Η πλάνη της Νέας Εποχής

 1.2 ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ

Υπάρχει μια γλώσσα που ακούγεται γλυκιά — μιλά για φως, για ενότητα, για αφύπνιση. Είναι η «Νέα Εποχή». Αλλά πίσω από τη γλυκιά γλώσσα κρύβεται μια βαθιά πλάνη: • Δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο — «ο Θεός είσαι εσύ». • Δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό — «όλα είναι όψεις του ίδιου πράγματος». Όταν χάνεται η διάκριση, χάνεται η αλήθεια. Χάνεται η μετάνοια. Χάνεται η ελπίδα. Αυτό το βίντεο δεν είναι επίθεση σε ανθρώπους. Είναι αγάπη για την αλήθεια. Η Εκκλησία δεν μας καλεί να θεοποιήσουμε τον εαυτό μας — μας καλεί να ενωθούμε με τον Χριστό, με πίστη, διάκριση και καθαρή καρδιά. Πρόσεξε την πλάνη. Κράτα την αλήθεια. Ζήτα φως και διάκριση. ──────────────────────── 📖 Πηγή: π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, «Νεοφανείς Αιρέσεις»

20 ΤΑΙΝΙΕΣ ΒΑΣΙΣΜΕΝΕΣ ΣΕ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ - ΣΕΚΤΕΣ

20 Great Films About Religious Cults That Are Worth Your Time

16. Holy Smoke! (1999)





Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην εξωτική Ινδία, η όμορφη και νεαρή Ruth Barron γνωρίζει έναν χαρισματικό γκουρού και ενθουσιάζεται από την διδασκαλία του. 
Σύντομα ασπάζεται τη θρησκεία του, και αλλάζει το όνομα της, ενώ αποφασίζει να μην επιστρέψει ποτέ στην Αυστραλία απ`όπου ξεκίνησε. 
Τότε η μητέρα της, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να επαναφέρει το παιδί της, την φέρνει σε επαφή με τον PJ Waters, έναν σύμβουλο της αμερικανικής πρεσβείας και ειδικό σε υποθέσεις προσηλυτισμού. 



17. Sound of My Voice (2011)






Ο δάσκαλος Peter (Christopher Denham, Enter Nowhere) και η πρώην κοσμική Lorna (Nicole Vicius, (500) Days of Summer) είναι ένα ζευγάρι αποφασισμένο να διεισδύσει σε μια αίρεση, με επικεφαλής την αινιγματική Maggie (Brit Marling, Another Earth), χρησιμοποιώντας μυστικά κρυφές κάμερες.

Με τον ισχυρισμό ότι είναι μια επισκέπτρια από το έτος 2054, η Maggie έχει συγκεντρώσει μερικές άπορες ψυχές που ζητούν ηγεσία και ψυχολογική κάθαρση.

Αντί όμως να αποκτήσουν επιβαρυντικά στοιχεία για τη διφορούμενη γυναίκα, ο Peter και η Lorna, ανοίγουν την ψυχή τους στην ‘ταξιδιώτρια’, κι ανακαλύπτουν πως τα δώρα της ψυχανάλυσης και της λεκτικής θεραπείας έχουν συντριπτική δύναμη, απειλώντας έτσι τις δημοσιογραφικές προθέσεις τους. 

Καθώς το ζευγάρι συνδέεται όλο και περισσότερο με τις διδασκαλίες της Maggie, ο Peter καλείται τελικά να θυσιάσει περισσότερα από όσα περίμενε, βάζοντας τη περιέργεια του πιο πάνω από την κοινή λογική του.

15. Savage Messiah (2002)





Η πραγματική ιστορία του Roch Moise, που ήταν ηγέτης μιας παραθρησκευτικής σέκτας, ο οποίος συνελήφθη στο Οντάριο του Καναδά το 1989.

10. Jesus Camp (2006)







Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ Η.Π.Α.  ΕΔΩ

2. Jonestown: The Life and Death of Peoples Temple (2006)

ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΕΔΩ

ΚΑΙ ΟΙ 20 ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΔΩ:  http://www.tasteofcinema.com/2014/20-great-films-about-religious-cults-that-are-worth-your-time/#ixzz3jShkPAf9

Καταστροφικές Λατρείες (σέκτες) στην Αμερική: Μια Ιστορική Αναδρομή

Της PeggyRiley (Απόσπασμα)

«H παιδική μου ηλικία, τη δεκαετία του 70’ στην Καλιφόρνια, σφραγίστηκε από βίαιες και μακάβριες καταστροφικές λατρείες – σέκτες (sects, cults), μέσα στην παραζάλη της επανάστασης των χίπις και τη χαλάρωση των οικογενειακών δεσμών. 

Ήμουν πέντε χρόνων όταν ο Charles Manson καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, για τις δολοφονίες που διεπράχθησαν από μέλη της σέκτας του «Οικογένεια Μάνσον». Με τη χρήση ναρκωτικών και ύπνωσης καθοδηγούσε νεαρά και όμορφα κορίτσια οπαδούς του, να διαπράττουν δολοφονίες πλουσίων διασημοτήτων, ενώ αυτοαποκαλείτο μεσσίας. Ήμουν στο Γυμνάσιο όταν τα πτώματα 914 ανθρώπων,  συμπεριλαμβανομένων 276 παιδιών, εντοπίστηκαν σε κοινόβιο στην Guyana της Νότιας Αμερικής, όπου ο περιβόητος Jim Jones είχε δημιουργήσει τη σέκτα του και υποσχόταν στους οπαδούς του ένα καινούργιο παράδεισο.

Στη μαζική αυτή αυτοκτονία-δολοφονία, όλοι είχαν πάρει δηλητήριο ύστερα από οδηγίες του. Διερωτούμαι, πώς είναι δυνατό ν’ ανήκεις σε τέτοια λατρεία, να υπακούς σε τέτοιο ηγέτη, όσο «χαρισματικός» και αν ήταν.
Η ιστορία της Αμερικανικής πίστης είναι γεμάτη από χαρισματικούς ηγέτες, έτοιμους ν’ αλλάξουν τον κόσμο και να τον καταστρέψουν. Σ’ ένα έθνος που ιδρύθηκε από «θρησκευόμενους» ριζοσπάστες οι οποίοι αναζητούσαν την ελευθερία, μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να πιστεύουμε και να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της πίστης, πάση θυσία. 

Τα καραβάνια των «πιστών» οδηγούνταν στην άγρια Δύση. «Ιεραπόστολοι» και «προφήτες» διέδιδαν το λόγο του Θεού και έκτιζαν ουτοπικές κοινότητες μέσα στις οποίες, ασκώντας κάθε μορφή βίας πάνω στους οπαδούς τους, τους υπόσχονταν τη βέβαιη εκπλήρωση των ουτοπικών υποσχέσεών τους. 

Οι Μορμόνοι σκαπανείς εγκαταστάθηκαν σε μια άγονη και έρημη περιοχή γεμάτη αλυκές. Η κοινοβιακή και ουτοπική οργάνωσή τους, διασπάστηκε λόγω της πολυγαμίας που εφάρμοζαν, ενάντια στους νόμους και το κράτος.
Οι πρόσφατες επιδρομές στο ράντζο του Warren Jeffs, αρχηγού της πολυγαμικής σέκτας των φονταμενταλιστών Μορμόνων, στο Τεξας, από το οποίο οι αρχές πήραν υπό την κηδεμονία τους 416 παιδιά που βρίσκονταν υπό την «εξουσία» του, μας θύμισαν παλιές μυστικοπαθείς κοινότητες, με νεαρές κοπέλλες ντυμένες με μακρυά φορέματα κλειστά μέχρι το λαιμό και μακρυά μανίκια, παγιδευμένες από γενεά σε γενεά μέσα στην οργάνωση, ενώ οι άνδρες οπαδοί θα έπρεπε να έχουν πολλές συζύγους για να πετύχουν καλύτερη θέση στον παράδεισο.

Ένα δόγμα που παραδόθηκε από τον ιδρυτή της καταστροφικής λατρείας «Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών» (Μορμόνων), (Church of Jesus Christ of Latter Day Saints –), Joseph Smith.
Στον μεταπολεμικό κόσμο, οι διάφορες θρησκευτικές λατρείες έχουν γίνει ακόμα πιο σκοτεινές και μακάβριες. Αρπάξαμε την ελευθερία μας σφιχτά στα δυό μας χέρια. Η αστικοποίηση έχει οδηγήσει σε απομόνωση, σε μια κοινωνία από ξεριζωμένους ανθρώπους που αναζητούν συντροφικότητα, αποξενωμένους από την οικογένεια που θα μπορούσε να τους συγκρατήσει ή να τους προστατεύσει. 

Νέες λατρείες-σέκτες σχηματίζονται στις πόλεις, με τους οπαδούς να τρέχουν πίσω από νεοφανείς γκουρού (διδασκάλους) όπως ο Sun Myung Moon, ο Mahareshi Mahesh Yogi, οι «πατέρες» Yod και David “Moses” Berg ή ο Werner Erhard .

Όλοι αυτοί, έχουν κατηγορηθεί για σειρά καταχρήσεων κάθε μορφής, σεξουαλικής, σωματικής, ψυχικής και οικονομικής. Δημιούργησαν τις ομάδες τους με μεθόδους που μοιάζουν με απαγωγές των μελών τους και διατηρήθηκαν μέσω της πλύσης εγκεφάλου των οπαδών τους. 

Μέσα στις αλλόκοτες καταστροφικές λατρείες της «Νέας Εποχής», όπου «χαρισματικοί» άνδρες συγκέντρωναν χαρέμια , τα ναρκωτικά αποτελούσαν τη μόνη διέξοδο... Σε κεντρικούς δρόμους των μεγαλουπόλεων, «λατρεύουν» τον «Άγιο Θάνατο» (La Santa Muerta) ενώ διάφορες άλλες σύγχρονες λατρείες εμφανίζονται και διαλύονται και όλο και περισσότεροι ψευδοδιδάσκαλοι (false gurus) παρουσιάζονται χρόνο με το χρόνο… οι οποίοι, μερικές φορές , φτάνουν μέχρι του σημείου να πιστεύουν ότι είναι θεοί…».

Top 10 Παραθρησκευτικές Σέκτες

          

          Τρελές  πεποιθήσεις και  πρακτικές, εγκλήματα, μαζικές αυτοκτονίες, ακόμη και δολοφονίες, έχουν όλα συσχετιστεί με τις λατρείες παραθρησκευτικών ομάδων.
 Στη μνήμη της μαζικής αυτοκτονίας από τα μέλη του Jim Jones 'Ναό του λαού" στις 18 Νοεμβρίου 1978, το παρακάτω video  μετρά αντίστροφα δέκα από τις πιο γνωστές παραθρησκευτικές οργανώσεις του κόσμου.


For this list, we've defined a cult as a movement or group that follows a set of beliefs that others find strange or fail to understand, and that praises their leader as a God-like figure. Some, but not all, have negative connotations. Crazy beliefs and practices, crimes, mass suicides and even murder are all things that have been associated with cults due to a few bad groups. In memory of the mass suicide by members of Jim Jones’ Peoples Temple on November 18th, 1978, counts down ten of the world’s most well known cults.
Δείτε και ΕΔΩ και ΕΔΩ

Η Νέα Εποχή (New Age)

Δ.Χαριτόπουλος – Συνταγές ευτυχίας

Ορίστε που ανησυχούσαμε. Τώρα μπαίνουμε στην Εποχή του Υδροχόου, που θα διαρκέσει δύο χιλιάδες εκατόν σαράντα έξι χρόνια ευτυχίας ακριβώς. Η κακή Εποχή των Ιχθύων, στη διάρκεια της οποίας η ανθρωπότητα αλληλοσφάχτηκε και υπέφερε από ηγέτες, δόγματα και αρρώστιες, ευτυχώς τελειώνει. Η Νέα Εποχή (New Age) επιφυλάσσει σε όλους μας μια ανώτερη ζωή, με ειρήνη, αρμονία, δικαιοσύνη και υψηλή πνευματικότητα.

Ποιος τα λέει αυτά;

Αν το ακροατήριο ήταν περιορισμένο, δεν θα είχε και τόση σημασία· μια δόση παραλογισμού στην κοινωνία δεν βλάπτει, αντιθέτως συμβάλλει στην ισορροπία της. Όμως τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες μιας επιδημικής ανοητολογίας που πλήττει αποκλειστικά τις ευημερούσες χώρες του δυτικού πολιτισμού. Σε σημείο να υποψιάζεται κανείς πως πρόκειται για αναπόφευκτο τίμημα στη μονοκρατορία του οικονομισμού και της θεοποιημένης τεχνολογίας.

Το μελαγχολικό είναι πως αυτή η Νέα Εποχή που ενέσκηψε έχει την αφετηρία της σε μια γοητευτική νεανική εξέγερση.

Η ιστορία άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 από την Αμερική” από εκεί που πρέπει πλέον να περιμένουμε κάθε καλό ή κακό. Τα παιδιά των χορτασμένων και κάποιοι διανοούμενοι ξέρασαν τον πόλεμο (Βιετνάμ), τον βλακώδη καταναλωτισμό, το εκπαιδευτικό σύστημα και τον αμερικάνικο τρόπο ζωής γενικότερα.

«Οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να έχουν πετύχει το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, αλλά έχουν καταλήξει στη χαμηλότερη ποιότητα ανθρώπινης ζωής».

Η αμερικάνικη νεολαία, επικουρούμενη από καθηγητές πανεπιστημίων (Χάρβαρντ κ.ά.), εξεγέρθηκε αποφασισμένη να κάνει ένα νέο ξεκίνημα” με ειρήνη, αδελφοσύνη και αγάπη για όλους. Ο ριζοσπαστισμός τους στόχευε ψηλά” το ίδιο το σύστημα.

«Για την ίδια μας την επιβίωση η Αμερική σαν πνεύμα πρέπει να εξαφανιστεί».

Αλλά δεν είχαν τον τρόπο.

Η πρότασή τους ήταν στην ουσία μια άρνηση” με κυρίαρχα χαρακτηριστικά τη φυγή, τις ουσίες και τον αποκρυφισμό. Τα παιδιά της Αμερικής προσέδωσαν ιδεολογικές διαστάσεις στον δρόμο (On the Road, Easy Rider), χάθηκαν στη μαριχουάνα, στο LSD και στο πεγιότ: μπέρδεψαν αντικουλτούρα, κοινόβια, καταλήψεις, Γούντστοκ, ανατολικές φιλοσοφίες, αντεργκράουντ τέχνη, ελεύθερα πανεπιστήμια και μοιραία κάποιοι κάψανε τα νιάτα τους και οι πολλοί γύρισαν στο σπίτι.

“Οταν αδειάζει ένα ασκί, γεμίζει κάποιο άλλο.

Το κενό της σύγχρονης ζωής και η κρίση ταυτότητας στέλνουν σήμερα τον κόσμο στους ψυχογιατρούς και στα κατάλοιπα της Νέας Εποχής, που οργανώθηκαν σε σέχτες και πήραν τη σκυτάλη.

Το ζήτημα τέθηκε διαφορετικά.

Αφού η ορθολογιστική σκέψη και η γνώση απέτυχαν να κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο και να απαντήσουν στα μεγάλα υπαρξιακά του ερωτήματα, ήρθε η ώρα της διαίσθησης.

Η συνταγή του New Age είναι παλιά.

Βάλτε λίγο βουδισμό και λίγο ινδουισμό” βάλτε αστρολογία, μαγιολίκια, μετεμψύχωση και εναλλακτική ιατρική” προσθέστε μερικές ψευτοεπιστημονικές δόσεις περί ενέργειας και σύμπαντος και έχετε την ιδεολογική σούπα της Νέας Εποχής έτοιμη για σερβίρισμα.

Το μέγα δέλεαρ είναι πως όλα γίνονται από μόνα τους.

Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να δράσει, να συλλογιστεί , να κρίνει και να συγκρίνει” ούτε βέβαια να μελετήσει και να ερευνήσει. Υπάρχει απάντηση για κάθε ερώτημα. Αρπάζεσαι για αρχή απ” αυτό που σε πνίγει και σταδιακά βυθϊζεσαι ολόκληρος στον μυστικισμό (από το ρήμα «μύω», που σημαίνει «κλείνω τα μάτια μου», «δεν βλέπω»” εξ ου και «μύωψ»).

Ο Μισέλ Λακρουά στο βιβλίο του Το «New Age» τραβάει τα μαλλιά του για όσα συμβαίνουν από το τέλος της δεκαετίας του ’80 στη Γαλλία με τους διάφορους αγύρτες που υποδύονται τους σοφούς, τους πνευματικούς δάσκαλους και τους θεραπευ­τές τα ινστιτούτα, τις σέχτες, τα σεμινάρια και τις χιλιάδες εκδόσεις βιβλίων που προσπαθούν να καταργήσουν τον άνθρωπο-πολίτη και να τον στείλουν στην ενδοσκόπηση και στον σολιψισμό.

Ασφαλώς δεν φαντάζεται τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Οι συνταγές ευτυχίας προσφέρονται σε κάθε γωνία. Οι τσαρλατάνοι, οι πνευματιστές και τα μέντιουμ (μοντερνιστί «channeling») έχουν επιστρέψει τελευταίως από την κύρια είσοδο των Μαζικών Μέσων. Ο παραλογισμός προτείνεται σαν πραγματικότητα και η πραγματικότητα σαν παραλογισμός.

Ιδιαιτέρως δημοφιλής είναι η θεωρία της «ενέργειας».

Της θετικής ή αρνητικής ενέργειας που εκλύεται μυστηριωδώς από παντού” ανθρώπους, χώρους, τοπία, αντικείμενα, κρυστάλλους, λιβάνια, ψάρια και μυρωδικά. Φεύγει η χαζή διακοπές, κι αν δεν σταυρώσει γκόμενο, όπως ήλπιζε, ευθύνεται η αρνητική ενέργεια του νησιού, τα αρνητικά βάιμπς του ξενοδοχείου και της παρέας.

Επίσης, η «θετική σκέψη».

Δεν χρειάζεται προσπάθεια” αρκεί να σκέφτεσαι θετικά και όλα γίνονται. Αυτό που γράφει ο γκουρού της διεθνούς μπουρδολογίας Πάολο Κοέλιο, «αν θέλεις κάτι πολύ, όλη η φύση θα συμμαχήσει μαζί σου για να το πετύχεις», ή κάπως έτσι, έχει γίνει η νέα καραμέλα των αφελών που δεν εννοούν να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους.

Άλλη θεωρία: «Δεν χρησιμοποιούμε παρά μόνο το 10% του εγκεφάλου μας».

Αυτή κι αν είναι παρηγοριά” κάνει τον μπουμπούνα να αισθάνεται ένας αδικημένος έξυπνος. “Ενα θύμα της εκπαίδευσης και των λαθεμένων συναισθημάτων που του ενέπνευσαν οι γύρω του καθώς δεν του δίδαξαν να χρησιμοποιεί τις δυνατότητες του μυαλού του, που είναι απεριόριστες.

Μεγάλη υπόθεση είναι η ενόραση και ο διαλογισμός.

«Για ποιον λόγο θα έπρεπε να θυσιάσουμε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας μελετώντας, ( .. ) ο διαλογισμός μας τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο με τον Νεύτωνα και τον Αϊνστάιν, μάλιστα τους υποσκελίζει» ..

Άρπα τη, σπασίκλα, που ξόδεψες τα χρόνια σου στα βιβλία ενώ μπορούσες να φτάσεις στο ίδιο αποτέλεσμα με την εσωτερική ενόραση.

Η κλασική ιατρική θεωρείται ξεπερασμένη. Κόσμος και κοσμάκη ς προσφεύγει στην απελπισία του σε πρωτόγονες μεθόδους αυτοθεραπείας με την αύρα του σώματος, κρυστάλλους ή απλώς τις ψυχικές του δυνάμεις , Κι αν πεθάνουν, δεν πειράζει. Τι υπάρχει στο βάθος όλων των φόβων και των φοβιών : Το «άγχος του θανάτου».

Εδώ χτύπησαν κέντρο.

Μη φοβάστε. Ουκ έστι τελευτή. Παρελθόν και παρόν είναι το ίδιο· ο θάνατος έχει ηττηθεί. Ο άνθρωπος προορίζεται να ζήσει πολλές ζωές και διάφορους ρόλους. Ένας διπλωματούχοι; -πόθεν;­ τσαρλατάνος μας πληροφορεί από ένθετο σοβαρής εβδομαδιαίας εφημερίδας:

«ο θάνατος είναι ένα μεταβατικό στάδιο, όπως διαδέχεται την ημέρα η νύχτα. Αυτό πρέπει να το καταλάβει ο κόσμος, για να μην τον φοβάται . ι … ) Από τη στιγμή που θα αρρωστήσουμε και η ύλη φεύγει, παραμένουν το πνεύμα και η ψυχή, τα οποία μετεμψυχώνονται επ” αόριστον».

Η ψώρα του φενγκ σούι έχει προσβάλει κυρίως τα νωθρά μυαλά της ευμάρειας καθώς συνδυάζεται με διακοσμητικές επιλογές.

Μερικές βασικές οδηγίες:

«_ “Εχετε πάντα την πόρτα και το καπάκι της τουαλέτας κλειστά.

»_ Οι σωλήνες που στάζουν συμβολίζουν τον πλούτο που χάνεται.

»_ Οι καμπανούλες, οι κρύσταλλοι, τα γκονγκ και το χτύπημα των χεριών ξορκίζουν το κακό.

»_ Το κάψιμο των λιβανιών και η χρήση αρωματικών ελαίων ανυψώνουν την ενέργεια σε ένα δωμάτιο.

»_ Τα κεριά στις γωνίες και στο κέντρο ενός δωματίου θα βοηθήσουν στην απομάκρυνση της λιμνάζουσας ενέργειας.

»_ Τα διακοσμητικά ή τα ζωντανά Ψάρια συμβολίζουν την ευτυχία. Πρέπει να είναι εννέα και το ένα μαύρο».

Δεν είναι για γέλια.

Για να πιστέψει κάποιος αυτές τις παλαβομάρες , δεν πρέπει να είναι απλώς ιδιαζόντως αφελής, αλλά και βαθιά απελπισμένος άνθρωπος.

Και αυτό είναι επικίνδυνο.

http://ellinikahoaxes.gr/

Amish: Οι άνθρωποι επέλεξαν να ζουν στο παρελθόν!

Ίσως τους έχετε ακούσει ή κάποια απίθανη θεωρία που να σχετίζεται με αυτούς... η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος ζωής τους προκαλεί πολλά ερωτήματα στους "απέξω"! Οι Amish της αμερικανικής επαρχίας είναι μια θρησκευτική ομαδά ανθρώπων, (βασικά πολλές καθώς ζουν σε διάφορες περιοχές), που έπελεξε να ζει διαφορετικά και αυτή η επιλογή τους έχει γεννήσει πολλές θεωρίες για τον "μυστικιστικό" τρόπο ζωής τους και έχει εξάψει την φαντασία πολλών!

Απόλυτα φυσικό θα έλεγα καθώς η εικόνα ανθρώπων ντυμένων με ρούχα εποχής που μοιάζουν βγαλμένα από κάποια χολιγουντιανή ταινιά, που κυκλοφορούν με άμαξες που τις σέρνουν άλογα και δεν συναλλάσονται πέρα από κάποια εμπορικά παρέ δώσε με τον υπόλοιπο πληθυσμό δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη!!

Ποια είναι όμως στην πραγματικότητα αυτή η ομάδα που επέλεξε να ζει στον παρελθόν;;

Οι Amish είναι μια παραδοσιακή χριστιανική(;) ομάδα γνωστοί για την απλή ζωή τους,τον απλό ρουχισμό τους και την απροθυμία τους να υιοθετήσουν τις ανέσεις της σύγχρονης τεχνολογίας .

Η ιστορία του ναού Amish ξεκίνησε με ένα σχίσμα στην Ελβετία μέσα σε μια ομάδα της Ελβετίας και της Αλσατίας Anabaptists το 1693 υπό την ηγεσία του Jakob Ammann . Εκείνοι που ακολούθησαν Ammann έγιναν γνωστοί ως Amish.

Στις αρχές του 18ου αιώνα, πολλοί Amish μετανάστευσαν στην Πενσυλβανία για διάφορους λόγους. Σήμερα, οι πιο παραδοσιακοί απόγονοι των Amish συνεχίζουν να μιλούν γερμανικά που ονομάζονται Ολλανδικά της Πενσυλβάνια. Αλλα δεν διαμένουν μόνο σε αυτή την περιοχή πια.  Εκτιμούν την αγροτική ζωή , τη χειρωνακτική εργασία και την ταπεινότητα.

