8 Σεπτεμβρίου: Η Γέννηση της Παναγίας που Έφερε Χαρά σε Όλο τον Κόσμο
8 Σεπτεμβρίου – Το Γενέθλιον της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Γιατί η Εκκλησία χαρακτηρίζει τη Γέννηση της Παναγίας ως χαρά για ολόκληρη την οικουμένη;
Σε αυτό το βίντεο ακολουθούμε, μέσα από την Ορθόδοξη Παράδοση και την υμνολογία της Εκκλησίας, την ιστορία των Αγίων και Δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννας, την προσευχή τους και τη Γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Μια εορτή που μας οδηγεί από τη θλίψη στη χαρά, από την προσμονή στην ελπίδα και τελικά στο μεγάλο μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Χριστού.
Όπως ψάλλει η Εκκλησία μας:
«Ἡ Γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ…»
Η ζωή των Αγίων Ιωακείμ και Άννας αφήνει και σε εμάς ένα βαθύ πνευματικό μήνυμα: ακόμη και όταν η απάντηση μοιάζει να αργεί, η προσευχή και η ελπίδα στον Θεό δεν χάνονται.
Μία μεγάλη Θεομητορική εορτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και μία ημέρα ιδιαίτερης τιμής προς την Παναγία μας.
Το βίντεο είναι αφιερωμένο στο Γενέθλιο της Θεοτόκου, στην εκκλησιαστική παράδοση και στην ιστορία που συνδέεται με τη μεγάλη εορτή της 8ης Σεπτεμβρίου.
🕯️ Χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους όσοι και όλες όσες γιορτάζουν.
Η Παναγία να χαρίζει υγεία, δύναμη και προστασία σε κάθε οικογένεια.
Μπορεί μια λωρίδα υφάσματος να περάσει μέσα από αυτοκρατορίες, πολέμους και αιώνες ιστορίας και να εξακολουθεί να τιμάται από την Εκκλησία;
Στις 31 Αυγούστου, την τελευταία ημέρα του ορθόδοξου εκκλησιαστικού έτους, εορτάζουμε την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Ζώνη συνδέεται άμεσα με την επίγεια ζωή της Παναγίας και διαφυλάχθηκε από την Εκκλησία ως ιερό κειμήλιο.
Το επεισόδιο ακολουθεί την παράδοση για την προέλευσή της, τη σύνδεσή της με τα Ιεροσόλυμα και την Κωνσταντινούπολη, την κατάθεσή της στα Χαλκοπράτεια και τη γνωστή διήγηση για την αυτοκράτειρα Ζωή. Παρουσιάζουμε επίσης τις διαφορετικές εκδοχές που διασώζουν οι ίδιες οι εκκλησιαστικές πηγές για ορισμένα στάδια αυτής της πορείας, χωρίς να μετατρέπουμε την παράδοση σε ιστορική βεβαιότητα εκεί όπου οι πηγές δεν συμφωνούν.
Από την Κωνσταντινούπολη φτάνουμε στο Άγιον Όρος και στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, όπου σήμερα φυλάσσονται τρία τεμάχια που τιμώνται ως η Τιμία Ζώνη. Εξετάζουμε ακόμη την πρακτική των ευλογημένων κορδελών που δίνονται στους πιστούς και γιατί η ορθόδοξη ευλάβεια δεν τις αντιμετωπίζει ως φυλαχτά ή ως εγγύηση θεραπείας.
Το βαθύτερο νόημα της εορτής, όμως, βρίσκεται αλλού. Η Ζώνη μάς οδηγεί στην Παναγία και η Παναγία μάς οδηγεί στον Χριστό. Η υμνολογία θυμίζει τη γαστέρα που χώρεσε τον Θεό και μας φέρνει μπροστά στο μυστήριο της Ενανθρωπήσεως: ο Λόγος έγινε αληθινά σάρκα και εισήλθε στην ανθρώπινη ιστορία.
Γι’ αυτό το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς διασώθηκε ένα κειμήλιο επί τόσους αιώνες. Είναι τι σημαίνει για εμάς η απάντηση της Θεοτόκου: «γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου».
Η Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας και είναι γνωστή ως το «Πάσχα του Καλοκαιριού».
Σε αυτό το βίντεο θα γνωρίσουμε ολόκληρη την ιστορία της Κοιμήσεως της Παναγίας, όπως παραδίδεται από την εκκλησιαστική παράδοση.
✔ Πώς προανήγγειλε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ την Κοίμησή Της;
✔ Πώς συγκεντρώθηκαν θαυματουργικά οι Άγιοι Απόστολοι;
✔ Τι συνέβη κατά την εξόδιο πομπή προς τη Γεθσημανή;
✔ Ποιο ήταν το θαύμα με τον Ιεφωνία;
✔ Γιατί ο Απόστολος Θωμάς έφτασε τρεις ημέρες αργότερα;
✔ Γιατί ο τάφος της Παναγίας βρέθηκε άδειος;
✔ Ποια είναι τα σημαντικότερα θαύματα της Θεοτόκου μέχρι σήμερα;
Ένα συγκινητικό αφιέρωμα γεμάτο πίστη, ιστορία και ελπίδα για κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό.
Η Παναγία δεν πρόσφερε στον Θεό μόνο ένα μέρος της ζωής της. Του πρόσφερε τον νου, την καρδιά, τη θέληση και ολόκληρη την ύπαρξή της.
Ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας διδάσκει ότι η Ενανθρώπηση του Χριστού συνδέθηκε και με την ελεύθερη πίστη και συγκατάθεση της Παρθένου. Ο Θεός δεν παραβίασε την ελευθερία της. Περίμενε το δικό της ταπεινό και ολοκληρωτικό «ναι»:
«Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».
Πατήστε πάνω στην εικόνα:
Η Παναγία δεν είπε μόνο μία φορά το «ναι» στον Θεό. Έκανε ολόκληρη τη ζωή της ένα «ναι».
Και η Εκκλησία ψάλλει στο Απολυτίκιο της Κοιμήσεως:
«Εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε».
Εκείνη που αφιερώθηκε ολόκληρη στον Θεό δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, αλλά παραμένει σκέπη, παρηγοριά και μεσίτρια για όλους όσοι την επικαλούνται με πίστη.
Μη φοβάσαι να εμπιστευθείς τον Θεό. Ακόμη κι όταν δεν γνωρίζεις όλο τον δρόμο, Εκείνος γνωρίζει πού σε οδηγεί.
Ας ζητήσουμε από την Παναγία να μας μάθει την ταπείνωση, την υπακοή και την αληθινή αφιέρωση στον Χριστό.
Γιατί όποιος παραδίδει την καρδιά του στον Θεό δεν χάνει τη ζωή του. Τη βρίσκει.
.
✝ Το περιεχόμενο ανήκει στο κανάλι «Λόγος και Φως»
Πώς ένα μικρό νησί του Αιγαίου έγινε το ιερότερο μέρος της σύγχρονης Ελλάδας; Η ιστορία της Παναγίας της Τήνου δεν αρχίζει με θαύματα — αρχίζει με μια ηλικιωμένη μοναχή, ένα όραμα σε εποχή πολέμου, και έναν λαό που ψάχνει κάτι να πιστέψει.
Σε αυτό το ντοκιμαντέρ ιστορικής αφήγησης, ταξιδεύουμε στην Τήνο του 19ου αιώνα: βλέπουμε την καθημερινή ζωή των κατοίκων, την τέχνη των μαρμαράδων του Πύργου, τη συνύπαρξη Ορθόδοξων και Καθολικών, και τον τρόπο που μια εικόνα θαμμένη στη γη άλλαξε την πορεία ενός ολόκληρου έθνους.
✅ Τι θα ανακαλύψεις σε αυτό το βίντεο:
— Ποια ήταν η μοναχή Πελαγία και γιατί η μαρτυρία της άλλαξε τα πάντα
— Πώς χτίστηκε η εκκλησία εν μέσω Επανάστασης, με χέρια και πίστη
— Τι σημαίνουν τα χιλιάδες τάματα μέσα στον ναό
— Γιατί στις 15 Αυγούστου 1940 μια τορπίλα συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα
— Τι κάνει τους γονατιστούς να ανεβαίνουν τον πέτρινο δρόμο κάθε χρόνο
Η Υπεραγία Θεοτόκος αποτελεί το πιο τιμημένο πρόσωπο της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης μετά τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.
Σε αυτό το βίντεο θα γνωρίσουμε ολόκληρο τον βίο της Παναγίας, από τη θαυμαστή γέννησή της από τους Αγίους Ιωακείμ και Άννα, την είσοδό της στον Ναό, τον Ευαγγελισμό, τη Γέννηση του Χριστού, τη ζωή δίπλα στον Υιό της, μέχρι την Κοίμηση και τη μετάστασή της στους Ουρανούς.
