Η Νεφέλη είναι 16 χρονών και ζει μία σκληρή καθημερινότητα. Ακούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά της, όσο δέχεται λεκτική, σωματική και συναισθηματική βία στο σχολείο της αλλά και στα social media.
Όσα ζει η Νεφέλη την έχουν κάνει να κλειστεί στον εαυτό της χωρίς να έχει διάθεση να διαβάσει, να φάει και τα βράδια δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Νιώθει ντροπή, φόβο κι ενοχές όπως κάθε παιδί που δέχεται bullying.
Όλα αυτά που νιώθει είναι πλέον πρωταγωνιστές στη ζωή της και οδηγούν τώρα τις πράξεις της. Οι σκέψεις της Νεφέλης θα την οδηγήσουν στο τέλος της ιστορίας της ή στην αρχή;
Μία ταινία μικρού μήκους από «Το Χαμόγελο του Παιδιού» στο πλαίσιο της εκστρατείας ενάντια στο Bullying «Μίλα Τώρα» σε συνεργασία με τον Βαγγέλη Νάκη και το PSDM Athens.
ΜΟΥΣΙΚΗ,ΤΑΙΝΙΕΣ, ΠΟΙΗΣΗ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Πέμπτη 11 Μαΐου 2023
Πέμπτη 27 Απριλίου 2023
Στην Αυλή του Σχολείου
Όταν η Νορά βλέπει ότι ο αδερφός της Αμπέλ πέφτει θύμα bullying από άλλα παιδιά, σπεύδει να τον προστατεύσει. Όμως ο Αμπέλ της ζητά να μην πει τίποτα. Παγιδευμένη ανάμεσα στον κόσμο των ενηλίκων και τον κόσμο των παιδιών, η Νορά προσπαθεί να βρει τη θέση της.
Το Playground είναι, σε πρώτο στάδιο, μια ταινία που πρέπει απαραιτήτως να παρουσιάζεται στα σχολεία και να την ακολουθούν πολύωρες συζητήσεις. Ακριβώς λόγω της βιωματικής της φύσης μπορεί να φέρει καλύτερα αποτελέσματα από διδακτικά βίντεο και κατηχήσεις – ανεξαρτήτως ηλικίας, σε κανέναν δεν αρέσει να του κουνάνε το δάχτυλο. Σε δεύτερο στάδιο είναι μια σύνθετη δημιουργία που ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός φεστιβαλικού θεάματος, προβληματίζει, «ψυχαγωγεί» μέσω της αισθητικής της –προσοχή, δεν «διασκεδάζει»‒ και πετυχαίνει έναν από τους βασικούς στόχους του σινεμά: να αφουγκραστούμε τον κόσμο γύρω μας, να ανακαλέσουμε προσωπικές μας εμπειρίες, να ξορκίσουμε τραύματα που απωθούμε και γι’ αυτό δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε στους άλλους γύρω μας και κατ’ επέκταση να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Κυριακή 16 Απριλίου 2023
Μια γιορτή Επανάστασης!!!
Χριστός Ανέστη! Χρόνια Πολλά σε όλο τον κόσμο, με την ελπίδα το μήνυμα της Αναστάσεως να γίνει κατανοητό από όλους. Πέρα από αυγά και οβελίες, τσουρέκια και γλέντια --καλά είναι και αυτά, μακάρι ο κόσμος να χαίρεται. Αλλά γιατί χαιρόμαστε;
Χαιρόμαστε γιατί ο Άδης, λέει, "επικράνθη και κατηργήθη". Ο θάνατος δηλαδή πικράθηκε και καταργήθηκε.
Ο Θεός ενανθρωπίζεται. Κατεβαίνει ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους δείξει πώς να ζουν. Πώς να συγχωρούν, πώς να αγαπούν, πώς να είναι ταπεινοί, να απλώνουν το χέρι στον αδύναμο, στον αμαρτωλό, στον χαμένο, στον περιθωριακό. Πώς να γονατίζουν, όχι δουλοπρεπώς, πώς να γονατίζουν και να "πλένουν τα πόδια" του μαθητή, του φίλου. Το μεγαλύτερο παράδειγμα συμπερίληψης είναι ο Χριστός.
Ο ανθρώπινος Θεός δείχνει στους ανθρώπους πως ο μόνος τρόπος να τον γνωρίσουν, να τον φτάσουν, να τον δουν, είναι με το να αγαπήσουν τον διπλανό τους. Από όπου κι αν προέρχεται. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ούτε με σταυρούς, ούτε με προσευχές, ούτε με μακριές φούστες και κότσους, ούτε με σταυρωμένα χέρια και κατεβασμένα κεφάλια και κανόνες και τρόμους. Μόνο με δράση, με χέρια απλωμένα να δώσουν, με καρδιές ανοιχτές και με αλήθεια.
Ο Θεός δεν λέει μόνο. Παθαίνει. Βιώνει ολόκληρη την ανθρωπινότητά του. Ταπεινώνεται, πονάει, δοκιμάζεται, ματώνει, πεθαίνει. Με το να πάθει και να γίνει άνθρωπος ο ίδιος, μας δείχνει πώς μπορούμε κι εμείς να υπερβούμε το θνητό και το ανθρώπινο. Πόσο άπειροι είμαστε.
Ο Θεός κατεβαίνει ανάμεσά μας και καταργεί τον ανθρώπινο χρόνο. Κλείνει τον κύκλο. Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη κύκλους που κλείνουν αν μάθεις να τη διαβάζεις. Ο Χριστός ξανανοίγει τον Κήπο. Ξανανοίγει τον Παράδεισο. Ο τάφος του Χριστού βρίσκεται μέσα σε έναν κήπο (Ιωά. 19:41-42). Ο "Κηπουρός" που έφτιαξε τον Παράδεισο μιλά τώρα με τη γυναίκα. Δεν υπάρχει πια κανείς να σπείρει αμφιβολία ανάμεσά τους. Η εμπιστοσύνη αποκαθίσταται. Ο άνθρωπος είναι έτοιμος να ξαναγυρίσει στον χαμένο Παράδεισο. Ξέρει τον τρόπο. Είναι αυτός που του έδειξε εκείνος. (Ιωά. 20:14-17) Και ο δρόμος είναι ανοιχτός για ΟΛΟΥΣ.
Και με αυτόν τον τρόπο, καταργείται ο θάνατος. Με την αγάπη, με τα καλά έργα, με την αυτοθυσία, κανείς δεν φοβάται πια τον θάνατο. Δεν υπάρχει τέλος. Το μνήμα είναι κενό. Η σκοτεινή σπηλιά από τάφος γίνεται μήτρα για την αναγέννηση ενός νέου Κόσμου, ενός νέου χρόνου άχρονου και εσωτερικού. Που δεν υφίσταται χωρίς το Φως.
Δευτέρα 6 Μαρτίου 2023
Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΜΑΣ
Δέκα χρόνια μετά το «Home», ο Yann Arthus-Bertrand επιστρέφει με το «Legacy», μια δυνατή κραυγή από τα βάθη της καρδιάς.
Μοιράζεται ένα ευαίσθητο και ρηξικέλευθο όραμα για τον κόσμο μας, τον οποίο έχει δει να επιδεινώνεται με την πάροδο μιας γενιάς, και αποκαλύπτει έναν πλανήτη που υποφέρει, μια αποπροσανατολισμένη ανθρωπότητα ανίκανη να πάρει στα σοβαρά την απειλή που βαραίνει τόσο αυτήv, όσο και όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα.
Για τον σκηνοθέτη υπάρχει μια αίσθηση επείγοντος: ο καθένας από μας μπορεί και πρέπει να κάνει δυνατές κινήσεις για τον πλανήτη, για το μέλλον των παιδιών μας...
Μέσα από μια σειρά εικόνων του πλανήτη μας από τον ουρανό, το Legacy είναι μια ωδή στην ομορφιά της φύσης και της ανθρωπότητας.
Η ταινία ακούγεται επίσης σαν προειδοποίηση.
Η ζωή στη Γη δεν έχει απειληθεί ποτέ τόσο πολύ. Αν δεν είναι πολύ αργά για δράση, η ώρα είναι τώρα.
Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2023
ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
Τα (υπερβολικά) αυτονόητα για την ισότιμη θέση της γυναίκας σε όποια κοινωνία καταθέτει η Σάρα Πόλεϊ στη νέα της σκηνοθετική δουλειά, μια δεκαετία μετά το «Stories We Tell», περιτυλίγοντας περίτεχνα το στοιχειώδες μήνυμά της με ένα ζηλευτό καστ, μια σειρά από θαυμαστά άνετες ερμηνείες και κάποιες αισθητικές επιλογές που δείχνουν ότι είναι κινηματογραφικά διαβασμένη.
Στο σήμερα που μοιάζει άχρονο, σ' ένα απομονωμένο από τον σύγχρονο πολιτισμό χωριό μιας θρησκευτικής σέκτας (που θα μπορούσε ν' ανήκει σε Μενονίτες, Αμις, Μορμόνους ή στη δυστοπική πένα τής Μάργκαρετ Ατγουντ), οι άντρες διαπράττουν καθημερινά ασυγχώρητα εγκλήματα: επιτίθενται ετσιθελικά στις γυναίκες, τις δικές τους ή των άλλων, στις κόρες ή τις αδελφές τους, τις ναρκώνουν, τις χτυπούν, τις βιάζουν, τις αφήνου εγκύους κι εκείνες σιωπούν. Οταν ένα κορίτσι καταγγείλει τη βία στην αστυνομία, οι άντρες της κοινότητας θα μεταφερθούν για λίγες μέρες - ή για ένα 24ωρο - στη φυλακή, «για τη δική τους ασφάλεια». Μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα οι γυναίκες, τριών γενεών καταπίεσης, θα συνεδριάσουν, παρουσία του δασκάλου του χωριού που κρατά τα πρακτικά και θ' αποφασίσουν το επόμενο βήμα τους: να μην κάνουν τίποτα, να μείνουν και να πολεμήσουν, να φύγουν.
Υποψήφια, φέτος, για δύο Οσκαρ, Καλύτερης Ταινίας και Διασκευασμένου Σεναρίου (από το μυθιστόρημα του 2018 της Καναδής Μίριαμ Τέιβς που, με τη σειρά της, πήρε αφορμή από πραγματικά συμβάντα σε μια παραθρησκευτική κοινότητα στη Βολιβία), η Σάρα Πόλεϊ απεκδύει το (νεο)φεμινιστικό κίνημα από κάθε ρητορική, φτάνοντας στον πυρήνα του. Γυναίκες που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ την ελευθερία, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, στην ίδια τη μόρφωση, στη δυνατότητα επιλογής, θα υπομείνουν τον ανδρικό ζυγό, ή θα προτιμήσουν τον Γολγοθά τής απελευθέρωσης;
Η Πόλεϊ συγκεντρώνει και προφυλάσσει τις ηρωίδες της σε μια «φάτνη», σ' ένα στάβλο και διακόπτει τις κουβέντες τους με σύντομα, ανατριχιαστικά φλας μπακ στον πραγματικό, καθημερινό εφιάλτη τους. Τις φωτίζει με τα φυσικά χρώματα της μέρας και της νύχτας, αποχρωματίζει την ταινία της επιλεκτικά, τονίζοντας ένα φόρεμα, μια κορδέλα στα μαλλιά, τα δέντρα, τις περικυκλώνει με τη μυσταγωγική μουσική τής Χίλντουρ Γκουντναντότιρ, φτιάχνει ένα έργο που, αισθητικά, θα μπορούσε να έχει υπογράψει ο Λαρς φον Τρίερ, για να μην πούμε ο Μπέρτολντ Μπρεχτ. Που αποπνέει κάτι το αγνό, το πρωτόγονο ή αρχέγονο, την αλήθεια «όπως θα έπρεπε να είναι».
Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2023
ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ
Μέσα στο διάβα των αιώνων τίποτα δεν έχει παρεξηγηθεί περισσότερο από το περιεχόμενο και η ουσία της χριστιανικής πίστης.
Γι’ αυτό φρόντισαν αρκετοί: θεολόγοι ,κληρικοί, άνθρωποι της εξουσίας, υπηρέτες συμφερόντων, αυτόκλητοι εκπρόσωποι της θρησκείας, αποικιοκράτες ,σταυροφόροι ,αυτοκράτορες , ιεροεξεταστές ,Πάπες ,Πατριάρχες ,καρδινάλιοι κ. λ. π.
Όλοι αυτοί πρόβαλαν και συνεχίζουν να προβάλουν ,η εποχή μας δε μπορεί να αποτελεί εξαίρεση, ένα «μαγικό και μοιρολατρικό» χριστιανισμό βολικό για τους ισχυρούς της γης, ένα Θεό των λογικών αποδείξεων , επαγγελματία θαυματοποιό , ένα Θεό δυνάστη ,τύραννο, αρχηγό ιδεολογίας που ψάχνει οπαδούς . Μια θρησκεία της υποταγής που εκφράζει τη χειρότερη εκδοχή του ηθικισμού και βολεύει που θέλουν να ελέγχουν την ανθρώπινη ψυχή ,δαιμονοποιώντας την ελευθερία ,την αναζήτηση ,τον έρωτα ,την τέχνη και την ομορφιά της ζωής.
Όμως ο «Ο Θεός βρίσκεται στον κόσμο incognito….δεν κυβερνά, αλλά υποφέρει ,δίνει ελλάμψεις της παρουσίας Του και ταυτόχρονα κρύβεται. Ο Θεός είναι μυστήριο, είναι η Αλήθεια και η Ελευθερία. Συνιστά γελοιοποίηση του χριστιανικού Θεού η απόδοση σ’ Αυτόν των κατηγοριών ή χαρακτηριστικών ενός επίγειου βασιλιά ή κοσμικού ηγεμόνα ,ενός δικαστή ή ενός τραπεζίτη». Ν. Μπερντιάεφ
Όσοι υπερασπίστηκαν την αυθεντικότητα του χριστιανικού μηνύματος και τόλμησαν να αντισταθούν σε λανθασμένες αντιλήψεις και πρακτικές που αλλοίωναν της εικόνα του Θεού της Αγάπης και υπεραμύνθηκαν ενός χριστιανισμού που απελευθερώνει από κάθε μορφή σκλαβιάς , διώχθηκαν από το πολιτικό και θρησκευτικό κατεστημένο. Κλασσικά παραδείγματα οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας στο Βυζάντιο , (Μ. Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος ,Γρηγόριος ο Θεολόγος κ. λ π. ) τα θύματα της Ιεράς εξέτασης στη Δύση , οι αντιναζιστές μάρτυρες στη Γερμανία , οι θεολόγοι της Απελευθέρωσης στη Λατινική Αμερική και στην Ασία , οι αντιρατσιστές κληρικοί και λαϊκοί στην Αφρική κ.α.
Σύμφωνα με τον Σοπενχάουερ «Κάθε λανθασμένη αντίληψη είναι δηλητήριο, δεν υπάρχουν άκακες λανθασμένες αντιλήψεις».
Αυτές οι περί Θεού αντιλήψεις και πρακτικές κράτησαν μακριά την πίστη μεγάλα πνεύματα της ανθρωπότητας ,σκανδάλισαν και σκανδαλίζουν εκατομμύρια πιστούς από εκατομμύρια ανθρώπους ,δηλητηριάζοντας τις ψυχές τους και κλονίζοντας τη σχέση τους με το Θεό και την Εκκλησία.
Για τον Τολστόϊ η απαλλαγή του λαού από κάθε λογής ιδέες ξένες προς το αληθινό περιεχόμενο της χριστιανικής πίστης ήταν ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Στο «Ημερολόγιο» του γράφει: «Να ταΐσεις τους πεινασμένους ,να ντύσεις τους γυμνούς , να επισκεφτείς τους αρρώστους στο νοσοκομείο- αυτές είναι πράξεις ελέους ,όμως υπάρχει μια φιλάνθρωπη πράξη που δε μπορεί να συγκριθεί μαζί τους: να απαλλάξεις τον αδελφό σου από τις λανθασμένες αντιλήψεις».
Από το βιβλίο μου:Ο Θεός ,οι νέοι και άλλες Rock 'n Roll ιστορίες
Ανδρέας Χ. Αργυρόπουλος
Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2023
Η μαγεία και τα θρησκευτικά έθιμα της Αφρικής.
Η Αφρική αποτελεί μια ήπειρο με πολιτισμό που ανάγεται πολλούς αιώνες
πριν τις πρώτες ευρωπαϊκές πηγές, ένας πολιτισμός που σε πολλά σημεία της
ηπείρου έχει επιβιώσει μάλλον αναλλοίωτος μέχρι και τις μέρες μας, όπου με τις
επιστημονικές δράσεις έχουμε την δυνατότητα να τους μελετήσουμε στο περιβάλλον
τους.
Πως σε ένα μέρος, στο οποίο πλέον συνυπάρχουν πολλά δόγματα, ο
Χριστιανισμός μπορεί να αναπτυχθεί;
Πως συλλαμβάνονται οι χριστιανικές
παραδόσεις και λατρευτικές τελετές από τους μέχρι πρότινος εκτός Χριστιανισμού
Αφρικανούς;
Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης απαντά
αυτά τα θέματα στην Απαρχή
Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2023
Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
(Vanskabte Land για τους Δανούς, Volaða Land για τους Ισλανδούς).
Ένα μεταφυσικό δοκίμιο στον κινηματογράφο που μοιάζει, κάποιες τέτοιες στιγμές, να αναπληρώνει αυτό που δεν μπορεί πια να είναι η λογοτεχνία. Ένας Ισλανδός με σπουδές ζωής στη Δανία, μαθητής του Κίρκεγκωρ και του Ντράγιερ, ο Hlynur Pálmason (γενν. 1984) στήνει ένα μυστικιστικό και εικαστικά εντυπωσιακό έπος με φόντο το τρομακτικά πανέμορφο τοπίο μιας φλεγόμενης βραχώδους γης.
Ένας νεαρός Δανός ιερέας παίρνει εντολή να μεταβεί σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Ισλανδίας με σκοπό να χτίσει μια εκκλησία. Η πορεία του επίπονη, όπως κάθε πορεία ηθικής ανάβασης. Ταραγμένες θάλασσες, απόκρημνα βουνά, αδιάβατα ποτάμια, παγερό κρύο και καυτή λάβα. Η αγωνία του πνεύματος. Σε αντίστιξη ο πειρασμός της ισχύος (μέσα στο πρόσωπο ενός οδηγού) και ο πειρασμός εκεί που φτάνει, της ήσυχης οικογενειακής ζωής και της τυπικής ενορίας. Όμως το ακατάλυτο φυσικό μεγαλείο, μέσα από το πάθος του για τη φωτογραφία και το άλογο (οι μόνες του αδυναμίες), θα γίνουν η αφορμή της πτώσης και της απώλειας της πίστης όταν επιτέλους φτάσει στον προορισμό του. Μπορεί να σήκωσε αγόγγυστα το δικό του «σταυρό» (μια πρώιμη ογκώδη φωτογραφική συσκευή), μπορεί να πάλεψε ως άγγελος με τον Ιακώβ, μπορεί να έχτισε τελικά την εκκλησιά, συντρίφτηκε ωστόσο από το εγώ, από την απώλεια ενός αλόγου, του μόνου του δεσμού με τον κόσμο. Να όμως που ένα σκυλί, παρόν σε όλη την περιπέτεια, έρχεται στην πόρτα του τελειωμένου ναού να υπενθυμίσει την ανάγκη νοήματος, την ανάγκη της πίστης, πέραν του φόβου. Ο ιερέας, με το πρόσωπο λερωμένο, συνειδητοποιεί την πτώση και ξεκινά μια νέα πορεία. Δεν θα προλάβει. Ο θάνατος τον περιμένει από το χέρι του προσώπου που συμβολίζει τη σύμβαση. Μα ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Τα οστά τα γεγυμνωμένα θα λάβουν πάλι δέρμα και σάρκα, η φύση θα ανθίσει πάλι στη μέλλουσα άνοιξη, μέσα στο παρθένο βλέμμα ενός μικρού κοριτσιού. Και όλα αυτά μέσα από αργούς, τελετουργικούς ρυθμούς και πανέμορφα πλάνα (τετράγωνα κάδρα παλιάς φωτογραφίας) τα οποία σε μεταφέρουν από την αφιλόξενη ομορφιά στο τοπίο του πνεύματος.
Η χώρα του Θεού. Ανάσα και έξοδος από την καθημερινότητα των χλιαρών αιρετικών θεολόγων, των παγερών φιλελεύθερων διανοουμένων, των θερμών κοινωνικών αγωνιστών. Εκ του Βορρά το φως.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