Μέλος της εκκλησίας Amish γίνεται κάποιος Amish με την βάπτιση που πραγματοποείται μεταξύ των ηλικιών 16-25.Τα μέλη προέρχονται από παιδιά ήδη μελών, δεν είναι σύνηθες να γίνονται μέλη άτομα που δεν μεγάλωσαν Amish. Και αν και οι πλειοψηφία των απογόνων των Amish παραμένουν στην εκκλησία και ακολουθούν τον τρόπο ζωής των γονιών τους, δεν είναι υποχρεχρεωμένοι να το κάνουν.

Μάλιστα υπάρχει ένα "τελετουργικό" που κάθε Amish έφηβος περνάει και είναι η δοκιμασία αυτή που καθορίζει αν θέλει να ζήσει την ζωή του ως Amish ή όχι. To Rumspringa πέρνει μέρος στην ηλικία 14-16 και τελειώνει με την βάπτιση του μέλους και την ενσωμάτψση του στην εκκλησία... αλλά όπως προείπα δεν επιστρέφουν όλοι. Κατα το Rumspringa οι νεαροί και νεαρές αφήνονται να εξερευνήσουν το έξω κόσμο και τους πειρασμούς του! Εκείνοι που θα τον απορρίψουν θα επιστρέψουν για να λάβουν την θέση τους στην εκκλησία των Amish, εκείνοι που θα αποδεκτούν δεν θα επιστρέψουν ποτέ.

Στην πραγματικότητα όσο περίεργοι κι αν φαίνονται και όσο κι αν μας προβληματίζουν οι κλειστές κοινωνίες τους και ο συντηριτικός τρόπος ζωής του, απλά οι Amish επελέξαν να διαφορετικά από εμάς!

Ποιος θυμάται τον Jim Jones και το «Ναό του Λαού»;

Έχουν περάσει 35 χρόνια από τότε που 918 άτομα, μεταξύ των οποίων 257 παιδιά, πέθαναν στις 18 Νοεμβρίου 1978, στη σφαγή στο "Ναό του Λαού" ('Peoples Temple') στην Τζόουνσταουν (Jonestown) της Γουιάνα. Η μαζική δολοφονία μέσα στη κοινότητα που βρισκόταν στη ζούγκλα της Γουιάνα μεθοδεύτηκε από τον Jim Jones, έναν δολοφονικό ηγέτη σέκτας, και ήταν η μοναδική φορά στην αμερικανική ιστορία που ένα μέλος του Κογκρέσου, ο γερουσιαστής Leo Ryan, από την Καλιφόρνια, σκοτώθηκε στη γραμμή του καθήκοντος.

Τα περισσότερα από τα θύματα αναγκάστηκαν να αυτοκτονήσουν πίνοντας ένα θανατηφόρο κοκτέιλ δηλητηριασμένου παντς εμπλουτισμένο με ηρεμιστικό Valium. Κατά τις ημέρες που ακολούθησαν τη σφαγή των αθώων, η Jonestown έγινε ένα ευρέως παγκόσμιο γεγονός του οποίου η κάλυψη από τα ΜΜΕ συναγωνίστηκε με εκείνη της ιαπωνικής επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ. Η δε σφαγή ήταν η μεγαλύτερη απώλεια των Αμερικάνων πολιτών σε μία μη-φυσική καταστροφή μέχρι τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου.

Ως αποτέλεσμα της σφαγής, η φράση “drinking the Kool-Aid”(«πίνοντας το Kool –Aid» = ποτό μίγμα) έγινε δημοφιλής για να περιγράψει την τυφλή αποδοχή μιας πίστης, χωρίς καμία κριτική ανάλυση. Μερικοί από τους νεκρούς της Jonestown δεν είχαν αυτοκτονήσει. Σκοτώθηκαν παρά τη θέλησή τους, και το πραγματικό ποτό που έφερε τον θάνατο ήταν, στην πραγματικότητα, ένα που ονομάζεται Flavor Aid (Ενίσχυση Γεύσης).

Ο ‘χαρισματικός’ Jones, που ήταν λειτουργός στην προτεσταντική εκκλησία “Disciples of Christ”, (‘Μαθητές του Χριστού’) στην Indiana, ίδρυσε το «Ναό του Λαού» στο Σαν Φρανσίσκο το 1956. Οι πρωταρχικοί του στόχοι ήταν οι φτωχοί, ως επί το πλείστον οι μη λευκοί και οι ιδεαλιστές που ζητούσαν μια κοινότητα ισότητας, οικονομικής δικαιοσύνης και πνευματικής ολοκλήρωσης.

Ο Jones υποσχέθηκε μια ουτοπική κοινωνία που θα εξασφάλιζε την ευημερία όλων των μελών της. Αλλά όπως οι περισσότεροι ηγέτες σέκτας, έγινε ένας τυραννικός ηγέτης και άσκησε την εξουσία αυτή με έναν επικίνδυνο μεγαλομανή τρόπο.

Το 1973, καθώς γινόταν όλο και πιο παρανοϊκός, ο Jones μετακόμισε τα μέλη του Ναού στη Γουιάνα (βόρεια ακτή της Νότιας Αμερικής). Απαλλαγμένος από την αμερικάνικη νομοθεσία, ο Jones έγινε ένας βάναυσος δικτάτορας μέσα στην απομονωμένη και βαριά φυλασσόμενη κοινότητά του, στην οποία έλεγχε απόλυτα την ζωή των οπαδών του.

Ο Jones χρησιμοποιούσε τεχνικές ελέγχου του μυαλού, μεταξύ των οποίων ήταν συνεχή κηρύγματα και ομιλίες του στην διαπασών από τα μεγάφωνα μέρα και νύχτα, που διέκοπταν τον ύπνο των οπαδών. Χώριζε παντρεμένα ζευγάρια, έλεγχε την διατροφή της κοινότητας και απαγόρευε κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Απαιτούσε από τους οπαδούς πολλές ώρες σκληρής εργασίας στην τροπική ζέστη και την υγρασία , και κανένα μέλος του Ναού δεν μπορούσε να φύγει από την κοινότητα μέσα στη ζούγκλα.

Οι αναφορές και οι λεπτομέρειες για την σέκτα του τρόμου του Jones από πρώην οπαδούς του που ανησυχούσαν στην Καλιφόρνια, τράβηξαν την προσοχή του γερουσιαστή Ryan(φωτο), ο οποίος, μαζί με μερικούς βοηθούς του και ένα τηλεοπτικό συνεργείο, επισκέφθηκε τον "παράδεισο" της Γουιάνα. Παρά το γεγονός ότι Jones τους παρουσίασε μια ψευδή παράσταση ομαλότητας, ο Ryan έμαθε ότι κάποια κακοποιημένα μέλη ήθελαν να ξεφύγουν. Ο γερουσιαστής προσέφερε το τρόπο με τον οποίο θα έφευγαν.

Έξαλλος και ζητώντας εκδίκηση ο Jones μόλις το έμαθε, διέταξε τη δολοφονία του Ryan, του προσωπικού του και των δημοσιογράφων της τηλεόρασης καθώς και των υποψήφιων ‘δραπετών’. Όταν ο γερουσιαστής και η ομάδα του ήταν έτοιμη να επιβιβαστεί στα μικρά αεροπλάνα μέσα στην άσφαλτο της ζούγκλας, ένα εκτελεστικό απόσπασμα πυροβόλησε και σκότωσε πέντε άτομα, συμπεριλαμβανομένου του Ryan. Πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν.

Τώρα πια ο Jones φοβόταν ότι θα έρθει μια αποστολή διάσωσης Αμερικάνων στρατιωτών, ως αποτέλεσμα της θανάτωσης ενός γερουσιαστή και απαίτησε οι εγκλωβισμένοι οπαδοί του να αυτοκτονήσουν ως μια πράξη «επαναστατική». Τα μωρά και τα παιδιά σκοτώθηκαν πρώτα, αφού τους έχυσαν το δηλητηριασμένο χυμό στο στόματά τους. Έπειτα ήρθε η ώρα των ενηλίκων. Ο ίδιος ο Jones σκοτώθηκε από μια σφαίρα, ίσως από αυτοπυροβολισμό.

Ο κόσμος ένιωσε σοκ και αηδία για τους θανάτους στην Jonestown, αλλά δεν ήταν η τελευταία μαζική δολοφονία σέκτας. Στη δεκαετία του 1990, δολοφονίες και αυτοκτονίες σημειώθηκαν μεταξύ των ‘Branch Davidians’ (‘Κλάδου Δαυιδιστών’) τουDavid Koresh στο Waco του Τέξας, των οπαδών της σέκτας‘Heavens Gate’ (‘Πύλη του Ουρανού’) του Marshall Applewhiteστο Σαν Ντιέγκο, και εκείνων του ‘Τάγματος του Ναού του Ήλιου’ στον Καναδά και την Ελβετία. Και αυτές είναι μόνο οι πιο γνωστές σφαγές οπαδών σεκτών.

Ακόμη και αν η ιστορία στο Ναό του Λαού έχει ξεθωριάσει, η Jonestown είναι μια πικρή υπενθύμιση του τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι παραδώσουν την συναισθηματική και ηθική ανεξαρτησία τους και γίνουν πνευματικοί σκλάβοι σε κακούς ηγέτες που εγγυώνται τη σωτηρία, την αιώνια ζωή, την ουτοπία, είτε εδώ στη γη είτε σε μια άλλη διάσταση.

JONESTOWN, LIFE AND DEATH OF PEOPLES' TEMPLE

ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

18 Νοεμβρίου 1978: ο παρανοϊκός αμερικανός ιερωμένος Τζιμ Τζόουνς προκάλεσε τον θάνατο 914 ατόμων στο Τζοουνστάουν της Γουιάνας αφού τους συνέστησε να πιουν χυμό που περιείχε υδροκυάνιο. Τα μέλη της αίρεσης που αρνήθηκαν να πιουν το δηλητήριο πυροβολήθηκαν.

Τι ακριβώς έσπρωξε όλους αυτούς τους ανθρώπους στο να τερματίσουν τόσο βίαια τις ζωές των ίδιων και των παιδιών τους, πίνοντας οικειοθελώς κυάνιο μέσα από κυπελλάκια γεμάτα αναψυκτικό; Και τι τους οδήγησε να εγκαταλείψουν όλα τους τα υπάρχοντα προκειμένου να γίνουν εξαρχής μέλη μιας θρησκευτικής σέκτας καταμεσής μιας αφιλόξενης ζούγκλας στη Γουιάνα, υπό την ηγεσία ενός παράφρονα ιεροκήρυκα με το όνομα Τζιμ Τζόουνς;

Προσπαθώντας να δώσει τις απαντήσεις, ο ντοκιμαντερίστας Στάνλεϊ Νέλσον διαλέγει τον ψύχραιμο δρόμο απέναντι στο οδυνηρό και συναισθηματικά φορτισμένο θέμα που έχει επιλέξει. Χρησιμοποιώντας ένα εκπληκτικό αρχειακό υλικό και μια χούφτα μαρτυρίες από πρώην μέλη του Peoples Temple (όπως ονομαζόταν η κοινότητα την οποία δημιούργησε και οδήγησε στον χαμό ο Τζόουνς) και επιζήσαντες του τραγικού γεγονότος, ο Νέλσον απαριθμεί τα αποτρόπαια συμβάντα μεθοδικά: Από τη γέννηση του ανορθόδοξου ναού, το ανησυχητικό παρελθόν που έγερνε πάνω στους ώμους του ιδρυτή του, το όραμα μιας φιλειρηνικής ουτοπίας και τη σταδιακή στελέχωση αυτού του ονείρου με ανθρώπους ερχόμενους από όλων των ειδών τα φυλετικά και κοινωνικά υπόβαθρα μέχρι τη βίαιη και παράλογη κατάληξη των πάντων, η ταινία οδηγείται, χωρίς να υπερβάλει, να σκανδαλολογεί ή να υπερθεματίζει, σε ένα δυσβάσταχτο τελευταίο ημίωρο.

Εκεί, ένα πρόσφατα ανακαλυφθέν ηχητικό ντοκουμέντο στο οποίο ο Τζόουνς προτρέπει τους εννιακόσιους πιστούς του να «πεθάνουν εν ειρήνη... γρήγορα, γρήγορα, γρήγορα» και τις μητέρες να ποτίσουν με δηλητήριο τα παιδιά τους έρχεται να σφραγίσει ανατριχιαστικά ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα που αποτυπώθηκαν ποτέ στη συλλογική συνείδηση. Το «Jonestown» καταφέρνει και γίνεται η πιο ισορροπημένη και διεισδυτική προσέγγιση σε αυτό το γεγονός.

Η «Νέα θρησκευτική συνειδητότητα»: Το πνεύμα των ανατολικών λατρειών το 1970

Από το βιβλίο του π. Σεραφείμ Ρόουζ Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος

Τα τρία είδη «χριστιανικού διαλογισμού» που περιγράφηκαν πιο πάνω είναι μόνο η αρχή· σε γενικές γραμμές, μπορεί να ειπωθεί ότι η επίδραση των ανατολικών θρησκευτικών ιδεών και πρακτικών πάνω στην κάποτε χριστιανική Δύση έφτασε σε καταπληκτικές διαστάσεις στη δεκαετία του 1970. Ειδικά στην Αμερική, που μόλις δυο δεκαετίες πριν ήταν ακόμα θρησκευτικά «επαρχιακή» (εκτός από μερικές μεγάλες πόλεις), με πνευματικό ορίζοντα κατά πολύ περιορισμένο στο Ρωμαιοκαθολικισμό και τον Προτεσταντισμό, παρατηρήθηκε ένας καταπληκτικός πολλαπλασιασμός ανατολικών (και ψευδοανατολικών) θρησκευτικών λατρειών και κινήσεων.

Η ιστορία του πολλαπλασιασμού μπορεί να ανάγεται στην ανήσυχη απογοήτευση της μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο γενιάς, που πρωτοεκδηλώθηκε στη δεκαετία του 1950, στην άδεια διαμαρτυρία και την ηθική ελευθεριότητα της «γενιάς beat», της οποίας το ενδιαφέρον για τις ανατολικές θρησκείες ήταν αρχικά μάλλον ακαδημαϊκό, και κυρίως ένα σημείο δυσαρέσκειας από τον «Χριστιανισμό».

 Μετά ακολούθησε μια δεύτερη γενιά, αυτή των «hippies» της δεκαετίας του 1960, με τη rock μουσική και τα ψυχεδελικά ναρκωτικά, και το ψάξιμο για «αυξημένη συνειδητότητα» με οποιοδήποτε κόστος· τώρα νέοι Αμερικανοί έπεφταν με τα μούτρα, με όλη τους την καρδιά, σε κινήματα πολιτικής διαμαρτυρίας (κυρίως κατά του πολέμου του Βιετνάμ) από τη μια μεριά, και στην πυρετώδη εξάσκηση των ανατολικών θρησκειών από την άλλη. Ινδοί γκουρού, Θιβετιανοί λάμα, Ιάπωνες δάσκαλοι του Ζεν, και άλλοι Ανατολίτες «σοφοί» ήρθαν στη Δύση και βρήκαν μια στρατιά έτοιμων μαθητών που τους έκαναν επιτυχημένους πέρα από τα όνειρα των δυτικοποιημένων σουάμι των περασμένων γενεών· και νέοι άνθρωποι ταξίδευαν στις άκρες του κόσμου, ακόμα και στα ύψη των Ιμαλαΐων, για να βρουν τη σοφία του δασκάλου ή το ναρκωτικό που θα τους έφερνε την «ειρήνη» και την «ελευθερία» που έψαχναν.

Τη δεκαετία του 1970 μια Τρίτη γενιά διαδέχτηκε τους χίππις. Εξωτερικά πιο ήσυχη, με λιγότερες διαδηλώσεις και γενικά λιγότερο επιδεικτική συμπεριφορά, αυτή η γενιά προχώρησε πιο βαθειά στις ανατολικές θρησκείες, των οποίων η επιρροή είχε τώρα γίνει πιο διεισδυτική από οποτεδήποτε πριν. Για πολλούς από αυτή τη γενιά η θρησκευτική «αναζήτηση» είχε τελειώσει: είχαν βρει μια ανατολική θρησκεία της αρεσκείας τους και ασχολούνταν τώρα σοβαρά με την εξάσκησή της. Ένας αριθμός ανατολικών θρησκευτικών κινήσεων είχε ήδη γίνει «γηγενής» στη Δύση, ειδικά στην Αμερική: τώρα υπάρχουν βουδιστικά μοναστήρια αποτελούμενα εξ ολοκλήρου από Δυτικούς προσήλυτους, και για πρώτη φορά εμφανίστηκαν Αμερικανοί κι άλλοι Δυτικοί γκουρού και δάσκαλοι του Ζεν.

Ας κοιτάξουμε λίγες μόνο εικόνες – περιγραφές πραγματικών γεγονότων της αρχής και του μέσου της δεκαετίας του 1970, που εικονογραφούν την κυριαρχία των ανατολικών ιδεών και πρακτικών ανάμεσα σε πολλούς νέους Αμερικανούς (που είναι μόνο οι πρώτοι της νεολαίας όλου του κόσμου). Οι πρώτες δύο εικόνες δείχνουν μια πιο επιφανειακή ανάμειξη με τις ανατολικές θρησκείες, και είναι ίσως μόνο ένα απομεινάρι από τη γενιά του 1960· οι δύο τελευταίες αποκαλύπτουν τη βαθύτερη ανάμειξη, χαρακτηριστική της δεκαετίας του 1970.

1. Οι Hare Krishna στο San Francisco

 

Σε μια οδό που συνορεύει με το Golden Gate Park στη γειτονιά Haight-Ashbury του San Francisco έστεκε ο ναός της συνείδησης του Krishna... Πάνω από την είσοδο του ναού βρίσκονταν τα ξύλινα γράμματα «Hare Krishna», ύψους 7 εκατοστών. 

Τα μεγάλα μπροστινά παράθυρα ήταν καλυμμένα με κουβέρτες, με κόκκινα και πορτοκαλιά μοτίβα.

«Οι ήχοι ψαλμωδίας και μουσικής γέμιζαν τους δρόμους. Μέσα βρίσκονταν δεκάδες ζωγραφιές με φωτεινά χρώματα στους τοίχους, παχειά κόκκινα χαλιά στο πάτωμα και μια θολούρα από καπνό στον αέρα. Αυτός ο καπνός ήταν θυμίαμα, ένα στοιχείο της τελετής που ήταν σε εξέλιξη. 

Οι άνθρωποι στο δωμάτιο έψελναν απαλά σανσκριτικά λόγια, που μόλις ακούγονταν.

 Το δωμάτιο ήταν σχεδόν γεμάτο, με πενήντα περίπου ανθρώπους, που έμοιαζαν όλοι νέοι, να κάθονται στο πάτωμα. 

Μαζεμένοι μπροστά ήταν γύρω στα τριάντα άτομα με μακριές, φαρδιές ρόμπες πορτοκαλί και κροκί, με άσπρη μπογιά στις μύτες τους. Πολλοί από τους άντρες είχαν ξυρίσει τα κεφάλια τους, εκτός από μια αλογοουρά.

 Οι γυναίκες μαζί τους είχαν επίσης λευκή μπογιά στη μύτη τους και μικρά κόκκινα σημάδια στα μέτωπά τους. Τα άλλα νεαρά άτομα στο δωμάτιο δεν έμοιαζαν διαφορετικά από άλλους κατοίκους της Haight-Ashbury, ντυμένοι με κεφαλομάντηλα, μακριά μαλλιά, γενειάδες, και με μια συλλογή από δαχτυλίδια, κουδουνάκια, και χάντρες, και συμμετείχαν επίσης ενθουσιωδώς στην τελετή. Δέκα περίπου άτομα που κάθονταν στο πίσω μέρος έμοιαζαν επισκέπτες που έρχονταν πρώτη φορά».

«Η ψαλμική τελετουργία (μάντρα) αυξήθηκε σε ρυθμό και σε ένταση. Δυο κορίτσια με μακριές κροκί ρόμπες χόρευαν τώρα με την ψαλμωδία. Ο «πρωτοψάλτης» άρχισε να φωνάζει τώρα τα λόγια (της ψαλμωδίας στα Σανσκριτικά)... Ολόκληρη η ομάδα επαναλάμβανε τις λέξεις, και προσπαθούσε να κρατήσει το ρυθμό και τον τονισμό του ‘’πρωτοψάλτη’’. Πολλοί από τους συμμετέχοντες έπαιζαν μουσικά όργανα. Ο αρχηγός χτυπούσε ένα τουμπελέκι στο ρυθμό της ψαλμωδίας. Τα δυο κορίτσια που λικνίζονταν και χόρευαν έπαιζαν καστανιέτες. Ένας νέος φυσούσε ένα θαλασσινό κοχύλι· ένας άλλος χτυπούσε ένα ταμπουρίνο... στους τοίχους του ναού βρίσκονταν πάνω από μια δωδεκάδα ζωγραφιές με σκηνές από τη ‘’Bhagavad Gita’’».

Η μουσική και η ψαλμωδία έγινε πολύ δυνατή και γρήγορη. Το τύμπανο χτυπούσε ασταμάτητα. Πολλοί από τους λάτρεις άρχισαν να βγάζουν φωνές με υψωμένα χέρια, μέσα στη γενική ψαλμωδία. Ο επικεφαλής γονάτισε μπροστά σε μια εικόνα του «πνευματικού ηγέτη» της ομάδας, πάνω σ’ ένα μικρό βωμό κοντά στην πρόσοψη του δωματίου. Η ψαλμωδία αποκορυφώθηκε σ’ ένα δυνατό κρεσέντο και το δωμάτιο έμεινε σιωπηλό. Οι ιερουργούντες γονάτισαν με το κεφάλι στο πάτωμα καθώς ο επικεφαλής είπε μια σύντομη προσευχή στα Σανσκριτικά. Μετά φώναξε πέντε φορές, «Κάθε δόξα στους συγκεντρωμένους λάτρεις», φράση που επανέλαβαν οι άλλοι προτού σηκωθούν.

Αυτή είναι μια τυπική λατρευτική τελετή της κίνησης «Συνείδηση του Krishna», που ιδρύθηκε του 1966 στην Αμερική από έναν Ινδό πρώην επιχειρηματία, τον A. Bhaktivedanta, με σκοπό να φέρει την ινδουϊστική πειθαρχία της Bhakti Yoga στους αποπροσανατολισμένους, ερευνώντες νέους της Δύσης.

 Η παλιότερη φάση ενδιαφέροντος για τις ανατολικές θρησκείες (στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960) είχε δώσει έμφαση στη διανοητική αναζήτηση, χωρίς πολλή προσωπική ανάμειξη· αυτή η νεώτερη φάση απαιτεί συμμετοχή με όλη την καρδιά. Μπάκτι γιόγκα σημαίνει να ενώνεται κανείς με τον «θεό» που έχει διαλέξει με το να τον αγαπά και να τον λατρεύει, και κάποιος αλλάζει όλη τη ζωή του με σκοπό να κάνει τη λατρεία κεντρική του απασχόληση. Μέσω των μη λογικών μέσων λατρείας (ψαλμωδία, μουσική, χορός, ευσέβεια) το μυαλό «διευρύνεται» και αποκτάται η «συνειδητότητα του Κρίσνα», η οποία – αν το κάνουν αρκετοί άνθρωποι – υποτίθεται ότι θα σταματήσει τα προβλήματα της διαταραγμένης εποχής μας και θα μας φέρει σε μια νέα εποχή ειρήνης, αγάπης και ενότητας.

Οι χτυπητές ρόμπες των «Κρίσνα» έγιναν ένα οικείο θέαμα στο San Francisco, ειδικά κατά την ετήσια γιορτή όπου το τεράστιο είδωλο του «θεού» τους μεταφέρεται μέσω του Golden Gate Park στον ωκεανό, συνοδευόμενο από όλα τα σύμβολα ινδουϊστικής ευσέβειας – μια τυπική σκηνή της παγανιστικής Ινδίας, αλλά κάτι νέο για την «χριστιανική» Αμερική. 

Από το San Francisco η κίνηση εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Αμερική και στη Δυτική Ευρώπη· το 1974 υπήρχαν 54 ναοί του Κρίσνα σε όλο τον κόσμο, πολλοί από αυτούς κοντά σε κολέγια και πανεπιστήμια (σχεδόν όλα τα μέλη της κίνησης είναι πολύ νεαρά).

Ο πρόσφατος θάνατος του ιδρυτή της κίνησης έχει εγείρει ερωτήματα για το μέλλον της· και πράγματι τα μέλη της, παρ’ ότι πολύ ορατά, είναι μάλλον λίγα σε αριθμό. Ως «σημείο των καιρών», πάντως, το νόημα της κίνησης είναι φανερό, και θα έπρεπε να είναι πολύ ενοχλητικό στους Χριστιανούς: πολλοί νέοι άνθρωποι σήμερα ψάχνουν για ένα «θεό» να λατρέψουν, και δεν είναι υπερβολικό γι’ αυτούς να δεχτούν την πιο απροκάλυπτη μορφή ειδωλολατρίας.