Μέσα από την Ιερά Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ανακαλύπτουμε γεγονότα, λεπτομέρειες και πνευματικά μηνύματα που συγκινούν εκατομμύρια πιστούς εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια.
Η ζωή της Παναγίας είναι ένα διαχρονικό παράδειγμα ταπείνωσης, πίστης, αγάπης και ολοκληρωτικής αφοσίωσης στον Θεό.
Ένα κατανυκτικό κινηματογραφικό αφιέρωμα στη ζωή της Υπεραγίας Θεοτόκου, από την αρχή της επίγειας πορείας της μέχρι την Κοίμησή της.
Η αφήγηση ξεκινά από την προσευχή των Αγίων Ιωακείμ και Άννας και τη θαυμαστή γέννηση της Παναγίας. Συνεχίζει με τα Εισόδιά της στον Ναό, τα χρόνια της προσευχής και της αφιέρωσής της στον Θεό, τον Ευαγγελισμό και το ταπεινό της «Γένοιτό μοι».
Ακολουθούμε την Παναγία στη συνάντησή της με την Αγία Ελισάβετ, στο ταξίδι προς τη Βηθλεέμ, στη Γέννηση του Χριστού, στην Υπαπαντή, στον Γάμο της Κανά, κάτω από τον Σταυρό και στη χαρά της Αναστάσεως.
Το αφιέρωμα ολοκληρώνεται με την Κοίμηση της Θεοτόκου, όπως την παραδίδει η Ιερά Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και επιστρέφει στον σημερινό Αύγουστο, στις Παρακλήσεις, στη νηστεία, στην προσευχή και στην ελπίδα.
Μέσα από εικόνες εμπνευσμένες από τη βυζαντινή αγιογραφία, κατανυκτική αφήγηση και ήρεμη μουσική, το βίντεο επιχειρεί να αναδείξει τη βαθιά πίστη, την ταπείνωση, την υπακοή και την αγάπη της Παναγίας.
Ήταν
βράδυ, όταν οι μοναχοί αντίκρυσαν ένα παράξενο θέαμα: έναν πύρινο στύλο που
ξεκινούσε από τη θάλασσα κι έφθανε στον ουρανό.
Το
όραμα συνεχίστηκε ήμερες και νύχτες. Κατεβαίνουν οι αδελφοί στην παραλία και
βλέπουν με θαυμασμό στη βάση του πύρινου στύλου μία εικόνα της Θεοτόκου. Όσο
όμως την πλησίαζαν εκείνη απομακρυνόταν. Συγκεντρώθηκαν
τότε στην εκκλησία και παρακάλεσαν με δάκρυα τον Κύριο να χαρίσει στο μοναστήρι
τους τον ανεκτίμητο αυτό θησαυρό.
Μεταξύ
των μοναχών υπήρχε ένας ευλαβής ασκητής, που λεγόταν Γαβριήλ. Σ' αυτόν
παρουσιάζεται η Παναγία και του λέει: - Να πεις
στον ηγούμενο και στους αδελφούς ότι θα σας παραδώσω την εικόνα μου, για να σας
προστατεύει. Θα μπεις κατόπιν στη θάλασσα, θα περπατήσεις πάνω στα κύματα, κι
έτσι θα καταλάβουν όλοι την εύνοια μου για το μοναστήρι σας. Έτσι κι έγινε! Ο π. Γαβριήλ περπάτησε πάνω στη
θάλασσα σαν σε στερεά γη, παρέλαβε με ευλάβεια τη θαυματουργή εικόνα και
επέστρεψε στην παραλία. Εκεί συγκεντρωμένοι όλοι οι μοναχοί της επιφύλαξαν
τιμητική υποδοχή. Ύστερα την παρέλαβαν και την τοποθέτησαν στο Ιερό βήμα του
καθολικού.
Όταν
την επομένη ο εκκλησιαστικός πήγε ν' ανάψει τα καντήλια, η εικόνα έλειπε.
Ερεύνησε παντού και την ανακάλυψε στο τείχος, πάνω από την πύλη της μονής.
Την επανάφεραν στο
καθολικό, αλλά ή εικόνα έφυγε και πάλι. Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές.
Τέλος,
η Παναγία παρουσιάζεται στον γέροντα Γαβριήλ και του λέει: - Να πεις
στους αδελφούς να μη μ' ενοχλούν. Δεν ήρθα εδώ για να φυλάγομαι από σας, αλλά
να σας φυλάω. Όσοι ζείτε στο Όρος τούτο ενάρετα, να ελπίζετε στην ευσπλαχνία
του Υιού μου. Γιατί, όσο υπάρχει η εικόνα μου μέσα στη μονή σας, η χάρη και το
έλεος Του θα σας επισκιάζουν πάντοτε. Ύστερα απ'
αυτό οι μοναχοί έχτισαν παρεκκλήσι κοντά στην πύλη κι εκεί τοποθέτησαν την ιερή
εικόνα. Πράγματι η Πορταΐτισσα, καθώς υποσχέθηκε, προστατεύει τη μονή και
οικονομεί κάθε της ανάγκη.
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου ζωντανεύει μέσα από εικόνες σε βυζαντινό ύφος.
Από την προσευχή του Ιωακείμ και της Άννας μέχρι τη θεία επίσκεψη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ , την ταπεινή αποδοχή της Παναγίας και το θαύμα της ενανθρωπήσεως.
Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας δεν είναι απλώς μια ακολουθία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Είναι ένας ύμνος γεμάτος θεολογία, ποίηση και συγκίνηση.
Σε αυτό το βίντεο εξερευνούμε:
– Πώς γράφτηκε ο Ακάθιστος Ύμνος
– Τι σημαίνει πραγματικά κάθε «Χαίρε»
– Γιατί ψάλλεται όρθια
– Και γιατί συγκινεί γενιές ανθρώπων μέχρι σήμερα
Οι
ορθόδοξοι χριστιανοί τιμούν και ευλαβούνται τη Θεοτόκο. Στο πρόσωπό της τιμάται
ο άνθρωπος, η γυναίκα, η μητέρα.
Η ύψιστη
τιμή και η ευλάβεια εκφράζονται με την περίοπτη θέση που η Ορθόδοξη Εκκλησία
έχει δώσει στη Θεοτόκο καθώς και με τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνει την αγάπη και
το σεβασμό της.
Οι εικόνες
της έχουν δεσπόζουσα θέση στους ναούς μας, πολλοί ναοί της είναι αφιερωμένοι
και εξαίσιοι ύμνοι και ακολουθίες έχουν συνταχθεί προς τιμή της.
Η τιμή και
η αγάπη των πιστών κορυφώνονται στους εορτασμούς των γεγονότων της ζωής της,
στις λεγόμενες Θεομητορικές γιορτές,
που είναι οι ακόλουθες:
1. Το
Γενέθλιο της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου). Η γιορτή αυτή εμφανίζεται
περί τον 7ο αιώνα, αλλά σχετίζεται με την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας,
σύμφωνα με την οποία η Θεοτόκος γεννήθηκε από γονείς προχωρημένης ηλικίας, τον
Ιωακείμ και την Άννα.
2. Τα
Εισόδια της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου). Κι αυτή η γιορτή καθιερώθηκε
μεταγενέστερα (τον 6ο αιώνα) αλλά στηρίζεται στην αρχαία παράδοση της
Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία η Παρθένος Μαρία οδηγήθηκε από τους γονείς της
στο ναό του Σολομώντα σε ηλικία τριών ετών. Εκεί παρέμεινε μέχρι το 14ο έτος
της ηλικίας της.
3. Η
Σύναξη της Θεοτόκου (26 Δεκεμβρίου). Αμέσως μετά τη γιορτή
της Γέννησης, ορίστηκε να γιορτάζεται το πρόσωπο που
γέννησε το Χριστό.
4. Ο
Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (25 Μαρτίου). Είναι η αρχαιότερη Θεομητορική
γιορτή. Ορίστηκε να γιορτάζεται τη συγκεκριμένη ημερομηνία μετά τον 4ο αιώνα,
όταν δηλαδή καθορίστηκε και η γιορτή των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου (ο
Ευαγγελισμός, επομένως, υπολογίστηκε να γιορτάζεται εννιά μήνες πριν από τη
Γέννηση).
5. Η
Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου). Η γιορτή της Κοίμησης εμφανίστηκε τον 5ο
αιώνα την εποχή του αυτοκράτορα Μαρκιανού, ο οποίος έκτισε ναό στη Γεθσημανή,
όπου κατά την παράδοση ετάφη η Θεοτόκος.
Όπως
διαπιστώνουμε, οι Θεομητορικές γιορτές θεσπίστηκαν σε διαφορετικές εποχές.
Από τα εορταζόμενα
γεγονότα της ζωής της Παναγίας, τα ευαγγέλια αναφέρουν μόνο τον Ευαγγελισμό.
Τα υπόλοιπα
γεγονότα ήταν γνωστά στην πρώτη χριστιανική Εκκλησία και καταγράφηκαν σε
διάφορα κείμενα. Τα κείμενα αυτά, αν και δεν συμπεριλήφθηκαν στην Καινή
Διαθήκη, έχουν σημαντική βαρύτητα
για τις
πληροφορίες που διασώζουν και παρέμειναν ζωντανά στη συνείδηση της Εκκλησίας.
Ένα νέγρικο spiritual, απ’ αυτά που έφτιαξαν οι σκλάβοι στις αμερικανικές φυτείες και πάντρεψαν τον πόνο με την πίστη και με την προσδοκία της απελευθέρωσης. Εδώ το τραγουδάει ένας λευκός, και προτίμησα αυτή την εκτέλεση, για να ’ναι καθαρό το μήνυμα: η νέγρικη οδύνη και η νέγρικη ελπίδα είναι πανανθρώπινη κληρονομιά και δίψα και χρέος.
Στη δική μας παράδοση θα βρούμε και την έκκληση «Μη εποδύρου μου, μήτηρ» («Μην κλαις για μένα, μητέρα») και τη δοξολογία «Αρματηλάτην Φαραώ εβύθισε… μωσαϊκή ράβδος» («Το ραβδί του Μωυσή… καταπόντισε τον Φαραώ με το πολεμικό του άρμα»). Και βέβαια η ρίζα όλων αυτών βρίσκεται στην Αγία Γραφή: Ο παιάνας για τη συντριβή της φαραωνικής ισχύος (Έξοδ. 15:1-21), παιάνας τον οποίον επανέλαβε αργότερα η Παναγία: Ο Θεός «καθείλε δυνάστας από θρόνων και ύψωσε ταπεινούς…» («γκρέμισε τυράννους από τους θρόνους τους και ύψωσε καταφρονεμένους…» (Λουκ. 1:46-55).
Και μια διευκρίνιση, ελπίζω περιττή: η σύγκρουση αφορά την τυραννία. Όχι την αλλοδοξία!
Καλή πορεία προς τον Δεκαπενταύγουστο, καλή Παναγιά!
ΠΗΓΗ: Από ανάρτηση στο φβ του Θανάση Παπαθανασίου.
Οι ορθόδοξοι χριστιανοί τιμούν και ευλαβούνται τη Θεοτόκο.Στο πρόσωπό της τιμάται ο άνθρωπος, η γυναίκα, η μητέρα.Οι εικόνες της έχουν δεσπόζουσα θέση στους ναούς μας και εξαίσιοι ύμνοι και ακολουθίες έχουν συνταχθεί προς τιμή της.
Εξαιρετικό Video από τη συνάδελφο θεολόγο Ευσταθία Μπέλμπα.
Παναγία του κάλλους, Μακαρία Χελιδών Λυπητερή και Λυπημένη Ο γλυκασμός των Αγγέλων Ακριβή, Κρατίστη και Καλή Παναγία του πάθους και Παναγία της σαρκός Ροδινή, Ωραία και μελαχρινή Κυρά της Πέτρας και Πελεκητή Αιματούσα, Αιματινή και Θρηνοδούσα Δέσποινα, Δέσποινα Μακαρία
Αυτός ο ύμνος και πέντε ακόμα ποιητικά αριστουργήματα της ελληνικής βυζαντινής παράδοσης του 7ου -ως επί το πλείστον- αιώνα, αποτέλεσαν τη βασική πηγή έμπνευσης για τον γερμανό πολυ-οργανίστα και συνθέτη Stephan Micus στη νέα του δισκογραφική δουλειά υπό τον τίτλο Παναγία (Panagia).
Η ελληνική θρησκευτική παράδοση είναι ένα γνώριμο πεδίο για τον Stephan Micus. Έχουν περάσει 20 σχεδόν χρόνια από τότε που εντυπωσιασμένος από την επίσκεψή του στο Άγιο Όρος αισθάνθηκε την ανάγκη να καταγράψει την εμπειρία του και τα συναισθήματά του δημιουργώντας μια ενότητα συνθέσεων υπό τον τίτλο Άθως (Athos).
Έκτοτε, ο Micus επισκέφτηκε το Άγιο Όρος οκτώ φορές προσδοκώντας να ανακαλύψει και να εμβαθύνει στις παραδόσεις της Ορθοδοξίας. Αν το Άθως ήταν μια αναφορά στο χώρο και την πνευματικότητα που υποβάλλει, σημειώνει ο ίδιος, η αναφορά στη Παναγία είναι κάτι ακόμα ευρύτερο. Η Παναγία, η μάνα του Χριστού, η Μαρία, δεν νοείται και δεν βιώνεται μόνο ως ένα πανίερο λατρευτικό πρόσωπο αλλά ως κάτι πολύ οικείο στον απλό άνθρωπο. Είναι η μάνα που μεγαλώνει ένα παιδί, η μάνα που πονά για τα μαρτύριά του, η τραγική μάνα που σπαράζει την ώρα του μεγάλου πένθους. Γίνεται μια καθημερινή, συνηθισμένη μάνα της ζωής, χωρίς να χάνει την ιερή της υπόσταση. Με αυτή την έννοια η Παναγία είναι ένα πανανθρώπινο σύμβολο. Και συνεχίζει: Όλοι οι Έλληνες που γνωρίζω, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές ή άλλες πεποιθήσεις τους, τρέφουν έναν ιδιαίτερο σεβασμό στο πρόσωπο της Παναγίας.
Αυτό αποδεικνύουν άλλωστε και τα τόσα προσωνύμια της Παναγίας που σύμφωνα με τους ερευνητές υπερβαίνουν τις 25.000.
Ο Stephan Micus είναι μελετητής του παγκόσμιου πολιτισμού μέσω της μουσικής έκφρασης. Από το 1977 ταξιδεύει και ανακαλύπτει τη μουσική των ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Μοναδικός αρχιτέκτονας του ήχου του, συνθέτει και ερμηνεύει ο ίδιος με βάση τις εμπειρίες και τις νέες ιδέες που φέρνει από τα ταξίδια του. ΗΠαναγία είναι η 20η δισκογραφική του δουλειά. «Για μένα κάθε ηχογράφηση είναι μια περιπέτεια, ένα ταξίδι στο οποίο προσκαλώ τους ακροατές να μοιραστούμε μέσα από τη σκέψη και τα συναισθήματα μου… Είναι πράγματι παράδοξο ότι ερμηνεύω κείμενα μιας γλώσσας που δεν ομιλώ, όμως ακούω τη γλώσσα στην ηχητική της διάσταση και απολαμβάνω το λόγο για τη μουσικότητά του, θαυμάζοντας παράλληλα τον πλούτο και την αξία του». Άλλωστε παρά το γεγονός πως η μουσική του Micus έχει κοινά χαρακτηριστικά με τη βυζαντινή παράδοση όπως είναι η εσωτερικότητα και η λιτότητα των μέσων, πρόκειται για εξ’ ολοκλήρου νέες, πρωτογενείς συνθέσεις με τη χρήση οργάνων μέσω των οποίων ο καλλιτέχνης αρθρώνει έναν δικό του μουσικό λόγο.
Η επιλογή των οργάνων και των ηχοχρωμάτων που κάθε ένα προσφέρει ήταν ανέκαθεν μια καθοριστική επιλογή για τον Micus. «Το κάθε όργανο συνοδεύεται από μια ιστορία που παίζει ένα σημαντικό ρόλο στον τρόπο που συγκροτώ την ηχητική μου μνήμη. Συλλέγω όργανα από κάθε περιοχή του κόσμου που δεν είναι απλά παραδοσιακά όργανα μαζικής παραγωγής, αλλά όργανα που συνδέονται με τον τόπο και εμένα προσωπικά. Τα αλογο-κούδουνα του Zανσκάρ -που χρησιμοποιεί για πρώτη φορά εδώ- τα απέκτησα κατά τη διάρκεια μιας εβδομαδιαίας περιήγησής μου στα Ιμαλάια, στα 5.000 μέτρα, ενώ αντιμετωπίζαμε χιονοθύελλα. Ζήτησα από τον οδηγό μου να αγοράσω αυτά τα κουδουνάκια που ηχούσαν στ’ αυτιά μου επί μία εβδομάδα, γνωρίζοντας πως κανένα άλλοκουδούνι δεν θα ηχούσε το ίδιο, σημαίνοντας τόσα πολλά».
