Father Mother Sister Brother

 2.3 Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 

Υπέροχη η τελευταία ταινία του jim Jarmusch για τις οικογενειακές σχέσεις και την αποξένωση των μελών της.

Τρία επεισόδια πάνω στις οικογενειακές σχέσεις. Δυνατά! Με ένα Τομ Γουέιτς και μια Σαρλότ Ράμπλινγκ ασύλληπτους!

Κι όπως παρακολουθούσα τα δύο πρώτα σκετς, όπου οι σχέση παιδιών-γονέων σε ΒΑ Αμερική και Δουβλίνο είναι για τα ελληνικά μάτια μας απίστευτα αποστασιοποιημένες και ψυχρές, αναρωτιόμουν: τι είναι προτιμότερο,τι ανθρωπινότερο να βιώνει κανείς;

Τούτη την ευγενέστατη ψύχρα των δυτικών οικογενειών της ταινίας που σε γλιτώνει από γονεϊκές επεμβάσεις στην ενήλική σου ζωή, ή τη δικιά μας ανακατασούρα, τις αλληλοπαρακολουθήσεις,τις αλληλοκατασκοπείες, τη θέρμη, τις αγωνίες, τους καυγάδες, τις λατρείες, τα γλέντια και τα πένθη, τις αγωνίες, τις θυσίες, τις απαιτήσεις, τις συμβιώσεις των γενεών με όσα κακά και καλά προξενούν στα ελληνικά σπίτια;

Στην ταινία του Τζάρμους οι οικογένειες διεκπεραιώνουν κάποιες συναντήσεις μία με δύο φορές τον χρόνο και η κάθε σύντομη συνάντηση μοιάζει να είναι μια αμήχανη εφαρμογή του σαβουάρ βιβρ. Το χειρότερο, με τέτοιους ρυθμούς επικοινωνίας, γονείς και παιδιά δεν έχουν τι να πουν. Αποχαιρετιούνται μετά με μια ανακούφιση μαζί με την έλλειψη που ίσως ελλοχεύει.

Η "αυτονομία" εδώ είναι το πρώτο ζητούμενο. Αντιθέτως σε μας το κύριο ζητούμενο μοιάζει να είναι η "συμβίωση". Το συνεχιζόμενο μοίρασμα ζωής γονέων και τέκνων ισόβια όσο ακριβοπληρωμένο κι αν είναι.

Δεν ξέρω τι πιο επωφελές για την ψυχική υγεία. Στη δήθεν πολιτισμένη Δύση μοιάζει να σχίζεται ο δεσμός αίματος μετά από μια ηλικία. Σε εμάς συνεχίζει σφιχτός ο δεσμός με τίμημα συχνά να μας ξεσχίζει.

Ασφαλώς θα πείτε ότι είναι το "μέτρο" η λύση και συμφωνώ. Όμως ποιος μπορεί εύκολα να καταφέρει το μέτρο εδώ στο Νότο που βρεθήκαμε, ιδίως με το ταμπεραμέντο μας και τις άμετρες συνήθειές μας;

 Μάρω Βαμβουνάκη 

Ακόμη μία κριτική

ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ (2012)

 Με Ελληνικούς υπότιτλους.

Το Απαγορευμένο Ποδήλατο (2012) είναι δραματική ταινία, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τη Χαϊφά-αλ-Μανσούρ.

Ήταν η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Σαουδική Αραβία και η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους με γυναίκα σκηνοθέτιδα από τη Σαουδική Αραβία.

Έχει κερδίσει πολλά βραβεία σε κινηματογραφικά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο.

Η ταινία προτάθηκε για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα βραβεία Όσκαρ (η πρώτη φορά που η χώρα υπέβαλε υποψηφιότητα για Όσκαρ), αλλά δεν της απονεμήθηκε.

Κέρδισε στα βραβεία BAFTA του 2014 εκείνο της Καλύτερης Ξένης Ταινίας.

Πηγή : Βικιπαίδεια

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

 ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Ευλογημένη καθημερινότητα

με την αργόσυρτη μονοτονία σου.

Σαν αρρώστια σε μισούμε

παρεκτός και χαθείς αιφνιδίως.

Ευλογημένες μέρες και νύχτες

χωρίς εφιαλτικά τηλεφωνήματα

χωρίς σεισμούς και ύπνο στο αυτοκίνητο

μ’ έναν σάκο στο πίσω κάθισμα,

χωρίς νοσοκομεία και ορούς

χωρίς έκτακτα ανακοινωθέντα κάθε είδους,

δελτία θυέλλης και φόβο, φόβο.

Ευλογία Κυρίου οι ήσυχες νύχτες στο σπίτι

στου γραφείου τη φθαρμένη καρέκλα

στο μπαλκόνι που βλέπει τη λίμνη

στις μικρές και μεγάλες στιγμές μας.

Ευλογημένη καθημερινότητά μας

που τόσο λίγο έχουμε εκτιμήσει.

ΝΟΝΗ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΥ. ποιητική συλλογή «Λόγω βροχής», εκδ. Οδός Πανός 2017

Μαζί με 2 ταινίες που υμνούν την καθημερινότητα

Πάτερσον (Paterson)

Η ομορφότερη ταινία που γύρισε ο Τζάρμους στα 10s ψάχνει την ποίηση μέσα από τις εικόνες μιας καθημερινότητας χωρίς εξοντωτικούς ρυθμούς, ραψωδώντας την επαναληπτικότητα, τη ραθυμία και την πηγαία καλοσύνη των ηρώων της, ένα υπέροχο ζευγάρι όπως το ερμηνεύουν ο Άνταμ Ντράιβερ και η Γκολσιφτέ Φαραχανί.

Σκηνοθεσία Jim Jarmusch.

ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΜΕΡΕΣ (Perfect Days)

Ο Hirayama μοιάζει να είναι απόλυτα ικανοποιημένος με την καθημερινότητά του, εργαζόμενος ως καθαριστής τουαλετών στο Τόκιο.

Πέρα από την αυστηρά δομημένη καθημερινή του εργασία, απολαμβάνει το πάθος του για τη μουσική και τα βιβλία. Και αγαπάει πολύ τα δέντρα, τα οποία και λατρεύει να φωτογραφίζει. Μια σειρά από απροσδόκητες συναντήσεις αποκαλύπτουν σταδιακά περισσότερες λεπτομέρειες για το παρελθόν του.

Ένας βαθιά συγκινητικός και ποιητικός προβληματισμός για το πώς μπορεί κανείς καθημερινά να βρίσκει και να εκτιμά την ομορφιά του κόσμου γύρω μας. Σκηνοθεσία: Wim Wenders Με τους: Kôji Yakusho, Tokio Emoto, Arisa Nakano, Aoi Yamada, Yumi Asô, Sayuri Ishikawa, Tomokazu Miura, Min Tanaka

The Lesson / Το Μάθημα

 

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ ή ΕΔΩ

Η σειρά αναπτύσσει μέσα σε έξι μισάωρα επεισόδια την διαμάχη Ισραηλινών-Αράβων, ένα θέμα τραγικά επίκαιρο.

Η σειρά βασίζεται σε τρεις πυρήνες. Ο ένας αφορά τον σχολικό εκφοβισμό, τον ρατσισμό και τον διαχωρισμό και ο άλλος την πολιτική ή κοινωνική άποψη εντός του σχολικού περιβάλλοντος. Μια 17χρονη μαθήτρια κατηγορεί Άραβες μαθητές για την συμπεριφορά τους και με την σύμφωνη γνώμη και άλλων συμμαθητών, ζητούν στην ουσία την απαγόρευση εισόδου τους σε μέρη όπως η σχολική πισίνα, φτάνοντας στο σημείο να προτείνουν πινακίδες «Απαγορεύονται οι Άραβες», με την ίδια να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και αντιστοίχως να υπάρχουν σχόλια για τα κιλά της.

Ο άλλος αφηγηματικός πόλος αφορά την πολιτική αντιπαράθεση, μιας και ο αριστερός καθηγητής διαφωνεί ανοιχτά με την μαθήτρια και έτσι έρχεται στο προσκήνιο ένα γεγονός: ότι στο Ισραήλ έχουν στην πραγματικότητα απολυθεί καθηγητές λόγω των πολιτικών τους απόψεων, ένα γεγονός που αποτέλεσε και την αρχική επιρροή για την δημιουργία της σειράς.

Ο τρίτος άξονας της σειράς είναι ο διαδικτυακός διασυρμός. Η μαθήτρια ανεβάζει βίντεο με τον καθηγητή, το οποίο γίνεται viral και τον κατηγορεί για τις απόψεις του, θυμίζοντάς μας τον αντίστοιχο διασυρμό και την προσπάθεια υπονόμευσης της καριέρας της Tar, στην ομώνυμη ταινία με την Κέιτ Μπλάνσετ.

πηγή

Μια πολιτική συζήτηση ανάμεσα σε έναν καθηγητή πολιτικής αγωγής και μια τελειόφοιτη μαθήτρια ξεφεύγει από τον έλεγχο και γίνεται προσωπική. Επιφανειακά, πρόκειται για μια μάχη για τη δικαιοσύνη μεταξύ αριστερού και δεξιού, άνδρα και γυναίκας, καθηγητή και μαθητή. 

Αλλά η ορμητική, καταστροφική δύναμη του θέματος οφείλεται στις πληγές που αιμορραγούν στις καρδιές και των δύο πρωταγωνιστών.

 Η αντιπαράθεσή τους είναι σαν ένα βότσαλο που πετιέται στη λίμνη, και οι κυματισμοί που δημιουργεί επηρεάζουν: την τάξη (1), το σχολείο (2), την κοινότητα (3), τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (4), την τοπική πολιτική (5) και την πραγματικότητα (6). Όσο περισσότερο εξαπλώνονται οι κυματισμοί, τόσο περισσότερο πολλαπλασιάζονται οι εμπλεκόμενες δυνάμεις και οι θιγόμενοι κοινωνικοί κύκλοι

Βραβείο Καλύτερης Σειράς και Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Διεθνές Φεστιβάλ Σειρών των Καννών, 2022

πηγή

Καλά Χριστούγεννα (2005) - Joyeux Noël

Ολόκληρη η ταινία στο youTube, παρακάτω:

Παραμονή Χριστουγέννων, 1914. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος μαίνεται με ιδιαίτερη σφοδρότητα. 

Τρεις στρατιωτικές διμοιρίες, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Μεγάλης Βρετανίας βρίσκονται στα γαλλο-ελβετικά σύνορα, καθηλωμένοι, μετά από πολύμηνες μάχες. 

Έχουν εγκλωβιστεί στα χαρακώματα, μέσα στη λάσπη, χωρίς να μπορούν να ξεφύγουν και να περάσουν τα Χριστούγεννα με τις οικογένειές τους.

 Όμως, η μουσική από το τραγούδι ενός Γερμανού τενόρου (Benno Fürmann) και της σοπράνο γυναίκας του (Diane Kruger) σε κάποιο από τα χαρακώματα, ξεσηκώνει τις τρεις εμπόλεμες διμοιρίες να παραμερίσουν τα μίση, κάνοντας ανακωχή, δίνοντας ο ένας τον άλλο ευχές για Ειρήνη και γρήγορη επιστροφή στα σπίτια τους. 

 Μια συγκινητική χριστουγεννιάτικη αντιπολεμική ταινία που βασίζεται στην απίστευτη αληθινή ιστορία της "Χριστουγεννιάτικης Ανακωχής του 1914". 

Συμπαραγωγή ανάμεσα σε πέντε χώρες το "Καλά Χριστούγεννα", περιλαμβάνει την αφρόκρεμα των ευρωπαίων ηθοποιών της εποχής μας, έχοντας ονόματα όπως η Diane Kruger ("Τροία", , "Ο Άγνωστος" κ.α.), ο Daniel Brühl ("Αντίο Λένιν" κ.α.), ο Guillaume Canet ("Ο Πόλεμος των Κουμπιών" κ.α.). και ο σπουδαίος Ian Richardson. Γλυκό και πικρό συνάμα το φιλμ του αξιόλογου Γάλλου σκηνοθέτη Christian Carion, προβάλλει ένα αισιόδοξο μήνυμα, τόσο σε μακροσκοπική (αλληλεγγύη μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών) όσο και σε μικροσκοπική (αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο), που σε κάνει να συγκινηθείς πραγματικά αλλά και να γελάσεις με την ψυχή σου. 

 Πρωτότυπος Τίτλος: Joyeux Noël Βαθμολογία IMDb: 7,7/10 Σκηνοθεσία: Christian Carion Πρωταγωνιστούν: Diane Kruger, Benno Fürmann, Natalie Dessay, Guillaume Canet, Daniel Brühl, Ian Richardson, Rolando Villazón, Lucas Belvaux, Frank Witter

THE OLD OAK

The old oak η τελευταία ταινία του Ken Loach.

Μια πραγματικά ανθρώπινη και συγκινητική ταινία.

Μιλά για την ξενοφοβία και τον ρατσισμό, τους πρόσφυγες, την εργατική τάξη, τη φιλία, την αλληλεγγύη, την απώλεια, την ενσυναίσθηση και την αγάπη.

Για τη δύναμη του μαζί.

Γιατί, εν τέλει, τα τρία Άλφα, Ανθρωπιά, Αλληλεγγύη και Αγάπη, βρίσκονται στην αρχή των πάντων.

Και μην πάψετε ποτέ να πιστεύετε στο καλό. Αυτό μας λέει.

Δείτε την ΕΔΩ

 

ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΘΗΚΗ

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ

2.2 Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μια σοκαριστική αποτύπωση των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας σε ένα κέντρο διαλογής ενός κολοσσού του ηλεκτρονικού εμπορίου που δεν κατονομάζεται αλλά είναι προφανές για ποιον πρόκειται. Επισφαλείς συμβάσεις εργασίας, εξαντλητικά ωράρια, καταιγιστικοί ρυθμοί, απόλυτος έλεγχος και παρακολούθηση ακόμα και των πιο προσωπικών στιγμών των εργαζομένων. Μαζί με τους απαραίτητους νεολογισμούς α λα Όργουελ και την πλήρη αποθάρρυνση, όταν δεν θεωρείται ύποπτη, κάθε συνδικαλιστικής και συλλογικής δράσης. Συγκλονιστικές ερμηνείες σε μια ταινία που είναι μαζί, γροθιά στο στομάχι αλλά και ένα κάλεσμα για αφύπνιση.

 

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

Η πιο άγρια εκδοχή του καπιταλισμού, κρύβεται πίσω από τις διαδικτυακές αγορές που προσφέρουν άνεση στον καταναλωτή αλλά κάπου αλλού (όχι και τόσο μακριά, για τον δυτικό κόσμο μιλάμε) οι εργαζόμενοι-ες  πέφτουν σαν σπιρτόξυλα από την εξάντληση, τους απάνθρωπους ρυθμούς της όλο και μεγαλύτερης εντατικοποίησης, τα αιματηρά συμβόλαια σιωπής.

Η σχέση των δύο φίλων διαλύεται από τον κοινωνικό αυτοματισμό που επιβάλλει στη Μέγκαν να μη δείχνει κανένα έλεος στην έγκυο φίλη της, προκειμένου να κρατήσει τη δουλειά που έχει τόσο ανάγκη, την ώρα που διαπιστώνει ότι η απόδοση της ομάδας της πέφτει συνεχώς. Περιορίζει τις μετακινήσεις της στον γιατρό , την αναγκάζει να τρέχει για να προλάβει να πάει στην τουαλέτα και τέλος η υπάλληλος αποβάλλει στην τουαλέτα από όπου την μαζεύει ο συνδικαλιστής φίλος της μέσα από ένα λουτρό αίματος. Καθόλη τη διάρκεια παρακολουθούμε στην οθόνη την απόδοση των εργαζομένων ανθρώπων ρομπότ που έχουν σαν στόχο για να παραμείνουν στη δουλειά τη συλλογή 120 τεμαχίων. Κάθε όνομα είναι ένας αριθμός για την επιχείρηση, ο αριθμός της απόδοσης της ημέρας.

Μετά το τέλος της ταινίας, ο θεατής δεν μπορεί να αποφύγει να αναλογιστεί, πόσο ματωμένα είναι τα οικονομικά προϊόντα που απολαμβάνει με ένα κλικ. Παράλληλα δεν μπορεί να ησυχάσει στην ιδέα πως τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα του καπιταλιστικού συστήματος, σκοτώνουν ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, η χάρτα των δικαιωμάτων των πολιτών από ανατολή σε δύση έχει γίνει κουρελόχαρτο και η είδηση δεν φτάνει ποτέ μέσω των τηλεοπτικών καναλιών στο σπίτι του. Η δυστοπία είναι εδώ και κάτι πρέπει να κάνουμε άμεσα.

ΠΗΓΗ

Στην Αυλή του Σχολείου

Όταν η Νορά βλέπει ότι ο αδερφός της Αμπέλ πέφτει θύμα bullying από άλλα παιδιά, σπεύδει να τον προστατεύσει. Όμως ο Αμπέλ της ζητά να μην πει τίποτα. Παγιδευμένη ανάμεσα στον κόσμο των ενηλίκων και τον κόσμο των παιδιών, η Νορά προσπαθεί να βρει τη θέση της.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

https://www.christianikocinema.online/2023/04/playground-original-title-un-monde-2021.html

Το Playground είναι, σε πρώτο στάδιο, μια ταινία που πρέπει απαραιτήτως να παρουσιάζεται στα σχολεία και να την ακολουθούν πολύωρες συζητήσεις. Ακριβώς λόγω της βιωματικής της φύσης μπορεί να φέρει καλύτερα αποτελέσματα από διδακτικά βίντεο και κατηχήσεις – ανεξαρτήτως ηλικίας, σε κανέναν δεν αρέσει να του κουνάνε το δάχτυλο. Σε δεύτερο στάδιο είναι μια σύνθετη δημιουργία που ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός φεστιβαλικού θεάματος, προβληματίζει, «ψυχαγωγεί» μέσω της αισθητικής της –προσοχή, δεν «διασκεδάζει»‒ και πετυχαίνει έναν από τους βασικούς στόχους του σινεμά: να αφουγκραστούμε τον κόσμο γύρω μας, να ανακαλέσουμε προσωπικές μας εμπειρίες, να ξορκίσουμε τραύματα που απωθούμε και γι’ αυτό δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε στους άλλους γύρω μας και κατ’ επέκταση να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

πηγή

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

Τα (υπερβολικά) αυτονόητα για την ισότιμη θέση της γυναίκας σε όποια κοινωνία καταθέτει η Σάρα Πόλεϊ στη νέα της σκηνοθετική δουλειά, μια δεκαετία μετά το «Stories We Tell», περιτυλίγοντας περίτεχνα το στοιχειώδες μήνυμά της με ένα ζηλευτό καστ, μια σειρά από θαυμαστά άνετες ερμηνείες και κάποιες αισθητικές επιλογές που δείχνουν ότι είναι κινηματογραφικά διαβασμένη.

Στο σήμερα που μοιάζει άχρονο, σ' ένα απομονωμένο από τον σύγχρονο πολιτισμό χωριό μιας θρησκευτικής σέκτας (που θα μπορούσε ν' ανήκει σε Μενονίτες, Αμις, Μορμόνους ή στη δυστοπική πένα τής Μάργκαρετ Ατγουντ), οι άντρες διαπράττουν καθημερινά ασυγχώρητα εγκλήματα: επιτίθενται ετσιθελικά στις γυναίκες, τις δικές τους ή των άλλων, στις κόρες ή τις αδελφές τους, τις ναρκώνουν, τις χτυπούν, τις βιάζουν, τις αφήνου εγκύους κι εκείνες σιωπούν. Οταν ένα κορίτσι καταγγείλει τη βία στην αστυνομία, οι άντρες της κοινότητας θα μεταφερθούν για λίγες μέρες - ή για ένα 24ωρο - στη φυλακή, «για τη δική τους ασφάλεια». Μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα οι γυναίκες, τριών γενεών καταπίεσης, θα συνεδριάσουν, παρουσία του δασκάλου του χωριού που κρατά τα πρακτικά και θ' αποφασίσουν το επόμενο βήμα τους: να μην κάνουν τίποτα, να μείνουν και να πολεμήσουν, να φύγουν.

Υποψήφια, φέτος, για δύο Οσκαρ, Καλύτερης Ταινίας και Διασκευασμένου Σεναρίου (από το μυθιστόρημα του 2018 της Καναδής Μίριαμ Τέιβς που, με τη σειρά της, πήρε αφορμή από πραγματικά συμβάντα σε μια παραθρησκευτική κοινότητα στη Βολιβία), η Σάρα Πόλεϊ απεκδύει το (νεο)φεμινιστικό κίνημα από κάθε ρητορική, φτάνοντας στον πυρήνα του. Γυναίκες που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ την ελευθερία, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, στην ίδια τη μόρφωση, στη δυνατότητα επιλογής, θα υπομείνουν τον ανδρικό ζυγό, ή θα προτιμήσουν τον Γολγοθά τής απελευθέρωσης;

Η Πόλεϊ συγκεντρώνει και προφυλάσσει τις ηρωίδες της σε μια «φάτνη», σ' ένα στάβλο και διακόπτει τις κουβέντες τους με σύντομα, ανατριχιαστικά φλας μπακ στον πραγματικό, καθημερινό εφιάλτη τους. Τις φωτίζει με τα φυσικά χρώματα της μέρας και της νύχτας, αποχρωματίζει την ταινία της επιλεκτικά, τονίζοντας ένα φόρεμα, μια κορδέλα στα μαλλιά, τα δέντρα, τις περικυκλώνει με τη μυσταγωγική μουσική τής Χίλντουρ Γκουντναντότιρ, φτιάχνει ένα έργο που, αισθητικά, θα μπορούσε να έχει υπογράψει ο Λαρς φον Τρίερ, για να μην πούμε ο Μπέρτολντ Μπρεχτ. Που αποπνέει κάτι το αγνό, το πρωτόγονο ή αρχέγονο, την αλήθεια «όπως θα έπρεπε να είναι».

ΠΗΓΗ

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

(Vanskabte Land για τους Δανούς, Volaða Land για τους Ισλανδούς).

Ένα μεταφυσικό δοκίμιο στον κινηματογράφο που μοιάζει, κάποιες τέτοιες στιγμές, να αναπληρώνει αυτό που δεν μπορεί πια να είναι η λογοτεχνία. Ένας Ισλανδός με σπουδές ζωής στη Δανία, μαθητής του Κίρκεγκωρ και του Ντράγιερ, ο Hlynur Pálmason (γενν. 1984) στήνει ένα μυστικιστικό και εικαστικά εντυπωσιακό έπος με φόντο το τρομακτικά πανέμορφο τοπίο μιας φλεγόμενης βραχώδους γης.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

Ένας νεαρός Δανός ιερέας παίρνει εντολή να μεταβεί σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Ισλανδίας με σκοπό να χτίσει μια εκκλησία. Η πορεία του επίπονη, όπως κάθε πορεία ηθικής ανάβασης. Ταραγμένες θάλασσες, απόκρημνα βουνά, αδιάβατα ποτάμια, παγερό κρύο και καυτή λάβα. Η αγωνία του πνεύματος. Σε αντίστιξη ο πειρασμός της ισχύος (μέσα στο πρόσωπο ενός οδηγού) και ο πειρασμός εκεί που φτάνει, της ήσυχης οικογενειακής ζωής και της τυπικής ενορίας. Όμως το ακατάλυτο φυσικό μεγαλείο, μέσα από το πάθος του για τη φωτογραφία και το άλογο (οι μόνες του αδυναμίες), θα γίνουν η αφορμή της πτώσης και της απώλειας της πίστης όταν επιτέλους φτάσει στον προορισμό του. Μπορεί να σήκωσε αγόγγυστα το δικό του «σταυρό» (μια πρώιμη ογκώδη φωτογραφική συσκευή), μπορεί να πάλεψε ως άγγελος με τον Ιακώβ, μπορεί να έχτισε τελικά την εκκλησιά, συντρίφτηκε ωστόσο από το εγώ, από την απώλεια ενός αλόγου, του μόνου του δεσμού με τον κόσμο. Να όμως που ένα σκυλί, παρόν σε όλη την περιπέτεια, έρχεται στην πόρτα του τελειωμένου ναού να υπενθυμίσει την ανάγκη νοήματος, την ανάγκη της πίστης, πέραν του φόβου. Ο ιερέας, με το πρόσωπο λερωμένο, συνειδητοποιεί την πτώση και ξεκινά μια νέα πορεία. Δεν θα προλάβει. Ο θάνατος τον περιμένει από το χέρι του προσώπου που συμβολίζει τη σύμβαση. Μα ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Τα οστά τα γεγυμνωμένα θα λάβουν πάλι δέρμα και σάρκα, η φύση θα ανθίσει πάλι στη μέλλουσα άνοιξη, μέσα στο παρθένο βλέμμα ενός μικρού κοριτσιού. Και όλα αυτά μέσα από αργούς, τελετουργικούς ρυθμούς και πανέμορφα πλάνα (τετράγωνα κάδρα παλιάς φωτογραφίας) τα οποία σε μεταφέρουν από την αφιλόξενη ομορφιά στο τοπίο του πνεύματος.

Η χώρα του Θεού. Ανάσα και έξοδος από την καθημερινότητα των χλιαρών αιρετικών θεολόγων, των παγερών φιλελεύθερων διανοουμένων, των θερμών κοινωνικών αγωνιστών. Εκ του Βορρά το φως.

πηγή

A CHRISTMAS CAROL

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

Like Stars on Earth

 

Δείτε την ΕΔΩ: https://www.christianikocinema.online/2022/06/like-stars-on-earth-2007.html

Το 2007 κυκλοφόρησε η ινδική ταινία με τίτλο «Σαν Αστέρια στη Γη» (Taare Zameen Par) η οποία πραγματεύεται το θέμα της δυσλεξίας. Ο Ishaan, ένα δυσλεκτικό αγόρι 8-9 ετών έχει ήδη μείνει στάσιμο στην Γ’ τάξη και αντιμετωπίζεται από την οικογένεια και το σχολείο ως τεμπέλης, πεισματάρης και αντιδραστικός. Οι γονείς του Ishaan αποφασίζουν να τον στείλουν εσωτερικό σε άλλο σχολείο για να «στρώσει» αλλά εκεί ο Ishaan βιώνει καθημερινά την αποτυχία και την τιμωρία, που τον ωθούν στην εσωστρέφεια, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και πέφτει σε βαριά κατάθλιψη εγκαταλείποντας το μοναδικό πράγμα που αγαπούσε και τον ενέπνεε, τη ζωγραφική. Τελικά ένας δάσκαλος, ο Νικούμπ, ο οποίος σαν μαθητής είχε την ίδια ιδιαιτερότητα, ήταν δυσλεκτικός, ενημερώνει στους γονείς του Ishaan για τη δυσλεξία και τον βοηθάει.

Σαν τρέιλερ για την ταινία:

Διαβάστε την συνέχεια, ΕΔΩ: https://dip88.blogspot.com/2014/04/like-stars-on-earth.html

Τι θα Πει ο Κόσμος

What Will People Say

Ιράμ Χακ

Η Πακιστανή μεγαλωμένη στη Νορβηγία Ιράμ Χακ επιστρέφει μετά το «I Am Yours», που ήταν η επίσημη πρόταση της Νορβηγίας για τα Οσκαρ, με ένα συνταρακτικά αληθινό αυτοβιογραφικό φιλμ για τις δύσκολες σχέσεις ανάμεσα στην παράδοση και την ελευθερία.

Δείτε την ΕΔΩ

Παρακολουθώντας το φιλμ της Ιράμ Χακ πιάνεις συχνά τον εαυτό σου να ξεχειλίζει από οργή ή ακόμα και αγωνία. Η σοκαριστική ιστορία της 16χρονης ηρωίδας της μοιάζει μεν με παρόμοιες εκατοντάδων άλλων γυναικών που φευγαλέα συναντά κανείς καθημερινά στις εφημερίδες, δίχως να δίνει ιδιαίτερη σημασία, εν μέρει γιατί μοιάζουν πολύ μακρινές, σαν να ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο. Ομως αυτό που κατορθώνει με οξυδέρκεια η πακιστανικής καταγωγής Νορβηγίδα σκηνοθέτης είναι να την κάνει προσωπική, προσγειώνοντάς την απότομα στον δικό μας, ή μάλλον εγκλωβίζοντας εμάς στον ασφυκτικό δικό της.

Η Νίσα είναι μια έφηβη κοπέλα σαν όλες τις άλλες, που ζει στη Νορβηγία. Οταν βρίσκεται έξω, ή στο σχολείο, φλερτάρει, διασκεδάζει, κάνει ό,τι κάνουν και όλα τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Στον δικό μας (δυτικό) κόσμο. Οταν όμως βρίσκεται στο σπίτι της, ή στον στενό οικογενειακό της κύκλο, υποδύεται, όσο μπορεί, την τέλεια Πακιστανή κόρη. Ομως η εύθραυστη αυτή ισορροπία που με τόση άνεση συντηρεί καθημερινά, σαν να πρόκειται για δεύτερη φύση της, καταρρέει απότομα όταν ο πατέρας της την πιάνει στο κρεβάτι με το αγόρι της. Αποφασίζοντας να την τιμωρήσει παραδειγματικά, ουσιαστικά την απαγάγει και την στέλνει παρά τη θέλησή της στο Πακιστάν, αναγκάζοντάς την να μείνει με συγγενείς που δεν έχει γνωρίσει ποτέ, σε μια χώρα που της είναι παντελώς άγνωστη.

Μια τέτοια ιστορία θα μπορούσε να ηχεί κατάφωρα διδακτική και μελοδραματική, όμως η Χακ δεν ενδιαφέρεται να κάνει σινεμά καταγγελίας που κουνά επιδεικτικά το δάχτυλο καταφεύγοντας σε απόλυτους αφορισμούς. Υιοθετώντας τη διχασμένη ματιά της νεαρής ηρωίδας της, ξεδιπλώνει τη σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ελευθερίας και παράδοσης, και, κυρίως, το πρωτοφανές για την ίδια καθεστώς τρόμου που βιώνει η πρωταγωνίστριά της, σαν έναν φαύλο κύκλο χωρίς εύκολους θύτες και θύματα. Αν δεν είχε μεγαλώσει στο απελευθερωμένο περιβάλλον της Νορβηγίας, η Νίσα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η μητέρα της, συμβιβασμένη απόλυτα με τις πατριαρχικές επιταγές της πατρίδας της προκειμένου να επιβιώσει.

Αυτό φυσικά δεν κάνει την οδύσσειά της λιγότερο αποπνικτική ή τρομακτική. Το αντίθετο. Και για λίγο καταφέρνει να μας κάνει να δούμε τον κόσμο μέσα από το βλέμμα της ηρωίδας της, καθώς προσπαθεί να βρει τον δρόμο και τον εαυτό της ανάμεσα στην αγάπη για την καταπιεστική οικογένειά της και στην αναζήτηση της δικής της ταυτότητα, αναγκασμένη να προσαρμοστεί κάθε φορά σε μια νέα σκληρή πραγματικότητα. Διόλου τυχαία, το φιλμ βασίζεται σε προσωπικά βιώματα της ίδιας της σκηνοθέτιδας κι ίσως γι’ αυτό, παρά τα περιστασιακά στραβοπατήματα, δεν σταματά ποτέ να ηχεί απόλυτα αυθεντικό και ειλικρινές.

Πηγή

Λάιλα Μ.

Η ταινία Layla M./Λάιλα Μ. (2016) σε σκηνοθεσία της MijkeDeJong και σενάριο της ίδιας και του JanEilander άνοιξε την πρωτοεμφανιζόμενη φεστιβαλική κατηγορία «2 or 3 Things I Know about Her». Στόχος αυτού του συνόλου ταινιών είναι να δώσουν βήμα στη γυναικεία κινηματογραφική φωνή. Ο στόχος επετεύχθη θριαμβευτικά με το Layla M., το οποίο αφορά μια έφηβη ηρωίδα που εντάσσεται στον ισλαμικό φονταμενταλισμό.

Η Layla (Nora El Koussour) ζει με την οικογένειά της στην Ολλανδία και παρακολουθεί την τελευταία τάξη του Λυκείου πριν μπει στο πανεπιστήμιο. Η μαροκινή καταγωγή της και η πίστη της στη μουσουλμανική θρησκεία την έχουν καταστήσει θύμα ρατσισμού. Η αντίδρασή της είναι δυναμική και σταδιακά η Layla εμπλέκεται σε εξτρεμιστικές δράσεις.

 

Η αφήγηση ρέει αβίαστα και ρεαλιστικά, καθώς αποκαλύπτει μέσω αυστηρής σχέσης αιτίου-αιτιατού τους λόγους για τους οποίους η νεαρή γυναίκα παραστράτησε. Σε κάθε επίδοξη προσπάθεια του κράτους ή της οικογένειάς της να μετριάσει την επιθετική της προσέγγιση εκείνη απαντάει ακόμη πιο εριστικά, με ακόμη μεγαλύτερο θυμό. Τελικά, απαρνείται καθετί που θεωρεί ότι αντιτίθεται με τη θρησκεία της. Αποστρέφεται οικιοθελώς τις ελευθερίες του δυτικού κόσμου και την ίδια της την οικογένεια. Ωστόσο, ο δυναμισμός της και η ενεργητική της στάση δεν ταιριάζουν με τους ακραίους περιορισμούς της νέας της ζωής.

 

Το φιλμ αποφεύγει επιδέξια τους σκοπέλους που ενέχει μια τόσο ευαίσθητη θεματολογία. Αφενός, υπήρχε ο κίνδυνος να παρουσιαστούν όλοι οι μουσουλμάνοι/ες πιστοί/ές ως οπαδοί ακραίων πρακτικών. Αφετέρου, ήταν πιθανό οι μαχητές του τζιχάντ να αναπαρασταθούν λιγότερο επικίνδυνοι από ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Μέσω της πολυεπίπεδης κατασκευής των ηρώων/ηρωίδων και την ποικιλία στην αναπαράσταση των πιστών, η ταινία διερευνά το ζήτημα σφαιρικά και δεν εμμένει σε μία και μόνο πτυχή του.

Η Layla M. είναι ένα κείμενο άκρως επίκαιρο, καθώς θεματολογικά ανταποκρίνεται στη σύγχρονη ευρωπαϊκή συνθήκη. Παράλληλα, ωθεί τους χαρακτήρες στα όριά τους και θέτει ηθικά διλήμματα αναφορικά με τον ρόλο της θρησκείας και την παρεμβατική πολιτική του κράτους. Μια ταινία που οφείλετε να παρακολουθήσετε.

Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/57o-fkth--kritiki-tis-tainias-Layla-M#ixzz6sHUCnpba

“Η Εκκλησία πάει σινεμά”

 Ο διάλογος της ορθόδοξης Θεολογίας και του Κινηματογράφου

Από τα παιδικά μου χρόνια εκκινεί ετούτη η διαδρομή μου μέχρι αυτό το βιβλίο. Λάτρης της τέχνης του Κινηματογράφου αποθησαύριζα εικόνες του και μέσα από ένα σκηνοθετικό απωθημένο και την ποιητική μου ενατένιση τις μετέβαλα σε εξωτερικεύσεις ενός πιο προσωπικού ταξιδιού. Ο Xάμφρεϊ Μπόγκαρτ από νωρίς στοίχειωσε τις νύχτες μου και γέμισε την ντουλάπα του πατέρα μου με καμπαρντίνες και ρεπούμπλικες για να τις φοράω και να υποκρίνομαι αυτόν τον μοναδικό ντεντέκτιβ με έναν ιδιαίτερο κώδικα ηθικής. Χρόνια ερωτευμένος ήμουνα με κείνο το βλέμμα και τη θλίψη του Μοντγκόμερι Κλίφτ στην ταινία «Λάσπη στα αστέρια». Μέσα από τα γουέστερν σπαγγέτι του Σέρτζιο Λεόνε ο Κλίντ Ίστγουντ, αυτός ανώνυμος υπερασπιστής των απροστάτευτων, έγινε ο θεϊκός μου ήρωας.

Το κακό, όμως, παράγινε όταν είδα στο θερινό σινεμά της θείας μου Ευανθίας όπου δούλευα στο κυλικείο, το αριστούργημα του Λουκίνο Βισκόντι «Ο Ρόκκο και τα αδέλφια του». Συγκλονίστηκα. Έκανα πόσες μέρες να ηρεμήσω και να ασχοληθώ με τα μαθήματά μου. Ο γιατρός που με φέρανε δεν κατάφερε τίποτε. Ώσπου η θεία Σουλτάνα πέταξε την ιδέα να έρθει παππάς να με διαβάσει. «Το παιδί είναι σαϊλωμένο» έλεγε και ξανάλεγε. Ο παππάς φεύγοντας έβγαλε την εξήγηση πως ήμουνα σαλεμένος, πως οι ταινίες που έβλεπα μου «πήρανε τα μυαλά». «Το παιδί» αποφάνθηκε «πρέπει να πηγαίνει μόνο στην εκκλησία τις Κυριακές και να μεταλαμβάνει πιο συχνά». Έτσι μου απαγορεύτηκε κάθε επαφή με τη μαγαρισμένη αυτή τέχνη και κάθε Κυριακή την έβγαζα στο ιερό του ναού για να σηκώνω τα εξαπτέρυγα. Όμως, εγώ «διαόλου κάλτσα», τα καλοκαιρινά βράδια κατάφερνα και ξέφευγα από τον έλεγχο των γονιών μου. Γύρω στις δέκα το βράδυ όταν κοιμόντουσαν ή χαζολόγαγαν στο κρεβάτι με τις πονηριές τους, εγώ κατηφόριζα στην παραλία για να δω οτιδήποτε προλάβαινα στην οθόνη της θαυμαστής μου Τέχνης.

Αργότερα, μέσα από την ταινία του Αντρέι Ταρκόφσκι «Νοσταλγία», συνειδητοποίησα τη συγκατοίκηση Θεολογίας και Κινηματογράφου. Οι ταινίες έγιναν θεολογικά εγχειρίδια και οι θεολογικές μελέτες μου απαιτούσαν την ερμηνευτική του σινεμά. Άρχισα να αναζητάω στις ταινίες τις εκπληκτικές και ανεπαίσθητες διαδρομές της θείας παρουσίας στον κόσμο. Να συλλαβίζω τις προσευχές μου μαζί με τα πλάνα εκείνα και τις σκηνές που μου φτιάχνουν τον κόσμο μου «απ’ αρχής καινούργιας στα μέτρα της καρδιάς».

Αλήθεια από ποιο πλάνο να εκκινήσω και σε ποιο να τελευτήσω; Αχ!!!! Χριστέ μου, μη μου παραλείψεις ποτέ «τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον», την απόλαυση να κάνω μέσα από τις ταινίες Θεολογία και μέσα από τις θεολογικές σπουδές να Κινηματογραφώ τη ζωή ΜΑΣ!!!!

Ιωάννης Βογιατζής

https://www.youtube.com/watch?v=VfrU5mfJmBA

Πηγή

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ - Official Trailer

Η πολυαναμενόμενη σε Ελλάδα και εξωτερικό ταινία της Yelena Popovic για το βίο του Αγίου Νεκταρίου, «Ο Άνθρωπος του Θεού» (Man of God), που δημιουργήθηκε με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από την κοίμηση του Αγίου και αναμένεται να παιχτεί στους κινηματογράφους μόλις το επιτρέψουν τα περιοριστικά μέτρα, άρχισε κυκλοφορεί πια στη διεθνή αγορά μέσω του διεθνούς πρακτορείου Pinnacle Peak Pictures.

Τα γυρίσματα

Η διεθνής κινηματογραφική παραγωγή, μια ταινία-ωδή στο βίο και τις δοκιμασίες που πέρασε ο Άγιος Νεκτάριος, ολοκληρώθηκε, τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020. μετά από 7 εβδομάδες εντατικών γυρισμάτων σε Αθήνα, Λαύριο και Αίγινα.

Η ταινία που περιμένει εναγωνίως εδώ και μήνες το κοινό, μία από τις ελάχιστες παραγωγές που κατόρθωσε όχι μόνο να ξεκινήσει, αλλά και να ολοκληρώσει τα γυρίσματά της υπό πρωτόγνωρες συνθήκες, λόγω της πανδημίας, αναμένεται να προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες φέτος (το 2021).

Οι ηθοποιοί

Ο Άρης Σερβετάλης ο πολυσχιδής Έλληνας ηθοποιός, συναντάται κινηματογραφικά με τον Αμερικανό θρυλικό ηθοποιό, υποψήφιο για Όσκαρ, Mickey Rourke, το Ρώσο superstar Alexander Petrov και ένα cast εξαιρετικών Ελλήνων ηθοποιών (Χρήστος Λούλης, Καριοφυλλιά Καραμπέτη, Νικήτας Τσακίρογλου, Γιάννης Στάνκογλου, Τάνια Τρύπη, Μαρθίλια Σβάρνα, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Γιάννης Αναστασάκης, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Βασίλη Κουκαλάνι, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μιχάλης Μητρούσης, Κίττυ Παϊταζόγλου, Μιχάλης Οικονόμου, Τόνια Σωτηροπούλου, Κορίνα-Άννα Γκούγκουλη, Μάνος Γαβράς, Σαράντος Γεωγλερής, Παναγιώτης Μαρίνος).

ΠΗΓΗ

Το Παιδί με το Ποδήλατο

Πόσες φορές έχετε παρακολουθήσει καθηλωμένοι μια ταινία που αφηγείται μια ιστορία τόσο απλή που συνοψίζεται σε δυο – τρεις προτάσεις; Και πόσες φορές μια τέτοια εμπειρία σας έφερε στην αμήχανη θέση να νιώσετε πως μέσα σε μόλις 80 λεπτά κινηματογραφικού χρόνου έχετε παρακολουθήσει μια ταινία τόσο μεγάλη σε ένταση, ενέργεια και συναισθηματικό βάθος που μοιάζει δύσκολο να ξεχάσετε για πολύ καιρό μετά τους τίτλους τέλους;

Το «Παιδί με το Ποδήλατο» είναι ακριβώς αυτή η ταινία. Αυτή η μικρή αλλά τόσο συμπυκνωμένη σε δράση διαδρομή στις ανηφόρες και τις κατηφόρες της ενηλικίωσης ενός παιδιού που αργά ή γρήγορα θα αντιληφθεί πως στη ζωή χρειάζονται μερικές στροφές, δυο τρεις λακκούβες που θα σε κάνουν να πέσεις από το ποδήλατο σου και τουλάχιστον ένα σκασμένο λάστιχο για να είσαι σίγουρος πως μπορείς να συνεχίσεις να τρέχεις.

Δείτε την ΕΔΩ

Σινεμά απλό, σαν την ιστορία ενός παιδιού που το μόνο που ήθελε ήταν κάποιον να του δώσει σημασία. Σινεμά συγκλονιστικό, σαν αυτό που οι αδερφοί Νταρντέν όχι απλά δεν εγκαταλείπουν σε κάθε τους νέα ταινία, αλλά στο οποίο επιστρέφουν κάθε φορά που τους έχουμε πιο πολύ ανάγκη.

https://flix.gr/cinema/gamin-au-velo.html

Ο νεαρός Άχμεντ

Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ.

Ο Αχμέντ, είναι ένας μουσουλμάνος έφηβος που ζει στο Βέλγιο και ο οποίος σταδιακά γοητεύεται από το φανατισμένο κήρυγμα ενός φονταμενταλιστή ιμάμη. Αποφασίζει λοιπόν να σχεδιάσει τη δολοφονία της επίσης μουσουλμάνας, αλλά «αιρετικής» καθηγήτριάς του.

Ο νεαρός Αχμέντ, ως ένα υπεράνω πάσης υποψίας σιωπηλό αγρίμι, αναζητά αδέξια την ταυτότητά του σε έναν ψυχρό κόσμο, καθρεφτίζοντας μια εποχή αποπροσανατολισμού και άκριτης υποταγής στον πειρασμό της βίας.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

Πιστοί στην ουμανιστική τους προσέγγιση, οι αδελφοί Νταρντέν τοποθετούν για άλλη μια φορά στο επίκεντρο της ιστορίας τους μια μπερδεμένη νεανική ψυχή. Οι καταξιωμένοι σκηνοθέτες από το Βέλγιο, στρέφουν την κάμερά τους στον θρησκευτικό φανατισμό και τις επιπτώσεις, μέσα από τη νέα τους ταινία: «Ο Νεαρός Άχμεντ» (Le Jeune Ahmed / Young Ahmed - 2019).

ΠΗΓΗ

Ο Παράδεισος θα περιμένει

Ο θρησκευτικός ρατσισμός ,το θρησκευτικό μίσος  στην έβδομη τέχνη.

Heaven Will Wait / Le Ciel attendra (2016) 

 Η Μελανί είναι 16 ετών. Σκέφτεται βαθιά περί του νοήματος της ζωής και την παγκόσμια κατάσταση. Θέλει να γίνει γιατρός. Ζει στο Κρετέιγ, ένα προάστιο του Παρισιού, μαζί με τη μητέρα της που τη μεγαλώνει μονάχη. Όπως και οι φίλοι της, χρησιμοποιεί συνεχώς το ίντερνετ. Όταν την εντοπίζουν τζιχαντιστές με σκοπό να τη στρατολογήσουν, αυτή ερωτεύεται τον έναν και σιγά-σιγά οι ιδέες της αλλοιώνονται και ξεκόβει τους συνδέσμους με την παλιά της ζωή. 

Η Σόνια είναι 17. Πιάστηκε να προσπαθεί να φύγει για τη Συρία και συνελήφθη για βαρύ κακούργημα. Επειδή είναι ανήλικη, ο δικαστής την αφήνει να επιστρέψει σπίτι υπό την εποπτεία των γονιών της και ειδικών καθηγητών. Οι δύο κοπέλες πλέον ακολουθούν αντίθετη πορεία. Καθώς η Μελανί όλο και φανατίζεται, η Σόνια ακολουθάει τον δρόμο της επιστροφής.

Δείτε την ΕΔΩ

Δεν απέχει πολύ ο μετασχηματισμός από ένα κανονικό άτομο σε έναν αντικοινωνικό πολίτη και τη ριζοσπαστικοποίηση.

Η ταινία παρουσιάζει ανάγλυφα τις ψυχολογικές διεργασίες και το πώς στρατολογούνται νέοι οπαδοί της δήθεν επανάστασης, της αντίδρασης και φυσικά του θρησκευτικού μίσους, κυρίως έφηβοι μαθητές, ενάντια στον δυτικότροπο πολιτισμό, σε ένα κοσμικό περιβάλλον όπως βέβαια αυτό της ουδετερόθρησκης Γαλλίας.

Η ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να προβληθεί με πολλές αφορμές προβληματισμού και για το σχολείο.

Κινηματογραφική πρόταση από τον συνάδελφο Μανώλη.

The African Doctor (2016)

Β΄ ΛΥΚΕΙΟΥ Θ.Ε. 3 ΚΟΙΝΩΝΙΑ 3.2 ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ (2ο δίωρο)

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

1η εργασία

ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΕΔΩ

Ο Αφρικανός γιατρός (The African Doctor) αφηγείται την αληθινή ιστορία του Seyolo Zantoco, ενός γιατρού από το Ζαΐρ που σπούδασε στη Γαλλία. Αρνείται μια πολύ δελεαστική πρόταση να γίνει προσωπικός γιατρός του προέδρου του Ζαΐρ, θέση που θα του εξασφάλιζε μια πολύ άνετη ζωή. Όπως ο ίδιος εξηγεί στη συνέχεια σε μια διαμάχη με έναν κυβερνητικό (και αντίστοιχα λόγω αυτού υπερβολικά πλούσιου) φίλο του, ότι δεν ήθελε να ζει πολυτελώς με λεφτά που προέρχονται από το αίμα του λαού του.

Η επιλογή του αυτή τον οδηγεί σε ένα μικρό επαρχιακό γαλλικό χωριό. Στο οποίο όμως οι κάτοικοι δεν μπορούν να αποδεχτούν μια οικογένεια μαύρων. Τα παιδιά δέχονται bullying στο σχολείο, η γυναίκα του δε μπορεί να έρθει σε επαφή με κανέναν μια το ιατρείο του είναι μονίμως άδειο. Μετά τη γνωριμία του με έναν πιο ανοιχτό αγρότη, καταφέρνει μετά από πολύ κόπο να προσαρμοστεί στο καφενείο του χωριού. Η προσπάθειά του  καταφέρνει να του εξασφαλίσει τους δύο πρώτους ασθενής του. Οι οποίοι όμως στο τέλος αρνούνται να τον πληρώσουν καθώς όπως χαρακτηριστικά λένε, αν ήταν να πληρώσουν θα πήγαιναν σε κανονικό γιατρό. Προφανώς ως κανονικό γιατρό θα θεωρούσαν κάποιον σαν τον γιατρό της προηγούμενης ιστορίας: λευκό, σοβαρό, μετρημένο. Άσχετα αν κατά (όχι και πολύ σε αυτή την περίπτωση) βάθος δεν ενδιαφερόταν ποτέ για τον ασθενή του.

Ακολούθως οδηγείται στο να δουλεύει ως αγρότης για να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσει του. Σε αυτό το σημείο τα στερεότυπα του χωριού τον έχουν κερδίσει, καθώς έχει χάσει τελείως την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Το φιλικό του περιβάλλον και η γυναίκα του είναι μεσοαστικής προέλευσης και δε μπορούν να αντιληφθούν γιατί να ζει σε ένα μικρό χωριό, και όχι στις Βρυξέλλες ή κάποια άλλη μεγάλη πόλη. Δε μπορούν να αντιληφθούν ότι κάθε επιλογή, ακόμη και αν είναι ιδεολογικά και ηθικά ορθή, δεν έχει πάντα άμεσα θετικά αποτελέσματα, το να υποστηρίζεις τα πιστεύω και τις ιδέες σου δεν εξασφαλίζει και μια επιτυχημένη (για τα κυρίαρχα πρότυπα) ζωή. Σταδιακά και ο ίδιος πείθεται από το χωριό ότι δεν είναι κανονικός άνθρωπος. Χρειάζεται ένα τυχαίο γεγονός, μια γέννα για να αποκτήσει την αυτοπεποίθησή του και να συμπεριφέρεται όπως θεωρεί ο ίδιος φυσιολογικός. Οι συντηρητικοί κύκλοι του χωριού προσπαθούν να τον απομακρύνουν, όμως μετά και από τις επιτυχίες της κόρης του στο ποδόσφαιρο (το οποίο μερικοί κάτοικοι του χωριού εκτιμούν περισσότερο από την υγεία τους) το χωριό τον κρατάει με αποκορύφωμα ένα θεατρικό της ζωής του. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Julien Rimbaldi το 2016.

πηγή