Ο Χριστιανός δεν είναι μοιρολάτρης, ούτε ζει παθητικά πάνω στη γη.
Όχι απλώς προτιμά την ειρήνη, αλλά αγωνίζεται ενεργά για την
εδραίωσή της.
Με τη γέννηση του Χριστού το ανθρώπινο γένος απόκτησε μια νέα προοπτική, την προσδοκία της Βασιλείας του Θεού.
“Τότεˮ, λέει ο προφήτης Ησαΐας, “τα ξίφη τους θα τα σφυρηλατήσουν σε άροτρα και τις λόγχες τους σε δρεπάνια. Ξίφος δε θα σηκώνει το ένα έθνος ενάντια στο άλλο και πια δε θα μαθαίνουν να
πολεμούνˮ (Ησ. 2: 4).
Ο Χριστιανόςεμπνέεται από αυτήν την προσδοκία και παλεύει να
φέρει το φωςτης στο σήμερα.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην “επί του όρους ομιλίαˮ οΧριστός ανήγγειλε ότι είναι
“μακάριοι όσοι
φέρνουν την ειρήνη στουςανθρώπους, γιατί αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεούˮ (Ματθ. 5: 9).
Και η Εκκλησία αδιάκοπα μέσα στους αιώνες εύχεται “ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου” (θεία Λειτουργία).
Επί πλέον, στις μέρες μας
οιεκπρόσωποι των Ορθόδοξων
εκκλησιών συμμετέχουν σε διεθνείς συνάξεις για την ειρήνη και καταδικάζουν τον
πόλεμο ως τρόπο επίλυσηςτων διαφορών.
Βασικός άξονας αυτής της στάσης είναι η πεποίθηση της Εκκλησίας ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέρφια και ότι το φυλετικό (και κάθε
άλλο) μίσος είναι απαράδεκτο.
Οι λαοί οφείλουν να μάθουν να συνυπάρχουνδίχως να χάνουν την πολιτιστική και θρησκευτική
τους ταυτότητα, αλλά και δίχως να επιθυμούν την εξόντωση όποιου διαφέρει από
αυτούς.
Ακόμα κι όταν ο πόλεμος εμφανίζεται ανθρωπίνως αναπόφευκτος, για τον Χριστιανό είναι πάντα γεγονός οδύνης και παραχώρησης - όχι
λύση.
Η συμμετοχή του Χριστιανού αφορά αμυντικό πόλεμο και αποτελεί ένα είδος γενναιόψυχης διακινδύνευσης.
Ο Χριστιανός, δηλαδή, αποδέχεταιτο ενδεχόμενο να κάνει κάτι που θεωρείται
επιζήμιο για τη δική του ψυχή (φόνο), προκειμένου να υπερασπιστεί άλλους (τον
λαό, τα ιερά τουκαι την ελευθερία του).
Και σε τέτοια περίπτωση όμως δεν αυταπατάται: για τον Χριστιανό κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος πόλεμος.
Ο καλύτερος προσωπικός δίσκος του ΜcDonald (πέρα από τους Fish) είναι, με διαφορά, το “War War War” [Vanguard, 1971], ένα από τα πιο σπουδαία αντιπολεμικά άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής, με τα εξόχως μελοποιημένα ποιήματα του ποιητή Robert W. Service (γραμμένα κατά τη διάρκεια της θητείας του στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο).
Είμαι ο βασιλιάς των κανονιών, ιδού!
πεθαίνω σε ένα χρυσό θρόνο
με δάσος μακριά και πυργίσκο ψηλά
είμαι διάσημος και πλούσιος ραντζιέρης
κι ήταν κι ο πατέρας μου, και ο δικός του πριν απ’ αυτόν
με τον πλούτο μας, που τον οφείλουμε στον πόλεμο
αλλά ας μην είναι κανένας ηγεμόνας περήφανος
το σάβανο δεν έχει τσέπες
Από τη φύση μου είμαι ήπιος και ευγενικός
προσανατολισμένος στους καλούς τρόπους και την αλήθεια
και παρόλο που οι φασιανοί κατακλύζουν
τα δάση μου, δεν θα πιάσω κανένα όπλο
ωστόσο, ενώ κάθε τέρας που σφυρηλατώ
σπέρνει παντού τον πανικό
ο ψίθυρος του θανάτου, τ’ ορκίζομαι, είναι πιο δυνατός
το σάβανο δεν έχει τσέπες
Ο χρόνος μου είναι λίγος, τα πλοία μου στη θάλασσα
ήδη μου φαίνονται σαν φαντάσματα
τα εκατομμύριά μου με κοροϊδεύουν, είμαι φτωχός
όπως ο κάθε ζητιάνος στην πόρτα μου
η τεράστια κυριαρχία μου, παραιτούμαι
ένα κομμάτι γης μου πέφτει, για να το διεκδικήσω
κάθομαι σκυμμένος και νοιώθω πίκρα για όλα όσα έχασα
το σάβανο δεν έχει τσέπες
Θεέ μου, άσε με να εξαγνίσω την καρδιά μου
και να γίνω μέρος της ελπίδας του ουρανού
ας πάνε στα κομμάτια όλα όσα έβγαλα
θέλω να πολεμήσω για οίκτο, αγάπη και ειρήνη
μακάρι να μπορούσα να το κάνω με μια τροφή που θεραπεύει
Ένα τυχαίο περιστατικό στον δρόμο για το σχολείο με κάποιο σκύλο-φύλακα ενός σπιτιού και ένας τσακωμός δύο μαθητών, με αφορμή τις ποδοσφαιρικές ομάδες, γίνονται αιτία ο Γιώργος, μαθητής Γυμνασίου, να σκεφτεί ότι ο τρόπος που προσπαθούμε συχνά να υπερασπιστούμε τα πιστεύω μας λίγο απέχει από το να είναι ενστικτώδης και να μοιάζει με εκείνον του ζωικού βασιλείου.
Διενέξεις και τσακωμοί μεταξύ μας, συγκρούσεις μεταξύ μικρών ή μεγάλων ομάδων, πόλεμοι μεταξύ κρατών επηρεάζουν τη ζωή όλων μας.
Τι μας διδάσκει ο Ιησούς Χριστός για τις διενέξεις και τους τσακωμούς μας;
Την απάντηση την παίρνουμε από το Ευαγγέλιο και από ένα διαδραστικό παιχνίδι που οργανώνει στην τάξη η καθηγήτρια του μαθήματος των θρησκευτικών του Γιώργου.
Ας θυμηθούμε και πάλι τα λόγια του Ιησού που ακούσαμε στο βίντεο:
«Έχετε επίσης ακούσει πως δόθηκε η εντολή: ν' ανταποδίδεις οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος. Εγώ όμως σας λέω να μην αντιστέκεστε στον κακό άνθρωπο· αλλά αν κάποιος σε χτυπήσει στο δεξί μάγουλο, γύρισέ του και το άλλο. (Ματ.5. 38-39).
Τα λόγια αυτά μας προτρέπουν να σταματήσουμε τον φαύλο κύκλο της επιβολής και της ανταπόδοσης. Αυτή η στάση όμως δημιουργεί σε πολλούς τη σκέψη: μήπως η απόρριψη της βίας οδηγεί στην παθητικότητα και την υποταγή απέναντι στο κακό που συμβαίνει γύρω μας;
Αυτό που πρέπει να προσέχουμε, είναι ότι η στάση αυτή (η απόρριψη της βίας) δεν σημαίνει παθητικότητα και μοιρολατρία.
Αντίθετα είναι επιλογή και πράξη. Ο μάρτυρας δεν νομιμοποιεί το κακό. Συγκρούεται μαζί του και αρνείται να υπακούσει αυτούς που το υπηρετούν.
Ο ίδιος ο Χριστός κατά τη δίκη του από τον αρχιερέα, ζήτησε τον λόγο από έναν φρουρό, που τον χτύπησε: "Αν είπα κάτι κακό, πες μου ποιο ήταν αυτό. Αν όμως μίλησα σωστά, γιατί με χτυπάς;"
Οποιοσδήποτε τυχοδιώκτης θα
μπορούσε να παίξει μ’ αυτές τις έννοιες.
Απάντηση: Οι τυχοδιώκτες παίζουν με τα
πάντα, αλλά οι Χριστιανικές αξίες δε μειώνονται τόσο εύκολα.
Στρέψον αὐτῷ καί τήν ἀριστεράν σημαίνει: κάνε το καλό
οτιδήποτε κι αν σου κάνουν.
Ας πάρουμε για παράδειγμα από τη ζωή
μας. Ας υποθέσουμε ότι απαντάτε στο κακό με το κακό. Ποιο θα
είναι το αποτέλεσμα; Η διαιώνιση του κακού. Αν, αντίθετα,
απαντήσετε με το καλό, το κακό παίρνει τέλος. Φυσικά δεν πρέπει να
εξωθούμε στα άκρα αυτές τις αλήθειες και να δίνουμε στον
πρώτο τυχόντα το δικαίωμα να παίζει μ’ αυτές. Μπορούμε να
καταφεύγουμε στη δύναμη, αλλά, επαναλαμβάνω και πάλι, όχι για να
εκδικηθούμε, αλλά για να βάλουμε τέλος στο κακό.
Η ειρήνη αποτελεί έναν από τους θεμελιώδεις πόθους της ανθρωπότητας και
έναν βασικό πυλώνα της χριστιανικής πίστης.
Στον σύγχρονο κόσμο, που μαστίζεται από πολέμους, βία, κοινωνικές αδικίες
και συγκρούσεις κάθε μορφής, η ανάγκη για ειρήνη –τόσο σε προσωπικό όσο και σε
παγκόσμιο επίπεδο– είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Η ειρήνη δεν
είναι απλώς η απουσία πολέμου ή σύγκρουσης· είναι μια ενεργή κατάσταση
συμφιλίωσης, δικαιοσύνης και αγάπης.
Η ενότητα αυτή καλεί τους μαθητές να προσεγγίσουν την έννοια της ειρήνης
μέσα από το πρίσμα της Ορθόδοξης χριστιανικής θεώρησης, η οποία τονίζει ότι η εσωτερική γαλήνη του ανθρώπου αποτελεί
προϋπόθεση για τη δημιουργία μιας ειρηνικής κοινωνίας.
Η φράση του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ «Απόκτησε
την εσωτερική ειρήνη και χιλιάδες άνθρωποι γύρω σου θα σωθούν» υπογραμμίζει
τη μεταμορφωτική δύναμη της προσωπικής πνευματικής κατάστασης.
Μέσα από κείμενα της Αγίας Γραφής, πατερικές διδασκαλίες, αλλά και ιστορικά
παραδείγματα, όπως η ειρηνική παράδοση της Ιερουσαλήμ από τον Πατριάρχη
Σωφρόνιο ή η κοινή δήλωση του Πάπα Φραγκίσκου και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου,
οι μαθητές καλούνται να προβληματιστούν για το ρόλο της Εκκλησίας στην
οικοδόμηση της ειρήνης και να αναγνωρίσουν τη δική τους προσωπική και συλλογική
ευθύνη.
Η Εκκλησία καλεί κάθε πιστό να γίνει φορέας συμφιλίωσης, διαλόγου και
αγάπης, ενθαρρύνοντας κάθε πρωτοβουλία που οδηγεί στην υπέρβαση των συγκρούσεων
και την καλλιέργεια της αδελφοσύνης.
Η ειρήνη,
σύμφωνα με την χριστιανική πίστη, είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος και έκφραση
της ζωής του Θεού μέσα στον κόσμο.
Το όραμα της ειρήνης, λοιπόν, δεν είναι ουτοπία, αλλά ένας συνεχής αγώνας,
στον οποίο καλούμαστε όλοι να συμμετέχουμε ενεργά.
Το νέο video του Steve Cutts που για ακόμη μιά φορά επιβεβαιώνει πως το αγαπημένο χόμπυ του ανθρώπου είναι η αλληλοεξόντωσή του και η καταστροφή της φύσης.
Από την ερευνητική εργασία (project) που δουλεύουν οι μαθητές μου της Α' Λυκείου με θέμα: "Ένα ταξίδι στην ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από τη μουσική και την ποίηση", το παρακάτω τραγούδι της Αποστολίνας.
Αποστολίνα Γ.
ΟΜΑΔΑ: 3η
ΥΠΟΘΕΜΑ: Θάνατος
The Ghost of You – My chemical
romance
I never said I'd lie and wait forever
If I died, we'd be together
I can't always just forget her
But she could try
At the end of the world
Or the last thing I see
You are
Never coming home
Never coming home
Could I? Should I?
And all the things that you never ever told me
And all the smiles that are never ever...
Ever...
Get the feeling that you're never
All alone and I remember now
At the top of my lungs in my arms she dies
She dies
At the end of the world
Or the last thing I see
You are
Never coming home
Never coming home
Could I? Should I?
And all the things that you never ever told me
And all the smiles that are ever gonna haunt me
Never coming home
Never coming home
Could I? Should I?
And all the wounds that are ever gonna scar me
For all the ghosts that are never gonna catch me
If I fall
If I fall (down)
At the end of the world
Or the last thing I see
You are
Never coming home
Never coming home
Never coming home
Never coming home
And all the things that you never ever told me
And all the smiles that are ever gonna haunt me
Never coming home
Never coming home
Could I? Should I?
And all the wounds that are ever gonna scar me
For all the ghosts that are never gonna...
Σχολιασμός: Επέλεξα αυτό το τραγούδι γιατί πιστεύω πως , παρόλο που οι
στίχοι είναι λιτοί , καταφέρνει να περάσει μέσα από την ένταση του το αίσθημα της απώλειας, κάτι που είναι συχνό
όταν κάποιος χάνει ένα αγαπημένο πρόσωπο.
Μία συγκλονιστική αντιναζιστική ταινία. Ένα θρησκευτικό-φιλοσοφικό-οικολογικό αριστούργημα, βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Φράντς Γιαγκερστάτερ, ο οποίος αρνήθηκε να πολεμήσει για τους Ναζί.
Ο Φραντς Γιέγκερστετερ (Όγκαστ Ντιλ) αρνείται να αγωνιστεί για τους Ναζί κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπαίνοντας στο σπίτι του Γιέγκερστετερ στην ύπαιθρο της Αυστρίας, η ταινία ακολουθεί τον αγωνιστικό βίο του Φραντς και της συζύγου του, Φάνι (Βαλερί Πάχνερ). Με αφετηρία τα πραγματικά γράμματα που αντάλλασσαν κατά τον πόλεμο, η ταινία απεικονίζει πώς το ζευγάρι ήρθε σε σύγκρουση με τα μέλη της κλειστής κοινωνίας τους, την εκκλησία, την κυβέρνηση, ακόμη και τους φίλους τους. Η επιστροφή του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ σε μία απίστευτης ομορφιάς δραματική ταινία και με τον Μπρούνο Γκαντς σε μία από τις τελευταίες του εμφανίσεις στην μεγάλη οθόνη.
Σκηνοθεσία: Τέρενς Μάλικ
Σε ένα ορεινό χωριό των Άλπεων, ο Αυστριακός αγρότης Φραντς Γαιγκερσταίτερ ζει την οικογενειακή ευτυχία με τη γυναίκα του και τις τρεις ολόξανθες κορούλες τους μέσα στον παράδεισο της φύσης και της αγροτικής ζωής. 1939, την ειρηνική, οικογενειακή του ζωή, θα την σαρώσει ο πόλεμος, ο Χίτλερ προελαύνει.
Ο Φραντς δεν μπορεί να συνταχθεί με τον ναζισμό και την ιδεολογία του, στο δημοψήφισμα για την προσάρτηση της Αυστρίας, όταν το υπέρ επικράτησε με ποσοστό 97,75%, αυτός ρίχνει αρνητική ψήφο, αρνείται τα επιδόματα που του δίνει το Ναζιστικό κράτος, δεν χειροκροτεί στις ναζιστικές ομιλίες στο χωριό του, δεν δίνει τον οβολό του στον έρανο για την ενίσχυση του ναζιστικού στρατού. Και φθάνει η κρίσιμη ώρα, να καταταγεί στο στρατό. Ο φιλήσυχος και ταπεινός αγρότης αρνείται να υπηρετήσει το Τρίτο Ράιχ!
Βαθιά θρησκευόμενος, ενεργό μέλος της μικρής ενορίας του χωριού του, παίρνει τοις μετρητοίς το Ευαγγέλιο και την εντολή «ου φονεύσεις», ως καλός χριστιανός αρνείται να σκοτώσει. Ο επίσκοπος προσπαθεί να τον μεταπείσει λέγοντάς του ότι έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί την πατρίδα, ο αγρότης του εξηγεί ότι κανένας πόλεμος δεν είναι ευλογημένος, απολύτως κανένας και για κανέναν λόγο. Οι συγχωριανοί του στρέφονται εναντίον του, εναντίον της γυναίκας του ακόμη και εναντίον των τριών μικρών κοριτσιών του.
Η απόφαση του έχει μόνο μια κατάληξη, εγκλεισμό σε ψυχιατρική φυλακή, τι άλλο θα μπορούσε να είναι από τρελός! Η γυναίκα του Φραντσίσκα ήταν η μόνη που τον στήριξε στην απόφασή του, παρά τον οδυνηρό εσωτερικό διχασμό της, της στέλνει γράμματα από τη φυλακή. Ο διορισμένος συνήγορος του στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης τον πιέζει να δηλώσει πίστη στο καθεστώς «Μπορείς να υπογράψεις το χαρτί και να διατηρήσεις όποια άποψη έχεις στην καρδιά σου». Το ίδιο έκαναν σαν μια διεκπεραιωτική ανώδυνη αγγαρεία κάθε επιστρατευμένος πολίτης από την άνοδο έως και την πτώση του ναζιστικού καθεστώτος. Ποιος είναι αυτός ο «ψωροπερήφανος» , ο « κύριος τίποτα» που τολμάει να μη συμμορφώνεται με μια τετριμμένη «διαδικασία», με μια «τυπικούρα» που βρίσκει πρόθυμους να συμμορφωθούν εκατομμύρια άλλους;
Στα ελάχιστα τετραγωνικά του κελιού του, στην αντίθεση ανάμεσα στον παράδεισο του χωριού του και στο σκοτάδι της γερμανικής φυλακής συνέχεια σκέφτεται. Πιστεύει στην ελεύθερη βούληση, στο δικαίωμα να κάνεις κάτι όσο και στο δικαίωμα να μην το κάνεις. Μπορείς να αισθάνεσαι ελεύθερος και στο πιο σκοτεινό κελί, από τη στιγμή που θα πάψεις να θεωρείς την ίδια σου ζωή αυτοσκοπό.
Φωτο. Την ιστορία του παγκοσμίως άγνωστου Φραντς την μάθαμε από τον σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ στην ταινία «Μια κρυφή ζωή»
Ο Φραντς πορεύεται στο μαρτύριο ως μιμητής Χριστού, δεν ήταν μέλος κόμματος, δεν ασπάζεται κάποια ιδεολογία, πορεύεται προς τη θυσία όχι τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο ή κάποιο πολιτικό σύνθημα με σφιγμένη την γροθιά αλλά σιγοψιθυρίζοντας το « Πάτερ ημών» , πεθαίνει άφοβα ως καλός Χριστιανός έχοντας πράξει το σωστό!
Ο πνευματικός του, ο ιερέας του μικρού χωριού το είχε προεξοφλήσει «Η θυσία σου δεν θα ωφελήσει κανέναν και δεν πρόκειται να τη μάθει κανείς» του απαντά « το ερώτημα δεν είναι εσύ να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά πώς ο κόσμος να μην αλλάξει εσένα ».
Η Καθολική Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, τιμά την μνήμη του στις 9 Αυγούστου, ημέρα του αποκεφαλισμού του, το 1943, στη φυλακή του Μπράντενμπουργκ, στο Βερολίνο.
1. Είμαι ειρηνικός ανάμεσα σε αυτούς που μισούν την ειρήνη. Ψαλμός, 119, 7
2. Μακάριοι όσοι φέρνουν την ειρήνη στους ανθρώπους, γιατί αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού. Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον 5, 9
3. Ο καρπός του Αγίου Πνεύματος είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η καλοσύνη, η αγαθότητα, η πίστη, η πραότητα, η εγκράτεια. Επιστολή Απ. Παύλου προς Γαλάτας 5, 22-23
4. Όπου υπάρχει φθόνος κι εριστική διάθεση, εκεί υπάρχει αναστάτωση και κάθε λογής κακό. Επιστολή Ιακώβου, 3, 16
5. Φεύγω και σας αφήνω την ειρήνη. Τη δική μου ειρήνη σας δίνω. Δε σας τη δίνω όπως τη δίνει ο κόσμος. Μην ανησυχείτε και μη δειλιάζετε. Ευαγγέλιο κατά Ιωάννην 14, 27
Απόσπασμα από το φάκελο μαθήματος Θρησκεία και σύγχρονος κόσμος της Γ' Λυκείου
TANZA (ALL INVISIBLE CHILDREN - Ελληνικοί υπότιτλοι)
Η σύντομη ιστορία ενός 12χρονου αγοριού που πολεμάει κάπου στην Αφρική και δέχεται διαταγές να τοποθετήσει βόμβα σε ένα σχολείο. Τα ρακένδυτα καχεκτικά παιδάκια με τα οπλοπολυβόλα στους ώμους, μεγαλωμένα μέσα στη βια, θύματα εγκληματικών πολιτικών, που βυθίζουν τη μαύρη ήπειρο στους εμφυλίους αλληλοσπαραγμούς, είναι το θέμα του Mechdi Charef στον «Tanza» του. Ο μικρός ήρωας παίρνει εντολή, να ανατινάξει ένα σχολείο της εχθρικής φυλής. Όταν βρίσκεται μέσα στην σχολική τάξη, η νοσταλγία των γνώριμων, οικείων αντικειμένων, τον κάνουν, να το σκεφθεί ξανά. Τα θρανία, οι κιμωλίες, ο μαυροπίνακας, αφοπλίζουν το προορισμένο, για την καταστροφή, χέρι του. Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
JONATHAN (ALL INVISIBLE CHILDREN - Ελληνικοί υπότιτλοι)
Το όνειρο ενός βετεράνου φωτογράφου, που συσσώρευσε τις τραυματικές εικόνες στο ασυνείδητό του.
