Την επικοινωνία με τους προγόνους και με τα πνεύματα που γίνεται μέσω
της πνευματοληψίας συμπληρώνει η επικοινωνία που γίνεται με τη λατρεία.
Η λατρεία έχει πάμπολλες μορφές: από εκείνη που γίνεται στις
διαβατήριες τελετές, δηλαδή στις τελετές κατά τις οποίες το άτομο περνά από το
ένα στάδιο ζωής στο άλλο, όπως η γέννηση, η εφηβεία, ο γάμος και ο θάνατος, ως
τη λατρεία που γίνεται ευκαιριακά.
Τελετές μύησης, κάθαρσης, ικεσίας, εξιλέωσης, ανάμνησης, επανάληψης
κάποιας μυθικής πράξης (π.χ. της κοσμογονίας), προσφοράς, θυσίας, είναι κάποιες
από τις βασικές της μορφές.
Οι προσφορές (π.χ. τροφής) και οι θυσίες (π.χ. κάποιου ζώου) αποτελούν
τον κυριότερο τύπο λατρείας. Με αυτές, ιδίως στην περίπτωση των προγόνων,
επιδιώκεται η συντήρηση των υπερφυσικών όντων, ώστε και αυτά με τη σειρά τους να φροντίσουν για την ευημερία
του λάτρη, της οικογένειας ή της κοινότητας.
Η λατρεία γίνεται συνήθως κοντά
στον τόπο όπου κατοικούν τα πνεύματα, π.χ. κάτω από κάποιο μεγάλο δέντρο, όταν
πρόκειται για το πνεύμα που κατοικεί σ’ αυτό, δίπλα σε ένα ποτάμι, όταν πρόκειται για το πνεύμα του ποταμού ή, στην περίπτωση των
προγόνων, στους τάφους τους, στους προγονικούς ναούς κ.ο.κ.
Η λατρεία των πνευμάτων
διαμόρφωσε βαθιά την αφρικανική ζωή.
Π.χ. η λατρεία εδαφικών περιοχών, δέντρων κτλ. καθόρισε τις
καλλιεργήσιμες και μη καλλιεργήσιμες εκτάσεις, το χρόνο της καλλιέργειας, τη
χρήση ή μη φωτιάς κτλ. Αλλά επηρέασε και την οργάνωση της κοινωνίας, αφού π.χ.
η λατρεία ενός πνεύματος καθόριζε την περιοχή κατοικίας μιας φυλής ή μια κοινή
λατρεία δημιουργούσε δεσμούς μεταξύ φυλών κτλ.
Δρίτσας, Δ., Μόσχος, Δ., Παπαλεξανδρόπουλος, Στ., Χριστιανισμός
και Θρησκεύματα Β΄ Γενικού
Λυκείου,Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής ΙΤΥΕ «Διόφαντος»,
Αθήνα, 2011, σσ. 229231
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου