Πρόκειται για ένα έργο γύρω από ένα επίκαιρο και πολύ σημαντικό περιβαλλοντικό ζήτημα που απασχολεί την Αμερική αλλά και πολλές πράσινες οργανώσεις ανά τον κόσμο. Πιο συγκεκριμένα, η ταινία ασχολείται με το λεγόμενο «fracking» και τις βλαβερές συνέπειες που έχει. Πρόκειται για μια διαδικασία εξαγωγής φυσικού αερίου που μπορεί να μολύνει το νερό και να επιφέρει ανυπολόγιστες ζημιές στη ζωή των κατοίκων μιας περιοχής.
Το ταξίδι στην Καππαδοκία είναι
συναρπαστικό. Μοναδική γη με άγρια ομορφιά και ηφαιστειακά βράχια που θυμίζουν
σεληνιακά τοπία. Σκαλισμένες στα βράχια αμέτρητες εκκλησίες, παρεκκλήσια και
ναοί που ακόμα και αν έχουν εγκαταλειφθεί, εξακολουθούν να εκπέμπουν θεϊκό φως.
Ο επισκέπτης καλείται να εξερευνήσει τα μοναστικά κελιά, να θαυμάσει τις
εκπληκτικές τοιχογραφίες και να επισκεφτεί τα χωριά Προκόπι.
Παρά
τον διακηρυγμένο από τα Ηνωμένα Έθνη στόχο για την εξάλειψη της παιδικής
εργασίας έως το 2025, ο ρυθμός μείωσής της παραμένει πολύ πιο αργός από αυτόν
που θα οδηγούσε στην επίτευξη του στόχου. Η παιδική εργασία φαίνεται ότι θα
συνεχίσει να αποτελεί φαινόμενο γερά ριζωμένο κυρίως στις φτωχιές κοινωνίες.
Σύμφωνα με τις
πιο πρόσφατες εκτιμήσεις (2017) που παραθέτει ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας
(ILO), στην παιδική εργασία (ηλικίες 5-14 ετών), βρίσκονται παγκοσμίως, 152
εκατ. παιδιά (64 εκατ. κορίτσια και 88 εκατ. αγόρια) αντιπροσωπεύοντας 10% όλων
των παιδιών. Σχεδόν τα μισά από τα παιδιά που εργάζονται -73 εκατ. σε απόλυτους
όρους- βρίσκονται σε επικίνδυνη εργασία που θέτει σε κίνδυνο την υγεία, την
ασφάλεια και την ηθική ανάπτυξή τους.
Ο συνολικός
αριθμός των παιδιών στην απασχόληση, που προκύπτει από τον υπολογισμό τόσο της
παιδικής εργασίας όσο και της απασχόλησης παιδιών άνω της νόμιμης ηλικίας
εργασίας(15-17 ετών), φθάνει τα 218 εκατ.
Σύμφωνα με τις
πιο πρόσφατες παγκόσμιες εκτιμήσεις της καταναγκαστικής εργασίας (2016), τα
παιδιά που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση αριθμούν 4,3 εκατ., από τα οποία
1,0 εκατ. είναι παιδιά σε εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση, 3,0 εκατ.
αντιμετωπίζουν άλλες μορφές εκμετάλλευσης και 300.000 είναι παιδιά σε
καταναγκαστική εργασία που έχει επιβληθεί από κρατικές Αρχές. Τα στοιχεία αυτά
δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτά που δημοσιεύθηκαν τέσσερα χρόνια νωρίτερα.
Κατά την
περίοδο από το 2000 έως το 2016, παρουσιάστηκε καθαρή μείωση 94 εκατ. παιδιών
στην παιδική εργασία και 134 εκατ. παιδιών συνολικά στην απασχόληση. Ο αριθμός
των παιδιών σε επικίνδυνη εργασία μειώθηκε κατά περισσότερο από το ήμισυ στη
διάρκεια της ίδιας περιόδου.
Για τρίτη χρονιά, 141 μαθητές της Α' και Β' Λυκείου του σχολείου μου, αξιολόγησαν τα ΝΠΣ Θρησκευτικών. Τα αποτελέσματα πάνω-κάτω δεν διαφέρουν και πολύ απο την περσινή αξιολόγηση που μπορείτε να δείτε ΕΔΩ
Μαθητές στο 2ο ΣΔΕ Λάρισας, κρατούμενοι στο Κέντρο Κράτησης Λάρισας
Διπλή διάκριση για το 2ο Σ.Δ.Ε. Λάρισας. Η ταινία μικρού μήκους με τίτλο «Θα τα καταφέρω» έλαβε βραβείο μυθοπλασίας στον 9ο Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό Ταινιών Μικρού Μήκους Cinema… διάβασες; και τιμητική διάκριση στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας.
Το βραβείο του 9ου Διεθνούς Μαθητικού Διαγωνισμού παρέλαβαν σε ειδική τελετή στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης, παρουσία του υπουργού Παιδείας κ. Γαμβρόγλου και στελεχών των υπουργείων Παιδείας και Δικαιοσύνης, ο διευθυντής του σχολείου Γιώργος Τράντας και ο σκηνοθέτης Μιλτιάδης Σταμπουλίδης.
Περιμένω, περιμένω να ζήσω,
να ζήσω ξανά ελεύθερος και δυνατός
ενεργός και απαραίτητος
Θα τα καταφέρω;
Κι όμως μπορώ.
Το ξέρω στη ζωή μου θα προσφέρω όσα μου στερησε ένα κελί
μα θα τα καταφέρω. μ' ακούς φωνάζει κάθε βράδυ η ψυχή μου
στοργή κι ελευθερία αναζητάει το κορμί μου
μη φοβάσε μου ψιθύριζε τα βράδια μια φωνή
θα είμαι δίπλα σου εκεί σε κάθε δύσκολη στιγμή
μαζί θα το παλέψουμε το σκότος και όπου βγεί
μαζί θα περπατήσουμε τον δρόμο απ' την αρχή
για δες με τώρα, για αγάπη έχω γράμματα πολλά
για ελπίδα ένα τετράδιο με όνειρα καθαρά
να στολίζω το παρόν μου με εικόνες για χαρά
και να στολίζω λέγοντας μου όλα θα πάνε μια χαρά
γιατί για όλους υπάρχει μια δεύτερη ευκαιρία
που ονομάζεται αγάπη, ελπίδα και ελευθερία
μη διστάζεις να κάνεις όνειρα κι εσύ μπορείς
δημιούργησε, ζωγράφιζε, τραγούδα και θα δεις
είμαι σίγουρος πως κάποτε θα με θυμηθείς
Να το θυμηθείς.
Και είμαι σίγουρος το ξέρω ότι θα τα καταφέρεις
πλέον θα πάψεις να υποφέρεις
Και είμαι σίγουρος το ξέρω ότι δεν θα υποφέρω
αγάπη θέλω να προσφέρω
πάντα θα ελπίζω, θα αναπνέω
ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ!!! ΠΗΓΗ
«Τι θέλει να δηλώσει ο τίτλος "Γυναίκες στον δρόμο της ιεραποστολής"; Θέλει να δηλώσει ότι τα μελετήματα του βιβλίου αυτού επικεντρώνονται σε κάτι ιδιαίτερο. Δεν δίνουν τη βιογραφία γυναικών ιεραποστόλων, αλλά προσεγγίζουν μερικές πτυχές του εξής ζητήματος: Πώς οι ιεραπόστολοι αντικρίζουν κι αντιμετωπίζουν τις γυναίκες τις οποίες συναντούν στον δρόμο τους, δηλαδή τις γυναίκες οι οποίες λαχαίνουν» στον δρόμο της ιεραποστολής, στον οποίον φαίνεται να δεσπόζει η ανδρική παρουσία; [...] Ανάλογα με τις θεολογίες και τις στάσεις ζωής, οι οποίες αναπτύσσονται μέσα στην Εκκλησία, άλλοτε αναγνωρίζεται ότι οι γυναίκες έχουν γίνει θύματα της ιστορίας, άλλοτε οι γυναίκες αντιμετωπίζονται με καχυποψία ως κίνδυνος ή πειρασμός, κι άλλοτε οι γυναίκες έρχονται στο εκκλησιαστικό προσκήνιο ως συμπρωταγωνίστριες. Η ζωή δεν είναι ένας γαλήνιος ποταμός. Ούτε ένας, ούτε γαλήνιος!».
Ο έρωτας ενοχοποιήθηκε και δαιμονοποιήθηκε. Θεωρήθηκε, ίσως,
το μεγαλύτερο πρόβλημα, ο μεγαλύτερος εχθρός του χριστιανισμού... Παράλληλα, μοναδικός
σκοπός της συζυγικής σεξουαλικότητας αποτέλεσε η τεκνογονία και η σωφροσύνη και
όχι η ηδονική κοινωνία, "η αναγνώριση" του προσώπου. Πρόκειται για
θέσεις που προέρχονται από τα σπλάγχνα της αρχαίας ελληνικής σκέψης (Πλάτων, Στωικοί),
τον ελληνιστικό ιουδαϊσμό, τον γνωστικισμό και τον συριακό μοναχισμό και εδώ
βρίσκεται η μεγάλη τραγωδία της σύγχρονης Ορθοδοξίας: στην πίστη πως όλη αυτή η
παραχάραξη αποτελεί παραμονή στην πιστότητα της χριστιανικής παράδοσης.
Αγνοήθηκαν οι προφητικές φωνές ενός Ιωάννου
Χρυσοστόμου, ενός Βασιλείου Αγκύρας (που αναφορικά με τις ερωτικές σχέσεις ενός
ζεύγους λέει "ου διά την παιδοποιίαν μόνον, αλλά και δι’ αυτόν τον της
μίξεως οίστρον"), ενός Συμεών του Νέου Θεολόγου, που τονίζει την ιερότητα
ολάκερου του δημιουργημένου από τον Θεό σώματος, και συνεπώς και των
"ομοτίμων" με τα υπόλοιπα όργανα του ανθρώπου γεννητικών οργάνων ή
ενός Διονυσίου Αρεοπαγίτη, που ήδη τον 5ο αιώνα, απευθυνόμενος στους ηθικιστές
της εποχής του, τους λέει ότι δεν πρέπει να φοβηθούν το όνομα του έρωτα, πολύ
περισσότερο την εμπειρία του».
Αυτά μας έλεγε, μεταξύ πολλών άλλων, ο καθηγητής
Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας, στο ΑΠΘ, μαέστρος και συνθέτης κ.
Χρυσόστομος Σταμούλης, στη συνέντευξη που είχε δώσει στη «σχεδία», στο τεύχος
#47 (Απρίλιος 2017), με τίτλο «Ο Χριστός είναι ο μέγας ερωτικός». Με αφορμή
τούτη τη συνέντευξη, το Σάββατο που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε μια συζήτηση με
τον κ. Σταμούλη, με θέμα την ανάγκη για έναν χριστιανισμό που θα επανασυνδεθεί
με τη χαμένη του ερωτικότητα και την επιθυμία για ζωή, στον φιλόξενο χώρο τηςRHB Upstairs,
της μοναδικής παμπ ανταποδοτικού χαρακτήρα της Θεσσαλονίκης. Μια συζήτηση που
προκάλεσε την έντονη και ενεργή συμμετοχή του κοινού.
