Μπορεί μια λωρίδα υφάσματος να περάσει μέσα από αυτοκρατορίες, πολέμους και αιώνες ιστορίας και να εξακολουθεί να τιμάται από την Εκκλησία;
Στις 31 Αυγούστου, την τελευταία ημέρα του ορθόδοξου εκκλησιαστικού έτους, εορτάζουμε την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Ζώνη συνδέεται άμεσα με την επίγεια ζωή της Παναγίας και διαφυλάχθηκε από την Εκκλησία ως ιερό κειμήλιο. Το επεισόδιο ακολουθεί την παράδοση για την προέλευσή της, τη σύνδεσή της με τα Ιεροσόλυμα και την Κωνσταντινούπολη, την κατάθεσή της στα Χαλκοπράτεια και τη γνωστή διήγηση για την αυτοκράτειρα Ζωή. Παρουσιάζουμε επίσης τις διαφορετικές εκδοχές που διασώζουν οι ίδιες οι εκκλησιαστικές πηγές για ορισμένα στάδια αυτής της πορείας, χωρίς να μετατρέπουμε την παράδοση σε ιστορική βεβαιότητα εκεί όπου οι πηγές δεν συμφωνούν. Από την Κωνσταντινούπολη φτάνουμε στο Άγιον Όρος και στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, όπου σήμερα φυλάσσονται τρία τεμάχια που τιμώνται ως η Τιμία Ζώνη. Εξετάζουμε ακόμη την πρακτική των ευλογημένων κορδελών που δίνονται στους πιστούς και γιατί η ορθόδοξη ευλάβεια δεν τις αντιμετωπίζει ως φυλαχτά ή ως εγγύηση θεραπείας. Το βαθύτερο νόημα της εορτής, όμως, βρίσκεται αλλού. Η Ζώνη μάς οδηγεί στην Παναγία και η Παναγία μάς οδηγεί στον Χριστό. Η υμνολογία θυμίζει τη γαστέρα που χώρεσε τον Θεό και μας φέρνει μπροστά στο μυστήριο της Ενανθρωπήσεως: ο Λόγος έγινε αληθινά σάρκα και εισήλθε στην ανθρώπινη ιστορία. Γι’ αυτό το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς διασώθηκε ένα κειμήλιο επί τόσους αιώνες. Είναι τι σημαίνει για εμάς η απάντηση της Θεοτόκου: «γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου