτική της διάδοσης
της χριστιανικής πίστης με πνεύμα ελευθερίας.
Οι δόκιμοι ιεραπόστολοι κάθε εποχής συμμορφώθηκαν
απόλυτα και στο σημείο αυτό με το πνεύμα της πίστης που κήρυτταν. Χαρακτηριστικά είναι τα
λεγόμενα για την τακτική ενός από τους τελευταίους μεγάλους ιεραποστόλους, του
Ρώσου φωτιστή της Ιαπωνίας, αγ. Νικολάου Κασάτκιν:. Απέφευγε τις θορυβώδεις εκδηλώσεις και τις διαλέξεις. Το κήρυγμα ήταν
θετικό (όχι απολογητικό): ‘Είμαι Χριστιανός, πίστεψε
αν θέλεις’, δίχως
πολεμική, χωρίς καμιά κριτική των άλλων ομολογιών, χωρίς ακόμη επίθεση εναντίον
του Βουδισμού και του Σιντοϊσμού.
Ο
Χριστιανισμός από μόνος του, πλήρης από αλήθεια, δεν κερδίζει τις ψυχές παρά
μόνο με την ειρήνη».
Ηλία Βουλγαράκη, Ιεραποστολή:
Δρόμοι και δομές, σσ.20-21.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου