Τα (υπερβολικά) αυτονόητα για την ισότιμη θέση της γυναίκας σε όποια κοινωνία καταθέτει η Σάρα Πόλεϊ στη νέα της σκηνοθετική δουλειά, μια δεκαετία μετά το «Stories We Tell», περιτυλίγοντας περίτεχνα το στοιχειώδες μήνυμά της με ένα ζηλευτό καστ, μια σειρά από θαυμαστά άνετες ερμηνείες και κάποιες αισθητικές επιλογές που δείχνουν ότι είναι κινηματογραφικά διαβασμένη.
Στο σήμερα που μοιάζει άχρονο, σ' ένα απομονωμένο από τον σύγχρονο πολιτισμό χωριό μιας θρησκευτικής σέκτας (που θα μπορούσε ν' ανήκει σε Μενονίτες, Αμις, Μορμόνους ή στη δυστοπική πένα τής Μάργκαρετ Ατγουντ), οι άντρες διαπράττουν καθημερινά ασυγχώρητα εγκλήματα: επιτίθενται ετσιθελικά στις γυναίκες, τις δικές τους ή των άλλων, στις κόρες ή τις αδελφές τους, τις ναρκώνουν, τις χτυπούν, τις βιάζουν, τις αφήνου εγκύους κι εκείνες σιωπούν. Οταν ένα κορίτσι καταγγείλει τη βία στην αστυνομία, οι άντρες της κοινότητας θα μεταφερθούν για λίγες μέρες - ή για ένα 24ωρο - στη φυλακή, «για τη δική τους ασφάλεια». Μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα οι γυναίκες, τριών γενεών καταπίεσης, θα συνεδριάσουν, παρουσία του δασκάλου του χωριού που κρατά τα πρακτικά και θ' αποφασίσουν το επόμενο βήμα τους: να μην κάνουν τίποτα, να μείνουν και να πολεμήσουν, να φύγουν.
Υποψήφια, φέτος, για δύο Οσκαρ, Καλύτερης Ταινίας και Διασκευασμένου Σεναρίου (από το μυθιστόρημα του 2018 της Καναδής Μίριαμ Τέιβς που, με τη σειρά της, πήρε αφορμή από πραγματικά συμβάντα σε μια παραθρησκευτική κοινότητα στη Βολιβία), η Σάρα Πόλεϊ απεκδύει το (νεο)φεμινιστικό κίνημα από κάθε ρητορική, φτάνοντας στον πυρήνα του. Γυναίκες που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ την ελευθερία, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, στην ίδια τη μόρφωση, στη δυνατότητα επιλογής, θα υπομείνουν τον ανδρικό ζυγό, ή θα προτιμήσουν τον Γολγοθά τής απελευθέρωσης;
Η Πόλεϊ συγκεντρώνει και προφυλάσσει τις ηρωίδες της σε μια «φάτνη», σ' ένα στάβλο και διακόπτει τις κουβέντες τους με σύντομα, ανατριχιαστικά φλας μπακ στον πραγματικό, καθημερινό εφιάλτη τους. Τις φωτίζει με τα φυσικά χρώματα της μέρας και της νύχτας, αποχρωματίζει την ταινία της επιλεκτικά, τονίζοντας ένα φόρεμα, μια κορδέλα στα μαλλιά, τα δέντρα, τις περικυκλώνει με τη μυσταγωγική μουσική τής Χίλντουρ Γκουντναντότιρ, φτιάχνει ένα έργο που, αισθητικά, θα μπορούσε να έχει υπογράψει ο Λαρς φον Τρίερ, για να μην πούμε ο Μπέρτολντ Μπρεχτ. Που αποπνέει κάτι το αγνό, το πρωτόγονο ή αρχέγονο, την αλήθεια «όπως θα έπρεπε να είναι».
“Η αποικία της αξιοπρέπειας”. Η θρησκευτική σέχτα του παιδεραστή Ναζί που κατέφυγε στη Χιλή. Οι εγκαταστάσεις του έγιναν κέντρο βασανιστηρίων του Πινοσέτ και η Γερμανία κατηγορείται ότι συγκάλυψε τη δράση του...
Η «Αποικία της Αξιοπρέπειας» (Κολονία
Ντιγκνιδάδ) ιδρύθηκε το 1961 στη Χιλή από τον πρώην δεκανέα των Ναζί Πολ
Σέφερ, ο οποίος εγκατέλειψε τη Γερμανία για να αποφύγει τις κατηγορίες για
κακοποίηση αγοριών σε ορφανοτροφείο που είχε ιδρύσει στη Βόννη.
Ο Σέφερ παρουσίαζε αυτή
τη γερμανική κοινότητα – που την αποτελούσαν μερικές εκατοντάδες άνθρωποι – ως
ένα ιδανικό οικογενειακό χωριό.
Βίντεο παραγωγές της
«Αποικίας» παρουσίαζαν στον έξω κόσμο την ειδυλλιακή ζωή των ευτυχισμένων
κατοίκων της, που όλοι φορούσαν παραδοσιακά ρούχα της Βαυαρίας, της
δεκαετίας του ’40: άνδρες αφιερωμένους στην αγροτική δουλειά και
γυναίκες και κορίτσια να κεντούν ή να φτιάχνουν βούτυρο.
Στην πραγματικότητα ο ίδιος διοικούσε με
βαναυσότητα την «Αποικία» του: Τα μέλη της κατέληξαν να ζουν ως σκλάβοι ενώ ο
ιδρυτής υπέβαλε τα παιδιά σε σεξουαλικά βασανιστήρια.
Τα μέλη της σέκτας
ζούσαν απομονωμένα από τον έξω κόσμο αλλά και μεταξύ τους: Οι άνδρες ζούσαν
χωριστά από τις γυναίκες και απαγορευόταν κάθε σεξουαλική ή άλλη επαφή μεταξύ
τους.
Επίσης, τα παιδιά ζούσαν
χωριστά από τους γονείς τους και δεν γνώριζαν τα αδέρφια τους ενώ κακοποιούνταν
σεξουαλικά από τον ανώτατο πνευματικό ηγέτη της «Αποικίας«, Σέφερ.
Η φρικτή πραγματικότητα της
«Αποικίας» για πνευματικές, σωματικές και σεξουαλικές κακοποιήσεις ενηλίκων και
παιδιών άρχισε να αποκαλύπτεται το 1966, όταν ένα πρώην μέλος της σέκτας – ο
Wolfgang Müller – κατάφερε να αποδράσει και να διαφύγει στη Γερμανία,
όπου ζήτησε άσυλο. Σύντομα άρχισε τον αγώνα κατά του Σέφερ , απελευθέρωσε
άλλον έναν άνδρα και τελικά ίδρυσε οργάνωση που μαχόταν να κλείσει η «Αποικία».
Μετά τη φυγή του Σέφερ το
1997, οι Χιλιανοί ανακάλυψαν ότι ο γερμανικός θύλακας είχε μετατραπεί επίσης σε
κόλαση για τους αντιπάλους της δικτατορίας του Αουγκούστο Πινοτσέτ (1973-90).
Πολλοί Χιλιανοί αντιφρονούντες βασανίστηκαν ή εξαφανίστηκαν στην Κολονία
Ντιγκνιδάδ.
Στο netflix πριν λίγες μέρες έκανε
πρεμιέρα ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ. Τίτλος του, ''Wild Wild Country'' και
θέμα του ο γκουρού Ραζνίς ή Osho, όπως έγινε παγκοσμίως γνωστός μέσα από τη
διδασκαλία του. Ένας πνευματικός ηγέτης που κατέκτησε αρχικά τη γενέτειρα του,
την Ινδία, για να ξανοιχτεί στην Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1980
δημιουργώντας ολόκληρες στρατιές οπαδών, οι οποίοι αναζητούσαν μία διέξοδο από
τον ξέφρενο καταναλωτισμό της Δύσης. Το ντοκιμαντέρ του netflix, που τον
περασμένο Ιανουάριο προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ του Sundance, καταγράφει την
εγκατάσταση του Ραζνίς στο Όρεγκον των ΗΠΑ και τις αντιδράσεις των κατοίκων της
μικρής πόλης που συνόρευε με την έκταση γης του Ραζνίς.
Κεντρικό πρόσωπο η Μα Ανάντ Σίλα, η
πιστή γραμματέας του Ραζνίς, η οποία ήταν η αρχιτέκτονας της μετάβασης στο
Όρεγκον, ένα πρόσωπο με ισχυρή εξουσία, το δεξί χέρι του Ραζνίς. Στην πορεία η
Σίλα όχι μόνο καταχράστηκε την εξουσία της αλλά κατηγορήθηκε για σωρεία
εγκλημάτων. Όταν η Σίλα αποχωρεί από το Όρεγκον παίρνοντας μαζί της μια μικρή
ομάδα πιστών ακόλουθων, τα σκάνδαλα αποκαλύπτονται το ένα μετά το άλλο ενώ οι
λανθασμένες ενέργειες του Ραζνίς ανοίγουν την πόρτα στο FBI. Απόπειρες
δολοφονίας, υποκλοπές, σεξουαλικά όργια και πολλά ακόμη βγαίνουν στην
επιφάνεια.
Στο ντοκιμαντέρ καταγράφεται ακόμη η
συγκλονιστική μαρτυρία της Τζέιν Στορκ, μιας Αυστραλέζας νοικοκυράς.
Παρασυρμένη από τον οικογενειακό ψυχολόγο της και οπαδό του Ραζνίς, η Στορκ τον
ακολούθησε μαζί με το σύζυγο και τα δύο τους παιδιά, φτάνοντας στο σημείο να
φυλακιστεί για την απόπειρα φόνου του γιατρού του γκουρού, υποκινούμενη από τη
Σίλα.
Καθώς το
ντοκιμαντέρ απλώνεται σε διάρκεια, ο θεατής σοκάρεται από τις αποκαλύψεις:
Σεξουαλικά όργια, οικονομικά σκάνδαλα, εξαπατήσεις πιστών, ένα πραγματικό
''crime drama'', δοσμένο με μαεστρία από το σκηνοθετικό δίδυμο των Τσάπμαν
& Μακλέιν Γουέι, που αφήνουν τον θεατή να διαμορφώσει τη δική του άποψη
παρά τα όσα συγκλονιστικά λέγονται απ' τους ανθρώπους μπροστά στο φακό.
Έτσι, το ''Wild Wild Country'' δίνει μία άλλη
όψη της θρησκείας του Ραζνίς, μάλλον άγνωστης, εφόσον προκύπτει από μαρτυρίες
ανθρώπων που έζησαν στα κοινόβια του και μοιράζονται μνήμες για έναν εκκεντρικό
άνθρωπο, στην πραγματικότητα εκμαυλιστή, εκμεταλλευτή, αχόρταγο με το σεξ και
με τον πλούτο, ακόμη και με δολοφονικές τάσεις προκειμένου να εδραιωθεί όλο και
περισσότερο η θρησκεία του.
Ένας από τους κύριους σκοπούς του γ’ Ευαγγελιστή είναι να καταδείξει ότι ο Ιησούς είναι ο λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου από τις αμαρτίες, τις ασθένειες και όλα τα βάσανα του βίου.
Ιδιαίτερη ευαισθησία δείχνει επιπλέον ο Λουκάς στις διάφορες ευπαθείς ομάδες ανθρώπων, και μάλιστα αυτών που θεωρούνταν αμαρτωλοί, διεφθαρμένοι, περιθωριακοί, ξεπεσμένοι, απόκληροι.
Η προβολή της κοινωνικής διδασκαλίας του Χριστού υπό του Λουκά, όπως εκδηλώνεται στη μεγάλη συμπάθειά του προς τους φτωχούς, στην ανάδειξη κάποιων Σαμαρειτών ως προτύπων κατά Θεόν ζωής, αλλά και η καταφανής προσπάθεια εξύψωσης της γυναίκας, αποτέλεσαν καθοριστικό παράγοντα στο να αποκληθεί ο Λουκάς κατεξοχήν ως ο «σοσιαλιστής» Ευαγγελιστής.
«Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;»
Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος
Η άποψη της Εκκλησίας.
Στην ερώτηση του Χριστού προς τους μαθητές Του: «σεις ποιος λέτε
ότι είμαι;» δίνεται η απάντηση δια στόματος του Απ. Πέτρου: «Σύ εἶ
Η απάντηση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί συνοψίζει την επίσημη άποψη
της Εκκλησίας. Σύμφωνα με αυτή -και σε αντίθεση με τις αιρετικές
θεωρήσεις που είδαμε- στο πρόσωπο του Χριστού ενώθηκαν οι δύο
τέλειες φύσεις, η θεία και η ανθρώπινη.
Την πίστη της αυτή η Εκκλησία διατύπωσε οριστικά και επίσημα στον όρο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (451 στη Χαλκηδόνα) : «Εἷς καί ὁ αὐτός Χριστός ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως καί εἰς ἕν πρόσωπον
Ελεύθερη
συζήτηση για τη λύτρωση στη θρησκεία και στην καθημερινή ζωή. «Τι σημαίνει για σένα λύτρωση;»
Εφαρμόζοντας:
Προσεγγίσεις του Χριστιανισμού και άλλων θρησκευτικών παραδόσεων για τη λύτρωση και συσχέτισή τους με τις προσδοκίες των ανθρώπων στην καθημερινή τους ζωή.
Η
προσμονή της λύτρωσης στις θρησκείες
«Ο σκοπός της θρησκείας σχετίζεται
άμεσα με την όλη υπόσταση του ανθρώπου- είναι πάντα η επίτευξη κάποιου είδους
σχέσης με ό,τι κάθε θρησκεία θεωρεί ως απόλυτο και η απαλλαγή από το σχετικό,
δηλαδή από το πολύμορφο κακό.
Κύριο μέλημα κάθε θρησκείας είναι να προσφέρει
στον πιστό τα μέσα εκείνα που θα τα αξιοποιήσει για την επιτυχία αυτού του
διπλού σκοπού. Η λύτρωση, την οποία υπόσχεται κάθε θρησκεία, βρίσκεται σε άμεση
συνάρτηση με το τι αυτή θεωρεί ως απόλυτο και τι ως σχετικό και με το σκοπό που
ορίζει για την ανθρώπινη ύπαρξη.
Έτσι υπάρχουν διάφορες μορφές λύτρωσης, όπως η
αποκατάσταση της επικοινωνίας με το Θεό, η ευτυχία στην παρούσα ζωή με την
απόκτηση εγκόσμιων αγαθών, η εξασφάλιση μελλοντικών αγαθών σε μια μεταθανάτια
ζωή, η τελική απαλλαγή συνόλου του κόσμου από το κακό. Όλες αυτές οι έννοιες
λύτρωσης, που συχνά συνυπάρχουν, θεωρούνται από τις θρησκείες ως ολοκλήρωση της
ανθρώπινης ύπαρξης και επίτευξη του τελικού σκοπού της».
Δρίτσας, Δ., Μόσχος, Δ.,
Παπαλεξανδρόπουλος, Στ., Χριστιανισμός
και Θρησκεύματα Β΄ Γενικού Λυκείου, Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και
Εκδόσεων «Διόφαντος», 2011, σελ. 31.
Ο μέγας ιεροεξεταστής
«"Θυμήσου
την πρώτη ερώτηση, την έννοιά της, αν όχι ακριβώς τα λόγια: Θέλεις να πας στον
κόσμο με αδειανά χέρια κηρύσσοντας στους ανθρώπους μια ελευθερία που η φυσική
τους βλακεία και η φυσική τους προστυχιά δεν τους αφήνουν να την καταλάβουν,
μια ελευθερία που τους φοβίζει, γιατί δεν υπάρχει και δε θα υπάρξει τίποτε πιο
ανυπόφορο απ' αυτή για τον άνθρωπο και την κοινωνία; Βλέπεις αυτές τις πέτρες
της άγονης ερήμου; Κάνε τες ψωμιά και οι άνθρωποι θα τρέξουν πίσω σου μ'
ευγνωμοσύνη, σαν υπάκουο κοπάδι, τρέμοντας μήπως πάρεις το χέρι σου και δεν
έχουν πια ψωμί.
Εσύ όμως
δε θέλησες να στερήσεις απ' τον άνθρωπο την ελευθερία και αρνήθηκες, κρίνοντας
πως είναι ασυμβίβαστη με την υπακοή που εξαγοράζεται με ψωμιά...
Επαύξησες την
ανθρώπινη ελευθερία, αντί να την περιορίσεις και επέβαλες έτσι για πάντα στον
ηθικό άνθρωπο τα μαρτύρια αυτής της ελευθερίας. Ήθελες να σ' αγαπούν ελεύθερα,
να σε ακολουθούν οι άνθρωποι με τη θέλησή τους, καταγοητευμένοι... Δεν
κατέβηκες απ' τον σταυρό όταν σε κορόιδευαν και σου φώναζαν ειρωνικά: “Κατέβα
απ' το σταυρό για να σε πιστέψουμε”. Δεν το 'κάνες, γιατί δεν ήθελες πάλι να
υποδουλώσεις τον άνθρωπο μ' ένα θαύμα.
Ήθελες μια πίστη ελεύθερη και όχι
υπαγορευμένη από το θαύμα. Χρειαζόσουνα την ελεύθερη αγάπη και όχι τη δουλική
έξαρση ενός τρομοκρατημένου σκλάβου...
Δεν σε
φοβάμαι καθόλου. Κι εγώ πήγα στην έρημο, κι εγώ έζησα με ρίζες και ακρίδες, κι
εγώ μακάρισα την ελευθερία που χάρισες στους ανθρώπους... Αλλά συνήλθα και δε
θέλησα να υπηρετήσω μια υπόθεση παράλογη. Γύρισα πίσω κι ενώθηκα με εκείνους
που διόρθωσαν το έργο σου... Σ' το ξαναλέω, αύριο, μ' ένα νόημά μου, θα ιδείς
αυτό το πειθήνιο κοπάδι να φέρνει αναμμένα κάρβουνα στη φωτιά όπου θα σε ρίξω,
γιατί ήρθες να εμποδίσεις το έργο μας. Γιατί αν υπάρχει κάποιος που του αξίζει
πιο πολύ απ' όλους να καεί, αυτός είσαι εσύ. Αύριο θα σε κάψω. Τελείωσα"».
Αναλύστε το κείμενο του Ντοστογιέφσκυ απαντώντας στα ερωτήματα: α) Πώς φαντάζεται τον Ιησού ο Μέγας Ιεροεξεταστής, β) σε ποια σημεία η εξουσία που εκπροσωπεί ο Μέγας Ιεροεξεταστής έρχεται να «διορθώσει» το έργο του Ιησού;
ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ VIDEO
Διερευνώντας:
Θρησκευτικές αντιλήψεις για το θέμα της
λύτρωσης.
«Μελέτη
περίπτωσης»: Αυτοκτονικές θρησκευτικές σέκτες και υπόσχεση λύτρωσης.
Ο Ιησούς απευθυνόμενος στους μαθητές του τους θέτει το ερώτημα: «Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;»(Μάρκ. 8, 27).
Ποια είναι λοιπόν η επίσημη απάντηση της Εκκλησίας στο ερώτημα του Χριστού; Η Εκκλησία πρόβαλε την ορθόδοξη θέση θεμελιωμένη αγιογραφικά. Σύμφωνα με αυτήν ο Χριστός ως ιστορικό πρόσωπο είναι ο θεάνθρωπος λυτρωτής των ανθρώπων.
Στην ερώτηση του Χριστού προς τους μαθητές Του: «σεις ποιος λέτε ότι είμαι;» δίνεται η απάντηση δια στόματος του Απ. Πέτρου: «Συ εί ο Χριστός, ο Υιός τού Θεού τού ζώντος» (Ματθ. 16, 15-16). Η απάντηση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί συνοψίζει την επίσημη άποψη της Εκκλησίας. Σύμφωνα με αυτή -και σε αντίθεση με τις αιρετικές θεωρήσεις σεις που είδαμε- στο πρόσωπο του Χριστού ενώθηκαν οι δύο τέλειες φύσεις, η θεία και η ανθρώπινη. Την πίστη της αυτή η Εκκλησία διατύπωσε οριστικά και επίσημα στον όρο της Δ' Οικουμενικής Συνόδου
Είναι πρόσωπο ιστορικό και η γέννηση του έχει υπερφυσικό χαρακτήρα σύμφωνα και με το άρθρο 3 του Συμβόλου της Πίστεως. Οι Πατέρες και η ορθόδοξη υμνογραφία με πλούσιο λεξιλόγιο υμνούν και εγκωμιάζουν το μέγα και ανεπανάληπτο αυτό γεγονός της υποστατικής ένωσης των δύο φύσεων, γιατί έχει κοσμολογικές και ανθρωπολογικές συνέπειες. Εξαγιάζειτη δημιουργία και την ύλη, ενώ παράλληλα ανυψώνει την ανθρώπινη φύση και της δίνει τη δυνατότητα να φθάσει μέχρι τη θέωση.
Όπως αναφέρεται στο ίδιο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως, σκοπός της ενανθρώπησης του Λόγου του Θεού είναι η σωτηρία του ανθρώπου.
Αυτό σημαίνει ότι ο Χριστός ως Θεάνθρωπος λυτρωτής προσφέρει στον άνθρωπο τα μέσα της απαλλαγής του από τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος.
Μ' αυτόν τον τρόπο αποκαθίστανται οι αρμονικές σχέσεις με το Θεό, τη φύση, το συνάνθρωπο και τον εαυτό του. Η θεανθρώπινη φύση του Χριστού προβάλλει ως μια πρόσκληση και πρόκληση για το σύγχρονο άνθρωπο να συμμετάσχει ενεργά στον αγώνα για την πραγματοποίηση της θέωσης.
Διαφορετικές
εκφάνσεις της προσδοκίας των πιστών για λύτρωση.
-«Graffiti»:
Μηνύματα - συνθήματα - εικαστικά διαφορετικές εκφάνσεις της προσδοκίας για
λύτρωση.
-Εναλλακτικά:
«Έντεχνος συλλογισμός (ArtfulThinking)-Βάζω
τίτλους»: Οι μαθητές/μαθήτριες βάζουν τίτλους σε εικόνα/ες με θέμα προσδοκίες
λύτρωσης(πχ. πίνακες Βαρλάμη , Φίκου κ.ά.). Έκφραση επιχειρημάτων για τον τίτλο τους και τελική
επιλογή τίτλου σε ολομέλεια.
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
1. Να περιγράψετε μορφές λύτρωσης στις θρησκείες του κόσμου
2. Κάθε θρησκεία υπόσχεται να προσφέρει "λύτρωση" στους πιστούς της. Ποιες μορφές μπορεί να πάρει η έννοια αυτή σε διάφορες θρησκείες; (3)
3. Ποια είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας για το πρόσωπο του Χριστού; (7)
Ο βραβευμένος με Όσκαρ Φλόριαν Γκάλενμπεργκερ σκηνοθετεί την άγνωστη, συγκλονιστική ιστορία της Colonia Dignidad, μιας θρησκευτικής σέκταςστη Χιλή του Πινοτσέτ, δημιούργημα ενός πρώην αξιωματικού των Ναζί και μετέπειτα ιεροκήρυκα. Βασισμένη σε αληθινά πρόσωπα, μέρη και γεγονότα ''Η Αποικία είναι μια ξεχωριστή, μελανή σελίδα στην Ιστορία της Λατινικής Αμερικής. Απορροφητική, δυναμική και ακατάπαυστα αγωνιώδης.
Colonia / Η Αποικία [2016]. Σκηνοθεσία: Florian Gallenberger [John Rabe]. Σενάριο: Florian Gallenberger, Torsten Wenzel. Πρωταγωνιστούν: Emma Watson, Ντάνιελ Μπρουλ, Michael Nyqvist.
Στην Χιλή του 1973 μια νεαρή αεροσυνοδός της Lufthansa η Lena, φτάνει στο Santiago με σκοπό να επισκεφθεί τον αγαπημένο της Daniel έναν ταλαντούχο νεαρό φωτογράφο και ακτιβιστή που δημιουργεί φωτογραφίες και προκηρύξεις με σκοπό την υποστήριξη του Προέδρου Alliende. Όταν όμως η χώρα βρίσκεται σε μιλιταρικό πραξικόπημα μετά την πτώση του Alliende, η μυστική υπηρεσία του Δικτάτορα Αυγούστου Πινοσέτ συλλαμβάνει τους διαδηλωτές, ανάμεσα τους και τον Daniel ο οποίος μεταφέρεται σε ένα απομονωμένο οχυρό την Colonia Dignidad, στέγη μιας μυστικής αγροικίας και κρυπτό φασιστικής θρησκευτικής σέχτας που διοικείται από τον μοχθηρό πρώην Ναζί, Paul Schafer ή αυτό αποκαλούμενο Ευσεβή. Ενώ ο Daniel έχει βασανιστεί και ανακριθεί κάτω από σκληρές συνθήκες καταφέρνει να επιβιώσει και να μεταφερθεί στην Αποικία ως τρόφιμος. Όμως η θαρραλέα και πανούργα Lena ταξιδεύει στην Αποικία και προσφέρει τον εαυτό της στο Schafer ως ακόλουθη. Ενώ είναι αποφασισμένη να βρει και να ελευθερώσει τον Daniel, ανακαλύπτει πως πρέπει πρώτα και η ίδια να επιβιώσει από τις ολέθριες και άκρως μισογυνιστικές πρακτικές της Αποικίας. Μια ταινία στροφή από τις κλασσικές κυκλοφορίες του Hollywood τα τελευταία χρόνια, η Αποικία βγάζει στο προσκήνιο ένα από τα σκοτεινότερα κεφάλαια του Ψυχρού Πολέμου, που δεν έχει αποτυπωθεί ξανά στο κινηματογραφικό πανί, αυτό της Colonia Dignidad. Ενός κολαστηρίου-στρατοπέδου συγκέντρωσης που λειτουργούσε στα νοτιοδυτικά της Χιλής με το προκάλυμμα του αγροτικού τρόπου ζωής, άκρως ασφαλισμένο και περιφραγμένο από τον έξω κόσμο, έτσι ώστε να περνούσαν απαρατήρητες οι βιαιοπραγίες και τα εγκλήματα που πραγματοποιούνταν στο εσωτερικό του. Διακοσμημένο με το στοιχείο του ρομαντικού δράματος και των Ιστορικών γεγονότων ''Η Αποικία'' είναι ένα πολιτικό thriller φόρος τιμής στις ταινίες του ίδιου είδος από τα 70ς και σε παρόμοια κλίμακα με το ''Ο Τελευταίος Βασιλιάς της Σκωτίας''. Δυναμικά και άκρως ρεαλιστικά σκηνοθετημένο, η χειροκίνητη κάμερα αναβιώνει με ένα διεισδυτικό και ανατριχιαστικό τρόπο την ζωή ενός αιχμάλωτου ζευγαριού καθώς και άλλων πολλών αθώων ανθρώπων σε ένα τέτοιο μέρος. Το σενάριο της ταινίας έρχεται να συνοδεύσει την όλη παραγωγή ξεκινώντας από ένα κοινωνικό και χαλαρό story όπου σιγά σιγά αναπτύσσεται σε ένα thriller με σκοπό τον αγώνα για επιβίωσης. Την ταινία έρχονται να κορυφώσουν οι πρωταγωνιστικές ερμηνείες με την Emma Watson στον ρόλο της Λέϊνα να συμπληρώνει την κάθε σκηνή με την δυναμική και ωριμότερη ερμηνεία της καριέρας της. Το διαπεραστικό της βλέμμα και η εναλλαγή της από φιλελεύθερη αεροσυνοδό σε κουρελιασμένη καλόγρια, συμπληρώνει ο Daniel Bruhl με την επίσης απαιτητική και στοχευμένη ερμηνεία του στον ρόλο του ηρωικού Daniel. Το πρωταγωνιστικό τρίπτυχο ολοκληρώνει ο Mikael Nyqvist στον ρόλο του κυβερνήτη της αποικίας, δίνοντας μια καταιγιστική, μισάνθρωπη και ανατριχιαστική ερμηνεία. H ταινία εδώ
Jonestown.Tο μεγαλύτερο μακελειό στην Αμερική, πριν τους δίδυμους πύργους...
Το μακελειό στη Γουινέα ήταν το μεγαλύτερο «χτύπημα» με νεκρούς Αμερικανούς πολίτες σε καιρό ειρήνης, πριν από την τρομοκρατική ενέργεια στους Δίδυμους Πύργους το 2001. Υπεύθυνος της τραγωδίας ήταν ο ιεροκήρυκας Τζίμι Τζόουνς. Στις 18 Νοεμβρίου του 1978, με εντολή του, 918 μωρά, μικρά παιδιά, νέοι, μεγάλοι και ηλικιωμένοι πιστοί του ήπιαν κυάνιο. Ο Τζόουνς το είχε ονομάσει «επαναστατική αυτοκτονία», ενώ οι ελάχιστοι διασωθέντες είπαν ότι υπήρχε εξαναγκασμός ανθρώπων να πιουν το δηλητήριο και να πεθάνουν.... Η δολοφονία του γερουσιαστή Ράιαν από τους άνδρες του Τζόουνς... Η δολοφονία του γερουσιαστή Ράιαν από τους άνδρες του Τζόουνς Ο γερουσιαστής Λίο Ράιαν συνοδευόμενος από 18 αξιωματούχους της Γουινέας και των ΗΠΑ, δημοσιογράφους, κάμεραμεν και φωτορεπόρτερ, προσγειώθηκε στο κοινόβιο του Τζόουνς. Σκοπός της επίσκεψης ήταν να δει με τα μάτια του τις συνθήκες στον Ναό των Ανθρώπων του Τζίμι Τζόουνς. Ήδη υπήρχαν πολλές καταγγελίες από πρώην φιλοξενούμενους του κοινοβίου, για απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης. Επίσης είχαν σημειωθεί περίεργες δολοφονίες ατόμων, που με κάποιον τρόπο συνδέονταν με τον Τζόουνς. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του γερουσιαστή υπήρχε μια έντονη προσπάθεια να φανεί ότι οι πιστοί στο Jonestown περνούσαν σαν «πασάδες». Κάποιοι όμως προσέγγισαν τον γερουσιαστή και ζήτησαν να φύγουν μαζί του. Πριν από την επιβίβαση στο αεροπλάνο, ο Ράιαν πυροβολήθηκε από ένοπλους φρουρούς του Jonestown και μαζί του δολοφονήθηκαν άλλα τρία άτομα. Αμέσως μετά ο κήρυκας έδωσε την εντολή να πιουν όλοι οι πιστοί το δηλητήριο. Μέσα σε λίγη ώρα σχεδόν όλοι έπεσαν νεκροί. Οικογένειες αγκαλιασμένες, μάνες με παιδιά στα χέρια, αδέρφια κρατημένα χέρι – χέρι. Από τους 918 νεκρούς, οι 270 ήταν παιδιά. Ο Τζόουνς δεν ήπιε το κυάνιο. Αυτοπυροβολήθηκε.... Ποιος ήταν ο μακελάρης Τζόουνς ; Στα μέσα της δεκαετίας του ’50, ο ιεροκήρυκας Τζόουνς ίδρυσε τον Ναό των Ανθρώπων, στον οποίο δίδασκε, όπως έλεγε, «αποστολικό σοσιαλισμό». Ο Ναός το 1965 δέχθηκε έντονες κριτικές και μεταφέρθηκε στην Καλιφόρνια. Από εκεί ο Τζόουνς ίδρυσε «υποκαταστήματα» στο Σαν Φερνάντο και στο Σαν Φρανσίσκο (αρχές ’70 εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί). Το 1975 με τους πιστούς του βοηθάει καθοριστικά να εκλεγεί δήμαρχος ο Τζορτζ Μοσκόνε. Ο άρχοντας της πόλης τοποθετεί σε καλή θέση τον Τζόουνς, για να του ξεπληρώσει την εκλογική βοήθεια. Ο Τζόουνς αρπάζει τη μεγάλη ευκαιρία, για να υλοποιήσει την ιδέα του. Έκανε πολλές δημόσιες εμφανίσεις και «ανοίχτηκε πολιτικά». Ο Τζίμι Τζόουνς δείπνησε πολλές φορές με τον Αντιπρόεδρο και την Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ. Προς τιμήν του διοργανώθηκαν επίσημα γεύματα από κυβερνήτες και άλλα ισχυρά επίσημα πρόσωπα. Είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη πολλών και γινόταν αγαπητός σε πολλούς υποψήφιους πιστούς.... Η ζωή στο Jonestown Το 1974 ο Τζόουνς αγόρασε μια μεγάλη έκταση μέσα στη ζούγκλα της Γουινέας στη Νότια Αμερική. Εκεί έγινε η νέα έδρα του Ναού των Ανθρώπων. Το 1976 όταν άρχισε η πίεση στον Τζόουνς με καταγγελίες για κατάχρηση, έφυγε και με μερικές εκατοντάδες πιστούς εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο κοινόβιο. Μέχρι το 1978 οι κάτοικοι του Ναού των Ανθρώπων έφτασαν τους χίλιους και αποτελούνταν κυρίως από οικογένειες. Το όραμα του Τζόουνς ήταν να φτιάξει μια κομμουνιστική κοινότητα, ή αλλιώς έναν ουτοπικό παράδεισο. Μόνο που άρχισε να φέρεται βάναυσα στους πιστούς. Όλοι δούλευαν έξι μέρες την εβδομάδα σε δωδεκάωρη βάση. Μετά έπρεπε να ακούν τις ομιλίες του Τζόουνς, που πολλές φορές ήταν για τους «σύμμαχους Ρώσους» και τα αμερικανικά προβλήματα. Όσοι έφυγαν ή εκδιώχθηκαν από εκεί, έκαναν λόγο για ανυπόφορες συνθήκες, βασανιστήρια και καθημερινή πλύση εγκεφάλου. Κάποιες φορές ο Τζόουνς διοργάνωνε τις «Λευκές Νύχτες». Σε αυτές έδινε τέσσερις επιλογές στους πιστούς. Να πετάξουν στη Σοβιετική Ένωση και να μείνουν εκεί, να προχωρήσουν σε «επαναστατική αυτοκτονία», να μείνουν και να παλέψουν μαζί του για ένα καλύτερο αύριο, ή να βρεθούν αντιμέτωποι με την άγρια ζούγκλα. Μέχρι και την τελευταία στιγμή της αυτοκτονίας δε δίσταζε να πιέζει προσωπικά τους ανθρώπους να πιουν το δηλητήριο.... ΠΗΓΗ: (εκτός του βίντεο) http://www.mixanitouxronou.gr/ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩΚΑΙ ΕΔΩ
