Τάσος Λειβαδίτης. Ο Θεός χρειάζεται τη βοήθειά μας

 Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς στάθηκε κοντά στον τάφο.

"Λάζαρε, βγες έξω", φώναξε. Όλοι περίμεναν. Κι ο φτωχός

νεκρός, που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του παίζεται η τύχη του

κόσμου, τί να ΄κανε; Η γη είχε χαθεί,

πως θ΄ άφηνε χωρίς ανάσταση έναν ολάκερο ουρανό.

Κι εγώ χρειάζομαι τη βοήθεια του Θεού

- Κύριε, βοήθησέ με, του λέω, χάνομαι.

- Μα αυτή είναι η βοήθειά μου - να χαθείς.

Για να σε ψάχνουν στους αιώνες.

Στο ποίημα αυτό, ο Λειβαδίτης παρουσιάζει έναν Θεό "ανθρωποποιημένο", ο οποίος δεν είναι μια μακρινή, παντοδύναμη φιγούρα, αλλά ένας πάσχων Ιησούς που εξαντλείται προσπαθώντας να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο. 

Η φράση "ο Θεός χρειάζεται τη βοήθειά μας" υποδηλώνει ότι η αγάπη και η παρηγοριά πρέπει να είναι αμφίδρομες. 

Ο Θεός "χάνει" την ιδιότητά του (να είναι απλώς Θεός) για να γίνει άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η θεϊκή και η ανθρώπινη φύση βρίσκεται στην αγάπη και την αλληλεγγύη.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

 

Βαριέμαι τις γυναίκες κούκλες

με το άψογο μαλλί

και τη βλεφαρίδα κάγκελο,

με τα ψηλοτάκουνα στις λαικές

και τις τακτικές επισκέψεις στις νυχούδες.

Ώρες χαμένες

σε μια ζωή τόσο σύντομη

βλέμματα άδεια

κάτω απ' τον απέραντο ουρανό.

Καμιά φορά

τις συμπαθώ έτσι εγκλωβισμένες

στον μάταιο ναρκισσισμό τους

ή στη θανατηφόρα πλήξη τους,

που τις καταλαβαίνεις από μακριά

απ' τον τρόπο που στέκονται,

που φλερτάρουν,

που μιλούν για τα παιδιά τους,

για τις επιτυχίες τους.

Αγαπώ τις γυναίκες με τα τσεμπέρια

τις θλιμμένες,

τις μουσουλμάνες,

τις καρκινοπαθείς,

που παλεύουν για να ζήσουν

σ' έναν κόσμο σκληρό.

Αγαπώ τις γυναίκες

με τα περιττά κιλά

που τις κοιτούν απαξιωτικά

στην παραλία.

Αγαπώ τις γυναίκες κάθε ηλικίας

που περνούν λίγες καλοκαιρινές μέρες

κάτω από τη σκιά ενός πλατάνου

σ' ένα καφενείο των Κυθήρων,

της Θύμαινας,

της Βωβούσας, της Δωδώνης...

με βιβλία και σημειώσεις.

Αγαπώ τις γυναίκες που προτιμούν

την ζωή από την επιβίωση,

ακόμα κι αν χάσουν το καλό τους όνομα,

που μαγειρεύουν για τους πρόσφυγες,

τις γυναίκες

που ομορφαίνουν ανεπιτήδευτα

τον επιμελώς ατημέλητο κόσμο του Θεού.

Αγαπώ τους άντρες

Εκείνους, τους ελάχιστους

που τις προσκυνούν

όπως τα εικονίσματα...

Νόνη Σταματέλου

ΑΡΓΟΥΜΕ;

Όταν ανοίγει το Τριώδιο

φαντάζομαι τους αγγέλους

ν' ανεβαίνουν σκαλί σκαλί

τη χαρμολύπη της Άνοιξης.

Στις πολιτείες βιάζονται οι άνθρωποι

η θλίψη τους κουρνιάζει στα λίγα δέντρα.

Ο ήχος της παλιάς καμπάνας

ισορροπεί τις αντιφάσεις στο σούρουπο.

Τεντωμένη χορδή η καρδιά μου

ελπίζει κι απελπίζεται στο χρόνο.

Αργούμε για την Ανάσταση;

Νόνη Σταματέλου

ποιητ. συλλογή " Έλλειψη χώρου", εκδ. Μελάνι

Έργο Νίκου- Χατζηκυριάκου Γκίκα

 

ΤΟ ΠΙΑΤΟ / ΑΛΑΦΡΟΪΣΚΙΩΤΟ

ΤΟ ΠΙΑΤΟ

Ξημέρωνε της Παναγίας στο χωριό

Κι άνοιγαν μπρος στο ιερό

Οι φρεσκοπλυμένες μπόλιες

Για να φανεί το πιάτο το βαθύ, το γιορτινό

Κι έλαμπε το σιτάρι στολισμένο

Και στο αγιοκέρι που έφεγγε

Φαίνονταν να κυλάνε σιωπηλά

τα δάκρυα των γερόντων

Ξημέρωνε της Παναγίας στο χωριό

Και σειόταν το καμπαναριό

από τις προσευχές μας

Και ζούσαμε τα θαύματα

που αποζητάμε τώρα...

Νόνη Σταματέλου, Λόγω βροχής, εκδ. Οδός Πανός 2017

ΑΛΑΦΡΟΪΣΚΙΩΤΟ

Ήταν εκείνο το ήσυχο απόγευμα

που πέρασε μια γυναίκα

με κέρινο πρόσωπο

κι άφησε δυο ρόδια στο τραπέζι μας.

Κάποιοι την είδανε αργά

να φεύγει προς τη θάλασσα.

Ήμαστε παιδιά, δεν ξέραμε.

Ξημέρωνε της Παναγίας

στο χωριό

Ήμαστε παιδιά και κλαίγαμε

Τί θέλαμε νυχτιάτικα στην εκκλησιά;

Κάθε Νοέμβρη

βρίσκω πάντα μια αφορμή να πενθώ

Και στις γιορτές ακόμα.

Ο τρόπος είναι πια

εκείνη η βαθιά νοσταλγία.

Νόνη Σταματέλου, Λόγω βροχής, εκδ. Οδός Πανός 2017

 

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

 ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Ευλογημένη καθημερινότητα

με την αργόσυρτη μονοτονία σου.

Σαν αρρώστια σε μισούμε

παρεκτός και χαθείς αιφνιδίως.

Ευλογημένες μέρες και νύχτες

χωρίς εφιαλτικά τηλεφωνήματα

χωρίς σεισμούς και ύπνο στο αυτοκίνητο

μ’ έναν σάκο στο πίσω κάθισμα,

χωρίς νοσοκομεία και ορούς

χωρίς έκτακτα ανακοινωθέντα κάθε είδους,

δελτία θυέλλης και φόβο, φόβο.

Ευλογία Κυρίου οι ήσυχες νύχτες στο σπίτι

στου γραφείου τη φθαρμένη καρέκλα

στο μπαλκόνι που βλέπει τη λίμνη

στις μικρές και μεγάλες στιγμές μας.

Ευλογημένη καθημερινότητά μας

που τόσο λίγο έχουμε εκτιμήσει.

ΝΟΝΗ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΥ. ποιητική συλλογή «Λόγω βροχής», εκδ. Οδός Πανός 2017

Μαζί με 2 ταινίες που υμνούν την καθημερινότητα

Πάτερσον (Paterson)

Η ομορφότερη ταινία που γύρισε ο Τζάρμους στα 10s ψάχνει την ποίηση μέσα από τις εικόνες μιας καθημερινότητας χωρίς εξοντωτικούς ρυθμούς, ραψωδώντας την επαναληπτικότητα, τη ραθυμία και την πηγαία καλοσύνη των ηρώων της, ένα υπέροχο ζευγάρι όπως το ερμηνεύουν ο Άνταμ Ντράιβερ και η Γκολσιφτέ Φαραχανί.

