Κοιτίδα των αυτόχθονων αφρικανικών θρησκευμάτων είναι η περιοχή νότια από τη Σαχάρα. Υπάρχουν τόσα θρησκεύματα όσες και οι εθνότητες, μεγάλες δηλαδή πολιτισμικές και γλωσσικές ομάδες που δε συμπίπτουν με τα αφρικανικά κράτη. Εντούτοις τα θρησκεύματα αυτά μοιράζονται κάποια κοινά χαρακτηριστικά. http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B126/498/3245,13192/
«Αν φτιάχναμε την εικόνα του αόρατου Θεού, πράγματι θα αμαρτάναμε- γιατί είναι αδύνατο να εικονιστεί το ασώματο και το ασχημάτιστο και το αόρατο και το απερίγραπτο. Και πάλι- αν φτιάχναμε εικόνες ανθρώπων και τις παίρναμε για θεούς και τις λατρεύαμε, πράγματι θα ήμασταν ασεβείς.
Αλλά τίποτα απ' αυτά δεν κάνουμε. Γιατί, μια και ο Θεός σαρκώθηκε και φανερώθηκε στη γη με τη σάρκα και επικοινώνησε με τους ανθρώπους και πήρε φύση και μέγεθος και σχήμα και χρώμα σάρκας, φτιάχνοντας την εικόνα δεν κάνουμε σφάλμα- γιατί ποθούμε να δούμε τη μορφή του, όπως λέει ο θείος απόστολος• "Τώρα βλέπουμε το Θεό μέσα σε καθρέφτη και θαμπά" (Α' Κορ. 13,12). Και η εικόνα είναι καθρέφτης και αίνιγμα που ταιριάζει με την παχύτητα του σώματος μας γιατί όσο και να μοχθήσει ο νους δεν μπορεί να ξεπεράσει τα σωματικά όρια, λέει ο θείος Γρηγόριος (Λόγος 28,13)». Ιωάν. Δαμασκηνού, Πρός τούς διαβάλλοντας τάς άγιας εικόνας 2, 5, μτφ. Ν. Ματσούκα, εκδ. Πουρναρά, Θεσ/νίκη 1988, σελ. 257.
Έχει σημασία να ιδεί κανείς την προετοιμασία του μοναχού, ώσπου να γίνει πνευματικός δάσκαλος. Η κουρά έχει φαινομενολογικά ομοιότητες με αυτήν της χριστιανικής μοναχικής ζωής. Ο υποψήφιος μοναχός που έχει περάσει το 7ο έτος της ηλικίας του στο μοναστήρι ως μαθητής και αποφασίζει να γίνει μοναχός μετά το 18ο έτος της ηλικίας του, θα διέλθει μια ολόκληρη γιορτή ως τη στιγμή της κουράς σε μοναχό.
Καθένας έχει έναν γέροντα ο οποίος παρακολουθεί από την παιδική του ηλικία την πνευματική του πρόοδο και κατάρτιση και εισηγείται στον ηγούμενο και τους αδελφούς της μοναχικής κοινότητας την υποδοχή του στις τάξεις των μοναχών.
Πρώτο μέλημα είναι να
μεταβεί εν πομπή (εποχούμενος σε πολλά μέρη ελέφαντος) στην οικία του και να
πάρει παρόντος του πνευματικού του πατρός, την ευλογία των γονέων του. Είναι
συγκινητική αυτή η στιγμή. Στο κατώφλι του σπιτιού του τον ασπάζονται με
συγκίνηση και του δίνουν την ευλογία τους οι γονείς του.
Η πομπή καθοδόν προς το
μοναστήρι παίρνει μεγαλύτερη λαμπρότητα. Στην πύλη του μοναστηριού τον
υποδέχεται ο ηγούμενος περιστοιχιζόμενος από τους μοναχούς. Τον ερωτά τι θέλει,
και λαμβάνει την απάντηση της θέλησής του να ενταχθεί στις τάξεις των μοναχών.
Ο πνευματικός του πατέρας επιβεβαιώνει τη θέλησή του και συνηγορεί υπέρ του
θελήματός του. Τον εισάγουν ακολούθως εν πομπή και ψαλμωδίαις στον ναό, όπου
και πάλι αφού ο ηγούμενος τον ρωτήσει για την θέλησή του και του επιστήσει την
προσοχή μήπως κάνει λάθος, ακολουθεί η κουρά.
Ο μοναχός κείρεται εν χρω πράγμα
που σημαίνει ότι απαρνείται τον απατηλό κόσμο της ύλης (μόνο το πνεύμα έχει
αιώνια υπόσταση για τον Ινδοϊσμό και τον Βουδισμό).
Ακολούθως του παραδίδεται η
μοναχική του στολή και ένα ξύλινο πινάκιο των ελεημοσυνών. Άλλη περιουσία δεν
έχει. Αγαμία, ακτημοσύνη και υπακοή είναι οι κύριες αρετές.
Αποσύρεται για μια
εβδομάδα στο κελί, που του παρέχεται και αφοσιούται στον διαλογισμό και την
μελέτη. Έπειτα αρχίζει να μετέχει στην κοινή ζωή των μοναχών. Και εδώ υπάρχουν
διαβαθμίσεις.
Καθορισμένα καθήκοντα έχει ο αρχάριος για να προαχθεί σε
ανώτερους βαθμούς. Η παιδεία του, ώσπου να γίνει πνευματικός διδάσκαλος,
συνεχίζει. Σκοπός να εισαχθεί στις βαθύτερες αρχές του Βουδισμού, να τις
μελετήσει καλά και να είναι ικανός να τις διδάξει. Η πιο σπουδαία άσκηση είναι
να εισέλθει στην διαλεκτική συζήτηση και να γίνει δεινός ομιλητής και
συζητητής, διαλεγόμενος με πιστούς αλλά και αντιφρονούντας και αντιλέγοντας.
Η στρατηγική θέση της πόλης στον μυχό του Θερμαϊκού κόλπου, αναδεικνύει τη Θεσσαλονίκη ως ρυθμιστή των ιστορικών εξελίξεων από την ίδρυσή της έως και τα νεότερα χρόνια. Αυτό μαρτυρούν άλλωστε τα πολυάριθμα μνημεία που συναντά ο επισκέπτης στη σημερινή πόλη. Ξεχωριστή θέση κατέχουν αναμφίβολα τα μνημεία της παλαιοχριστιανικής, βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου.
Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι κάτοικοι ενός χωριού της Κρήτης εγκαταλείπουν τα σπίτια και τη γη τους έπειτα από ένα πογκρόμ των Τούρκων και κυνηγημένοι φτάνουν μετά από πολυήμερη πεζοπορία στη Λυκόβρυση.
Ένα πλούσιο χωριό, όπου οι κάτοικοι ετοιμάζονται για την αναπαράσταση των Παθών του Χριστού και του μαρτυρίου της Σταύρωσης, σύμφωνα μ' ένα παλιό, τοπικό έθιμο.
Οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες μπαίνουν ταλαιπωρημένοι με επικεφαλής τον ιερέα τους, τον παπα-Φώτη, στην πλατεία του χωριού.
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (απόσπασμα)
Ενώ οι κάτοικοι τους προσφέρουν τροφή και
καταφύγιο, αντίθετα ο τοπικός ιερέας, ο παπα-Γρηγόρης και οι προύχοντες, τους
αντιμετωπίζουν εχθρικά, καθώς θεωρούν ότι οι νεοφερμένοι παρίες είναι απειλή
για τα συμφέροντα και τα κεκτημένα τους.
«Τόπος για τους χολεριασμένους δεν
υπάρχει» κραυγάζει ο παπα-Γρηγόρης. Έτσι, το πλήθος των κυνηγημένων, αλλά
υπερήφανων χωρικών, ανεβαίνει, κουβαλώντας τον σταυρό του μαρτυρίου, τον δικό
του Γολγοθά, το ξερό βουνό της Σαρακίνας που δεσπόζει στην περιοχή...
Ανάμεσα στους ορεινούς όγκους της Πίνδου και των Αντιχασίων υψώνονται οι βράχοι των Μετεώρων, η σημαντικότερη, μετά το Άγιο Όρος, μοναστική πολιτεία. Οι πρώτοι ερημίτες φαίνεται ότι εγκαταστάθηκαν στα κοιλώματα των βράχων κατά τον 11ο-12ο αιώνα αναζητώντας ψυχική λύτρωση. Εδώ συνεχίζουν να καταφεύγουν πολλοί αναζητώντας ψυχική ηρεμία και γαλήνη. Το επιβλητικό τοπίο από την πρώτη στιγμή καθηλώνει τον επισκέπτη προκαλώντας δέος, ενώ χάρη στη μοναδικότητά τους τα Μετέωρα περιλαμβάνονται στον Κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Στα χωριά της Αιθιοπίας υπήρχε η παράδοση, όταν ένας άντρας ήθελε να συνάψει γάμο με κάποια γυναίκα, εάν αυτή αρνιόταν, τότε επιτρεπόταν να την απαγάγει και να τη βιάσει για να την κάνει «επίσημα» γυναίκα του.
Το παράλογο αυτό έθιμο φέρνει στο προσκήνιο η ταινία, που διηγείται την αληθινή ιστορία της 14χρονης Χιρούτ, η οποία το 1996 έπεσε θύμα απαγωγής και βιασμού από κάποιον πολύ μεγαλύτερό της άντρα, ο οποίος ήθελε να την παντρευτεί.
Η Χιρούτ ξέφυγε από τα χέρια του απαγωγέα της αλλά αντιμετώπισε παράλληλα την κατακραυγή της μικρής κοινωνίας του χωριού της.
Μία νεαρή ακτιβίστρια δικηγόρος αναλαμβάνει να υπερασπιστεί την μικρή Χιρούτ στο δικαστήριο.
Είναι μόλις η τέταρτη ταινία που παράγεται στην Αιθιοπία, στην τοπική γλώσσα την Amharic. Η λέξη “difret” έχει δύο σημασίες. Η μία είναι θάρρος και η άλλη είναι το να πέφτεις θύμα βιασμού. Ένα θέμα πολύ ενδιαφέρον και μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί, με τον σκηνοθέτη να δηλώνει ότι υπάρχουν πολλές ακόμα παρόμοιες ιστορίες στην Αιθιοπία. πηγή
