Την τελευταία φορά που έκλαψα

The last time I cried, I was sitting home, And it was deep in the night, Staring at the shadows and the flickering lights, Giving all that I had, to take them away, Giving all that I had, to make them pay; The last time I cried, I could see the people, Long ago in the rain, Waiting as the soldiers put them all on a train, And the hands on the bars, the eyes full of tears, And the word is the same, for a thousand years, Eli Eli Lama, oh Lord, you have forsaken me, Eli Eli Lama, oh Lord, you have forsaken me; The last time I cried, I could not believe it, When I held on a face, Staring at a soldier with his gun in the rain, It was the face of a child, my child here asleep, And the soldier who smiled, the man was me, Eli Eli Lama, oh Lord, you have forsaken me, The last time I cried, the last time I cried, The last time. Lyrics and music by Chris de Burgh (Μετάφραση - Velvet)  πηγή

Την τελευταία φορά που έκλαψα, καθόμουν στο σπίτι, στη καρδιά της νύχτας κοιτάζοντας τις σκιές και τα φώτα να τρεμοσβήνουν. Θα έδινα όλα αυτά που είχα για να τους πάρω μακρυά Θα έδινα όλα αυτά που είχα για να τους ξεπληρώσω. Την τελευταία φορά που έκλαψα, μπόρεσα να δω τους ανθρώπους, για πολύ καιρό πριν μέσα στη βροχή, περιμένοντας, ενώ οι στρατιώτες τους έβαζαν όλους σε ένα τρένο με τα χέρια πάνω στις μπάρες, τα μάτια γεμάτα δάκρυα. Και την ίδια λέξη, εδώ και χιλιάδες χρόνια Ηλι, Ηλι, Λαμά, Ω Κύριε, με εγκατέλειψες Ηλι, Ηλι, Λαμά, Ω Κύριε, γιατί με εγκατέλειψες; Την τελευταία φορά που έκλαψα, δεν μπορούσα να το πιστέψω όταν κοιτάζοντας επίμονα το πρόσωπο ενός στρατιώτη με το όπλο κάτω από τη βροχή έβλεπα στο πρόσωπο ενός παιδιού, το γιο μου, που "αναπαυόταν" εδώ. Και ο στρατιώτης που χαμογελούσε, ήμουν εγώ.  Ηλι, Ηλι, Λαμά, Ω Κύριε, γιατί με εγκατέλειψες; Eli, Eli, Lama, Oh Lord why, have you forsaken me? Την τελευταία φορά που έκλαψα The last time I cried.......

Η Ζωή Είναι Ωραία

Ο Γκουίντο, ένας Ιταλός εβραϊκής καταγωγής, φτάνει σε μια μικρή πόλη της Ιταλίας για να πιάσει δουλειά ως σερβιτόρος στο ξενοδοχείο του θείου του. Ο Γκουίντο είναι αστείος και χαρισματικός, ειδικά όταν γνωρίζει μια δασκάλα, τη Ντόρα. Η Ντόρα, όμως, προέρχεται από μια πλούσια, αριστοκρατική, μη εβραϊκή οικογένεια. Η μητέρα της θέλει να καλοπαντρευτεί, αλλά η Ντόρα ερωτεύεται τον Γκουίντο και τη μέρα του γάμου της, κλέβονται.


Περνούν αρκετά χρόνια και τώρα το ζευγάρι έχει ένα γιο, τον Τζιοζέ. Η Ντόρα και η μητέρα της έχουν αποξενωθεί εξαιτίας του γάμου της με τον Γκουίντο αλλά οι σχέσεις τους καλυτερεύουν λίγο πριν τα τέταρτα γενέθλια του εγγονού της.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος μόλις έχει ξεσπάσει. Ο Γκουίντο, μαζί με το θείο του και το γιο του αναγκάζονται να επιβιβαστούν σε ένα τρένο με προορισμό ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Ντόρα ζητάει να πάει μαζί τους αλλά δεν της επιτρέπεται. Στο στρατόπεδο, ο Γκουίντο κρύβει το γιο του από τους Ναζί φύλακες, του δίνει κρυφά φαγητό και προσπαθεί να τον κάνει να μην καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει. Έτσι, τον πείθει ότι το στρατόπεδο είναι απλά ένα παιχνίδι, στο οποίο ο παίκτης που θα καταφέρει να μαζέψει 1.000 πόντους θα κερδίσει ένα τανκ. Του λέει αν κλάψει, παραπονεθεί, ζητήσει τη μαμά του ή πει ότι πεινάει θα χάσει.

Ο Γκουίντο τον πείθει ότι οι φύλακες του στρατοπέδου είναι κακοί γιατί θέλουν κι αυτοί να κερδίσουν το τανκ και έτσι όλα τα άλλα παιδιά κρύβονται για να κερδίσουν το παιχνίδι. Όταν ο Τζιοζέ δε θέλει να παίξει άλλο και ζητά να επιστρέψει σπίτι, του λέει ότι είναι λίγους πόντους πριν τη νίκη. Παρά το γεγονός ότι είναι περιτριγυρισμένος από μιζέρια, αρρώστια και θάνατο, ο Τζιοζέ δεν αμφιβάλλει καθόλου για τα λεγόμενα του πατέρα του, χάρη στην πειστική του ερμηνεία και τη δική του αθωότητα.

Η ιστορία του Γκουίντο κρατάει μέχρι το τέλος, όταν μέσα στο χάος που προκάλεσε η αμερικανική εισβολή, λέει στο γιο του να μείνει μέσα σε ένα κουτί μέχρι να φύγουν όλοι, πείθοντάς τον ότι αυτό είναι το τελευταίο μέρος του παιχνιδιού. Ο Γκουίντο, ενώ προσπαθεί να βρει τη Ντόρα, συλλαμβάνεται και πυροβολείται από έναν φύλακα, αλλά όχι πριν κάνει το γιο του να γελάσει για τελευταία φορά, παριστάνοντας τον Ναζί φύλακα.

Ο Τζιοζέ καταφέρνει να επιζήσει και νομίζει ότι νίκησε το παιχνίδι όταν ένα αμερικανικό τανκ φτάνει και ελευθερώνει το στρατόπεδο. Βρίσκει τη μητέρα του, μη γνωρίζοντας ότι ο πατέρας του έχει πεθάνει. Χρόνια αργότερα, συνειδητοποιεί τη θυσία του πατέρα του, που στην ουσία του έσωσε τη ζωή.
Η Ζωή Είναι Ωραία (ιταλικά: La Vita è Bella, αγγλικά: Life is Beautiful) είναι ιταλική δραματική κωμωδία παραγωγής 1997 σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Μπενίνι και σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Βιντσέζο Τσέραμι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Ιταλού Εβραίου, τον Γκουίντο, που πρέπει να βάλει όλη του τη φαντασία σε λειτουργία για να βοηθήσει την οικογένειά του που κρατείται στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν.

Ο τίτλος προέρχεται από τη φράση του Λέοντα Τρότσκι. Εξόριστος στο Μεξικό, γνωρίζοντας ότι θα σκοτωθεί από δολοφόνους του Στάλιν, είδε τη σύζυγό του στον κήπο και έγραψε ότι "η ζωή είναι ωραία".

La vita e bella

ΠΗΓΗ

Σταυρός και Σβάστικα: o Xριστιανός απέναντι στο νεοναζισμό

Το τραγικό μέτρο της παθολογίας και της παρακμής της γερμανικής κοινωνίας του μεσοπολέμου δεν ήταν ο Χίτλερ αλλά τα εκατομμύρια των Γερμανών που τον αποθέωναν.”(π. Φιλόθεος Φάρος[1])

 

Πηγή: patigandolfo.wordpress.com/

Τα τελευταία χρόνια όλο και σε περισσότερες χώρες κάνει έντονη επανεμφάνιση ο αγκυλωτός σταυρός. Νεοναζιστικά κινήματα, των οποίων οι οπαδοί νοσταλγούν τον Χίτλερ και τις μεθόδους δράσης του, κερδίζουν έδαφος και δημοτικότητα που συνοδεύεται με έξαρση φαινομένων βίας. Δολοφονίες και ξυλοδαρμοί εναντίον μεταναστών και Ρομά, λεκτική βία, ρητορική αντισημιτισμού και μίσους σε συνανθρώπους με διαφορετικότητα, καθώς και διαδικτυακές προτροπές σε βία συνθέτουν το σύγχρονο σκηνικό μιας εγκληματικότητας με εξτρεμιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο.

            Σε διάφορους κύκλους κυριαρχεί η άποψη ότι ο χώρος οξυγόνου ή έστω ανοχής του φαινομένου μπορεί να «αγγίζει» ή και να εγκολπώνει χριστιανούς. Η παραπάνω γνώμη όμως απέχει από την πραγματικότητα. Στο ερώτημα: «είναι δυνατόν ένας χριστιανός να είναι νεοναζιστής;», η απάντηση είναι κατηγορηματικά «όχι».

            Το ζήτημα δεν είναι για τον χριστιανό πολιτικό ή ακόμη περισσότερο κομματικό. Ο άνθρωπος που πιστεύει στον Χριστό δεν μπαίνει, ούτε περιορίζεται απαραίτητα εκ των προτέρων σε συγκεκριμένα πολιτικά ή κομματικά καλούπια. Ο νεοναζισμός αφορά τον πιστό ως έκφραση αρνητικών αξιών που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις αρχές του Χριστιανισμού. Η Εκκλησία, μακριά και η ιδία από κάθε φυλετισμό, διακηρύσσει την αξία κάθε ανθρώπου ως δημιουργήματος κατ’εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού. Δεν υπάρχουν άνθρωποι ανώτεροι και κατώτεροι, «υπεράνθρωποι» και «υπάνθρωποι» μέσα στην Εκκλησία. Μπορεί η κοινωνία να διακρίνεται σε κάστες και τάξεις, η ίδια η φύση να ευνοεί ή να «αδικεί» ανθρώπους, αλλά στα μάτια του Θεού τα παραπάνω δεν ισχύουν. Το χρώμα του δέρματος, η σωματική αρτιότητα ή η αναπηρία και η ασθένεια, η ηλικία, το φύλο δεν επηρεάζουν την αγάπη του Ουράνιου Πατέρα προς τα παιδιά του. Το αίμα του Χριστού χύθηκε για όλους και όλοι στη Θεία Λειτουργία κοινωνούν από το ίδιο ποτήριο.

Ο χριστιανός δεν μπορεί να μισεί τον ξένο. Ξέρει ότι ο Κύριος υπήρξε «ξένος» στον κόσμο αυτόν και κάθε Μ. Παρασκευή ψέλνει με κατάνυξη «δός μοι τούτον τον ξένον». Ο χριστιανός δεν μπορεί να εχθρεύεται τον μετανάστη, ούτε ακόμη και να είναι αδιάφορος στα προβλήματα του. Θυμάται ότι ο ίδιος ο Ιησούς έγινε μετανάστης και πρόσφυγας, όταν βρέφος ακόμη αναγκάστηκε να φύγει στην Αίγυπτο με την Παναγία και τον Δίκαιο Ιωσήφ για να γλυτώσει από τη μανία του Ηρώδη. Ο χριστιανός δεν μπορεί να επικροτεί, ούτε φυσικά να συμμετέχει ο ίδιος σε πράξεις εγκληματικής βίας. Βάση της πίστης και της ζωής του είναι η αγάπη προς τον πλησίον και μοντέλο προς μίμηση ο πράος Χριστός που δίνει τη ζωή Του για τον άνθρωπο.

Και στο θέμα του αντισημιτισμού τα μέλη της Εκκλησίας δεν μπορούν παρά να στέκονται απέναντι σε κάθε θεωρία και ιδεολογία μίσους, προκατάληψης και διακρίσεων. Η Εκκλησία αποκαλείται νέος Ισραήλ, αλλά δεν περιφρονεί, ούτε μισεί τον παλαιό. Ούτε φυσικά θεωρεί ξένη την Παλαιά Διαθήκη ως προς τα δόγματα και τη λειτουργική της πραγματικότητα. Θεωρίες που απορρίπτουν την Παλαιά Διαθήκη και φθάνουν ακόμη και σε ανιστόρητες εικασίες περί μη ιουδαϊκής καταγωγής του Ιησού Χριστού δεν έχουν θέση στην Εκκλησία. Το μοντέλο της στάσης του χριστιανού απέναντι στο φαινόμενο του αντισημιτισμού- ειδικά στη χώρα μας- δόθηκε τόσο από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, όσο και από τον Επίσκοπο Ζακύνθου Χρυσόστομο που κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής προστάτεψαν τον εβραϊκό πληθυσμό με θάρρος και καινοδιαθηκική αυτοθυσία.

            Ο σταυρός του Κυρίου είναι σύμβολο αυτοθυσίας, που εκφράζει την υπέρτατη αλληλεγγύη και ενώνει τους ανθρώπους στη σκιά του. Είναι σύμβολο ζωής, ο προπομπός και η προϋπόθεση της Ανάστασης, της όντως Ζωής. Αντίθετα ο αγκυλωτός σταυρός έφερε τη βία και τον θάνατο στην ανθρωπότητα. Θυμίζει πόλεμο, μανία εξουσίας, εξόντωση εκατομμυρίων συνανθρώπων και εκφράζει μια ιδεολογία που διαχωρίζει ρατσιστικά ανθρώπους.
Στη ζωή του χριστιανού υπάρχει χώρος μόνο για έναν σταυρό, του Κυρίου.

[1]    Από το βιβλίο “Ο μύθος της ψυχικής νόσου”, π. Φιλόθεος Φάρος, εκδόσεις Αρμός 2001, σελ. 65.
Αναδημοσίευση: pemptousia.gr

O ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΗΡΩΔΗΣ

Μορφές σύγχρονου Ηρώδη:

Ο Ηρώδης μπορεί να πάρει τη μορφή της άκαρδης 

και σκληρής εξουσίας , που αντιλαμβάνεται τον κόσμο 

σαν σκάκι που πάνω του παίζει  τις τύχες όλων μας.

 Πόλεμος, πείνα, δυστυχία, ορφάνια και προσφυγιά 

κάθε του κίνηση στη γιγάντια αυτή σκακιέρα.

Αφγανιστάν, Ιράκ, Σομαλία, είναι μερικές μονάχα από

 τις κινήσεις του.

Ο Ηρώδης μπορεί να πάρει την μορφή όλων των  Δυτικών

 κρατών που ποτέ δεν έχουν στηρίξει τα φτωχά αφρικανικά 

κράτη, και μόνον μη κρατικές οργανώσεις (UNISEF, 

Γιατροί χωρίς σύνορα, Γιατροί της αγάπης κλπ)   

προσπαθούν κάτι να σώσουν.

Ο Ηρώδης μπορεί να πάρει τη μορφή της αποθέωσης 

της βίας και του αίματος . Αίμα που χύνεται καθημερινά 

στις οθόνες τηλεοράσεων.

Ο Ηρώδης μπορεί να πάρει τη μορφή της άκαρδης 

και σκληρής «κοινωνίας» μας, που περιχαρακωμένη 

στον μικροαστικό ευδαιμονισμό της και στο βόλεμά της ,

 αποκλείει όλους εκείνους που διαφέρουν ή που 

είναι γυμνοί και πεινασμένοι της ζητούν ένα κομμάτι ψωμί.

Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία δεν είναι τίποτε άλλο από το 

μίσος αυτών που περνούν καλά , εναντίον αυτών 

που δεν έχουν τίποτε.

Ένα καντήλι σβήνει το φασισμό

Η μαρτυρία του Γερμανού συγγραφέα Έρχαρτ Kέστνερ για μια γυναίκα στην Κρήτη 

που άναβε τα καντήλια στους τάφους των Γερμανών στρατιωτών λίγα χρόνια μετά 

τον πόλεμο. 

Μια ηχηρή απάντηση στο μίσος και στο φασισμό.

Δίστομο 1944

Ένα εκπαιδευτικό βίντεο με θέμα τη σφαγή στο Δίστομο.
 Από τη μια οι θηριωδίες των Γερμανών και από την άλλη 
η μεγαλοψυχία των κατοίκων.
 Μέσα από ένα κείμενο του Σουηδού καθηγητή Στούρε Λιννέρ.
http://www.youtube.com/watch?v=Nny1GqfgpMU

ΠΗΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ BLOG ΤΟΥ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: http://theologosnaf.blogspot.gr