«I Just Sued The School System!!!»

 

Παιδική εργασία σε όλο τον κόσμο

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ

2.2 Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Οι σκέψεις της Νεφέλης

Η Νεφέλη είναι 16 χρονών και ζει μία σκληρή καθημερινότητα. Ακούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά της, όσο δέχεται λεκτική, σωματική και συναισθηματική βία στο σχολείο της αλλά και στα social media. Όσα ζει η Νεφέλη την έχουν κάνει να κλειστεί στον εαυτό της χωρίς να έχει διάθεση να διαβάσει, να φάει και τα βράδια δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Νιώθει ντροπή, φόβο κι ενοχές όπως κάθε παιδί που δέχεται bullying. Όλα αυτά που νιώθει είναι πλέον πρωταγωνιστές στη ζωή της και οδηγούν τώρα τις πράξεις της. Οι σκέψεις της Νεφέλης θα την οδηγήσουν στο τέλος της ιστορίας της ή στην αρχή; Μία ταινία μικρού μήκους από «Το Χαμόγελο του Παιδιού» στο πλαίσιο της εκστρατείας ενάντια στο Bullying «Μίλα Τώρα» σε συνεργασία με τον Βαγγέλη Νάκη και το PSDM Athens.

Στην Αυλή του Σχολείου

Όταν η Νορά βλέπει ότι ο αδερφός της Αμπέλ πέφτει θύμα bullying από άλλα παιδιά, σπεύδει να τον προστατεύσει. Όμως ο Αμπέλ της ζητά να μην πει τίποτα. Παγιδευμένη ανάμεσα στον κόσμο των ενηλίκων και τον κόσμο των παιδιών, η Νορά προσπαθεί να βρει τη θέση της.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

https://www.christianikocinema.online/2023/04/playground-original-title-un-monde-2021.html

Το Playground είναι, σε πρώτο στάδιο, μια ταινία που πρέπει απαραιτήτως να παρουσιάζεται στα σχολεία και να την ακολουθούν πολύωρες συζητήσεις. Ακριβώς λόγω της βιωματικής της φύσης μπορεί να φέρει καλύτερα αποτελέσματα από διδακτικά βίντεο και κατηχήσεις – ανεξαρτήτως ηλικίας, σε κανέναν δεν αρέσει να του κουνάνε το δάχτυλο. Σε δεύτερο στάδιο είναι μια σύνθετη δημιουργία που ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός φεστιβαλικού θεάματος, προβληματίζει, «ψυχαγωγεί» μέσω της αισθητικής της –προσοχή, δεν «διασκεδάζει»‒ και πετυχαίνει έναν από τους βασικούς στόχους του σινεμά: να αφουγκραστούμε τον κόσμο γύρω μας, να ανακαλέσουμε προσωπικές μας εμπειρίες, να ξορκίσουμε τραύματα που απωθούμε και γι’ αυτό δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε στους άλλους γύρω μας και κατ’ επέκταση να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

πηγή

Tiken Jah Fakoly - Religion

Ο Tiken Jah Fakoly είναι ένας μουσικός της ρέγκε, αλλά δεν πιστεύει στο ρασταφάρι, αφού κατάγεται από την Ακτή Ελεφαντοστού και είναι μουσουλμάνος. Στο τραγούδι Religion μιλά ενάντια στην βία των Τζιχαντιστών στο Σαχέλ.

Η θρησκεία πρέπει να είναι ήρεμη

Η θρησκεία μπορεί να είναι τρελή

Αν αποφασίσεις να αυτοκτονήσεις

Κάντο μόνος

Αν θέλεις να πας στον παράδεισο σου

Πήγαινε μόνος εκεί

Μην παίρνεις αθώα παιδιά

Βλέπω αθώους γονείς που κλαίνε, γιατί έχασαν το παιδί τους τίποτα δεν αξίζει να πεθάνεις για αυτό

Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να συγχωρήσει

τη δολοφονία των αθώων παιδιών

Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να συμφωνήσει

με τον τρόπο που διαβάζεις το βιβλίο

Ανάρτηση του Θεολόγου Γιώργου Ντ. στο facebook

LYRICS Religion should be cool Religion can be crazy Religion should be cool Religion can be crazy If you decide to kill yourself Do it alone If you want to go to your paradise Go there alone Don’t bring the kids Don’t bring innocent children Religion should be cool Religion can be crazy Religion should be cool Religion can be crazy I can hear, some women crying Crying crying crying I can see, innocent parents Crying, cause’ they lost their child Nothing is worth dying for that Religion should be cool Religion can be crazy Religion should be cool Religion can be crazy No one could ever forgive The killing of innocent children No one could ever agree With your way to read the book Guilty you are to me For the murder of the youth For the murder of the youth For the murder of the children For the murder of humanity Religion should be cool Religion can be crazy Religion should be cool Religion can be crazy

Like Stars on Earth

 

Δείτε την ΕΔΩ: https://www.christianikocinema.online/2022/06/like-stars-on-earth-2007.html

Το 2007 κυκλοφόρησε η ινδική ταινία με τίτλο «Σαν Αστέρια στη Γη» (Taare Zameen Par) η οποία πραγματεύεται το θέμα της δυσλεξίας. Ο Ishaan, ένα δυσλεκτικό αγόρι 8-9 ετών έχει ήδη μείνει στάσιμο στην Γ’ τάξη και αντιμετωπίζεται από την οικογένεια και το σχολείο ως τεμπέλης, πεισματάρης και αντιδραστικός. Οι γονείς του Ishaan αποφασίζουν να τον στείλουν εσωτερικό σε άλλο σχολείο για να «στρώσει» αλλά εκεί ο Ishaan βιώνει καθημερινά την αποτυχία και την τιμωρία, που τον ωθούν στην εσωστρέφεια, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και πέφτει σε βαριά κατάθλιψη εγκαταλείποντας το μοναδικό πράγμα που αγαπούσε και τον ενέπνεε, τη ζωγραφική. Τελικά ένας δάσκαλος, ο Νικούμπ, ο οποίος σαν μαθητής είχε την ίδια ιδιαιτερότητα, ήταν δυσλεκτικός, ενημερώνει στους γονείς του Ishaan για τη δυσλεξία και τον βοηθάει.

Σαν τρέιλερ για την ταινία:

Διαβάστε την συνέχεια, ΕΔΩ: https://dip88.blogspot.com/2014/04/like-stars-on-earth.html

Το Παιδί με το Ποδήλατο

Πόσες φορές έχετε παρακολουθήσει καθηλωμένοι μια ταινία που αφηγείται μια ιστορία τόσο απλή που συνοψίζεται σε δυο – τρεις προτάσεις; Και πόσες φορές μια τέτοια εμπειρία σας έφερε στην αμήχανη θέση να νιώσετε πως μέσα σε μόλις 80 λεπτά κινηματογραφικού χρόνου έχετε παρακολουθήσει μια ταινία τόσο μεγάλη σε ένταση, ενέργεια και συναισθηματικό βάθος που μοιάζει δύσκολο να ξεχάσετε για πολύ καιρό μετά τους τίτλους τέλους;

Το «Παιδί με το Ποδήλατο» είναι ακριβώς αυτή η ταινία. Αυτή η μικρή αλλά τόσο συμπυκνωμένη σε δράση διαδρομή στις ανηφόρες και τις κατηφόρες της ενηλικίωσης ενός παιδιού που αργά ή γρήγορα θα αντιληφθεί πως στη ζωή χρειάζονται μερικές στροφές, δυο τρεις λακκούβες που θα σε κάνουν να πέσεις από το ποδήλατο σου και τουλάχιστον ένα σκασμένο λάστιχο για να είσαι σίγουρος πως μπορείς να συνεχίσεις να τρέχεις.

Δείτε την ΕΔΩ

Σινεμά απλό, σαν την ιστορία ενός παιδιού που το μόνο που ήθελε ήταν κάποιον να του δώσει σημασία. Σινεμά συγκλονιστικό, σαν αυτό που οι αδερφοί Νταρντέν όχι απλά δεν εγκαταλείπουν σε κάθε τους νέα ταινία, αλλά στο οποίο επιστρέφουν κάθε φορά που τους έχουμε πιο πολύ ανάγκη.

https://flix.gr/cinema/gamin-au-velo.html

ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Νέα Ορλεάνη, 1960. Αστυνομικοί (για την ακρίβεια Ομοσπονδιακοί πράκτορες) συνοδεύουν την 6χρονη Ruby Bridges, το πρώτο παιδί Αφροαμερικανών που πήγε σε σχολείο λευκών. Την υποδέχθηκαν με παιδικό φέρετρο, ντομάτες και κατάρες.

Την 2η μέρα, ο πατέρας της, με σταθερό βηματισμό, την πέρασε μέσα από τον όχλο και φώναζε με όλη την δύναμη της ψυχής του "θέλω απλά να πάω το παιδί μου στο σχολείο". Λίγες ημέρες αργότερα, οι λευκοί θα δεχόντουσαν την μικρή Ruby στην σχολική κοινότητα.

from fb

Παγκόσμια ημέρα κατά της παιδικής εργασίας.

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ Θ.Ε. 2 ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ 2.2 ΕΡΓΑΣΙΑ (2ο δίωρο)

Παρά τον διακηρυγμένο από τα Ηνωμένα Έθνη στόχο για την εξάλειψη της παιδικής εργασίας έως το 2025, ο ρυθμός μείωσής της παραμένει πολύ πιο αργός από αυτόν που θα οδηγούσε στην επίτευξη του στόχου. Η παιδική εργασία φαίνεται ότι θα συνεχίσει να αποτελεί φαινόμενο γερά ριζωμένο κυρίως στις φτωχιές κοινωνίες.

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις (2017) που παραθέτει ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO), στην παιδική εργασία (ηλικίες 5-14 ετών), βρίσκονται παγκοσμίως, 152 εκατ. παιδιά (64 εκατ. κορίτσια και 88 εκατ. αγόρια) αντιπροσωπεύοντας 10% όλων των παιδιών. Σχεδόν τα μισά από τα παιδιά που εργάζονται -73 εκατ. σε απόλυτους όρους- βρίσκονται σε επικίνδυνη εργασία που θέτει σε κίνδυνο την υγεία, την ασφάλεια και την ηθική ανάπτυξή τους.

Ο συνολικός αριθμός των παιδιών στην απασχόληση, που προκύπτει από τον υπολογισμό τόσο της παιδικής εργασίας όσο και της απασχόλησης παιδιών άνω της νόμιμης ηλικίας εργασίας(15-17 ετών), φθάνει τα 218 εκατ.

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες παγκόσμιες εκτιμήσεις της καταναγκαστικής εργασίας (2016), τα παιδιά που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση αριθμούν 4,3 εκατ., από τα οποία 1,0 εκατ. είναι παιδιά σε εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση, 3,0 εκατ. αντιμετωπίζουν άλλες μορφές εκμετάλλευσης και 300.000 είναι παιδιά σε καταναγκαστική εργασία που έχει επιβληθεί από κρατικές Αρχές. Τα στοιχεία αυτά δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτά που δημοσιεύθηκαν τέσσερα χρόνια νωρίτερα.

Κατά την περίοδο από το 2000 έως το 2016, παρουσιάστηκε καθαρή μείωση 94 εκατ. παιδιών στην παιδική εργασία και 134 εκατ. παιδιών συνολικά στην απασχόληση. Ο αριθμός των παιδιών σε επικίνδυνη εργασία μειώθηκε κατά περισσότερο από το ήμισυ στη διάρκεια της ίδιας περιόδου.

ΠΗΓΗ & ΠΗΓΗ

Εκκόλαψη

Στην πρώτη Γυμνασίου ο Αμίλης,

στην τάξη του τριάντα μαθητές,

μαθήματα πολλά μεγάλης ύλης,

στο πρόγραμμα εφτά καθηγητές.

Η στοίβα των βιβλίων στο τραπέζι

δυσπρόσιτο πανύψηλο βουνό,

θα ήθελε καλύτερα να παίζει,

το έργο τής μελέτης βαρετό.

Πικρές για το σχολείο οι διαθέσεις,

μαθήματα στυφά και πληκτικά,

πολλές οι άγνωστές του λέξεις,

ασήκωτα τα Μαθηματικά.

Η ύλη ανηφόρα έχει πάρει,

αρχίσαν διαγωνίσματα πυκνά,

ένα δεκάρι, ένα εντεκάρι

και στ’ άλλα από δύο ως εφτά.

Κυλήσανε οι μήνες με το ζόρι,

στο τέλος εξετάσεις και βαθμοί,

περίεργο πώς βγήκαν μέσοι όροι,

απρόσμενο κι αυτός να προαχθεί!

Μονάχα τρεις οι στάσιμοι στην τάξη,

αυτοί με απουσίες σωρηδόν,

κατάλαβε τι γίνεται στην πράξη·

αρκούσε ίσως μόνο το παρών…

Δευτέρα Γυμνασίου ο Αμίλης

μαθήματα στυφά και πληκτικά,

του κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις,

με θράσος απαντάει εχθρικά.

Δεν άργησαν και κάποιες τιμωρίες,

πολλούς αντιπαθεί καθηγητές,

μαζί με άλλους φίλους ταραξίες

αρχίσαν στο σχολείο τις φθορές.

Τον πήγαν και στην τρίτη Γυμνασίου,

και πάλι κάποιοι ψεύτικοι βαθμοί.

Μαζί με άλλους βάρος τού σχολείου·

τους έδωσαν στο τέλος το χαρτί…

Με μίσος ο Αμίλης έχει φύγει,

την απαξίωση εισέπραξε διπλά,

τον τρώει στο μυαλό του κάποιο φίδι,

εχθρούς τούς είδε όλους τελικά.

Το μίσος του διψά γι’ αψιμαχίες

με πέτρες στις συνάξεις στα στενά,

παρέες και φιλάθλων συμμαχίες,

και τώρα με μολότοφ πολεμά.

Για σύγκρουση δε χάνει ευκαιρία,

εχθρούς τούς βλέπει όλους τελικά,

και δίπλα του καμία παρουσία,

να τείνει κάποιος χέρι φιλικά.

Δεκαετίες υπουργοί, «μεταρρυθμίσεις»

και χρήματα και λόγια ηρωικά,

στις εξετάσεις ξαναψάχνουνε τις λύσεις

κι αφήνουν τα στυφά και πληκτικά.

Δεκαετίες θεατής η πολιτεία

ανέχεται τυφλές καταστροφές,

ανίκανη να βρει μια θεραπεία,

μετράει αναρίθμητες πληγές.

ΠΗΓΗ

Ποια είναι η πραγματική επιτυχία;

Κάπως έτσι πρέπει να ξεκινήσει η φετινή σχολική χρονιά μέσα στη τάξη.

...τα πάντα στη ζωή πρέπει να συμβαίνουν σύμφωνα με το δικό μας χρόνο.
Μπορεί να θεωρείτε ότι κάποιοι φίλοι σας σάς έχουν ξεπεράσει, κάποιους
τους έχετε αφήσει πίσω αλλά τα πάντα συμβαίνουν στου ρυθμούς του καθενός.
Μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας επιβάλλει το δικό του χρονοδιάγραμμα.
Να δημιουργήσετε μια ζωή με στόχους και νόημα για τον ΕΑΥΤΟ σας και να
την χρησιμοποιήσετε ώστε να επηρεάσετε θετικά τη ζωή των άλλων.


Δείτε και αυτό

There Is More Than One Kind Of Intelligence

People’s first experience of the system is often profoundly alienating. This is not the fault of their teachers but of the system itself, which assesses us for a particular kind of intelligence. We pass or fail on ridiculously narrow criteria. I was lucky at school because I had the kind of intelligence that they were looking for - linear, analytical, hyperlexic. It was only after leaving school that I realized that in other respects I was a complete dummy. Give me any spatial task and I fall to pieces. I stumble over cognitive tasks that other people can perform in their sleep. I have a close friend who can diagnose almost any engine fault just by listening. In this respect he is a genius: he has a spatial, navigational intelligence that is off the scale. But he was deemed a total failure at school. He was confronted with tests that did not fit the way his mind worked.

I expect you’ve come across plenty of people like this: people you know are bright, but they are bright in the wrong way. In other words, they are bright in a way that isn’t being assessed. The truth is that there are lots of different intelligences. And we shouldn’t be surprised. During the evolutionary phase of our history, a group of people would be more likely to survive if its different members saw the world in different ways. Some people could make excellent tools. Some people could hunt very well. Some people were good at looking out for danger. Some people could tell the stories that would inform the next generation. Some people were good at strategizing how to get through a long winter. We needed a load of different intelligences in order to survive. But nowadays we are treated as if only one kind of intelligence is valid. Anyone with a different intelligence is deemed stupid.

Ο Βιοπαλαιστής (Breadwinner)

Αξιόλογη ταινία κινουμένων σχεδίων για μικρούς και μεγάλους, γοητευτική και συναισθηματικά πολύ έντονη, σημαντική για να να κατανοήσουμε διαφορετικούς πολιτισμούς και ειδικότερα στο Αφγανιστάν.

Υπόθεση

Η Παρβανέ είναι ένα εντεκάχρονο κορίτσι το οποίο μεγαλώνει κάτω από το άγρυπνο μάτι των Ταλιμπάν, στο Αφγανιστάν του 2001. Όταν ο πατέρας της θα κατηγορηθεί αδίκως για ένα έγκλημα και θα συλληφθεί, η Παρβανέ θα μεταμφιεστεί σε αγόρι προκειμένου να συντηρήσει οικονομικά την οικογένειά της και να ανακαλύψει εάν αυτός είναι ακόμα ζωντανός.

Προεπισκόπηση / trailer

πηγή

Απόκληρος

Τα ασυνόδευτα παιδιά.....



Μη κερδοσκοπική ταινία μικρού μήκους, η οποία δημιουργήθηκε για εκπαιδευτικούς σκοπούς στο πλαίσιο του μαθήματος «Μεθοδολογία δημιουργίας ηλεκτρονικού εκπαιδευτικού υλικού για την σχολική δια ζώσης και εξ αποστάσεως εκπαίδευση» του ΠΜΣ «Επιστήμες της Αγωγής - Εκπαίδευση με χρήση Νέων τεχνολογιών» Διδάσκων: Αλιβίζος (Λοΐζος) Σοφός / Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου ΟΜΑΔΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ Ινδοπούλου Νικολέτα Κούκος Βασίλειος Παπαμακαρίου Φωτεινή Παπουτσή Αλεξάνδρα Χατζής Αθανάσιος ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ - ΛΗΨΗ - ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ Χατζής Αθανάσιος ΈΠΑΙΞΑΝ Σάββας Αγγελινιός Ινδοπούλου Νικολέτα Γιώργος Καφετζής Γιάννης Αγγελινιός Γιάννης - Χριστοφορος Αγγελινιός ΜΟΥΣΙΚΗ Τίτλος τραγουδιού: Απόκληρος Έρμηνεία: Χάρις Αλεξίου Μουσική: Ανδριάνα Μπάμπαλη Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης Δίσκος: Τα Όνειρα Γίνονται Πάλι Πηγαίνει με τη λύπη αυτή η ποινή του ανήκει να τρέχει και να τρέχει στης πόλης τα στενά με τον φόβο για ματιά την ανάγκη για καρδιά κι όλο απόκληρος γυρίζει ζωή χωρίς χαρτιά Στις πόλεις του ονείρου ήρθε να βρει δουλειά κι αφήνει τη ζωή στην απέναντι στεριά Μια γραμμή είναι μαβιά πάνω στη θάλασσα ζωή λαθρεπιβάτης στου κόσμου τα βαθιά Στις πατρίδες είναι ξένος και στα ξένα είναι ξένος ένας χάρτης ανοιγμένος στην καινούργια ξενιτιά Πηγαίνει με τη λύπη αυτή η ποινή τού ανήκει να μένει και να μένει σε μια κουβέρτα γη σπίτι του είναι μια πληγή μες στης πόλης το κορμί κι όλο απόκληρος γυρίζει του νόμου είναι η ρωγμή." ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης (Π.Τ.Δ.Ε.) ΠΜΣ «Επιστήμες της Αγωγής - Εκπαίδευση με χρήση Νέων τεχνολογιών» ΡΟΔΟΣ 2018

Παιδική εργασία: Ένα σύνθετο κοινωνικό πρόβλημα

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ Θ.Ε. 4 ΑΞΙΕΣ 4.3 ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ (3ο δίωρο)

2. Παιδική εργασία: Ένα σύνθετο κοινωνικό πρόβλημα

«Μερικά παιδιά υποχρεώνονται να δουλεύουν,

γιατί ολόκληρη η κοινωνία συνεχίζει να παίζει».

• [...] Σχεδόν κάθε φορά που ένα παιδί βρίσκεται στο δρόμο και επαιτεί, η μητέρα του βρίσκεται και αυτή στο δρόμο.

• [...] Η παιδική εργασία είναι η ζοφερή απόδειξη της ύπαρξης άλλων προβλημάτων όπως η φτώχεια, η αυξημένη ανεργία, η αποτυχία της σχολικής κοινότητας να κρατήσει τα παιδιά αυτά κοντά, ο θεσμικός και κοινωνικός αποκλεισμός που υφίστανται οι συγκεκριμένες κοινωνικές

ομάδες κ.ά.

• [...] Η κριτική και η απόρριψη δεν είναι λύση. Είμαστε εδώ για να δούμε πίσω από το πρόβλημα, να κατανοήσουμε τα αδιέξοδα των ανθρώπων αυτών, με τη στάση μας να τους αποδεχτούμε και με γνήσιο ενδιαφέρον να τους βοηθήσουμε να διεκδικήσουν τα δικαιώματα εκείνα, που όλοι οι υπόλοιποι απολαμβάνουμε απερίσπαστοι.

Ενημερωτικό υλικό του προγράμματος "Παιδιά Διπλανής Πόρτας" της Μ.Κ.Ο. PRAKSIS (απόσπασμα)

ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Α' ΛΥΚΕΙΟΥ

TANZA

TANZA (ALL INVISIBLE CHILDREN - Ελληνικοί υπότιτλοι) 

Η σύντομη ιστορία ενός 12χρονου αγοριού που πολεμάει κάπου στην Αφρική και δέχεται διαταγές να τοποθετήσει βόμβα σε ένα σχολείο.


Τα ρακένδυτα καχεκτικά παιδάκια με τα οπλοπολυβόλα στους ώμους, μεγαλωμένα μέσα στη βια, θύματα εγκληματικών πολιτικών, που βυθίζουν τη μαύρη ήπειρο στους εμφυλίους αλληλοσπαραγμούς, είναι το θέμα του Mechdi Charef στον «Tanza» του.
 Ο μικρός ήρωας παίρνει εντολή, να ανατινάξει ένα σχολείο της εχθρικής φυλής.
 Όταν βρίσκεται μέσα στην σχολική τάξη, η νοσταλγία των γνώριμων, οικείων αντικειμένων, τον κάνουν, να το σκεφθεί ξανά. 
Τα θρανία, οι κιμωλίες, ο μαυροπίνακας, αφοπλίζουν το προορισμένο, για την καταστροφή, χέρι του.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ


Δέκα στρατοί που έστειλαν παιδιά στην πρώτη γραμμή των μαχών... 

Καλή σχολική χρονιά - Γονεϊκές συμβουλές από τον Janusz Korczak

10 πολύ σημαντικές γονεϊκές συμβουλές από τον Γιάνους Κόρτσακ.

Ο Janusz Korczak γεννήθηκε το 1878 ή 1879 στη Βαρσοβία και πέθανε στις 5 Αυγούστου 1942 στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. 

Ο Κόρτσακ ήταν καινοτόμος και πρωτοποριακός παιδαγωγός, εκπαιδευτικός και συγγραφέας κειμένων για τη θεωρία και την πρακτική της εκπαίδευσης. 

Θεωρείται πρόδρομος στην υπεράσπιση και την προώθηση θεμάτων που αφορούν τα δικαιώματα και την πλήρη ισότητα των παιδιών. 

Ως διευθυντής ορφανοτροφείου δημιούργησε, μεταξύ άλλων, δικαστήριο μεταξύ των παιδιών για την επίλυση δικών τους συναδελφικών υποθέσεων. 

Εκεί εξέταζαν θέματα που υπέβαλαν τα ίδια. 

Σε αυτό το δικαστήριο επίσης, τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να προσφεύγουν κατά των εκπαιδευτών τους.

Εξέχων εκπαιδευτικός από την Πολωνία, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, γιατρός και κοινωνικός ακτιβιστής. Ο Janusz Korczak ήταν ένας πραγματικά εξαιρετικός άνθρωπος, ένας ήρωας που αρνήθηκε 3 φορές να σώσει την ζωή του για χάρη των άλλων.

Πριν εισβάλουν οι Ναζί στην Πολωνία, ο Janusz Korczak σχεδίαζε να μετακομίσει την Παλαιστίνη. Εκείνη την εποχή εργαζόταν ως διευθυντής ενός ορφανοτροφείου και δεν μπορούσε να αφήσει μόνα τους τα παιδιά που βρίσκονταν υπό την προστασία του στην Βαρσοβία. Τελικά, αποφάσισε να μείνει μαζί με τα παιδιά και να αντιμετωπίσουν μαζί την δύσκολη κατάσταση που ερχόταν.

 Το 1942, όταν οι Ναζί άρχισαν να δολοφονούν Εβραίους που ζούσαν στα γκέτο της Βαρσοβίας, είχε μια δεύτερη ευκαιρία να σώσει την ζωή του. Αλλά όταν του δόθηκε η ευκαιρία να φύγει, αρνήθηκε να την πάρει.

Η ιστορία λέει, ότι για μια ακόμη φορά αρνήθηκε να αφήσει ορφανά του, όταν όλα κινδύνευαν να μπουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ένας από τους αξιωματικούς των SS αναγνώρισε τον  συγγραφέα και τον ρώτησε:

 – “Εσύ είσαι αυτός που έγραψε το “Βασιλιάς Ματ Α’”; Το διάβασα, όταν ήμουν παιδί. Μπράβο. Μπορείτε να φύγετε.”

– “Τι θα γίνει με τα παιδιά;”

 – “Τα παιδιά θα μείνουν εδώ, αλλά εσείς μπορείτε να φύγετε τώρα.”

 – “Κάνετε λάθος δεν μπορώ απλά να φύγω. Δεν είναι όλοι οι άντρες κακοί άνθρωποι.”

Κανένας από τους μάρτυρες αυτής της συζήτησης δεν είναι εν ζωή σήμερα. Ούτε εκείνοι που άκουσαν τις ιστορίες του Korczak στην διαδρομή για την Τρεμπλίνκα, ένα από τα πιο τρομακτικά στρατόπεδα των Ναζί.

Είναι αδύνατον να αμφιβάλει κανείς για την εγκυρότητα αυτών των ιστοριών του Janusz Korczak. Κάθε μικρό επεισόδιο της ζωής του αποκαλύπτει, ότι ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος που θα είχε ενεργήσει ακριβώς όπως δείχνουν οι ιστορίες.

Ήταν ένας δυνατός άνθρωπος και ένας καταπληκτικός δάσκαλος, που επέλεξε να μείνει δίπλα στα παιδιά του, ακόμη και όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον θάλαμο αερίων.

Εκείνη την μέρα θυσίασε την δική του ελευθερία για να μείνει μαζί με τα παιδιά του μέχρι το τέλος. Αυτές οι μικρές οι ιστορίες είναι όσες χρειάζεται να γνωρίζετε για αυτόν τον ευγενή άνθρωπο με την μεγάλη καρδιά.

Αλλά πέρα από αυτό, για να ολοκληρωθεί το πορτρέτο του Janusz Korczak, δείτε παρακάτω δέκα διορατικές σκέψεις από τα παιδαγωγικά βιβλία του, “Πως να αγαπήσετε ένα παιδί” και “Αγαπώντας όλα τα παιδιά.”

1.       Μην περιμένετε τα παιδιά σας να εκπληρώσουν την φιλοδοξίες σας. Βοηθήστε τους να γίνουν αυτοί που πραγματικά είναι, όχι αυτοί που θέλετε εσείς να είναι.

2.    Μην περιμένετε τα παιδιά σας να σας ανταποδώσουν ό,τι επενδύσατε για αυτά. Τους δώσατε την ζωή, πως να σας το ανταποδώσουν αυτό; Τα παιδιά σας θα δώσουν ζωή σε άλλα παιδιά και αυτά με την σειρά τους σε άλλα και αυτό είναι μια μη αναστρέψιμη πράξη ευγνωμοσύνης.

3.     Ποτέ μην ξεσπάτε τα νεύρα σας στο παιδί σας για να αποφύγετε την απογοήτευση αργότερα. Ό, τι σπέρνεις, θερίζεις.

4.    Μην υποτιμάτε τα προβλήματα του παιδιού σας. Τα πάντα στην ζωή δίνονται με βάση αυτά που μπορούμε να αντέξουμε. Να θυμάστε, ότι η ζωή ενός παιδιού είναι εξίσου δύσκολη με την δική σας, αφού δεν έχει καθόλου εμπειρία.

5.     Ποτέ μην μειώνετε το παιδί σας!

6.    Οι πιο σημαντικές συγκρούσεις στην ζωή μας είναι οι συγκρούσεις με τα παιδιά μας. Να τους δίνετε περισσότερη προσοχή, καθώς ποτέ δεν ξέρουμε με ποιον θα συγκρουστεί αυτό το παιδί.

7.     Μην είστε σκληροί με τον εαυτό σας, αν δεν μπορείτε να κάνετε κάτι για το παιδί σας. Απλά να θυμάστε, ότι ποτέ δεν έχετε κάνει αρκετά, αν δεν έχετε κάνει ό,τι περνάει από το χέρι σας.

8.     Μάθετε να αγαπάτε το παιδί κάποιου άλλου. Ποτέ μην φέρεστε στο παιδί κάποιου άλλου, όπως δεν θέλετε να συμπεριφέρονται στο παιδί σας.

9.    Ένα παιδί δεν είναι ένας τύραννος που καταλαμβάνει την ζωή σας. Δεν είναι απλά το αίμα σας. Είναι ένα πολύτιμο Κύπελλο της Ζωής που σας δόθηκε για να ανάψετε την δημιουργική φλόγα του. Είναι μια δήλωση αγάπης που μοιράζεται ανάμεσα σε δυο άτομα και από την στιγμή της γέννησής του δεν πρόκειται απλά για την ανατροφή ενός παιδιού, αλλά για μια ζωντανή ψυχή.

 10.   Να αγαπάτε το παιδί σας άσχετα από το ποιος είναι ή τι κάνει, ακόμα και αν δεν είναι πετυχημένοι ως ενήλικες. Να χαίρεστε, όταν επικοινωνείτε μαζί τους, γιατί τα παιδιά είναι η γιορτή της ζωής και είναι πάντα μαζί σας.
πηγή

"Song Song and Little Cat"

Song Song & Little cat, του John Woo. 

Οι παράλληλες ζωές ενός καλομαθημένου πλουσιοκόριτσου και ενός άστεγου κοριτσιού, που συνδέονται μέσω μιας κούκλας.






Οι παράλληλες ιστορίες της έκθετης κινεζούλας, θύμα εκμεταλλευτών ενηλίκων, σε στυλ «Όλιβερ Τουιστ» και της πλούσιας συνομήλικης της, που βιώνει τα ξεσπάσματα και το μίσος της αποτυχημένης σχέσης των γονιών της, περιγράφουν ανάγλυφα μια κοινωνία, που για να επιβιώσει κανείς πρέπει να παραιτηθεί από οτιδήποτε καλό μέσα του. 
Μόνη αναλαμπή η αγάπη. 
Η άδολη, χωρίς υστεροβουλία αγάπη, που κρύβεται στην προσφορά ενός λουλουδιού και το χαμόγελο, αυτό το κουτσοδόντικο παιδικό χαμογελάκι που είναι πηγή ζωής, ελπίδας και σωτηρίας.
http://margkan.pblogs.gr

JONATHAN

JONATHAN (ALL INVISIBLE CHILDREN - Ελληνικοί υπότιτλοι)

Το όνειρο ενός βετεράνου φωτογράφου, που συσσώρευσε τις τραυματικές εικόνες στο ασυνείδητό του. 

   Ο κουρασμένος φωτορεπόρτερ, ο «περαστικός», από τις εμπόλεμες περιοχές του κόσμου, αυτός που καταγράφει τον ανθρώπινο πόνο, μέσα στο φακό του, αλλά που δεν κάνει τίποτα για να επουλώσει τις πληγές, που βλέπει  μπροστά στα μάτια του, στα όρια της τρέλας, γυρνάει στο παρελθόν του και σε ένα οδοιπορικό μέσα από το δάσος της μνήμης του, προσπαθεί, να συμφιλιώσει το χθες με το σήμερα. 
Τον παιδικό αυθορμητισμό με την ενήλικη υστεροβουλία.
http://margkan.pblogs.gr

Η ταινία θυμίζει την παρακάτω πραγματική ιστορία:

Η συγκλονιστική ιστορία μιας φωτογραφίας - Kevin Carter

Στο νότιο Σουδάν,στο μικρό χωριό της Αγιόντ, ο φωτογράφος Kevin Carter αντικρίζει ένα μικρό κορίτσι, γυμνό, σκελετωμένο, να σέρνεται από την πείνα. Λίγα μέτρα το χωρίζουν από το σταθμό τροφοδοσίας του ΟΗΕ, όταν ένα αρπακτικό πουλί προσγειώνεται λίγο πίσω του. Είναι γνωστό τι περιμένει πάντα ένα τέτοιο όρνιο…

Το Μάρτιο του 1993 ο Kevin Carter είχε ταξιδέψει, με το βοηθό του Joao Silva, στο νότιο Σουδάν για να φωτογραφίσει τις κινήσεις του τοπικού επαναστατικού κινήματος. Συγκλονισμένος από τις εικόνες φτώχειας και εξαθλίωσης που απαθανάτισε με το φωτογραφικό του φακό, ετοίμαζε ένα ρεπορτάζ για τα θύματα της πείνας που καθημερινά έχαναν τη ζωή τους. Όταν 

“Έξω από ένα βρώμικο δωμάτιο είδα ένα παιδί, ένα κοριτσάκι γυμνό, να κείτεται στο έδαφος”, όπως εξομολογείται ο ίδιος. “Το φωτογράφιζα, όταν ξαφνικά είδα ένα όρνιο να στέκεται πίσω του και να περιμένει το θάνατό του. Σταμάτησα για 20 λεπτά, αλλά το πουλί παρέμενε εκεί. Το καταδίωξα, κάθισα σε ένα δέντρο και άρχισα να κλαίω…”.  

Λίγες μέρες μετά οι New York Times αγόρασαν τη φωτογραφία του, που δημοσιεύτηκε στο επόμενο φύλλο. Όμως η φωτογραφία αυτή ήταν μια πρόκληση για την κοινή γνώμη. Πυροδότησε κραυγές διαμαρτυρίας. Γιατί δεν είχε βοηθήσει το κοριτσάκι; γιατί  προτίμησε να περιμένει και να βγάλει τη φωτογραφία;

Μετά από 14 μήνες, στις 23 Μαϊου 1994, ήρθε η επιβράβευση για τη συγκεκριμένη φωτογρφία. Ο Kevin Carter ανέβηκε στη σκηνή του Low Memorial Library του Πανεπιστημίου της Columbia και παρέλαβε το Pulitzer Prize for Feature Photography. Δεν έμελε να το χαρεί όμως ...

Ο Kevin Carter, που γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1960 στο Parkmore, ένα μικρό προάστιο του Johannesburg, αρχικά, στα 23 του χρόνια, φωτογράφιζε αθλητικά γεγονότα. Λίγο αργότερα, αρχίζει να καλύπτει με επιτυχία (για το περιοδικό Star) τον ξεσηκωμό στην Αφρική. Στη συνέχεια, δουλεύοντας ως “κυνηγός” φωτογραφίας (για Reuters, Sygma Photo NY, Mail & Gaurdian), αφοσιώθηκε στην κάλυψη των διενέξεων στη Νότια Αφρική. Η φωτογραφική αποτύπωση του apartheid του έδωσε μεγάλη δημοσιότητα. Τα έργα του ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο και να του αποφέρουν αρκετά δημοσιογραφικά βραβεία.

Λίγο μετά τη φωτογράφιση στο νότιο Σουδάν, εμπιστεύτηκε σε φίλους ότι μετάνιωσε που δε σήκωσε το παιδί να το πάει στο σταθμό τροφοδοσίας. Που δεν αγνόησε τις γενικές δημοσιογραφικές οδηγίες, που θέλουν να μην αγγίζουν (για το φόβο των επιδημιών) τα θύματα οι δημοσιογράφοι. Πολλοί συνάδελφοι του τον κατηγόρησαν ότι “Κοιτάζοντας απλά το παιδί και φωτογραφίζοντάς το, έγινε και ο ίδιος ένα ακόμη, σύγχρονο, όρνιο…”.

Μετά την απονομή του βραβείου Pulitzer, οι εφιάλτες του μεγάλωναν. Αρνιόταν να φάει, έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη, δε μιλούσε σε κανέναν. Με το λίγο κουράγιο που του είχε απομείνει, έλεγε: “αν δεν μπορείτε να βοηθήσετε πρακτικά να σωθούν αυτά τα παιδιά εκεί κάτω, φροντίστε να μάθετε τι γίνεται εκεί κάτω”. “Οι πιο πολλοί”, έλεγε με πίκρα, “δεν ήξεραν αν το Σουδάν είναι χώρα ή αραβικό γλυκό”… Τουλάχιστον με αυτό του έργο στοίχειωσε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί σημαντικά η αποστολή βοήθειας. 

Πολλοί τον κατηγόρησαν, κάποιοι τον αμφισβήτησαν. Αυτός όμως την στάση του για μη παρέμβαση, στο δίλημμα, την πλήρωσε με τη ζωή του. Στα 34 χρόνια του, στις 27 Ιουλίου 1994, δυο μήνες μετα την απονομή του βραβείου, πνιγμένος από θλίψη, τύψεις και ενοχές, άφησε την τελευταία του πνοή αυτοκτονώντας (με...μονοξείδιο του άνθρακα) στο πίσω μέρος του πατρικού του σπιτιού. Δίπλα του, με ένα σημείωμα, προσπαθούσε να εξηγήσει τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτήν την πράξη. ... “Αγαπητέ Θεέ ... προσεύχομαι να προστατεύεις την ψυχή αυτού του παιδιού... πραγματικά λυπάμαι… ο πόνος της ζωής υπερισχύει της χαράς, σε σημείο που η χαρά δεν υπάρχει…”.

πηγή

BLUE GYPSY - Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού

BLUE GYPSY 

          BLUE GYPSY (All The Invisible Children - Ελληνικοί υπότιτλοι) 

Ο Emir Kusturica με το πληθωρικό του στυλ και τις τσιγγάνικες μουσικές του, στο «Blue Gupsy», περιγράφει την αποφυλάκιση του ανήλικου από το αναμορφωτήριο. 

Για τα «γυφτάκια», τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού, η «ασφάλεια» της φυλακής με τους σκληρούς κανόνες της, υπερτερεί από την ζούγκλα της καθημερινότητας στα χέρια ενός μέθυσου, χωρίς όρια, πάτερα.

Η ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ


Μία ταινία μικρού μήκους (από τις επτά μικρές ταινίες: «Όλα τα αόρατα παιδιά» (All the Invisible Children, με τη στήριξη της UNICEF, του UN World Food Programme και του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών. Οι παραγωγοί της ταινίας διέθεσαν μέρος των εσόδων στο ταμείο All the Invisible Children -UNICEF, Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού, Επιτροπή Αναπτυξιακής Βοήθειας).