Ο μηχανισμός αυτής της πλούσιας προσωπικής ηχητικής μνήμηςενεργοποιείται κάθε φορά με έναν ιδιαίτερο τρόπο: «Την εποχή που ασχολήθηκα με το Άθως ήρθα σε επαφή με ένα μεσογειακό τοπίο αλλά και έναν πολιτισμό που έχουν διατηρηθεί ανέπαφα για πάνω από μια χιλιετία. Αυτόματα ήρθε στο μυαλό μου το φλάουτο του Πανός και ένιωσα πως τα ξύλινα πνευστά ήταν ο κατάλληλος ηχητικός κόσμος που απέδιδαν το βίωμα που ήθελα να περιγράψω μέσω της μουσικής».
Αντίστοιχα στην Παναγία ο Micus επιλέγει τα ηχοχρώματα των εγχόρδων που στέκονται αντιστικτικά απέναντι στον λόγο. Είναι όργανα από τη Βαυαρία, την Ινδία, το Πακιστάν και τη βορειοδυτική Κίνα καθώς και μια 14χορδη κιθάρα δικής του επινόησης. «Δεν προσπαθώ να αναπαράγω τη μουσική των λαών αλλά να δημιουργήσω κάτι νέο, που θα επικοινωνεί με τους ανθρώπους σε ένα παγκόσμιο επίπεδο. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα το γεγονός ότι τα όργανα από την Κίνα, το Πακιστάν και την Ινδία παρότι συναντώνται σε μία μικρή γεωγραφική περιοχή του πλανήτη εδώ, ακούγονται για πρώτη φορά μαζί συνοδεύοντας έξι ποιητικά ελληνικά κείμενα της βυζαντινής παράδοσης».
Στο άλμπουμ, οι έξι ύμνοι διαδέχονται 5 ορχηστρικά θέματα-σχόλια που αναφέρονται σε κάποιο συγκεκριμένο στίχο. Η δραματουργία του δίσκου ακολουθεί τους κανόνες μιας συμμετρίας που θα παρέπεμπε στην οικονομία μιας λειτουργίας, ή καλύτερα, μιας παγκόσμιας προσευχής.
ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ: Ντιλρούμπα: Τοξωτό παραδοσιακό όργανο από την Ινδία με 4 μεταλικές και 24 συμπαθητικές χορδές. Σιτάρ από το Τσιτράλ: 5 χορδο έγχορδο από το δυτικό Πακιστάν. Σετάραπό τηνΟυιγουρία: Έγχορδο της βορειοδυτικής Κίνας με μακρύ λαιμό (μπράτσο) μια μεταλικήχορδή και 10 συμπαθητικές.
Ποτέ δεν μου άρεσαν οι πομπώδεις τίτλοι και ονομασίες για τους τίτλους των δίσκων, τη μουσική ή τους στίχους μου. Πάντα ζητούσα, και ακόμα ζητάω, την "άλλη ματιά" το "λίγο αλλιώς", πιο απαλά και χαμηλόφωνα. Όπως δεν μου αρέσουν τα κεφαλαία ή τα bold στις γραμματοσειρές που χρησιμοποιώ. Όπως δεν μου αρέσουν και οι άνθρωποι που μιλάνε πολύ ή δυνατά. Κρατάω την εξαίρεση στον κανόνα αυτό, όπως και σε πολλούς άλλους, για τον εαυτό μου. Ο τίτλος "Χαίρε θάλασσά μου" τελικά, όπως πολλοί τίτλοι δίσκων μου, ήρθε από ένα στίχο από τους πρώτους που έγραψα γι' αυτόν τον δίσκο. Και ερχόμενος "πότισε" και τους υπόλοιπους τίτλους και κυρίως, όπως ελπίζω, τη μουσική μου. Λέω λοιπόν "Χαίρε θάλασσά μου", έχοντας ένα μουσκεμένο ψαλτήρι στα χέρια μου και μία θαλασσοπνιγμένη πατρίδα στην καρδιά μου, και παρακαλώντας Σε να τα φέρεις γρήγορα και τα δύο, σώα και στεγνά, πάλι στην αγκαλιά Σου. Κι εμένα.... -Σταμάτης-
Χαίρε πονεμένη Χαίρε αγαπημένη Χαίρε το μεγάλο Ναι! Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Χαίρε θάλασσά μου φωτεινά νησιά μου γλυκιά μου γη και ουρανέ Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Μη μιλάς, μη μιλάς Άκου, άκου Μη μιλάς, μη μιλάς Άκου, άκου
Μες σε παλάτια, που σα σπήλια αντήχαν απ’ τις μουσικές κιι αστράβαν απ’ τα μέταλλα και τα δεμένα φώτα, στα μάγουλά μου, που κανείς δεν τα είδεν ήλιος, οι μοσκιές γλίστρααν με λάγγεμα πολύ και τα δάγκωναν σαν οχιές· στην κρουσταλλένια μου φωνή θαμπή εγλιστρούσε νότα.
Στην τεσσεροβασίλεφτη Γιουδαία εγώ μουν η Πηγή : του κόρφου μου τ’ αμάραντα και μοσκοβόλα κίτρα. Ωσάν τη φλόγα του κορμιού μου άλλη δε γνώρισεν η Γη, σαν της αγκάλης μου μεστή καμιά δεν ύπαρχε σιγή. Ο έρωτάς μου νίκαγε τη Ρώμη τη νικήτρα…
Σκοτάδια είτανε μέσα μου, ξέρα μεγάλη κι αμμουδιά και στα γλυκά τα χείλια μου πικρά πολύ τα γέλια. Και μου τινάζαν άξαφνα τ’ αγνώστου φόβοι την καρδιά και μου κοβόταν η αναπνιά μέσ’ σε φορέματα φαρδιά- απ’ του θριάμβου την κορφή μακριά βλεπα συντέλεια.
…………………………………………………………..
Δεν ήταν άξαφνη αστραψιά. Τούτο συνέβη αργά, σιγά… Ωραίος δεν είσουν, τίποτα δεν είχες πάνω σου άξο ! Κοίταγες χάμου τα χαλίκια, ως μίλαγες σιγά κι αργά. Την τρίτ’ ή τέταρτη φοράν άρχισε ο νους μου να ριγά, κι ως σήκωσες τα μάτια σου, δε βάσταα να κοιτάξω.
Κι ένιωσα ορμή ασυγκράτητη στα πόδια σου να κυλιστώ· Είδα να σειέται μέσα μου ψυχή παρθένα ως τώρα. Την εφτυχιά τη γνώρισα στο δόσιμο χωρίς μιστό, τη λεφτεριά, στο σκλάβωμα σε κάποιο ιδανικό σωστό και την υπέρτατ’ ηδονή στον πόνον, -άξια γνώρα.
Και στους φτωχούς μοιράζοντας τα υπάρχοντά μου (ασημικά, διαμαντικά, μεταξωτά, μπαξέδες και παλάτια) τα βήματά σου ακλούθησα, που κι’ αν τα σβηούσε ταχτικά στον άμμ’ ο αγέρας του βραδιού, σα φώτα μένανε γλυκά για πάντα σ’ άμμο και ψυχή και σ’ ακοές και μάτια.
Πράματα νέα δεν έλεγες κι’ ούτε, με λόγια νέα, παλιά. Από πολλούς κι’ από καιρούς όλα ήταν ειπωμένα. Μα χες τη δύναμη ν’ ακούς των ουρανών τη σιγαλιά κι όλα για σένα (κι άψυχα κι’ άνθρωποι) διάφανα γιαλιά και διάφαν’ η καρδιά του Θεού για σένα – και για μένα!
Κανείς (και πλήθη και σοφοί και μαθητάδες και γονιοί) δεν ξάνοιγε το σπαραγμό στα θάματά σου πίσω κι’ αν πρόσμενες το λυτρωμό σου από την άδικη θανή, εγώ μονάχα το νιωσα, που ήμουνα λάσπη και κοινή, πόσο, Χριστέ σουν άνθρωπος ! Κι’ εγώ θα σ’ αναστήσω!
Είναι φανερό, ότι χωρίς τη συμβολή της Θεοτόκου, το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί. Ο Θεός για να σαρκωθεί ζήτησε την ανθρώπινη συνεργασία. Και η Θεοτόκος, εκπροσωπώντας το ανθρώπινο γένος, είπε το μεγάλο «ναι».
Γι' αυτό και οι πιστοί θεωρούν ότι η Παναγία, ακόμη και κατά το γεγονός της Κοίμησής της, παραμένει πάντοτε η «γέφυρα» και η μεσίτρια μεταξύ Θεού και ανθρώπων.
.jpeg)