Σκηνοθεσία Jim Jarmusch.

ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΜΕΡΕΣ (Perfect Days)

Ο Hirayama μοιάζει να είναι απόλυτα ικανοποιημένος με την καθημερινότητά του, εργαζόμενος ως καθαριστής τουαλετών στο Τόκιο.

Πέρα από την αυστηρά δομημένη καθημερινή του εργασία, απολαμβάνει το πάθος του για τη μουσική και τα βιβλία. Και αγαπάει πολύ τα δέντρα, τα οποία και λατρεύει να φωτογραφίζει. Μια σειρά από απροσδόκητες συναντήσεις αποκαλύπτουν σταδιακά περισσότερες λεπτομέρειες για το παρελθόν του.

Ένας βαθιά συγκινητικός και ποιητικός προβληματισμός για το πώς μπορεί κανείς καθημερινά να βρίσκει και να εκτιμά την ομορφιά του κόσμου γύρω μας. Σκηνοθεσία: Wim Wenders Με τους: Kôji Yakusho, Tokio Emoto, Arisa Nakano, Aoi Yamada, Yumi Asô, Sayuri Ishikawa, Tomokazu Miura, Min Tanaka

Ως μικρόσωμος Δαβίδ.

 Για τους συναδέλφους μου που αντέχουν ακόμα να χαμογελούν στη σχολική αίθουσα

 (απ' τη νέα ποιητική μου συλλογή "Ερημία των καιρών")

ΝΟΝΗ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΥ

Ανεβοκατέβηκα βουνά αμφιβολίας και πολυόροφες βιβλιοθήκες μετακινώντας βράχους καχυποψίας.

Προσπάθησα πολύ να μην αφήσω κανένα απ' τα παιδιά μου πεινασμένο.

Ρίχτηκα σε θάλασσες ταραγμένης εφηβείας για να βρω τα προς το « ευ ζην» και να μην κρυώνει καμιά ψυχή εξ αιτίας της ανθρώπινης ανεπάρκειάς μου να πλέξω ώρες διδασκαλίας σε χρώματα ζεστά.

Βάδισα τρέμουσα σε βίους σαλών και ποιητών, χόρεψα σε σχοινιά τεντωμένα κάνοντας την ψυχή μου έρημο για να ασκηθώ.

Αναμετρήθηκα εγώ ως μικρόσωμος Δαβίδ με τον ανέραστο Γολιάθ της γραφειοκρατίας. «Θρησκευτικά» έγραφε το πρόγραμμά μου -όνομα κι αυτό για το ουσιώδες της ζωής- Και τώρα το είχα στα χέρια μου στοιχηματίζοντας με τους δαίμονες ότι θα ξεσκεπάσω όσα μου είχαν κρύψει οι ευσεβείς φλύαροι, ότι θα το ξεπλύνω σαν «τζιβαϊρικόν πολύτιμον» απ' τη σκουριά.

 Όσο πιο τρυφερά αγκάλιαζα το βιβλίο τόσο περισσότερο έλαμπε το μάθημα έλαμπε η αίθουσα έλαμπαν τα μάτια των παιδιών μου.

 Και μη φανταστείτε πως άφηνα το γέλιο μου απέξω για να μη μου πάρουν τον αέρα τα παλιόπαιδα...

Πώς να χορτάσεις τόση δίψα άλλωστε ; Μια στέρνα εγώ, η ασήμαντη.

Γέλιο, νερό κι αγάπη ανέβλυζα κι αυτό Θεέ μου μόνο σε σένα το χρωστάω.

Δεν ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να μη χαθώ μέσα στην άβυσσο της αναζήτησής σου.

ΕΚΤΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Για τους συναδέλφους μου, που ακόμα δίνουν μάχη στις σχολικές αίθουσες και ακόμα ελπίζουν... Πως "ο χαμένος παράδεισος δεν έχει ανεπανόρθωτα χαθεί"...

ΝΟΝΗ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΥ

ΕΚΤΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Έτσι όπως κοιτάζω τα παιδιά στα θρανία τους

Οι λέξεις μου που σχηματίζονται μία μία με τρυφερότητα

γίνονται πουλιά λευκά.

Κι απ΄το παράθυρο μπαίνει γελαστό το φως…

Να, ο Θεός ,τους λέω!

Κι η βροχερή μας πόλη ,του Θεού είναι .

Και τα νησιά των ονείρων μας,

κι αυτά.

Όπου γελάει η ψυχή μας ,εκεί ειν΄ο Θεός.

«Ο ήλιος της δικαιοσύνης» του Ελύτη,ο Θεός είναι!

Όλα τα όμορφα είν΄ο Θεός,όλα τα΄αληθινά!

Αλήθεια κυρία;

Ναι!

Κι ο έρωτας;

Μα είν΄ ίδιος ο Θεός!

Τί άλλο είν΄ο Θεός κυρία;

Εσείς κι εγώ τώρα…

Όταν βουρκώνω καμιά φορά

Και σκύβω δήθεν στο βιβλίο ύλης…

Όταν σας διαβάζω ένα ποίημα

εκτός αναλυτικού προγράμματος,

εκείνο το φτερούγισμα που ακούγεται

είναι οι άγγελοι

που ανεβοκατεβαίνουν αόρατοι

Κι εγώ τρομάζω που βλέπω άδεια τα θρανία…

Μπερδεύομαι καμιά φορά…

Σκουπίζω και ξανασκουπίζω τα γυαλιά μου.

Λίγο η πρεσβυωπία που αυξήθηκε,

Λίγο η αλαφροϊσκιωτη ματιά μου…

Ν. Σ. Έλλειψη χώρου εκδ. Μελάνι, 2015
 

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ

Κάπου ξεκαρφώνουν απ’ το πρωί.
Απ’ τ’ ανοιγμένα μνήματα βγαίνουνε κρίνα
κι ο ήλιος μέσ’ στη συννεφιά
σα Λάζαρος με σάβανο.
Έπειτα λάμπουν οι στολές των πεθαμένων
το μετάξι, τα χρυσαφικά, τα λεμονάνθια
όλα τ’ ανώφελα των ενταφιασμών
και τα μικρά σκεύη του κάτω κόσμου.
Τώρα τους βλέπω.
Πηγαίνουν σιγά, πλάι στα κυπαρίσσια
προσέχοντας μήπως δρασκελίσουν
το σχήμα που τους έδωσε ο θάνατος
απλώνοντας τ’ αδύναμα χέρια τους
ν’ αγγίξουν λίγο φως ή τον αγέρα
αυτόν που ανασαίνουμε.
Φτωχά σαγόνια, φαγωμένα χαμόγελα.
Δεν ξέρουνε πώς να φερθούν·
γυρίζουν αφηρημένοι εκεί
κατά το μέρος που ολοένα ξεκαρφώνουν.
Θυμούνται.
*
Δεν είναι πόνος, μήτε ξεκούραση καν·
μονάχα σα να σε κατεβάζουν προσεχτικά απ’ το πρωί
χωρίς να τους δίνεις φρίκη
μέσα σ’ ένα άσπιλο σεντόνι και το νιώθεις
καθώς μετατοπίζουν τις σκάλες από καρφί σε καρφί
ώσπου μένουν τα τέσσερα σημεία στον άνεμο
γυμνά, ματωμένα.
(Το κατώγι)
http://www.poiein.gr/archives/361

H Γέννηση

«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.
Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.
Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.
“Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία.”
Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.
Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες
και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό».

Τάσος Λειβαδίτης, «H Γέννηση»

Αίσθηση κ'ψευδαίσθηση

Ο Θεός είναι μέσα στον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος όμως πολλές φορές, βρίσκεται έξω από τον εαυτό του.

Όταν επιστρέψει σαν τον Άσωτο της Παραβολής στον εαυτό του («εις εαυτόν δε ελθών» Λουκ. ιε’ 20), τότε θα βρει το Θεό να τον περιμένει.

Ιερός Αυγουστίνος

πηγή

Κύριε, έγραψα ένα ποίημα εχθές στο μάθημα των θρησκευτικών. 

Να σας το δείξω;

Κι αν -τελικά-υπάρχει Θεός, γιατί δεν τον βλέπω;
Κι αν -τελικά-υπάρχει Θεός, γιατί δεν τον ακούω;
Κι αν -τελικά-δεν υπάρχει Θεός, γιατί τον νιώθω;

Το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια.
Μα η ψυχή δεν αστειεύεται!

Θαρρώ πως ο άνθρωπος δεν αντέχει τα "πρέπει" κ' τα "μη'.
Δεν είναι φτιαγμένος γι' αυτά.

Θαρρώ πως ο άνθρωπος δεν αντέχει στην κόλαση αυτή.
Δεν αντέχει με αυτή την ζωή, σ' αυτή την ζωή.
Η ψυχή του αγριεύει...

Γιατί ο Θεός είναι μέσα στον άνθρωπο,
ο άνθρωπος είναι εκτός εαυτού.
Θεοδώρα Παπαδοπούλου

Εκκόλαψη

Στην πρώτη Γυμνασίου ο Αμίλης,

στην τάξη του τριάντα μαθητές,

μαθήματα πολλά μεγάλης ύλης,

στο πρόγραμμα εφτά καθηγητές.

Η στοίβα των βιβλίων στο τραπέζι

δυσπρόσιτο πανύψηλο βουνό,

θα ήθελε καλύτερα να παίζει,

το έργο τής μελέτης βαρετό.

Πικρές για το σχολείο οι διαθέσεις,

μαθήματα στυφά και πληκτικά,

πολλές οι άγνωστές του λέξεις,

ασήκωτα τα Μαθηματικά.

Η ύλη ανηφόρα έχει πάρει,

αρχίσαν διαγωνίσματα πυκνά,

ένα δεκάρι, ένα εντεκάρι

και στ’ άλλα από δύο ως εφτά.

Κυλήσανε οι μήνες με το ζόρι,

στο τέλος εξετάσεις και βαθμοί,

περίεργο πώς βγήκαν μέσοι όροι,

απρόσμενο κι αυτός να προαχθεί!

Μονάχα τρεις οι στάσιμοι στην τάξη,

αυτοί με απουσίες σωρηδόν,

κατάλαβε τι γίνεται στην πράξη·

αρκούσε ίσως μόνο το παρών…

Δευτέρα Γυμνασίου ο Αμίλης

μαθήματα στυφά και πληκτικά,

του κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις,

με θράσος απαντάει εχθρικά.

Δεν άργησαν και κάποιες τιμωρίες,

πολλούς αντιπαθεί καθηγητές,

μαζί με άλλους φίλους ταραξίες

αρχίσαν στο σχολείο τις φθορές.

Τον πήγαν και στην τρίτη Γυμνασίου,

και πάλι κάποιοι ψεύτικοι βαθμοί.

Μαζί με άλλους βάρος τού σχολείου·

τους έδωσαν στο τέλος το χαρτί…

Με μίσος ο Αμίλης έχει φύγει,

την απαξίωση εισέπραξε διπλά,

τον τρώει στο μυαλό του κάποιο φίδι,

εχθρούς τούς είδε όλους τελικά.

Το μίσος του διψά γι’ αψιμαχίες

με πέτρες στις συνάξεις στα στενά,

παρέες και φιλάθλων συμμαχίες,

και τώρα με μολότοφ πολεμά.

Για σύγκρουση δε χάνει ευκαιρία,

εχθρούς τούς βλέπει όλους τελικά,

και δίπλα του καμία παρουσία,

να τείνει κάποιος χέρι φιλικά.

Δεκαετίες υπουργοί, «μεταρρυθμίσεις»

και χρήματα και λόγια ηρωικά,

στις εξετάσεις ξαναψάχνουνε τις λύσεις

κι αφήνουν τα στυφά και πληκτικά.

Δεκαετίες θεατής η πολιτεία

ανέχεται τυφλές καταστροφές,

ανίκανη να βρει μια θεραπεία,

μετράει αναρίθμητες πληγές.

ΠΗΓΗ

«Τι λοιπόν»

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΘΕ 5 ΚΑΚΟ 5.2 ΘΑΝΑΤΟΣ (2ο δίωρο)

Νοηματοδοτώντας
Ο θάνατος στη θεολογική και θρησκευτική γλώσσα.
- Ομαδοσυνεργασία – «Επεξεργασία κειμένων με ερωτήσεις»: Οι μαθητές/μαθήτριες με αφορμή το ποίημα του Γ. Δροσίνη, Τι λοιπόν; (ή το τραγούδι Μάνα του Γ. Μαρκόπουλου) μελετούν το θέμα του θανάτου σε διάφορες θρησκείες.

Τι λοιπόν, της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνη ένα ορθό κυπαρίσσι;

Κι' από ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίσαμε
τάφου γή θα μας έχη χωρίση;

Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε καί βλέπουμε
τούτο μόνο ζωή μας το λέμε;

Κι' αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
καί χαμένο στους τάφους το κλαίμε;

Σ' ο,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνη;

Τίποτ'άλλο; Στερνό μας απόριμμα
τό κορμί που πετιέται και λυώνη;

Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ' τους τάφους ανθίζη;

Κι'ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρα απ' τον τάφο αρχίζη;

Η ψυχή ταξειδεύτρα μεσ' τ'άπειρο
σταλαμίδα νερού μήπως μοιάζη;

που ανεβαίνη στα νέφη απ' τα πέλαγα
κι'απ'τα νέφη στούς κάμπους σταλάζη;

Μήπως ο,τι θαρρούμε βασίλεμμα
γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα;

Κι'αντί ν'άρθη μια νύχτα αξημέρωτη
ξημερώνει μιά αβράδυαστη μέρα;

Μήπως είναι η αλήθεια στο θάνατο;
Κι'η ζωή μήπως κρύβη την πλάνη;

Ό,τι λέμε πως ζη μήπως πέθανε
κι'είναι αθάνατο ο,τι έχει πεθάνει; 

Γεώργιος Δροσίνης

Προς αναχωρητές

Ψυχές ευγενικές και ντελικάτες,

υπάρξεις εύθραυστες,

αν σας γυρίσανε τις πλάτες,

μη φύγετε.

Υπάρχουν κι άλλοι. Λίγοι, μα υπάρχουν,

μαζί σας να σηκώνουν την αλήθεια,

κι ας σημειώνει νίκες η ασχήμια.

Μη φύγετε.

Κι αν δεν τους βρίσκετε αυτούς τους λίγους,

γιατί κι εκείνοι σιωπηλοί,

βέβαιο είναι πως υπάρχουν.

Κι είναι αυτό πολύ!

ΠΗΓΗ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

"Υπάρχεις, Θεέ μου;

Και αν υπάρχεις που είσαι;

Χάνονται άνθρωποι εδώ,

άλλοι σε αναζητούν και άλλοι σε απαρνιούνται

άλλοι νομίζουν ότι σε βρήκαν μέσα από αυταπάτες...

ένα σου βλέμμα και όλα παίρνουν ζωή

 ένας σου ψίθυρος και όλα κινούνται...

Χριστούγεννα και όλοι σε έχουν ξεχάσει...

τους θάμπωσαν τα φώτα και τα στολίδια...

το αστέρι σου το κάνανε φωτεινή επιγραφή και τη φάτνη σου εμπορικό κέντρο...

Υπάρχεις Θεέ μου ...

