Άλλά
είμαστε ανόητοι, άφοΰ δέν καταλαβαίνομε πώς, αυτή ή ειρήνη, ή άπ'
έξω ειρήνη, είναι
ένα ψέμμα, αν δέν έχει κάθε άνθρωπος τήν άπό μέσα ειρήνη!
Αφήνω τό ότι ή άπό
μέσα ειρήνη φέρνει καί τήν απέξω, πλήν, κι αν υποθέσουμε πώς γίνεται μιά
εξωτερική ειρήνη στόν κόσμο, μ' Ολο
πού θά'ναι βλογημένη, θά'ναι ωστόσο λειψή, θά'ναι ψεύτικη, αν δέν φωλιάσει αυτό
τό αγιασμένο πουλί μέσα στην καρδιά μας καί μέσα στή διάνοια μας.
Ό χαιρετισμός του Χριστού ήτανε τό «Ειρήνη ΰμϊν», πού είναι
τό ϊδιο μέ τό «Χαίρετε» πού ειπε στίς Μυροφόρες. Εκείνος εϊπε καί πώς ή
βασιλεία τοΰ Θεού είναι μέσα μας, πού θά πεϊ πώς κ' ή ειρήνη, πού εϊναι τό γνώρισμα της βασιλείας τοΰ Θεού, πρέπει
νά είναι καί κείνη μέσα μας, κι Οχι έξω άπό μας.
Ό Θεός
εϊναι ό βασιλιάς της ειρήνης, κι ό Χριστός ήρθε στόν κόσμο νά μας φέρει τήν
ειρήνη, όπως ψέλνανε
οί "Αγγελοι κατά τή νύχτα πού γεννήθηκε: «καί επί γης
ειρήνη». Τό Ευαγγέλιο του λέγεται «Εύαγγέλιον της Ειρήνης» ( Έφεσ. στ', 15).
Ό
Θεός λέγεται «Θεός της αγάπης καί της ειρήνης» (Ρωμ. ιε', 33).
Γιά
τοΰτο καί στην εκκλησία μας άκοΰμε ολοένα ευχές γιά τήν ειρήνη: «Υπέρ της
άνωθεν ειρήνης, έν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν, ελεον ειρήνης, ειρηνικά τά τέλη
της ζωής ημών, ειρήνη πάσι, ειρήνη σοι τό άναγνόντι καί παντί τω λαω, έν ειρήνη
βαθεία τήν Έκκλησίαν σου συντήρησον, πολυέλεε».
Ό Χριστός είπε στους μαθητάδες του κατά τόν μυστικό δείπνο:
«Είρήνην άφίημι ύμΐν, εΐρήνην τήν έμήν δίδωμι ύμϊν. Ού καθώς ό κόσμος δίδωσιν
έγώ δίδωμι ύμϊν». «Τή δική μου τήν ειρήνη, λέγει, σας δίνω. Δέν σας δίνω έγώ
τήν ειρήνη πού σας δίνει ό κόσμος». Καί ποιά-ειρήνη μας
δίνεις, Κύριε; «Σάς δίνω τήν αληθινή τήν ειρήνη, τή
δική μου τήν ειρήνη,
πού
είναι θεϊκό χάρισμα όπού χαρίζεται στους ταπεινούς, στους άπονήρευτους, σέ
Οσους δέν ταράζονται άπό τά οργισμένα πάθη τους». Μά έμεϊς δέν θέλουμε, Κύριε
τήν ειρήνη σου. Εμάς ή ζωή μας είναι ή ταραχή, ή ανησυχία, ή αμαρτωλή αγωνία.
Πώς νά ζήσουμε δίχως τά πάθη μας, πού βράζουνε σάν πυρωμένο λεβέτι; Όλη τούτη
ή αδιάκοπη κίνηση του κόσμου, τούτη ή βουή
πού·
βγαίνει άπ' αυτό τό φοβερό μηχανοστάσιο της ζωής, άπό που βγαίνει, αν οχι άπό
τά πάθη μας; Τί νά τήν κάνουμε τήν ειρήνη σου; "Αν χαθεί ή αμαρτωλή
δραστηριότητα μας, πού καυχιόμαστε γι' αυτή, ό κόσμος θά μαραζώσει, θά
πεθάνει.
Αυτά λέμε, καί δός του ό διάβολος συδαυλίζει τή φωτιά, καί
πυρώνει ολοένα τό καμίνι της ακολασίας, τόσο, πού ό
καπνός του έκρυψε τόν ήλιο της αγάπης.
Καί μ' όλα ταύτα ζητάμε την ειρήνη, γιά νά μή
πεθάνουμε γρήγορα κ' έτσι νά μπορέσουμε νά κάνουμε περισσότερα κακουργήματα.
Τέτοια ειρήνη ζητούμε, οργισμένη ειρήνη, ανειρήνευτη ειρήνη.
Ζητάμε τήν απέξω ειρήνη, σέ καιρό πού μέσα μας δέν
υπάρχει ειρήνη.
Μητέρα της αληθινής ειρήνης είν'
ή αγάπη, ή συμπόνεση στους δυστυχισμένους αδελφούς μας, ή ταπείνωση, ή
άφιλοκέρδεια, ή άρνηση κάθε ματαιότητας. Ένω έμεϊς είμαστε εγωιστές,
πλεονέχτες, κακοί, φθονεροί, ματαιόδοξοι, ακόλαστοι, περήφανοι, πονηροί,
πολυμέ-ριμνοι, άπιστοι, γεμάτοι άπό μιάν άρρωστιάρικη περιέργεια. Ό άπιστος άνθρωπος βρίσκεται μέσασέ
μιά άνεμοζάλη, «καταβαπτίζεται τω της απιστίας κλύδωνι». Κι ό πολυμέριμνος
άνθρωπος δέν μπορεί νά εϊναι πράος κ'
ειρηνικός. Οί χαρές του είναι ολότελα ψεύτικες, γιατί όπως λέγει ό άγιος «ό
αλλότριος της ειρήνης, αλλότριος εστί της χαράς». Γιά τούτο κράζει κι ό
προφήτης Δαυΐδ: «Υιοί ανθρώπων, έως πότε βαρυκάρδιοι; "Ινα τί
αγαπάτε ματαιότητα καί ζητείτε ψεύδος;»
Γυρίστε καί
κοιτάξετε γύρω σας. Φρίκη! Παντού ταραχή, μαλώματα, σατανική ακολασία,
άχορταγιά, άρπαγμα, ακούραστη κακία, ακοίμητη-πανουργία, σιχαμερά πάθη,
ανεμοστρόβιλος σατανικός. Εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, κινηματογραφικές
ταινίες, ζωγραφικές, είναι σάν ένας βρωμισμένος καθρέφτης πού ανατριχιάζει
κανένας, βλέποντας μέσα σ' αυτόν τό
παραμορφωμένο πρόσωπο της ανθρωπότητας. Τρέλλα καί λύσσα, νά τά δοκιμάσει όλα.
Μήτε ή
στρίγγλα πού ζωγραφίζανε, μήτε τό
κεφάλι της Μέδουσας πού είχε φίδια άντί μαλλιά, μήτε οί φοβερές Έριννύες, δέν είχανε τέτοια φριχτή ασκήμια. Κ' υστέρα άπό
τέτοια παραμόρφωση, πού στάθηκε χειρότερη άπό κείνη πού έπαθε ό Όδυσσέας άπό
τήν μάγισσα Κίρκη, αυτή ή ανθρωπότητα ζητά ειρήνη. Άπό τό χοχλαστό καζάνι της
κόλασης περιμένουμε νά 'βγει δροσιά.
«Ειρήνεψε
μέσα σου, λέγει ένας άγιος, καί θά ειρηνέψει ό ουρανός κ'
ή γη. Έμπα στό θαλάμι πού βρίσκεται μέσα σου, καί θά δεις τό παλάτι τ'
ουρανού. Γιατί ένα είναι καί τούτο καί κείνο, κι άπό τό ΐδιο παραθύρι τά
βλέπεις καί τά δυό».