Ο κουρασμένος φωτορεπόρτερ, ο «περαστικός», από τις εμπόλεμες περιοχές του κόσμου, αυτός που καταγράφει τον ανθρώπινο πόνο, μέσα στο φακό του, αλλά που δεν κάνει τίποτα για να επουλώσει τις πληγές, που βλέπει μπροστά στα μάτια του, στα όρια της τρέλας, γυρνάει στο παρελθόν του και σε ένα οδοιπορικό μέσα από το δάσος της μνήμης του, προσπαθεί, να συμφιλιώσει το χθες με το σήμερα. Τον παιδικό αυθορμητισμό με την ενήλικη υστεροβουλία. http://margkan.pblogs.gr Η ταινία θυμίζει την παρακάτω πραγματική ιστορία:
Η συγκλονιστική ιστορία μιας φωτογραφίας - Kevin Carter
Στο νότιο Σουδάν,στο μικρό χωριό της Αγιόντ, ο φωτογράφος Kevin Carter αντικρίζει ένα μικρό κορίτσι, γυμνό, σκελετωμένο, να σέρνεται από την πείνα. Λίγα μέτρα το χωρίζουν από το σταθμό τροφοδοσίας του ΟΗΕ, όταν ένα αρπακτικό πουλί προσγειώνεται λίγο πίσω του. Είναι γνωστό τι περιμένει πάντα ένα τέτοιο όρνιο…
Το Μάρτιο του 1993 ο Kevin Carter είχε ταξιδέψει, με το βοηθό του Joao Silva, στο νότιο Σουδάν για να φωτογραφίσει τις κινήσεις του τοπικού επαναστατικού κινήματος. Συγκλονισμένος από τις εικόνες φτώχειας και εξαθλίωσης που απαθανάτισε με το φωτογραφικό του φακό, ετοίμαζε ένα ρεπορτάζ για τα θύματα της πείνας που καθημερινά έχαναν τη ζωή τους. Όταν
“Έξω από ένα βρώμικο δωμάτιο είδα ένα παιδί, ένα κοριτσάκι γυμνό, να κείτεται στο έδαφος”, όπως εξομολογείται ο ίδιος. “Το φωτογράφιζα, όταν ξαφνικά είδα ένα όρνιο να στέκεται πίσω του και να περιμένει το θάνατό του. Σταμάτησα για 20 λεπτά, αλλά το πουλί παρέμενε εκεί. Το καταδίωξα, κάθισα σε ένα δέντρο και άρχισα να κλαίω…”.
Λίγες μέρες μετά οι New York Times αγόρασαν τη φωτογραφία του, που δημοσιεύτηκε στο επόμενο φύλλο. Όμως η φωτογραφία αυτή ήταν μια πρόκληση για την κοινή γνώμη. Πυροδότησε κραυγές διαμαρτυρίας. Γιατί δεν είχε βοηθήσει το κοριτσάκι; γιατί προτίμησε να περιμένει και να βγάλει τη φωτογραφία;
Μετά από 14 μήνες, στις 23 Μαϊου 1994, ήρθε η επιβράβευση για τη συγκεκριμένη φωτογρφία. Ο Kevin Carter ανέβηκε στη σκηνή του Low Memorial Library του Πανεπιστημίου της Columbia και παρέλαβε το Pulitzer Prize for Feature Photography. Δεν έμελε να το χαρεί όμως ...
Ο Kevin Carter, που γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1960 στο Parkmore, ένα μικρό προάστιο του Johannesburg, αρχικά, στα 23 του χρόνια, φωτογράφιζε αθλητικά γεγονότα. Λίγο αργότερα, αρχίζει να καλύπτει με επιτυχία (για το περιοδικό Star) τον ξεσηκωμό στην Αφρική. Στη συνέχεια, δουλεύοντας ως “κυνηγός” φωτογραφίας (για Reuters, Sygma Photo NY, Mail & Gaurdian), αφοσιώθηκε στην κάλυψη των διενέξεων στη Νότια Αφρική. Η φωτογραφική αποτύπωση του apartheid του έδωσε μεγάλη δημοσιότητα. Τα έργα του ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο και να του αποφέρουν αρκετά δημοσιογραφικά βραβεία.
Λίγο μετά τη φωτογράφιση στο νότιο Σουδάν, εμπιστεύτηκε σε φίλους ότι μετάνιωσε που δε σήκωσε το παιδί να το πάει στο σταθμό τροφοδοσίας. Που δεν αγνόησε τις γενικές δημοσιογραφικές οδηγίες, που θέλουν να μην αγγίζουν (για το φόβο των επιδημιών) τα θύματα οι δημοσιογράφοι. Πολλοί συνάδελφοι του τον κατηγόρησαν ότι “Κοιτάζοντας απλά το παιδί και φωτογραφίζοντάς το, έγινε και ο ίδιος ένα ακόμη, σύγχρονο, όρνιο…”.
Μετά την απονομή του βραβείου Pulitzer, οι εφιάλτες του μεγάλωναν. Αρνιόταν να φάει, έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη, δε μιλούσε σε κανέναν. Με το λίγο κουράγιο που του είχε απομείνει, έλεγε: “αν δεν μπορείτε να βοηθήσετε πρακτικά να σωθούν αυτά τα παιδιά εκεί κάτω, φροντίστε να μάθετε τι γίνεται εκεί κάτω”. “Οι πιο πολλοί”, έλεγε με πίκρα, “δεν ήξεραν αν το Σουδάν είναι χώρα ή αραβικό γλυκό”… Τουλάχιστον με αυτό του έργο στοίχειωσε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί σημαντικά η αποστολή βοήθειας.
Πολλοί τον κατηγόρησαν, κάποιοι τον αμφισβήτησαν. Αυτός όμως την στάση του για μη παρέμβαση, στο δίλημμα, την πλήρωσε με τη ζωή του. Στα 34 χρόνια του, στις 27 Ιουλίου 1994, δυο μήνες μετα την απονομή του βραβείου, πνιγμένος από θλίψη, τύψεις και ενοχές, άφησε την τελευταία του πνοή αυτοκτονώντας (με...μονοξείδιο του άνθρακα) στο πίσω μέρος του πατρικού του σπιτιού. Δίπλα του, με ένα σημείωμα, προσπαθούσε να εξηγήσει τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτήν την πράξη. ... “Αγαπητέ Θεέ ... προσεύχομαι να προστατεύεις την ψυχή αυτού του παιδιού... πραγματικά λυπάμαι… ο πόνος της ζωής υπερισχύει της χαράς, σε σημείο που η χαρά δεν υπάρχει…”.
Ο Γκουίντο, ένας Ιταλός εβραϊκής καταγωγής, φτάνει σε μια μικρή πόλη της Ιταλίας για να πιάσει δουλειά ως σερβιτόρος στο ξενοδοχείο του θείου του. Ο Γκουίντο είναι αστείος και χαρισματικός, ειδικά όταν γνωρίζει μια δασκάλα, τη Ντόρα. Η Ντόρα, όμως, προέρχεται από μια πλούσια, αριστοκρατική, μη εβραϊκή οικογένεια. Η μητέρα της θέλει να καλοπαντρευτεί, αλλά η Ντόρα ερωτεύεται τον Γκουίντο και τη μέρα του γάμου της, κλέβονται.
Περνούν αρκετά χρόνια και τώρα το ζευγάρι έχει ένα γιο, τον Τζιοζέ. Η Ντόρα και η μητέρα της έχουν αποξενωθεί εξαιτίας του γάμου της με τον Γκουίντο αλλά οι σχέσεις τους καλυτερεύουν λίγο πριν τα τέταρτα γενέθλια του εγγονού της.
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος μόλις έχει ξεσπάσει. Ο Γκουίντο, μαζί με το θείο του και το γιο του αναγκάζονται να επιβιβαστούν σε ένα τρένο με προορισμό ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Ντόρα ζητάει να πάει μαζί τους αλλά δεν της επιτρέπεται. Στο στρατόπεδο, ο Γκουίντο κρύβει το γιο του από τους Ναζί φύλακες, του δίνει κρυφά φαγητό και προσπαθεί να τον κάνει να μην καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει. Έτσι, τον πείθει ότι το στρατόπεδο είναι απλά ένα παιχνίδι, στο οποίο ο παίκτης που θα καταφέρει να μαζέψει 1.000 πόντους θα κερδίσει ένα τανκ. Του λέει αν κλάψει, παραπονεθεί, ζητήσει τη μαμά του ή πει ότι πεινάει θα χάσει.
Ο Γκουίντο τον πείθει ότι οι φύλακες του στρατοπέδου είναι κακοί γιατί θέλουν κι αυτοί να κερδίσουν το τανκ και έτσι όλα τα άλλα παιδιά κρύβονται για να κερδίσουν το παιχνίδι. Όταν ο Τζιοζέ δε θέλει να παίξει άλλο και ζητά να επιστρέψει σπίτι, του λέει ότι είναι λίγους πόντους πριν τη νίκη. Παρά το γεγονός ότι είναι περιτριγυρισμένος από μιζέρια, αρρώστια και θάνατο, ο Τζιοζέ δεν αμφιβάλλει καθόλου για τα λεγόμενα του πατέρα του, χάρη στην πειστική του ερμηνεία και τη δική του αθωότητα.
Η ιστορία του Γκουίντο κρατάει μέχρι το τέλος, όταν μέσα στο χάος που προκάλεσε η αμερικανική εισβολή, λέει στο γιο του να μείνει μέσα σε ένα κουτί μέχρι να φύγουν όλοι, πείθοντάς τον ότι αυτό είναι το τελευταίο μέρος του παιχνιδιού. Ο Γκουίντο, ενώ προσπαθεί να βρει τη Ντόρα, συλλαμβάνεται και πυροβολείται από έναν φύλακα, αλλά όχι πριν κάνει το γιο του να γελάσει για τελευταία φορά, παριστάνοντας τον Ναζί φύλακα.
Ο Τζιοζέ καταφέρνει να επιζήσει και νομίζει ότι νίκησε το παιχνίδι όταν ένα αμερικανικό τανκ φτάνει και ελευθερώνει το στρατόπεδο. Βρίσκει τη μητέρα του, μη γνωρίζοντας ότι ο πατέρας του έχει πεθάνει. Χρόνια αργότερα, συνειδητοποιεί τη θυσία του πατέρα του, που στην ουσία του έσωσε τη ζωή. Η Ζωή Είναι Ωραία (ιταλικά: La Vita è Bella, αγγλικά: Life is Beautiful) είναι ιταλική δραματική κωμωδία παραγωγής 1997 σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Μπενίνι και σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Βιντσέζο Τσέραμι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Ιταλού Εβραίου, τον Γκουίντο, που πρέπει να βάλει όλη του τη φαντασία σε λειτουργία για να βοηθήσει την οικογένειά του που κρατείται στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν.