και είσαι στις καρδιές των παιδιών γιατί μόνο εκείνα μπορούν να νιώσουν Χριστούγεννα

Υπάρχεις Θεέ μου ... και είσαι στις καρδιές των φτωχών, γιατί μόνο εκείνοι εκτιμούν τα δώρα σου

 Υπάρχεις Θεέ μου ... και είσαι στις καρδιές των αδύναμων γιατί για εκείνους είσαι μεγαλοδύναμος

και τέλος υπάρχεις Θεέ μου... γιατί δεν ξεχνάς κανέναν ακόμη και αυτούς που σε έχουν ξεχάσει"

 (Κατερίνας Τσιλιλή, Μέρες διττές).

Τώρα που ήρθαν οι γιορτές, θυμάμαι...

Τώρα που ήρθαν οι γιορτές, θυμάμαι...
Θυμάμαι το χρώμα και τις μυρωδιές που είχαν κάποτε
όταν εγώ ήμουν παιδί...

Ίσως να φταίει που οι μεγάλοι βλέπουν πάντα πιο πολλά
και χάνουν έτσι τη μαγεία στις εικόνες.
Αυτή που κρύβεται στην παιδική ματιά,
και κάνει όμορφη την πιο άχαρη απ'όλες.

Θυμάμαι που ξυπνούσαμε αχάραγα ακόμη,
τις γειτονιές να ντύσουμε με παιδικές φωνούλες
που τραγουδούσαν κάλαντα...
Κι όταν στων δρόμων τις γωνιές βρισκόμασταν,
απ'τις φωνές γνωρίζαμε ποιός ήταν
αφού τα πρόσωπα απ' το σκοτάδι κρύβονταν...
Κι ας ήταν νυσταγμένα... τα 'νιωθες όμως γελαστά!

Μια "καλημέρα" βιαστική ίσα που λέγαμε,
για ν'ανταμώσουμε ξανά το μεσημέρι
στων ίδιων δρόμων τις γωνιές...
Τους κόπους μας ν'αθροίσουμε σα θησαυρό πολύτιμο,
και σε βιτρίνες παιχνιδιών να τρέξουμε.
Ελπίζοντας, ο γέροντας από τη Καισαρεία,
μεσ' το μακρύ ταξίδι του απάνω στο έλκηθρό του,
το δέντρο μας να θυμηθεί απ'το λαμπρό του αστέρι
και κάτω απ'τα στολίδια του,
το πιο όμορφο παιχνίδι του απ'όλα να μας φέρει!

Κι ύστερα τρέχαμε...
Θαρρείς κι οι μυρωδιές μας δείχνανε το δρόμο για το σπίτι.
Μύριζαν τότε οι γειτονιές...
Γλυκά και κουραμπιέδες, μελομακάρονα ζεστά,
πιατέλες μελωμένες που μας περίμεναν κρυφά...
Μύριζαν πίτες και ψωμί, μπισκότα με κανέλα
που έφταναν στις μυτούλες μας με αγάπη ζυμωμένα...

Με αγάπη, σαν το στόλισμα που κάναμε στο σπίτι,
μέσα σε γέλια και χαρές, τραγούδι και παιχνίδι.
Την "Άγια Νύχτα" του Χριστού στο χρόνο που παλιώνει,
τα "χιόνια στο καμπαναριό" στο χρόνο που ζυγώνει...
Στιγμές που μοιάζαν μαγικές και φέρνανε τις νύχτες
στις παιδικές τις κάμαρες, όνειρα και ελπίδες...

Ελπίδες για τον κόσμο μας, με αγάπη στολισμένο.
Τραγούδια, γέλια, μυρωδιές και χρώματα φτιαγμένο.
Για έναν κόσμο λαμπερό, με οδηγό τ'αστέρια,
με δώρα αθωότητα κι αγνότητα πλεγμένα.
Για έναν κόσμο μυστικό, που όσο κι αν μεγαλώσεις,
χρώματα, γεύσεις, μυρωδιές, θυμάσαι να ενώσεις!

Κι αν ίσως όχι σαν παιδί να νιώσεις μαγεμένο,
το σπίτι σου στα σύννεφα να θυμηθείς χτισμένο...