Ο τίτλος προέρχεται από τη φράση του Λέοντα Τρότσκι. Εξόριστος στο Μεξικό, γνωρίζοντας ότι θα σκοτωθεί από δολοφόνους του Στάλιν, είδε τη σύζυγό του στον κήπο και έγραψε ότι "η ζωή είναι ωραία".
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗΣ - ΑΝ ΞΑΝΑΚΑΤΕΒΕΙΣ ΧΡΙΣΤΕ ΣΤΗ ΓΗ ΜΑΣ
Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη μας δεν πρόκειται κανείς να σε σταυρώσει. Δε θα φορέσεις πια αγκάθινο στεφάνι ούτε χολή κανένας θα σου δώσει.
Είμαστε πια πολιτισμένοι πάλιωσε πια ο Γολγοθάς έχουμε θάλαμο αερίων θα σε τελειώσουμε μεμιάς!
Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη μας δε θα 'σαι απ' τον Άννα στον Καϊάφα να σε κρίνει. Ούτε και θα γυρνάς στράτα τη στράτα ο όχλος να σε τραβάει και να σε φτύνει.
Είμαστε πια πολιτισμένοι όλα μας τώρα είν' απλά βγάζουμε τόσες αποφάσεις μέσα σε είκοσι λεπτά...
Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη μας δε θα 'χουμε σταυρούς, καρφιά και λόγχες, δε θα πονέσεις. Τώρα αλλάξανε πολύ αυτές οι μόδες έχουμε ακόμα και στο θάνατο ανέσεις.
Είμαστε πια πολιτισμένοι έχουμε πια εξελιχθεί έχουμε βόμβες νετρονίου και θα πεθάνεις στη στιγμή!
Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη μας δεν πρόκειται κανείς να σε σταυρώσει. Δε θα φορέσεις πια αγκάθινο στεφάνι ούτε χολή κανένας θα σου δώσει.
Είμαστε πια πολιτισμένοι πάλιωσε πια ο Γολγοθάς έχουμε θάλαμο αερίων θα σε τελειώσουμε μεμιάς!
Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη... Αν, αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη...
Σύμφωνα με την περσική μυθολογία, υπάρχει μια μαγική πέτρα που τη βάζεις μπροστά σου και της λες όλα σου τα βάσανα, τους πόνους, όλα σου τα μυστικά...Μέχρι που μια μέρα η πέτρα σκάει, εκρήγνυται. Κι εκείνη ακριβώς τη μέρα λυτρώνεσαι. Μια νεαρή γυναίκα, σε μια μουσουλμανική χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο, μιλά στον άντρα της που είναι σε κώμα, για τη σχέση τους, τα όνειρά της, τη ζωή της, τα θέλω της, για τον πόλεμο, τη βία, τη θρησκεία, το φόβο, τον έρωτα. Του εξομολογείται για πρώτη φορά αλήθειες που ίσως κάθε γυναίκα σ' αυτόν τον κόσμο, θέλει να πει στο σύντροφο της αλλά δεν το τολμά. Και μάλλον κρύβει μέσα της, αλήθειες γυναικών από κάθε γωνιά της γης. Σε αυτό το παραλήρημα, αποφασίζει να του φανερώσει και τα πιο μεγάλα μυστικά της. Έτσι, ο άντρας της, γίνεται γι' αυτήν η πέτρα της υπομονής. Επίσημη πρόταση του Αφγανιστάν για το Ξενόγλωσσο Όσκαρ 2013 Σκηνοθεσία Ατίκ Ραχιμί με τους Γκολσίφτεχ Φαραχανί, Χαμίντ Τζαβαντάν, Μασί Μροβάτ
Αυτή η ομίχλη των μυαλών που εξουσιάζει θύτες με μάσκες ηγετών Με αηδιάζει. Λευκά πανιά οι συμφορές Χλωμά σεντόνια Των ηττημένων οι σπορές δρουν υποχθόνια.
Ματώνει η νύχτα απ’ των στοιχειών την παραζάλη αρένα ταυρομαχιών αίμα κι αιθάλη. Μετά τη φρίκη της ψυχής κλείνει η αγκύλη Αρχή μιας νέας κατοχής για ν´ αναγγείλει.
R Φονιάδες στ’ όνομα Θεών μ’ ανθρώπων σφαίρες Παντού ερείπια βωμών της γης σκακιέρες.
